II SA/Wr 90/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Gabriel Węgrzyn Sędziowie: Sędzia NSA Halina Filipowicz-Kremis Sędzia WSA Władysław Kulon (spr.) Protokolant: Adrianna Gaj po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 22 września 2020 r. sprawy ze skargi K. M. i K. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we [...] z dnia [...] września 2019 r. nr [...] w przedmiocie nakazu usunięcia odpadów - gleby i ziemi, w tym kamieni z miejsca nieprzeznaczonego do magazynowania i składania oddala skargę w całości. Zastępowani przez profesjonalnego pełnomocnika K. M. i G. M. (dalej – skarżący) wywiedli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skargę na decyzje Samorządowego Kolegium Odwoławczego we [...] (dalej – SKO albo Kolegium) w przedmiocie nakazu usunięcia odpadów – gleby i ziemi, w tym kamieni z miejsca nieprzeznaczonego do magazynowania i składania. Z przedłożonych łącznie ze skargą akt administracyjnych wynika, że skargę wniesiono w następujących uwarunkowaniach prawnych i faktycznych. W dniu [...] września 2018 r. upoważnieni przedstawiciele Urzędu Gminy w [...] w obecności skarżących przeprowadzili oględziny na nieruchomości stanowiącej ich własność, co udokumentowano stosowanym protokołem. Przyjęte ustalenia stały się podstawą wszczęcia postępowania w przedmiotowej sprawie, o czym poinformowano zawiadomieniem z dnia [...] września 2018 r. Jak wskazują akta administracyjne, czynności dowodowe na nieruchomości skarżących powadzono jeszcze w dniach [...] października 2018 r. i [...] listopada 2018 r. W aktach administracyjnych znajduje się również sporządzone na zlecenie organu opracowanie pod nazwą ,,Rozpoznanie warunków gruntowo-wodnych wraz z oszacowaniem miąższości zalegania oraz ilości odpadów (w Mg na 1 m² powierzchni terenu) nawiezionych na działki nr [...] w [...] gm. [...], woj. [...]". Po zawiadomieniu stron o tzw. gotowości decyzyjnej w dniu [...] lutego 2019 r. Wójt Gminy [...] wydał decyzję nr [...], którą przyjmując w podstawie prawnej art. 26 ust. 2 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 992, ze zm.) nakazano K. M. i G. M., w terminie 2 miesięcy od dnia kiedy decyzja stanie się ostateczna, usunięcie zgromadzonych odpadów o kodzie 170504 - gleba i ziemia, w tym kamienie, inne niż wymienione w 170503, zlokalizowanych na nieruchomości w miejscowości [...] (działka nr [...]). Nadto w sentencji decyzji zamieszczono zapis, że wykonanie decyzji nastąpi przez zawarcie, z przedsiębiorcą posiadającym odpowiednie zezwolenie, umowy na usunięcie odpadów i ich transport do stosownego miejsca (instalacji) przetwarzania (w procesie odzysku lub unieszkodliwiania) odpadów; sposób wykonania decyzji zostanie odpowiednio udokumentowany (kartami przekazania odpadu) i nie może stwarzać zagrożenia dla środowiska i ludzi; prace winny być prowadzone w porze dziennej w godz. 6- 22 (bez sobót i niedziel), z uwzględnieniem przepisów ochrony środowiska, w szczególności w zakresie emisji hałasu, wibracji, zapylania oraz ochrony środowiska gruntowo-wodnego; sprzęt oraz maszyny wykorzystywane do prac muszą spełniać odpowiednie standardy jakościowe i techniczne wykluczające emisję do wód i ziemi zanieczyszczeń niebezpiecznych, m.in. z grupy ropopochodnych (smary, oleje, paliwa); w przypadku wystąpienia wycieku substancji ropopochodnych należy zapewnić dostępność sorbentów i środków neutralizujących. Uzasadniając wydany nakaz organ I instancji, po wskazaniu na czynności przeprowadzone w terenie oraz przedłożone opracowanie i treść przyjętego w podstawie prawnej decyzji przepisu prawa materialnego wyjaśnił, że zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 19 ustawy o odpadach skarżący są posiadaczami odpadów zgromadzonych na działce nr [...] w [...]. K. M. i K. M. są współwłaścicielami nieruchomości, na której znajdują się przedmiotowe odpady. Zgodnie ze złożonym oświadczeniem podczas oględzin z dnia [...] października 2018 r., ziemia została nawieziona przez nich, w celu poprawy wartości użytkowej gruntów. Zdaniem organu nawieziona na działkę nr [...] w [...] ziemia, będąca według współwłaścicieli działki humusem nawiezionym w celu poprawy wartości użytkowej gruntów, stanowi odpad. Podejmując próbę zdefiniowania pojęcia humusu organ I instancji wskazał na art. 2 pkt 2 i 3 ustawy o odpadach i wykluczył jego zastosowanie w sprawie. Wedle organu przedmiotowy humus nie pochodzi z gruntu w pierwotnym położeniu (z działki nr [...] w [...]), lecz zgodnie z oświadczeniem skarżącego złożonym w czasie oględzin pochodzi z inwestycji [...] w miejscowości [...], jest więc odpadem i zastosowanie ma tu ustawa o odpadach. Zgodnie z art. 25 ust. 3 ustawy o odpadach, magazynowanie (składowanie) odpadów jest prowadzone wyłącznie w ramach wytwarzania, zbierania lub przetwarzania odpadów. Na podstawie art. 45 ust. 1 pkt 2 ustawy o odpadach, z obowiązku uzyskania zezwolenia na zbieranie lub zezwolenia na przetwarzanie odpadów zwalnia się osobę fizyczną i jednostkę organizacyjną niebędące przedsiębiorcami, wykorzystujące odpady na potrzeby własne, zgodnie z art. 27 ust. 8. Odzysk odpadów przez osoby fizyczne na potrzeby własne oraz dopuszczalne metody ich odzysku doprecyzowują przepisy rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 10 listopada 2015 r. w sprawie listy rodzajów odpadów, które osoby fizyczne lub jednostki organizacyjne niebędące przedsiębiorcami mogą poddawać odzyskowi na potrzeby własne oraz dopuszczalnych metod ich odzysku (Dz. U. z 2016 r., poz. 93). Z pkt 40 załącznika do rozporządzenia organ wyprowadził, że odpad o kodzie 170504 - gleba i ziemia, w