II SA/Wr 899/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Mieczysław Górkiewicz Sędziowie: Sędzia WSA Anna Siedlecka - sprawozdawca Sędzia NSA Zygmunt Wiśniewski Protokolant: Marta Klimczak po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 11 kwietnia 2013 r. sprawy ze skargi R. P. na decyzję Wojewody D. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego w sprawie o wznowienie postępowania zakończonego ostateczną decyzją o wyrażeniu zgody na zmianę sposobu użytkowania pomieszczenia poddasza nieużytkowego na pomieszczenia użytkowe oraz o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na roboty budowlane związane z przebudową w/w pomieszczenia I. oddala skargę; II. przyznaje od Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu na rzecz r. pr. T. S. kwotę 295,20 zł (słownie: dwieście dziewięćdziesiąt pięć złotych dwadzieścia groszy), w tym kwotę 240 zł (słownie: dwieście czterdzieści złotych) z tytułu nieopłaconej pomocy prawnej i kwotę 55,20 zł (słownie: pięćdziesiąt pięć złotych dwadzieścia groszy) z tytułu podatku VAT. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] r. nr [...] Wojewoda D. – na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego – po rozpatrzeniu odwołania R. P. utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta L. z dnia [...] r. nr [...]. Decyzją tą umorzono postępowanie administracyjne zainicjowane wnioskiem R. P. o wznowienie postępowania zakończonego ostateczną decyzją Prezydenta Miasta L. z dnia [...] r. nr [...], znak: [...]), którą wyrażono zgodę na zmianę sposobu użytkowania pomieszczenia poddasza nieużytkowego (drugiego poziomu strychu na lokalem mieszkalnym nr 9) w budynku mieszkalnym wielorodzinnym położonym w L. przy ul. K. 27 (dz. ew. nr [...], obręb T.) na pomieszczenie użytkowe przynależne do lokalu mieszkalnego nr 9, oraz zatwierdzono projekt budowlany i udzielono K. i P. K. pozwolenia na roboty budowlane związane z przebudową ww. pomieszczenia. Uzasadniając podjęte rozstrzygnięcie Wojewoda D. podał, że pismem z dnia 24 marca 2011 r. R. P., wniósł do Prezydenta Miasta L. o wznowienie postępowania zakończonego ostateczną decyzją Prezydenta Miasta L. z dnia [...] r. nr [...]. Postanowieniem z dnia [...] r. organ I instancji wznowił postępowanie w sprawie zakończonej wyżej opisaną decyzją. Następnie w toku postępowania organ pierwszej instancji ustalił, że R. P. dowiedział się o wydaniu decyzji z dnia [...] r. nr [...] po otrzymaniu w dniu 2 sierpnia 2010 r. decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla m. L. z dnia [...]2010 r. (znak: [...]), którą umorzono postępowanie administracyjne w sprawie dotyczącej samowolnej przebudowy istniejącego pomieszczenia poddasza nieużytkowego na pomieszczenie przynależne do lokalu mieszkalnego nr 9 w budynku przy ul. K. 27 w L.. Prezydent Miasta L. stwierdził, iż wydał postanowienie o wznowieniu postępowania, ponieważ w dacie złożenia wniosku o wznowienie postępowania nie posiadał wiedzy na temat zakończonego postępowania przed organem nadzoru budowlanego. W ocenie organu pierwszej instancji ustalenie, iż R. P. powziął wiedzę na temat kwestionowanej decyzji w 2010 roku stanowi przesłankę do umorzenia wznowionego postępowania, ponieważ wniosek w tej sprawie wpłynął po upływie jednego miesiąca przewidzianego w art. 148 § 1 i § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego. Od powyższej decyzji odwołanie wniósł R. P., który stwierdził, że rozstrzygnięcie to powinno zostać uchylone w całości, gdyż jest ono niezgodne z prawem. Skarżący stwierdził, że organ pierwszej instancji nie zawiadomił wnioskodawcy o możliwości zapoznania się z aktami sprawy i o możliwości zgłaszania uwag i wniosków. Ponadto wskazał, że w kwestii wznowienia postępowania Prezydent Miasta L. nie jest właściwy, gdyż podstawa wznowienia dotyczy jego bezprawnej działalności, dlatego organem właściwym do wznowienia przedmiotowego postępowania jest Wojewoda D. lub też Samorządowe Kolegium Odwoławcze. Z uwagi na powyższe skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości. Wojewoda D. rozpatrując odwołanie stwierdził, że nie zasługuje ono na uwzględnienie. Wskazano, że zachowanie terminu miesięcznego w razie żądania wznowienia postępowania