II SA/Wr 91/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Zygmunt Wiśniewski Sędziowie: Sędzia WSA Władysław Kulon (spr.) Sędzia WSA Anna Siedlecka Protokolant Anna Biłous po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 16 lipca 2013r. sprawy ze skargi S. B. na decyzję D. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we W. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki budynku mieszkalnego oddala skargę. Decyzją z dnia [...] r. (Nr[...]), podjętą na podstawie art. 67 ust. 1 w związku z art. 83 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku - Prawo budowlane (Dz. U. z 2010 r., nr 243, poz. 1623 z późn. zm.), § 6 i 7 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 30 sierpnia 2004 roku w sprawie warunków i trybu postępowania w sprawach rozbiórek nieużytkowanych lub niewykończonych obiektów budowlanych oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000, Nr 98, poz. 1071) Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla miasta W. nakazał S. B. i D. L. rozbiórkę budynku mieszkalnego przy ulicy J. [...] we W. Jednocześnie wskazał, że roboty związane z rozbiórką przedmiotowego budynku należy rozpocząć w terminie 6 tygodni od dnia doręczenia niniejszej decyzji, a zakończyć (wraz z uporządkowaniem terenu) w terminie do 15 grudnia 2012 roku. Ponadto przed rozpoczęciem robót rozbiórkowych należy sporządzić plan bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, uwzględniający m.in. wpływ prowadzonych robót na nieruchomości przyległe. Roboty rozbiórkowe należy wykonać z zachowaniem warunków bezpieczeństwa i pod stałym nadzorem osoby posiadającej właściwe przygotowanie zawodowe oraz stosowne uprawnienia. Teren prowadzenia robót rozbiórkowych należy zabezpieczyć przed dostępem osób trzecich. O zakończeniu robót należy zawiadomić organ nadzoru budowlanego. Uzasadniając powyższe rozstrzygnięcie organ nadzoru budowlanego wyjaśnił, że w oparciu o pisemną informację R. G. z dnia [...] r., o złym stanie technicznym budynku przy ulicy J. [...] we W. - podjął czynności wyjaśniające i kontrolne w sprawie. Na tę okoliczność dnia [...] r. przeprowadzono kontrolę ww. budynku, w trakcie której ustalono, iż przy ulicy J. [...] we W. istnieje parterowy budynek mieszkalny z poddaszem użytkowym konstrukcji murowanej, kryty dachem stromym dwuspadowym z dachówki ceramicznej znajdujący się w stanie awaryjnym i grożący zawaleniem. Konstrukcja dachu jest zbutwiała, pokrycie dachowe nieszczelne, ściany osłonowe w większości pozbawione tynków z objawami zmurszenia. Fragment ściany podłużnej, od strony południowej jest zawalony. W obrębie przedmiotowego budynku stwierdzono częściowe zawalenie stropów. Budynek jest nieużytkowany, teren posesji nieogrodzony i niezabezpieczony przed dostępem osób postronnych, a od strony północnej zgromadzone są odpady. Na dalszym etapie postępowania wyjaśniającego podjęto działania zmierzające do ustalenia właściciela (współwłaścicieli) niniejszego budynku i ustalono, że przedmiotowa nieruchomość należała do zmarłego w dniu 20 lipca 2008 r. E.B., a spadek po nim nabyły jego córki: D. E. B. i S. B. B. po ½ części spadku. W dalszej części organ I instancji wskazał, że będąc zobligowany do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i z uwagi na brak możliwości ustalenia adresu zamieszkania przebywającej w Australii D. B. wezwano S.B. do wskazania adresu zamieszkania D.B. oraz wyjaśnienia czy ww. posiada pełnomocnictwo do działania w jej imieniu w niniejszej sprawie bądź pełnomocnictwa do odbioru pism adresowanich w Polsce. W odpowiedzi na wezwanie S. B. wyjaśniła, iż nigdy nie posiadała pełnomocnictwa do działania w imieniu D.B., która od wielu lat mieszka w Australii, a z toczącej się sprawy o podział spadku wynika, iż pełnomocnictwo do działania w imieniu D.B. posiada Kancelaria Prawna Ś. i K. z siedzibą we W. Zarówno kancelaria jak i Sąd Rejonowy dla W.