II SA/Wr 886/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym Przewodniczący: Sędzia WSA Anna Siedlecka po rozpoznaniu w Wydziale II w dniu 8 listopada 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprzeciwu D. i M. W. od postanowienia referendarza sądowego w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym we Wrocławiu z dnia 24 września 2012 r. sygn. akt II SA/Wr 886/11 w przedmiocie przyznania radcy prawnemu J. K. opłaty za zastępstwo prawne w sprawie ze skargi D.i M. W. o wznowienie postępowania zakończonego wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 11 marca 2009 r. sygn. akt II SA/Wr 176/04 postanawia: odrzucić sprzeciw. Postanowieniem z dnia 24 września 2012 r. referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym we Wrocławiu przyznał radcy prawnemu J. K. od Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu opłatę za zastępstwo prawne w wysokości 442,80 zł (słownie: czterysta czterdzieści dwa złote i osiemdziesiąt groszy) w sprawie ze skargi D. i M. W. o wznowienie postępowania zakończonego wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 11 marca 2009 r. sygn. akt II SA/Wr 176/04. Postanowienie to zostało doręczone pełnomocnikowi skarżących w dniu 27 września 2012 r. (dowód doręczenia k. 162 akt sądowych). Następnie pismem złożonym w Sądzie w dniu 6 listopada 2012 r. zatytułowanym "zażalenie" D. i M. W. zaskarżyli opisane postanowienie, wskazując, że jeszcze w lipcu 2012 r. cofnęli pełnomocnictwo udzielone radcy prawnemu J. K., ponieważ nie byli zadowoleni z jego pracy. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Pismo skarżących należało zakwalifikować jako sprzeciw od postanowienia referendarza sądowego. Sprzeciw ten podlegał odrzuceniu, ponieważ jego wniesienie było niedopuszczalne. W myśl art. 259 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270; dalej: p.p.s.a.) od zarządzeń i postanowień, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8, strona albo adwokat, radca prawny, doradca podatkowy lub rzecznik patentowy mogą wnieść do właściwego wojewódzkiego sądu administracyjnego sprzeciw w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia zarządzenia lub postanowienia. Należy zauważyć, że sprzeciw od postanowienia referendarza wydanego w przedmiocie przyznania fachowemu pełnomocnikowi ustanowionemu w ramach prawa pomocy wynagrodzenia oraz zwrotu niezbędnych udokumentowanych wydatków przysługuje wyłącznie temu pełnomocnikowi, tj. adwokatowi, radcy prawnemu, doradcy podatkowemu lub rzecznikowi patentowemu (por. np. postanowienie NSA z 20 stycznia 2009 r., I OZ 939/08, ONSAiWSA 2009, Nr 6, poz. 107). Jak wskazuje się w literaturze prawniczej, sprzeciw wniesiony przez nieuprawniony podmiot podlega odrzuceniu jako niedopuszczalny na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., bowiem pojęcie strony użyte w art. 259 § 1 p.p.s.a. w związku z art. 258 § 2 p.p.s.a. należy utożsamiać wyłącznie z podmiotem składającym wniosek o przyznanie prawa pomocy. To samo dotyczy fachowego pełnomocnika składającego wniosek o przyznanie wynagrodzenia oraz zwrotu niezbędnych udokumentowanych wydatków (zob. R. Hauser, M. Wierzbowski (red.), Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Legalis 2011). Pogląd ten należy zaakceptować, albowiem jest on zgodny z dyrektywami wykładni językowej, które polegają na tym, że należy tekst prawny interpretować tak, aby żadna jego część nie okazała się zbędna. Gdyby intencją ustawodawcy było wyposażenie strony w legitymację do kwestionowania postanowień referendarza w przedmiocie przyznania wynagrodzenia profesjonalnemu pełnomocnikowi, to zbędny byłby fragment przepisu dotyczący samych pełnomocników, którzy przecież w p.p.s.a. nie występują jako samodzielni uczestnicy postępowania, a zawsze jedynie zastępują strony. W tym jednak przypadku, tj. na gruncie art. 259 § 1 p.p.s.a. jest inaczej, a zatem wyłącznie profesjonalny pełnomocnik działając – tym razem – we własnym imieniu jest uprawniony do kwestionowania postanowienia referendarza wydanego na podstawie art. 258 § 2 pkt 8 p.p.s.a. Dalej należy zauważyć, że sprawa o ustalenie i przyznanie wynagrodzenia pełnomocnikowi z urzędu w ramach przyznanego i skonsumowanego prawa pomocy jest sprawą pomiędzy tymże pełnomocnikiem a Sądem, który przyznaje należne wynagrodzenie od Skarbu Państwa. Tylko zatem konkretny pełnomocnik, niezadowolony z przyznanego mu postanowieniem wynagrodzenia, może składać od niego sprzeciw, natomiast taki środek nie przysługuje skarżącemu, na rzecz którego działał profesjonalny pełnomocnik (zob. postanowienie NSA z dnia 8 stycznia 2009 r., I OZ 946/08, opubl.: Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, orzeczenia.nsa.gov.pl). W tym stanie rzeczy, wniesienie sprzeciwu przez skarżących było niedopuszczalne, a co za tym idzie sprzeciw podlegał odrzuceniu. Biorąc pod uwagę powyższe, Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.