II SA/Wr 864/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Gabriel Węgrzyn Sędziowie: Sędzia WSA Alicja Palus Asesor WSA Wojciech Śnieżyński (spr.) po rozpoznaniu w Wydziale II w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 29 maja 2019 r. sprawy ze skargi J. K. na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we [...] z dnia [...] września 2018 r. nr [...] w przedmiocie zawieszenia postępowania administracyjnego oddala skargę w całości. Zaskarżonym postanowieniem DWINB we [...] uchylił postanowienie PINB w [...] z [...].07.2019 r. zawieszające postępowanie w sprawie legalności postawienia garażu blaszanego na działce nr [...] w [...][...] do czasu ustanowienia kuratora sądowego dla J. K. Jak wyjaśniono w motywach postanowienia, od ustanowienia kuratora dla osoby niepełnosprawnej, nie jest uzależnione rozstrzygnięcie organu I instancji. Organ ten bowiem mylnie przyjął, że ustanowienie kuratora (złożenie takiego wniosku do sądu) dla strony postępowania, będącej osobą niepełnosprawną, stanowi zagadnienie wstępne, w świetle art. 97 § 1 ust. 4 k.p.a. Z informacji znajdujących się w aktach nie wynika natomiast, aby J. K. był osobą ubezwłasnowolnioną. Osoba ułomna (z orzeczonym stopniem niepełnosprawności) nadal zachowuje pełną zdolność do czynności prawnych i może z własnej woli podejmować czynności, jakie uzna za właściwe (wyrok SN z 24.05.1995 r., sygn. akt III CRN 22/95). Ponadto interesy J. K. reprezentuje pełnomocnik. J. K. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu domagając się uchylenia zaskarżonego postanowienia. Uzasadniając skargę wskazał na brak podstaw prawnych do pozbawienia prawa do reprezentowania jego interesów w toczącym się postępowania przez kuratora sądowego. Wyjaśnił, że ze względu na stan zdrowia, dla jego bezpieczeństwa, postępowanie przed organem nadzoru budowlanego, powinno toczyć się z udziałem takiego kuratora. Organ odwoławczy wniósł o oddalenie skargi z przyczyn wskazanych w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Ocenę prawidłowości zaskarżonego postanowienia rozpocząć należało od uwagi, że osoba niepełnosprawna może żądać ustanowienia kuratora, jeżeli potrzebuje pomocy do prowadzenia wszelkich spraw albo spraw określonego rodzaju lub do załatwienia poszczególnej sprawy. Zakres jego uprawnień i obowiązków określa sąd opiekuńczy (art. 183 § 1 k.r.o.). Ustanowiony w tym trybie kurator nie jest przedstawicielem ustawowym osoby niepełnosprawnej, a jedynie pomaga jej przy załatwianiu spraw (por. postanowienie SN z dnia 24 maja 1995 r., III CRN 22/95, OSNC 1995, nr 9, poz. 134). W ocenie Sądu, zaskarżone postanowienie nie sprzeciwia się możliwości skorzystaniu przez skarżącego z takiej pomocy. Treść tego postanowienia wskazywała jedynie, że organ odwoławczy nie dopatrzył się istnienia przeszkody hamującej tok postępowania w sprawie legalności postawienia garażu blaszanego. Uznał bowiem, że skarżący ma zapewniony udział w tym postępowaniu względnie jest on prawidłowo w nim reprezentowany przez pełnomocnika. Zgodnie z regułą z art. 10 § 1 k.p.a. obowiązek zapewnienia udziału stron w postępowaniu administracyjnym obciąża organ administracji publicznej. Z kolei zagadnieniem wstępnym w rozumieniu art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., mogą być wyłącznie kwestie (zagadnienia) prawne, które albo ujawniły się w toku postępowania i dotyczą istotnej dla sprawy przesłanki decyzji, albo z przepisów prawa materialnego wynika wprost konieczność rozstrzygnięcia danej kwestii prawnej. Zagadnieniem wstępnym nie może być konieczność ustanowienia kuratora sądowego dla osoby niepełnosprawnej. W konsekwencji opowiedzieć należy się za stanowiskiem DWINB, że w rozpoznawanej sprawie nie występuje przesłanka przewidziana treścią art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. uzasadniająca zawieszenie postępowania administracyjnego, a podyktowana rozpoznaniem wniosku skarżącego o ustanowienie dla niego kuratora sądowego, który jak wynika z przebiegu niemniejszego postępowania sądowego, w którym strona osobiście i skutecznie występowała m.in. o przyznanie prawa pomocy w postaci zwolnienia od kosztów sądowych, nie został dotychczas ustanowiony. W tym stanie rzeczy Sąd uznał skargę za bezzasadną, o czym orzekł biorąc za podstawę rozstrzygnięcia art. 151 p.p.s.a.