tym kamienie, inne niż wymienione w 170503, może być poddany odzyskowi w procesie R5 przez osoby fizyczne na potrzeby własne do utwardzania powierzchni po rozkruszeniu odpadów, jeśli jest to konieczne do ich wykorzystania, oraz z zachowaniem przepisów odrębnych, w szczególności przepisów Prawa wodnego i Prawa budowlanego. Magazynowanie musi odbywać się w warunkach zapobiegających niekorzystnemu wpływowi na środowisko, a dopuszczalna maksymalna ilość odpadów do przyjęcia to 0,2 Mg/m² utwardzanej powierzchni. Dalej Wójt Gminy [...] wskazał, że nawet jeżeli przyjąć, że nawiezienie przedmiotowej ziemi, mogłoby odbyć w oparciu o w/w rozporządzenie, w celu utwardzenia powierzchni, a nie tylko poprawy wartości użytkowej gruntu na terenie działki nr [...] w [...], to odbyło się ono z naruszeniem przepisów powyższego rozporządzenia, w szczególności z naruszeniem dopuszczalnej maksymalnej ilość odpadów do przyjęcia do utwardzanej powierzchni, gdyż jak wykazało opracowanie, po wykonanych pomiarach przedmiotowej działki oszacowano, że na 1 m² terenu przypada 1067,0 kg odpadu. Analizując zapisy rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 11 maja 2015 r. w sprawie odzysku odpadów poza instalacjami i urządzeniami (Dz. U. z 2015 r., poz. 796), organ wskazał na możliwość wykorzystania odpadów o kodzie 170504 w procesie R3, R5 do wypełniania terenów niekorzystnie przekształconych (takich jak zapadliska, nieeksploatowane odkrywkowe wyrobiska lub wyeksploatowane części tych wyrobisk) pod określonymi warunkami. Można także odpadami o kodzie 170504 w procesie odzysku R5 przeprowadzić utwardzanie powierzchni terenów, do którego posiadacz ma tytuł prawny, na podstawie zgłoszenia dokonanego w trybie ustawy Prawo budowlane, z tym że utwardzanie to powinno być prowadzone w sposób uniemożlwiający pylenie oraz nie powinno zakłócać stanu wody na gruncie zgodnie z przepisami Prawa wodnego, jak również planowane działania nie mogą spowodować bezpośredniego zagrożenia szkodą w środowisku. Dla odzysku odpadów poza instalacjami i urządzeniami wymagane jest uzyskanie stosownego zezwolenia na przetwarzanie oraz planowane działanie musi być określone w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego albo w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy albo być zgodne z decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, albo być określone w decyzji w sprawie rekultywacji i zagospodarowania gruntów rolnych lub leśnych na podstawie ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych. Zdaniem organu współwłaściciele działki nr [...] w [...] nie posiadają żadnych decyzji w/w zakresie. Działka ta zgodnie z Informacją z rejestru gruntów z oznaczona została w ewidencji gruntów jako: nieużytki (N-[...]ha), grunty orne (R-RII-[...]ha, R-RIIIa- [...] ha, R-RIVa- [...] ha, R-RIVb- [...] ha, R- RV- [...] ha) i łąki trwałe (Ł-ŁIV- [...] ha). Jest ona objęta miejscowymi planami zagospodarowania przestrzennego wsi [...]. Część działki zgodnie z uchwałą nr [...] Rady Gminy [...] z dnia [...] sierpnia 2012 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wsi [...] (Dz. Urz. Woj. [...]., poz. [...]) oraz na podstawie art. 30 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tj. Dz. U. z 2018 r., poz. 1945 ze zm.), leży na terenie oznaczonym symbolem 3R. Dla w/w terenów ustala się następujące przeznaczenie podstawowe: rola z zakazem zabudowy oraz ustala się zakaz lokalizacji zabudowy kubaturowej, w tym również zabudowy związanej z produkcją rolniczą i leśną, a dopuszcza się lokalizację nowych rowów melioracyjnych. Inna część tej działki leży na terenie oznaczonym symbolem 1KDL, gdzie ustala się następujące przeznaczenie - komunikacja publiczna: droga lokalna (droga klasy "L"), w ciągu drogi powiatowej Nr [...]. Pozostała część przedmiotowej działki leży na terenie oznaczonym symbolem R - dla którego ustala się przeznaczenie podstawowe: tereny rolne: rola. Na terenie tym obowiązuje: 1) zakaz lokalizacji zabudowy, w tym również zabudowy związanej z produkcją rolniczą i leśną, 2) możliwość lokalizacji, z zastrzeżeniem pkt 1 i zgodnie z przepisami odrębnymi, nie kolidujących z przeznaczeniem podstawowym, napowietrznych i podziemnych sieci i urządzeń infrastruktury technicznej. Odwołując się do zapisów planu miejscowego organ wyjaśnił, że nie dopuszczają one w żaden sposób odzysku odpadów poza instalacjami i urządzeniami na działce nr [...] w [...]. Z kolei oceniając zebrany materiał dowodowy organ uznał, iż z uwagi na nawiezienie odpadu o kodzie 170504 - gleba i ziemia, w tym kamienie, inne niż wymienione w 170503, na przedmiotową działkę oraz brak stosownych zezwoleń na przetwarzanie w/w odpadów w procesie odzysku, znajduje w tym przypadku zastosowanie art. 26 ustawy o odpadach, nakazujący posiadaczowi odpadów usunięcie odpadów z miejsca nieprzeznaczonego do ich składowania lub magazynowania. Działka nr [...] w [...] nie jest miejscem przeznaczonym do składowania lub magazynowania odpadów, a został na nią nawieziony odpad, który ma swoje użyteczne zastosowanie, tj. stanowi grunt wykorzystywany w celu uprawy roli i z pewnością zastępuje grunt położony w pierwotnym położeniu na działce nr [...] w [...] lub inny materiał np. nawóz organiczny czy kompost. Działanie skarżących organ zakwalifikował jako odzysk, zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 14 ustawy o odpadach. Końcowo Wójt Gminy [...] wykluczył także zastosowanie art. 45 ust. 1 ustawy o odpadach dotyczącego zwolnień z obowiązku uzyskania zezwolenia na przetwarzanie odpadów. Wedle organu ziemia została złożona na działkę będącą współwłasnością