na podstawie art. 145 § 1 Kpa powinno zostać przez stronę udowodnione. W ocenie organu II instancji zgodzić się należy ze stanowiskiem Prezydenta Miasta L. zaprezentowanym w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Z analizy akt postępowania organu pierwszej instancji, bezsprzecznie wynika, że R. P. uzyskał wiedzę na temat wydania decyzji Prezydenta Miasta L. z dnia [...] r. już w 2010 r. W zgromadzonej przez organ pierwszej instancji dokumentacji znajduje się zwrotne potwierdzenie odbioru decyzji z [...]2010 r. ([...]) o umorzeniu przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w L. postępowania dotyczącego samowoli budowlanej w budynku mieszkalnym położonym przy ul. K. w L.. Powyższą decyzję, która w treści zawierała dokładne dane dotyczące kwestionowanej w obecnym postępowaniu decyzji, R. P. odebrał osobiście w dniu 2 sierpnia 2010 r. Ponadto zaznaczono, że R. P. zapoznał się aktami postępowania prowadzonego przez organ nadzoru budowlanego pierwszej instancji w dniu 22 czerwca 2010 r. oraz ponownie w dniu 29 czerwca 2010 r. Korzystając z przysługującego mu uprawnienia strona wykonała zdjęcia części akt sprawy prowadzonej przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w L.. W tym stanie rzeczy Wojewoda D. stanął na stanowisku, że miesięczny termin do wniesienia przez R. P. podania o wznowienie postępowania zakończonego wydaniem przez Prezydenta Miasta L. decyzji z dnia [...] r. nr [...] nie został zachowany, a zatem rozstrzygnięcie Prezydent Miasta L. odpowiada przepisom prawa. Niezależnie od tego wojewoda nie zgodził się z zarzutem skarżącego, iż Prezydent Miasta L. nie jest właściwy w sprawie. Zgodnie z art. 148 § 1 Kpa podanie o wznowienie postępowania wnosi się do organu administracji publicznej, który wydał w sprawie decyzję w pierwszej instancji. Ponadto zgodnie z art. 150 § 1 tej samej ustawy, organem administracji publicznej właściwym w sprawach wymienionych w art. 149 jest organ, który wydał w sprawie decyzję w ostatniej instancji. Organem, który wydał rzeczoną decyzję był Prezydent Miasta L., dlatego też właśnie ten organ był uprawniony do rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu na opisane na wstępie postanowienie Wojewody D. wniósł R. P.. Stwierdził, że postanowienie to jest niezgodne ze stanem faktycznym i sprzeczne z prawem, wobec czego wniósł o jego uchylenie. Odpowiadając na skargę Wojewoda Dolnośląski wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonym postanowieniu. Na rozprawie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym we Wrocławiu w dniu 11 kwietnia 2013 r. pełnomocnik skarżącego przydzielony mu z urzędu podtrzymał stanowisko zawarte w skardze oraz wniósł o zasądzenie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej. Dodatkowo pełnomocnik skarżącego na rozprawie złożył do akt pismo procesowe, w którym oświadczył, że skarżący twierdzi, że bez własnej winy nie brał udziału w postępowaniu, jako że o decyzji z 2002 r. dowiedział się przypadkowo dnia 24 marca 2011 r. z pisma PINB w L.. Dalej pełnomocnik podał, że przed wydaniem obu decyzji zapadłych w sprawie wznowienia postepowania skarżący nie został wezwany po myśli art. 10 § 1 K.p.a. do wypowiedzenia się co do zebranych materiałów i dowodów. Jest to istotne, jako że jedną z podstaw de facto odmowy wznowienia była czynność procesowa, utrwalona protokołem z dnia 15 kwietnia 2011 r. przez pracowników organu I instancji przy udziale pracownika PINB w L., z badania akt postępowania prowadzonego przez ten ostatni organ, zakończonego decyzją z dnia [...]2010 r. Sporządzający protokół stwierdzili, że najpóźniej z chwilą odbioru tej decyzji skarżący dowiedział się o istnieniu rozstrzygnięcia, które starał się wzruszyć na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. Te ustalenia miały zasadnicze znaczenie dla podjęcia zaskarżonej decyzji. Można twierdzić, że gdyby skarżący wiedział o tej czynności, to miałby szansę uzasadnić, dlaczego zwrócił się do organu z wnioskiem o wzruszenie decyzji dopiero ok. 8 miesięcy po otrzymaniu (wedle twierdzeń organu), informacji o jej wydaniu. Tej możliwości mu odmówiono, a zatem – według pełnomocnika – uchylenie zaskarżonej decyzji po myśli art. 145 § 1 pkt 1 lit. b