skarżących, osób fizycznych i wykorzystana na potrzeby własne, w celu nie tylko poprawy wartości użytkowej gruntów, ale również utwardzenia terenu, lecz dokonano tego niezgodnie z art. 27 ust. 8 i rozporządzeniem Ministra Środowiska z dnia 10 listopada 2015 r. w sprawie listy rodzajów odpadów, które osoby fizyczne lub jednostki organizacyjne niebędące przedsiębiorcami mogą poddawać odzyskowi na potrzeby własne oraz dopuszczalnych metod ich odzysku tj. nie zrobiono tego w ilości wymagalnej tj. 0,2 Mg/m² utwardzanej powierzchni, co wynikało ze sporządzonego opracowania. Utwardzanie terenu odpadami, czy też wypełnienie odpadami terenu niekorzystnie przekształconego (takich jak zapadliska, jeżeli przyjąć, że działka nr [...] w [...], stanowiła takie zapadlisko, ponieważ była położona znacznie niżej niż działki sąsiednie), odbyło się z naruszeniem przepisów rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 11 maja 2015 r. w sprawie odzysku odpadów poza instalacjami i urządzeniami, bez stosownych zezwoleń w tym zakresie, w tym zezwolenia na przetwarzanie odpadów. Nie godząc się z wydaną decyzją skarżący oprotestowali ją złożonym w prawem przewidzianym terminie odwołaniem. W instancyjnym środku zaskarżenia podniesiono zasadniczo jeden zarzut dotyczący niewłaściwego ustalenia ilości odpadów złożonych na nieruchomości gruntowej. W odwołaniu podano, że maksymalna ilość odpadów możliwa do składowania w ciągu roku wynosi 0,2 Mg/m², zaś na przedmiotowej działce odpady składowano wielokrotnie (10 razy), w ramach rewitalizacji działki prowadzonej od 1994 r. Zatem wedle odwołujących się odpady składowano na nieruchomości wielokrotnie. W dniu [...] września 2019 r. SKO we [...] wydało decyzję nr [...], którą utrzymano w mocy zaskarżoną decyzję. Po wskazaniu na treść decyzji pierwszoinstancyjnej oraz jej podstawę prawną organ II instancji w ramach własnych rozważań przeprowadził szeroką analizę pojęć posiadacza odpadów i wytwórcy odpadów. Następnie zweryfikowano kwestię adresata nakazu zawartego w decyzji przez pryzmat regulacji prawnomaterialnych zastosowanych w sprawie. Względem uznania za adresatów skarżących Kolegium odwołało się do ustaleń poczynionych przez organ I instancji i wyjaśniło, że od dnia [...] marca 1989 r. K. M. i K. M. są współwłaścicielami działki, na którą nawożona była ziemia w celu "zrewitalizowania" działki i poprawy wartości użytkowej gruntów (wyrównanie/zniwelowanie). Nadto przywołano opracowanie sporządzone przez biegłego, z którego wynika, że na działce tej znajduje się nasyp niekontrolowany (nad gruntem rodzimym) o miąższości od 0,4 do 0,55 m (wykonano pięć otworów geotechnicznych) w skład którego wchodzi materiał organiczny z częściami roślin (grunt mineralny mało i średnio spoisty) oraz nieznaczne ilości skruszonej ceramiki budowlanej, gruzu betonowego, ceglanego i płyt betonowych. Dodatkowo biegły oszacował, że na 1 m² terenu przypada 1067 kg odpadów (zakładając tylko odpad organiczny). Ponawiając za organem I instancji oraz opinią biegłego fakt złożenia na nieruchomości odpadu o kodzie 170504 - gleba i ziemia, w tym kamienie, inne niż wymienione w 170503 oceniono, że zgodnie z art. 25 ust. 3 ustawy, magazynowanie odpadów jest prowadzone wyłącznie w ramach wytwarzania, zbierania lub przetwarzania odpadów, nie jest zatem samodzielnym procesem gospodarowania odpadami i towarzyszy zawsze innym procesom. Natomiast zgodnie z art. 41 ust. 1 ustawy prowadzenie zbierania odpadów i prowadzenie przetwarzania odpadów wymaga uzyskania zezwolenia. Organ postawił nawet hipotezę, że gdyby założyć, że K. M. i K. M. dysponowali stosownym zezwoleniem na zbieranie lub przetwarzanie odpadów na działce nr [...], to w jego ramach, mogliby magazynować tam odpady. Gdyby zaś naruszyli prawo lub warunki owego zezwolenia, mogłoby być ono cofnięte, a strony byłyby obowiązane do usunięcia odpadów na własny koszt w trybie art. 47 ust. 5 ustawy. W takim przypadku (tj. cofnięcia zezwolenia) procedowanie i wydanie decyzji na podstawie art. 26 ustawy byłoby bezprzedmiotowe. Z ustalonego stanu faktycznego sprawy wynika jednak zdaniem organu, że działka nr [...] nie była miejscem przeznaczonym do prowadzenia działalności w zakresie zbierania odpadów i ich przetwarzania na podstawie zezwolenia. Na teren działki nie wydano zezwolenia na zbieranie odpadów i ich przetwarzanie. Odpady nie mogły być zatem zmagazynowane na tej działce w ramach zezwolenia na zbieranie lub przetwarzanie tam odpadów, z czego organ wyprowadził, że prowadzone postępowanie nie jest bezprzedmiotowe. Analizując zapisy art. 45 ustawy dotyczące zwolnienia z obowiązku uzyskania zezwolenia na zbieranie odpadów lub zezwolenia na przetwarzanie odpadów Kolegium zaznaczyło, iż zwolnienie dotyczy wyłącznie osób fizycznych i jednostek organizacyjnych niebędących przedsiębiorcami, które mogą poddawać odzyskowi tylko takie rodzaje odpadów, za pomocą takich metod odzysku, które zostały określone w przepisach rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 10 listopada 2015 r. w sprawie listy rodzajów odpadów, które osoby fizyczne lub jednostki organizacyjne niebędące przedsiębiorcami mogą poddawać odzyskowi na potrzeby własne, oraz dopuszczalnych metod ich odzysku (Dz. U. z 2016 r. poz. 93); tego rodzaju odzysku nie mogą prowadzić przedsiębiorcy. Zdaniem Kolegium K. M. od dnia [...] czerwca 1995 r. prowadzi jednoosobową działalność gospodarczą, w związku z tym K. M. i K. M. nie mogli zmagazynować odpadów w celu ich odzysku na podstawie ww. rozporządzenia. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy podał, że zgodnie z załącznikiem do rozporządzenia (pkt 40) odpady o kodzie 170504 - gleba i ziemia, w tym kamienie, inne niż wymienione w 170503, mogą być odzyskiwane do utwardzania powierzchni po rozkruszeniu, jeśli jest to konieczne do ich wykorzystania, oraz z zachowaniem przepisów odrębnych, w szczególności przepisów Prawa wodnego i Prawa budowlanego. Magazynowanie musi odbywać się w warunkach zapobiegających niekorzystnemu wpływowi na środowisko, a dopuszczalna maksymalna ilość odpadów do przyjęcia to 0,2 Mg/m² utwardzanej powierzchni w ciągu roku (jak słusznie wskazano w odwołaniu). Oceniając legalność procesu odzysku odpadów w badanej sprawie SKO we [...] zaznaczyło, iż z akt sprawy wynika, że w okresie od dnia [...] kwietnia do [...] grudnia 2018 r. na działkę nr [...], o powierzchni [...] ha, przyjęto 19000 Mg odpadu o kodzie 170504 - gleba i ziemia, w tym kamienie, inne niż wymienione w 170503. Ponadto, działka nr [...] znajduje się na terenie, na którym obowiązują ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wsi [...] (uchwała Rady Gminy [...] z dnia [...] sierpnia 2012 r., nr [...], Dz. Urz. Woj. [...]. poz. [...]) i w zdecydowanej większości położona jest na terenie oznaczonym w części graficznej tego planu symbolem 3R - przeznaczenie podstawowe: rola z zakazem zabudowy. Z ustawy Prawo budowlane organ wywiódł, że na działce budowlanej nie wymaga ani uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę, ani dokonania zgłoszenia właściwemu organowi administracji architektoniczno-budowlanej (zgodnie z art. 29 ust. 2 pkt 5 w związku z art. 30 ust. 1 Prawa budowlanego). Zdaniem organu w badanej sprawie utwardzenie gruntu nie nastąpiło jednak na działce budowlanej w rozumieniu zapisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2019 r. poz. 1065), gdyż jest to nieruchomość gruntowa lub działka gruntu, której wielkość, cechy geometryczne, dostęp do drogi publicznej oraz wyposażenie w urządzenia infrastruktury technicznej spełniają wymogi realizacji obiektów budowlanych wynikające z rozporządzenia, odrębnych przepisów i aktów prawa miejscowego (§ 3 pkt 1a). Podobnie w ustawie z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2018 r. poz. 1945, ze zm.), zwanej dalej "u.p.z.p.". Zgodnie z art. 2 pkt 12 u.p.z.p. pod pojęciem "działki budowlanej" należy rozumieć nieruchomość gruntową lub działkę gruntu, której wielkość, cechy geometryczne, dostęp do drogi publicznej oraz wyposażenie w urządzenia infrastruktury technicznej spełniają wymogi realizacji obiektów budowlanych wynikające z odrębnych przepisów i aktów prawa miejscowego. Alternatywna definicja pojęcia "działki budowlanej" znajduje się wreszcie w ustawie z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2018 r. poz. 2204, ze zm.). Zgodnie z art. 4 pkt 3a u.g.n. pod pojęciem "działki budowlanej" należy rozumieć zabudowaną działkę gruntu, której wielkość, cechy geometryczne, dostęp do drogi publicznej oraz wyposażenie w urządzenia infrastruktury technicznej umożliwiają prawidłowe i racjonalne korzystanie z budynków i urządzeń położonych na tej działce. Podane definicje różnią się od siebie, niemniej należy przyjąć, że ocena tego, czy działka jest działką budowlaną jest kwestią ustaleń faktycznych. Oceniając cechy działki budowlanej, jako nadającej się do zagospodarowania, w tym do zabudowy, zgodnie z wymogami dotyczącymi danego sposobu zagospodarowania i zabudowy wskazano na orzecznictwo sądowoadministracyjne. Końcowo organ zaznaczył, że na gruncie Prawa budowlanego wskazane roboty wymagały uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę, z tym, że obowiązujący dla tego terenu miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego w ogóle nie przeznaczył działki nr [...] pod zabudowę. Utwardzenie gruntu rolnego gruzem i kamieniami może prowadzić do zmiany przeznaczenia działki rolnej, która wymaga wyłączenia z produkcji rolnej w trybie art. 11 ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (Dz. U. z 2017 r. poz. 1161), a strony nie legitymują się decyzją wydaną na podstawie analizowanego przepisu. Odnosząc się do twierdzeń odwołania wskazano, że w okresie od dnia [...] kwietnia do [...] grudnia 2018 r. (8 miesięcy) na działkę nr [...], o powierzchni [...] ha, przyjęto 19000 Mg odpadu o kodzie 170504, co daje 0,53 Mg/m², zaś czynności dokonane przez strony nie spełniają warunków odzysku odpadów wymienionych w rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 11 maja 2015 r. w sprawie odzysku odpadów poza instalacjami i urządzeniami (Dz. U. poz. 796). W skardze na powyższą decyzję wniesiono o jej uchylenie oraz uchylenie poprzedzającej ją decyzji organu I instancji i zasądzenie kosztów postępowania a także wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Wnioski skargi oparto na zarzutach naruszenia przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj.: - art. 26 ust. 2 ustawy o odpadach poprzez jego nieprawidłowe zastosowanie i uznanie, że K. M. i K. M. są posiadaczami odpadów - gleby i ziemi, w tym kamieni (zakwalifikowanych jako odpad o kodzie 170504) obowiązanymi do ich usunięcia z nieruchomości oznaczonej geodezyjnie jako działka nr [...] położonej w miejscowości [...], podczas gdy nie było ku temu podstaw prawnych i faktycznych; - art. 41 ust. 1 ustawy o odpadach poprzez jego nieprawidłowe zastosowanie i uznanie, że K. M. i K. M. są podmiotami prowadzącymi zbieranie odpadów lub przetwarzania odpadów obowiązanymi do uzyskania zezwolenia na zbieranie odpadków lub przetwarzanie odpadów, podczas gdy skarżący, a w szczególności K. M. podlega zwolnieniu z obowiązku uzyskania takiego zezwolenia i może posiadać i magazynować