p.p.s.a. wydaje się uzasadnione. Jako drugie pełnomocnik wskazał naruszenie w zaskarżonym akcie administracyjnym przepisów art. 7 i 77 § 1 K.p.a. w zw. 24 § 1 pkt 5 K.p.a. poprzez niezbadanie, czy w wydaniu decyzji w I instancji nie brał udziału pracownik organu, który wcześniej uczestniczył w wydaniu decyzji będącej przedmiotem wznowienia postępowania. Jeśliby zaś okazało się, że taka sytuacja miała miejsce, zachodziłaby bezwzględna przesłanka uchylenia zaskarżonej decyzji z art. 145 § 1 pkt 1 lit. b p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 3 K.p.a. Tymczasem brak wzmiankowanych ustaleń rodzi podstawę do uchylenia zaskarżonego aktu z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. Konieczność przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w podanym zakresie wynikała z zarzutów podniesionych przez stronę w odwołaniu, w którym domagała się ona "wyłączenia organu I instancji i jego pracowników" z uwagi na ich bezprawną działalność na jej szkodę. Taki sygnał pochodzący od strony powinien być wystarczającym impulsem do zbadania przez organ II instancji wzmiankowanej kwestii. Co więcej, nawet negatywne odniesienie się w decyzji organu odwoławczego do podniesionego problemu z pewnością wzbudzałoby zaufanie skarżącego do organów administracji (art. 8 K.p.a.). Milczenie zaś władzy co do poważnych zarzutów składanych przez stronę w trakcie postępowania uzasadnia możliwość uchybienia wskazanym przepisom art. 7 i 77 § 1 K.p.a. w zw. 24 § 1 pkt 5 K.p.a. Dalej autor pisma procesowego zasugerował, że zaskarżona decyzja mogła zapaść z naruszeniem przepisów art. 7 i 77 § 1 w zw. z art. 150 § 2 K.p.a. Skoro bowiem skarżący powoływał się na niewłaściwość organu I instancji w zakresie wznowienia, tj. jakoby "podstawą wznowienia była m. in. - bezprawna działalność tego organu na jego szkodę", to w ramach badania właściwości organu przed podjęciem rozstrzygnięć w kwestiach wymienionych w art. 149 K.p.a., należało tę okoliczność ocenić, jeśli nie w trakcie postępowania w pierwszej instancji, to z pewnością podczas postępowania odwoławczego. Organy zobowiązane są z urzędu przestrzegać swojej właściwości (art. 19 K.p.a.), a przepisem wyznaczającym właściwość jest również art. 150 § 2 K.p.a. (naruszenie zaś przepisów o właściwości powodowałoby sankcję nieważności wydanego postanowienia na podstawie art. 156 § 1 pkt 1 K.p.a.). Zdaniem pełnomocnika, wydaje się, że taki właśnie cel przeświecał skarżącemu żądającemu wyłączenia "organu I instancji i jego pracowników". Dodać należy, że wojewoda w tym zakresie nazbyt literalnie podszedł do tego zarzutu (wniosku) skarżącego, tłumacząc poza postępowaniem (tj. nie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, lecz tzw. zwykłym piśmie z dnia 13 września 2011 r.) przesłanki wyłączenia pracownika oraz organu zawarte w art. 24 i 25 K.p.a. Skutkiem przedstawionego naruszenia prawa powinno być zdaniem pełnomocnika uchylenie decyzji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Na wstępie należy wskazać, że stosownie do przepisu art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) kontrola sądowoadministracyjna sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zakres kontroli administracji publicznej obejmuje również orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne (art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.; dalej: p.p.s.a.). Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Zgodnie z art. 145 § 1 p.p.s.a. sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi: naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Ponadto sąd stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach albo stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub w innych przepisach. W razie nieuwzględnienia skargi sąd skargę oddala (art. 151 p.p.s.a.). Przedmiotem kontroli dokonywanej przez sąd z punktu widzenia kryterium legalności w niniejszej sprawie jest zaskarżona decyzja Wojewody D., którą utrzymano w mocy decyzję Prezydenta Miasta L. o umorzeniu wznowionego postępowania zakończonego ostateczną decyzją Prezydenta Miasta L. z dnia [...]r., którą wyrażono zgodę na zmianę sposobu użytkowania pomieszczenia poddasza nieużytkowego (drugiego poziomu strychu na lokalem