odpady w ilości posiadanej; - art. 45 ust. 1 pkt 2 ustawy o odpadach w związku z pkt. 40 rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 15 listopada 2015 r. w sprawie listy rodzajów odpadów, które osoba fizyczna lub jednostka organizacyjna niebędące przedsiębiorcami mogą poddawać odzyskowi na potrzeby własne, oraz dopuszczalnych metod ich odzysku, poprzez ich nieprawidłowe zastosowanie i uznanie, że skarżący , a w szczególności K. M. nie jest zwolniona z obowiązku uzyskania zezwolenia na zbieranie odpadów lub przetwarzanie odpadów, z uwagi na prowadzenie przez K. M. jednoosobowej działalności gospodarczej, podczas gdy działka nr [...] położona w [...] stanowi nieruchomość wchodzącą w skład gospodarstwa rolnego prowadzonego przez małżonków K. M. oraz K. M. w ramach współwłasności łącznej, zatem podlegali zwolnieniu na mocy rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 15 listopada 2015 r. w sprawie listy rodzajów odpadów, które osoba fizyczna lub jednostka organizacyjna niebędące przedsiębiorcami mogą poddawać odzyskowi na potrzeby własne, oraz dopuszczalnych metod ich odzysku; - art. 45 ust. 1 pkt. 2 ustawy o odpadach poprzez jego nieprawidłowe zastosowanie i uznanie, że skarżący K. M. w ramach użytkowania nieruchomości oznaczonej jako działka nr [...] w [...] jest przedsiębiorcą, podczas gdy działka ta jest wykorzystywana jedynie łącznie przez małżonków K. M. i K. M. w ramach prowadzonego przez nich gospodarstwa rolnego, zaś okoliczność, że K. M. prowadzi jednoosobową działalność gospodarczą nie powinna mieć dla sprawy znaczenia, ponieważ K. M. nigdy nie był i nie jest samodzielnym posiadaczem przedmiotowej nieruchomości, która stanowi składnik gospodarstwa rolnego i jest wykorzystywana jedynie w celach rolnych; Względem naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy wskazano na naruszenie: 1. Art. 7, 8, 9, 10, 77 § 1 oraz 80 k.p.a. poprzez brak wyjaśnienia wszystkich istotnych okoliczności sprawy i błędną ocenę materiału zgromadzonego w sprawie, w szczególności poprzez prowadzenie postępowania administracyjnego i wydanie decyzji w stosunku podmiotów podlegających zwolnieniu z obowiązku uzyskania zezwolenia na zbieranie lub przetwarzanie odpadów; 2. Art. 7, 8, 9, 10, 77 § 1 oraz 80 k.p.a. poprzez brak wyjaśnienia wszystkich istotnych okoliczności sprawy oraz błędną ocenę materiału zgromadzonego w sprawie i błędne ustalenie, że skarżący nie podlegają zwolnieniu na podstawie art. 45 ustawy o odpadach z obowiązku uzyskania zezwolenia na zbieranie lub przetwarzanie odpadów, w związku z prowadzeniem jednoosobowej działalności gospodarczej, podczas gdy nieruchomość stanowiąca działkę nr [...] w [...] jest współwłasnością małżonków K. M. i K. M. i jest wykorzystywana jedynie w związku z prowadzonym przez małżonków gospodarstwem rolnym, nie wchodzi zaś do majątku osobistego K. M. i nie jest wykorzystywana w celach związanych z jednoosobową działalnością gospodarczą, tym samym skarżący zostali nieprawidłowo uznani przez organ za przedsiębiorców. Nadto, organ pominął, iż K. M. nie prowadzi działalności gospodarczej, a jedynie gospodarstwo rolne, zatem nie mogła zostać uznana za przedsiębiorcę niepodlegającego zwolnieniu z obowiązku uzyskania zezwolenia. Zgodnie z treścią karty odpadów z dnia 31 grudnia 2018 r. odpady zostały przyjęte do gospodarstwa rolnego, które jest prowadzone przez K. M. i K. M.; 3. Art. 7, 8, 9, 10, 77 § 1 oraz 80 k.p.a. poprzez brak wyjaśnienia wszystkich istotnych okoliczności sprawy oraz błędną ocenę materiału zgromadzonego w sprawie i błędne ustalenie, że na działce nr [...] w [...] znajduje się nasyp niekontrolowany o miąższości od 0,4 do 0,55 m , z czego na 1 m/² ma przypadać 1067 kg odpadów, co nie jest ustaleniem prawdziwym, a w rzeczywistości na działce nie znajduje się nasyp niekontrolowany o takich parametrach; 4. Art. 7, 8, 9, 10, 77 § 1 oraz 80 k.p.a. poprzez brak wyjaśnienia wszystkich istotnych okoliczności sprawy oraz błędną ocenę materiału zgromadzonego w sprawie, w szczególności poprzez ustalenie, że skarżący nie korzystali ze zwolnienia z obowiązku uzyskania zezwolenia na zbieranie lub przetwarzanie odpadów, podczas gdy odpad został poddany odzyskowi poprzez zasypanie nim nierówności i zniwelowanie obszaru działki nr [...] w [...] oraz w celu rewitalizacji gruntu i poprawy wartości pola na terenie zapadliska, zatem spełnił przesłanki pkt. 40 rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 15 listopada 2015 r. w sprawie listy rodzajów odpadów, które osoba fizyczna lub jednostka organizacyjna niebędące przedsiębiorcami mogą poddawać odzyskowi na potrzeby własne, oraz dopuszczalnych metod ich odzysku w związku z przeprowadzeniem odzysku odpadku w postaci gleby i ziemi, w tym kamieni, do utwardzania powierzchni, po rozkruszeniu odpadów, zaś ilość odpadów nie przekroczyła 0.2 mg/m² w ciągu roku; 5. Art. 7, 8, 9, 10, 77 § 1 oraz 80 k.p.a. poprzez brak wyjaśnienia wszystkich istotnych okoliczności sprawy oraz błędną ocenę materiału zgromadzonego w sprawie, w szczególności poprzez ustalenie, że w okresie od dnia [...] kwietnia do [...] grudnia 2018 r. na działkę nr [...] przyjęto 19000 Mg odpadu o kodzie 170504, podczas gdy jest to ustalenie bezpodstawne, nie znajdujące potwierdzenia w materiale dowodowym zgromadzonym w sprawie, bowiem odpady zgromadzone na nieruchomości były odpadami wieloletnimi, a nie pochodzącymi jedynie z okresu od dnia [...] kwietnia do [...] grudnia 2018 r., zaś ustalenia organu zostały uczynione w sposób dowolny, bez oparcia w jakimkolwiek dowodzie. Podkreślam, że przyjęta przez skarżących ilość odpadków nigdy