mieszkalnym nr 9) w budynku mieszkalnym wielorodzinnym położonym w L. przy ul. K. 27 (dz. ew. nr [...], obręb T.) na pomieszczenie użytkowe przynależne do lokalu mieszkalnego nr 9, oraz zatwierdzono projekt budowlany i udzielono K. i P. K. pozwolenia na roboty budowlane związane z przebudową ww. pomieszczenia. Sąd wskazuje, że sprawę ze skargi R. P. na postanowienie o odmowie wznowienia postępowania w przedmiocie przeniesienia powyższej decyzji o pozwoleniu na budowę rozpatrzono pod sygnaturą akt II SA/Wr 898/11. Zdaniem sądu rozpatrującego skargę w niniejszej sprawie decyzje organów obu instancji co do zasady odpowiadają prawu. Przy tym brak było w postępowaniu takiego naruszenia przepisów procedury administracyjnej, które mogłoby mieć wpływ na wynik sprawy. Przez wynik sprawy należy tu bowiem rozumieć umorzenie wznowionego postępowania. Trzeba bowiem powiedzieć, że w myśl art. 148 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, podanie o wznowienie postępowania wnosi się do organu administracji publicznej, który wydał w sprawie decyzję w pierwszej instancji, w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania. Z akt administracyjnych doręczonych sądowi wynika, że o decyzji organu I instancji z 2002 r. skarżący dowiedział się w dniu 2 sierpnia 2010 r., gdy otrzymał decyzję PINB w L. zawierającą przywołanie decyzji Prezydenta Miasta L.. Okoliczność ta znajduje potwierdzenie w materiale dowodowym zgromadzonym przez organ pierwszoinstancyjny (dowody doręczenia decyzji PINB w L.). Natomiast wniosek o wznowienie postępowania R. P. złożył w dniu 24 marca 2011 r. Zestawienie tych obu dat prowadzi do wniosku, że organy obu instancji zasadnie przyjęły, że R. P. wniosek swój złożył z uchybieniem miesięcznego terminu liczonego od chwili, kiedy strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę wznowienia. W myśl art. 148 § 2 k.p.a. termin do złożenia podania o wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 biegnie od dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji. Pamiętać przy tym należy – na co słusznie zwrócił uwagę organ odwoławczy – że skoro wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. następuje na żądanie strony, to na stronie ciąży obowiązek wykazania, że dochowała ona miesięcznego terminu na złożenie wniosku o wznowienie postępowania. Natomiast z treści wniosku skarżącego wynikało, że o decyzji z 2002 r. dowiedział się "przypadkowo w dniu 24.03.2011 r.", co w kontekście wiedzy, którą zdobył organ I instancji należało uznać za twierdzenie gołosłowne. Za udowodnione zaś należało przyjąć, że skarżący dowiedział się o decyzji Prezydenta Miasta L. z dnia [...]2002 r. już w roku 2010. Warto w tym miejscu zauważyć, iż kwestia, kiedy stronie doręczono wspomnianą decyzję PINB w L., z której strona dowiedziała się o decyzji Prezydenta Miasta L. z dnia [...]2002 r. stanowi okoliczność o charakterze faktycznym i materialnym. Czynność odebrania tej decyzji stanowi pewne zdarzenie w czasie, które to zdarzenie nie może podlegać modyfikacji, albowiem doszło do niego w przeszłości i jako fakt zaistniały (dokonany) wywiera ono dane skutki. Moc tej czynności ma znaczenie dla wszystkich osób, których może ona dotyczyć, bez względu na ich wiedzę o nim, czy wolę uznawania tego zdarzenia za istotne. To zaś prowadzi do wniosku, że nietrafny jest argument pełnomocnika skarżącego, że gdyby skarżący wiedział o tym, że organ I instancji dotarł do dowodów doręczenia decyzji PINB, to znalazłby uzasadnienie, dlaczego zwrócił się do organu z wnioskiem o wzruszenie decyzji dopiero ok. 8 miesięcy po otrzymaniu. Skoro fakt odebrania decyzji PINB istnieje w obiektywnej rzeczywistości, to trudno byłoby go – nawet skarżącemu – zakwestionować. Podzielić przy tym należy jednak zastrzeżenie skarżącego, że zgodnie z art. 10 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego organ winien był zawiadomić stronę o możliwości zapoznania się ze zgromadzonym materiałem dowodowym. Jednakże w realiach niniejszej sprawy uchybienie to nie miało wpływu na wynik sprawy. Pamiętać przy tym należy, że zarzut naruszenia przepisu art. 10 § 1 k.p.a. może odnieść skutek wówczas, gdy strona wykaże, iż zarzucane uchybienie uniemożliwiło jej dokonanie konkretnych czynności procesowych (zob. wyrok NSA z dnia 22 marca 2012 r., sygn. akt II GSK 431/12, opubl. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, orzeczenia.nsa.gov.pl), co w niniejszej sprawie nie miało miejsca. Zarówno w zażaleniu na postanowienie organu I instancji, jak i w skardze i piśmie pełnomocnika nie wskazano bowiem, jakie czynności procesowe planował był podjąć skarżący, a brak zapoznania się z aktami sprawy mu je uniemożliwił. Omawiając dalsze argumenty pełnomocnika skarżącego należy powiedzieć, że z art. 24 i art. 25 Kodeksu postępowania administracyjnego nie wynika, iż organ czy pracownik organu podlega wyłączeniu w sprawie wznowienia postępowania, które toczyło się przed tym organem. Postępowanie administracyjne nie jest postępowaniem sądowym, w którym strony mogą zgłaszać wnioski o wyłączenie sędziego podlegające rozpatrzeniu w specjalnym trybie. Przesłanki wyłączenia pracownika wynikają z art. 24 § 1 k.p.a., ale ich oceny dokonuje bezpośredni przełożony danego pracownika. Natomiast przesłanki wyłączenia organu wynikają z art. 25 k.p.a. Faktem jest, że skarżący w zażaleniu na postanowienie organu I instancji wniósł o wyłączenie tego organu i jego pracowników, ale nie uprawdopodobnił, że zachodzą przesłanki wynikające z przywołanych regulacji. Jeśli zaś chodzi o wyłączenie organu, o którym mowa w art. 150 § 2 k.p.a., to jak słusznie wskazano w wyroku NSA z dnia 10 sierpnia 2011 r., I OSK 1401/10: "Przez działalność organu, o której mowa w art. 150 § 2 k.p.a., należy rozumieć takie właściwości i zachowanie się tego organu w toku prowadzonego postępowania administracyjnego w danej sprawie, które mogłyby godzić w zasadę obiektywizmu i być wyrazem stronniczego stanowiska tego organu przy wydaniu decyzji ostatecznej, co powinno być ustalone w postępowaniu wyjaśniającym przed wydaniem postanowienia o wznowieniu postępowania". Niezależnie jednak także przywołać pogląd B. Adamiak, która stwierdza, że: "Jeżeli strona żąda wznowienia postępowania z tej przyczyny, że bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu (art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a.), to organem właściwym do rozstrzygnięcia o tym żądaniu w myśl art. 150 § 2 k.p.a. jest organ wyższego stopnia tylko wówczas, gdy było to wynikiem zamierzonego działania organu prowadzącego poprzednie postępowanie w celu uniemożliwienia tej stronie wzięcia udziału w tym postępowaniu" (B. Adamiak (w:) Komentarz do KPA, wyd. 12, Warszawa 2011, s. 580). Okoliczności tego rodzaju skarżący nie wskazywał w swoich pismach, a zatem brak było – zdaniem sądu – przesłanek do uznania, że Prezydent Miasta L. nie powinien orzekać w przedmiocie wznowienia postępowania. Tym bardziej, że żądanie wznowienia postępowania – jak się okazało w toku postępowania wznowieniowego – wpłynęło z uchybieniem ustawowego terminu. Stosowne rozważania na ten temat zostały poczynione w zaskarżonej decyzji. Reasumując to, co do tej pory powiedziano, należy stwierdzić, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu, albowiem nie doszło w postępowaniu administracyjnym w przedmiocie wznowienia postępowania do takich uchybień, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy. Prawidłowo bowiem organy obu instancji umorzyły wznowione postępowanie, skoro wyszło na jaw, że strona złożyła wniosek o wznowienie postępowania z uchybieniem terminu do jego wniesienia. Możliwość takiego zakończenia postępowania wznowieniowego wynika z brzmienia art. 105 § 1 k.p.a., który nakazuje umorzyć postępowanie, które stało się bezprzedmiotowe. W ocenie sądu rozpatrującego skargę, słusznie organy uznały, że brak jest przedmiotu postępowania co do wznowienia postępowania, skoro wniosek strony o wznowienie wpłynął z uchybieniem miesięcznego terminu na jego złożenie. Uwzględniając dotychczasowe rozważania i uznając skargę za niezasadną, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił (pkt I sentencji wyroku). Rozstrzygniecie w przedmiocie wynagrodzenia pełnomocnika (pkt II sentencji wyroku) zapadło na mocy art. 250 p.p.s.a. w związku z § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c i § 2 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz.U. Nr 163, poz. 1349 z późn. zm.).