nie przekroczyła 0,2 Mg na m² utwardzonej powierzchni w ciągu roku, zaś ani organ I, ani organ II instancji nie wykazały, że mogło być inaczej; 6. Art. 7, 77 § 1 oraz 80 k.p.a. poprzez błędną ocenę materiału zgromadzonego w sprawie, a w konsekwencji organ II instancji wydając zaskarżoną decyzję nie dokonał pełnej i wyczerpującej oceny zgromadzonego materiału w sprawie, ponieważ nie dostrzegł, że organ I instancji nie ustalił rzeczywistego okresu przyjęcia odpadów na przedmiotową nieruchomość i pominął fakt nieudowodnienia ilości przyjętego odpadu w okresie od dnia [...] kwietnia do [...] grudnia 2018 r. Uzasadniając zarzuty i wnioski skargi szczegółowo opisano okoliczności negujące ocenę prawną istotnych okoliczności oraz wskazano na błędy procesowe w trakcie postępowania. Kluczowym zarzutem skargi było uznanie, że skarżący są podmiotami prowadzącymi zbieranie odpadów lub przetwarzanie odpadów obowiązanymi do uzyskania zezwolenia, podczas gdy podlegają oni zwolnieniu z obowiązku uzyskania takiego zezwolenia. W tym względzie mocno akcentowano fakt wykorzystania odpadów do zniwelowania terenu w ramach prowadzenia gospodarstwa rolnego. Szczególnie szeroko w uzasadnieniu skargi wykazywano nieprawidłowość przyjęcia przez organ braku możliwości zwolnienia z obowiązku uzyskania zezwolenia ze względu na prowadzoną przez skarżącego działalność gospodarczą. Wyjaśniono przy tym, że skarżący są współwłaścicielami przedmiotowej nieruchomości, zaś działalność gospodarczą prowadzi wyłącznie K. M. Postawiono nawet tezę, że skarżący nigdy nie dysponował samodzielnie nieruchomością wspólną, zatem nawet gdyby przyjąć, że prowadzi on działalność gospodarczą, to bezpodstawnie wykluczono możliwość uzyskania zwolnienia przez skarżącą, która takiej działalności nie prowadzi. Opisywano również fakt prowadzenia w ramach współwłasności gospodarstwa rolnego, a także brak związku prowadzonej przez skarżącego działalności gospodarczej z nieruchomością, na którą nawieziono odpady. W zakresie błędnych ustaleń organów, czy też niedostatku zebranego materiału dowodowego, jako zarzutów naruszenia procedury administracyjnej, co wiązano zresztą z naruszeniem przepisów prawa materialnego, autor pisma procesowego negował jakoby na przedmiotowej nieruchomości znajdował się nasyp, co w jego ocenie winno skutkować ponownym zbadaniem przedmiotowej nieruchomości. Mocno argumentowano fakt zasypania nierówności i zniwelowania terenu w celu rewitalizacji gruntu i poprawy wartości pola na terenie zapadliska. Z kolei jako bezpodstawne określono ustalenie, że w okresie od dnia [...] kwietnia do [...] grudnia 2018 r. na działkę przyjęto 19000 Mg odpadu o kodzie 170504. Autor skargi uznał to ustalenie za nieznajdujące potwierdzenia w materiale dowodowym sprawy i wyjaśnił, że odpady zgromadzone na nieruchomości były odpadami wieloletnimi. Stąd też ustalenia organu zostały poczynione w sposób dowolny, bez oparcia w jakimkolwiek dowodzie. Ilość odpadków przyjęta przez skarżących nigdy nie przekroczyła 0,2 Mg na m² utwardzonej powierzchni w ciągu roku, zaś organy nie wykazały, że mogło być inaczej. Finalnie okoliczność ilości odpadów nawiezionych w danym roku została związana z zarzutem braku pełnej i wyczerpującej oceny zgromadzonego materiału w sprawie. Nadto wskazano w argumentacji skargi na inne zasady procesowe, które zdaniem skarżących zostały w niniejszej sprawie naruszone. W udzielonej Sądowi odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie zaznaczając, że wyczerpujące i merytoryczne stanowisko zajęto w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (j.t. Dz. U. z 2019 r., poz. 1267 ze zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm., dalej jako p.p.s.a.) sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, stosując środki przewidziane w ustawie. Natomiast stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą skargi. Przedmiotem rozpoznania Sądu w niniejszej sprawie jest ocena legalności decyzji SKO we [...] utrzymującej w mocy decyzję Wójta Gminy [...] w przedmiocie nakazu usunięcia odpadów. W świetle zebranego w sprawie materiału dowodowego oraz ustalonego w ramach prowadzonego postępowania ciągu zdarzeń należy tytułem wstępu zwrócić uwagę na okoliczności, które jakkolwiek niekwestionowane w postępowaniu odwoławczym czy w samej skardze, okazują się być istotnymi ze względu na zapadłe w sprawie rozstrzygnięcie. Niewątpliwe procesy zbierania czy przetwarzania odpadów są tego rodzaju działalnością, która jest reglamentowana wprowadzonymi regulacjami prawnomaterialnymi. Dość w tym miejscu wskazać na uzasadnienia decyzji organów administracyjnych obu instancji, które precyzyjnie odwołują się zarówno do cytowanej wcześniej ustawy o odpadach jak i rozporządzenia Ministra Środowiska w sprawie odzysku odpadów poza instalacjami i urządzeniami. Wskazując na art. 26 ustawy organy ponad wszelką wątpliwość ustaliły, że skarżący są posiadaczami przedmiotowych odpadów, które to zostały nawiezione na nieruchomość stanowiącą ich współwłasność. Fakt nawiezienia przez skarżącego odpadów na nieruchomość nie był na żadnym etapie sprawy kwestionowany, a dodatkowo wskazując choćby na treść protokołów oględzin, argumentację odwołania czy nawet samej skargi, można uznać, że jest potwierdzany przez skarżących. Pozostając w sferze uzasadnień wydanych w sprawie decyzji można dostrzec, że zarówno Wójt Gminy [...] jak i SKO we [...] prowadzą analizę wszelkich okoliczności, które mogłyby wykluczyć wydanie nakazu jaki zapadł w sprawie i badają czy skarżący nie spełniają przesłanek do uznania legalności przyjęcia odpadów w ramach prawnie dopuszczalnego odzysku celem utwardzenia powierzchni czy poprawy warunków gruntowych nieruchomości rolnych. Według ustaleń organu, odpady nawiezione na nieruchomość o kodzie 170504 gleba i ziemia w tym kamienie, inne niż wymienione w 170503 zostały rozplantowane na przedmiotowej działce celem, jak twierdzą skarżący, poprawy wartości użytkowej gruntu. W toku postępowania sam skarżący oświadczył, że na nieruchomość został nawieziony humus na wysokość 0,5m. Jednocześnie w toku oględzin skarżący podał, że nawiezione odpady pochodziły z inwestycji realizowanej w miejscowości [...]. Wobec niesprzecznego faktu nawiezienia na nieruchomość odpadu oraz kształtu zapadłego w sprawie merytorycznego rozstrzygnięcia, do oceny pozostała kwestia, co w istocie nawieziono na nieruchomość, w jakiej ilości i czy tego rodzaju działanie jest dopuszczalne w świetle obowiązujących przepisów. Wobec zebranego przez organy materiału dowodowego i zarzutów skargi związanych choćby z brakiem wyjaśnienia wszystkich istotnych okoliczności sprawy, czy błędną oceną materiału dowodowego, a nawet nieprawidłowości ustaleń co do ilości nawiezionych na nieruchomość odpadów, istnieje konieczność weryfikacji ustaleń poczynionych przez organy na tle materiału dowodowego przezeń zebranego. Kluczowe w tym zakresie okazuje się sporządzone na zlecenie organu I instancji opracowanie, wykonane przez osobę posiadającą stosowne uprawnienia w branży geologicznej, dotyczące rozpoznania warunków gruntowo-wodnych. W opracowaniu tym (str. 10) wskazano wprost, że oszacowano, iż na 1 m² terenu przypada 1067,0 kg odpadu, przy czym w tym samym miejscu wskazano wynikającą z rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 2015 r. w sprawie listy rodzajów odpadów, które osoby fizyczne lub jednostki organizacyjne niebędące przedsiębiorcami mogą poddawać odzyskowi na potrzeby własne, oraz dopuszczalnych metod odzysku, dopuszczalną maksymalną ilość składowanych odpadów wynoszącą 0,2 Mg/m². Autor opracowania podaję, że dopuszczalna norma została przekroczona. W dalszej części opracowania podano, iż wyliczona ilość zdeponowanych odpadów przypadająca na 1m² o miąższości 0,22m wynosiłaby 0,426t/m². W świetle znajdującego się w aktach administracyjnych opracowania należy zauważyć, że zarówno zawarte w nim wnioski, jak też okoliczności dotyczące stanu faktycznego istniejącego na przedmiotowej nieruchomości nie zostały skutecznie podważone. Mimo to, autor skargi czyni zarzuty naruszenia przepisów procedury administracyjnej i prawa materialnego, właśnie w zakresie ustalenia stanu faktycznego sprawy i błędnych ustaleń zebranego materiału dowodowego. W pierwszym z zarzutów skargi dotyczącym naruszenia art. 26 ust. 2 ustawy o odpadach wskazuje się wręcz, że ,,nie było ku temu podstaw prawnych i faktycznych", by następnie w zarzucie nr 3 dotyczącym naruszenia przepisów procedury administracyjnej, względem ilości odpadów przypadających na 1 m² uznać, że nie jest to ustaleniem prawdziwym. Zdaniem Sądu w składzie orzekającym zarzuty związane z ustaleniem stanu faktycznego sprawy i jego oceną nie mogą zostać uwzględnione, gdyż materiał dowodowy sprawy w sposób jednoznaczny potwierdza ustalenia poczynione przez organy. Dodać w tym miejscu można, że sam skarżący popada w sprzeczność. Istnieje rozbieżność pomiędzy stanowiskiem prezentowanym przez niego w toku postępowania administracyjnego, a twierdzeniami podnoszonymi na etapie skargi do sądu administracyjnego. W protokole oględzin z dnia [...] października 2018 r., podpisanym przez skarżącego, znajduje się zapis wskazujący, że skarżący potwierdza nawiezienie na nieruchomość ziemi na wysokość około 0,5m, po czym w odwołaniu i w skardze kwestionuje się jakoby nawiezienie ziemi miało charakter jednorazowy. O ile by dać wiarę twierdzeniom odwołania i przyjąć, że na przedmiotową nieruchomość nawożono odpady od 1995 r., 10 razy, to wydany przez organ nakaz okazuje się tym bardziej zasadny. Nie można pominąć także przedłożonego w toku postępowania odwoławczego przez Prezydenta [...] pisma z dnia [...] września 2019 r., do którego załączono kopię oświadczenia skarżącego z dnia [...] grudnia 2018 r., z którego wynika, że na działkę nr [...] w [...] w okresie od [...] kwietnia 2018 r. do [...] grudnia 2018 r. przyjęto odpad o kodzie 170504 w łącznej ilości 19.000Mg. Już zatem ilość odpadów zdeponowana w 2018 r. na nieruchomości podana w rzeczonym oświadczeniu przekracza dopuszczalną ilość wskazaną w opracowaniu sporządzonym przez biegłego geologa. Nie sposób też pominąć faktu, że w oświadczeniu skarżącego z dnia 31 grudnia 2018 r. mowa jest o przyjęciu odpadów od firmy [...] Sp. z o.o. Sp.k. z budowy przy ul. [...][...]we [...], w sytuacji, gdy do protokołu oględzin z dnia [...] września 2018 r. skarżąca podała, że rozplantowana ziemia pochodzi z inwestycji [...] w miejscowości [...]. Tak więc, o ile w ustaleniach organów orzekających w sprawie znajdują się nieścisłości, to co najwyżej potwierdzają one nawiezienie na nieruchomość większej ilości odpadów niż deklarują to skarżący, stąd też owa nieścisłość nie ma wpływu na kształt wydanego w sprawie rozstrzygnięcia. Podążając za zarzutami i argumentacją skargi zaznaczyć należy, że nie zasługują na uznanie twierdzenia dotyczące nieustalenia przez organy, który z małżonków jest rzeczywistym posiadaczem odpadów. Przeczy temu choćby uzasadnienie decyzji Kolegium. Po odwołaniu się do obowiązujących regulacji organ II instancji wskazując na osnowę decyzji organu I instancji zwrócił uwagę na akta administracyjne, z których wnika, że K. M. i K. M. są współwłaścicielami działki nr [...], na która nawieziono ziemię. W tych okolicznościach, spójnych zresztą z materiałem dowodowym i twierdzeniami samych stron postępowania, wystarczające było przyjęcie choćby domniemania, że posiadaczem odpadów jest władający powierzchnią ziemi, którym w niniejszej sprawie byli współwłaściciele przedmiotowej nieruchomości. Prawidłowo zatem adresatem nakazu uczyniono skarżących jako współwłaścicieli nieruchomości. Słusznie zdaniem Sądu organ II instancji wykluczył możliwość wykorzystania zdeponowanego na nieruchomości odpadu w celu utwardzenia gruntu. Z przeprowadzonej przez Kolegium analizy stanu faktycznego wynika, że nieruchomość skarżących zgodnie z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego jest przeznaczona w znakomitej większości na cele rolne i obowiązuje na niej zakaz zabudowy. Wobec takiego przeznaczenia nieruchomości w planie miejscowym nie mogło być mowy o wykorzystaniu odpadu na utwardzeniu działki budowlanej, skoro na rzeczonej nieruchomości nie mogła taka powstać. Dodać należy, że utwardzenie terenu, o czym szeroko pisze w uzasadnieniu decyzji organ II instancji, musi się odbywać z uwzględnieniem zapisów ustawy Prawo budowlane. Skoro przedmiotowa nieruchomość zgodnie z przeznaczeniem nie może zostać zabudowana, nie może być mowy o utwardzeniu działki budowlanej, a w konsekwencji o zgodności działań skarżących z ustawą Prawo budowlane. Najszerzej argumentacja skargi i zarzuty pisma procesowego odnoszą się do wskazania przez SKO we [...] niemożliwości odzysku odpadów na potrzeby własne w trybie art. 45 ust. 1 pkt 1 ustawy o odpadach ze względu na fakt prowadzenia przez skarżącego działalności gospodarczej. Istotnie Kolegium uznało, że skarżący prowadzi działalność gospodarczą, zatem K. i K. M. nie mogli zmagazynować odpadów na nieruchomości stanowiącej ich współwłasność. Stanowisko organu II instancji nie wpływa na legalność kwestionowanego aktu administracyjnego. Wyjaśnić bowiem trzeba, że Wójt Gminy [...] wydając nakaz usunięcia odpadów nie wskazywał faktu niemożności gromadzenia tychże przez skarżących na przedmiotowej nieruchomości ze względu na prowadzenie przez skarżącego działalności gospodarczej. Wręcz przeciwnie w uzasadnieniu decyzji podał on wprost, że ,,nie ma w tym przypadku żadnych wątpliwości, że posiadaczami w/w odpadów są osoby fizyczne – p. K. M. i p. K. M., którzy są współwłaścicielami nieruchomości". W innym miejscu po wskazaniu na art. 45 ust. 1 pkt 2 ustawy o odpadach i zwolnieniu osób fizycznych z obowiązku uzyskania zwolnienia organ podał, że ,,Nawet jeżeli przyjąć, że nawiezienie przedmiotowej ziemi, mogłoby odbyć w oparciu o w/w rozporządzenie, w celu utwardzenia powierzchni, a nie tylko poprawy wartości użytkowej gruntu na terenie działki nr [...] w [...], to odbyło się ono z naruszeniem przepisów powyższego rozporządzenia, w szczególności z naruszeniem dopuszczalnej maksymalnej ilość odpadów do przyjęcia do utwardzanej powierzchni, gdyż jak wykazało opracowanie Firmy [...], po wykonanych pomiarach przedmiotowej działki oszacowano, że na 1 m² terenu przypada 1067,0 kg odpadu". Stąd też zdaniem Wójta Gminy [...] nie przesłanka braku możliwości zwolnienia skarżących z obowiązku uzyskania zezwolenia była podstawą wydanego nakazu, ale ilość nawiezionych odpadów względem prawnie dopuszczalnego 0,2Mg/m². W tej sytuacji fakt odmiennego stanowiska Kolegium odnośnie prowadzenia przez skarżącego działalności gospodarczej jako negatywnej przesłanki co do możliwości wykorzystania odpadów na potrzeby własne finalnie jest bez znaczenia. Należy bowiem uwzględnić w tym miejscu zastosowaną przez organ I instancji podstawę prawną decyzji tj. art. 26 ust. 2 ustawy o odpadach. Jak wskazał Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w wyroku wyrok z dnia 8 lutego 2019 r., ( sygn. akt 9 II SA/Kr 1493/18), a stanowisko to skład Sądu orzekający w niniejszej sprawie podziela ,,Podstawą faktyczną zastosowania przepisu z art. 26 ust. 2 ustawy z 2012 r. o odpadach winno być ustalenie, że na terenie nieprzeznaczonym do składowania lub magazynowania odpadów znajdują się odpady, oraz że spełniona została chociaż jedna z przesłanek negatywnych, a więc: odpady nie mogą lub nie mogły zostać wykorzystane zgodnie z przypisaną im prawem metodą odzysku; lub odpady nie mogą lub nie mogły zostać wykorzystane na potrzeby własne; lub też ilość odpadów uniemożliwiała ich bezpiecznie wykorzystanie", patrz - LEX nr 2626559. W tym stanie rzeczy rozbieżność stanowisk organów I i II instancji co do możliwości składowania przez skarżących odpadów na wspólnej nieruchomości ze względu na prowadzenie przez skarżącego działalności gospodarczej nie wpływa na zasadność wydanego nakazu ich usunięcia. Niezmienna bowiem w przekonaniu organów obu instancji pozostaje zasadnicza przesłanka warunkująca wydany nakaz tj. przekroczenie dopuszczalnej ilości odpadu na m² nieruchomości, co zostało dowodowo w sposób dostateczny wykazane. Podkreślić należy, że decyzja o nakazie usunięcia odpadów wydawana jest w ramach związania administracyjnego tj. sytuacji, kiedy ustalenia określonego stanu faktycznego implikują wydanie decyzji o określonej treści. Tak też postąpiły organy obu instancji w niniejszym postępowaniu. Ustaliły fakt nielegalnego gromadzenia odpadów i podmiot władający tym terenem tj. posiadacza odpadów zgodnie z domniemaniem wynikającym z art. 3 ust 1 pkt 19 ustawy. W tej sytuacji nakaz usunięcia odpadów kierowany do skarżących był powinnością organu. Wobec powiedzianego zarzuty skargi nie zasługują na uwzględnienie. Mając na uwadze powyższe okoliczności na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.