-F., który prowadził postępowanie spadkowe po zmarłym E. B. wskazały ten sam adres zamieszkania D. B. – tj. poza granicami kraju. Z uwagi na niewskazanie przez D. L. pełnomocnika do doręczeń w kraju, przeznaczone dla tej strony pisma pozostawiono w aktach sprawy ze skutkiem doręczenia. Mając ustalony krąg stron postępowania Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla miasta W. wszczął z urzędu postępowanie administracyjne w sprawie utrzymania budynku przy ulicy J. [...] we W., o czym zawiadomił strony. W tym samym czasie z uwagi na bardzo zły stan techniczny budynku mogący stanowić zagrożenie dla życia, zdrowia oraz bezpieczeństwa mienia organ ten postanowieniem nr [...] z dnia [...] r., wydanym na podstawie art. 69 ustawy Prawo budowlane, zastosował na koszt S. B. i D. B. - współwłaścicielek przedmiotowego budynku mieszkalnego - zabezpieczenie obiektu w postaci ogrodzenia terenu wokół budynku w celu zabezpieczenia przed dostępem osób trzecich oraz umieszczenie na wykonanym ogrodzeniu i budynku tablicy informującej o istniejącym zagrożeniu bezpieczeństwa ludzi i mienia. Kolejno, po uprzednim zawiadomieniu stron, dnia 28 listopada 2011 r. przeprowadzono dowód z oględzin, w trakcie których ustalono, iż przy ul. J. [...] we W. istnieje parterowy budynek mieszkalny z częścią gospodarczą konstrukcji murowanej z poddaszem częściowo użytkowym, kryty dachem stromym dwuspadowym o konstrukcji drewnianej z pokryciem z dachówki ceramicznej. W trakcie przeprowadzania czynności dowodowych ustalono, iż przedmiotowy obiekt znajduje się w bardzo złym stanie technicznym, o czym świadczą: częściowy brak ściany podłużnej od strony ul. J., zły stan techniczny konstrukcji dachu i pokrycia dachowego, zbutwiała i zawilgocona z brakami konstrukcja dachu, nieszczelne pokrycie dachowe (liczne ubytki dachówek, dachówki zlasowane). Stwierdzono również, że ściany zewnętrzne w większości pozbawione są tynków, posiadają ubytki cegieł, istniejąca stolarka okienna jest spróchniała, brakuje szyb, a konstrukcja dachu w miejscu ubytku ściany posiada znaczne ugięcia. Część budynku w obrębie, której brak jest ściany pełni funkcję gospodarczą, o czym świadczy obniżony strop na którym znajduje się słoma. Wiatrołap od strony ul. J. posiada pęknięcia, jest odspojony w narożniku od ściany zewnętrznej budynku. W ścianie podłużnej od strony ul. J. stwierdzono brak części nadproża, w ścianie szczytowej stwierdzono pęknięcie nadproży otworów okiennych. Zauważono także, że komin znajdujący się ponad połacią dachową posiada spękania, ubytki tynków. W obrębie przedmiotowego budynku stwierdzono nadto brak części stropów oraz fakt jego nieużytkowania. W trakcie przeprowadzania czynności dowodowych uznano, iż stan techniczny przedmiotowego budynku stanowi zagrożenie dla życia, zdrowia, bezpieczeństwa mienia i budzi uzasadnione wątpliwości co do możliwości jego odbudowy. Teren wokół budynku został ogrodzony i oznaczony tablicą umieszczoną na ogrodzeniu informującą o istniejącym zagrożeniu oraz zakazie wstępu osobom postronnym. Z czynności dowodowych sporządzono stosowny protokół oraz dokumentację fotograficzną. W dalszej części organ nadzoru budowlanego wskazał, że ustawa z dnia 7 lipca 1994 roku Prawo budowlane, w rozdziale 6 zatytułowanym "utrzymanie obiektów budowlanych" zawiera przepisy mające na celu zapewnienie właściwego użytkowania oraz utrzymania obiektów budowlanych w należytym stanie technicznym. Przez "należyty stan techniczny" należy rozumieć stan pełnej sprawności obiektu budowlanego lub jego części, nieposiadający jakichkolwiek uszkodzeń, zwłaszcza takich, które mogą powodować niebezpieczeństwo przy użytkowaniu obiektu lub jego części albo naruszenie innych wymagań wymienionych w art. 5 ust. 1 pkt 1 - 7 Prawa budowlanego. W myśl przepisów rozdziału szóstego ustawy - Prawo budowlane to na właścicielu lub zarządcy ciąży obowiązek utrzymania obiektu budowlanego zgodnie z zasadami określonymi w art. 5 ust. 2 tej ustawy, tj. w sposób zgodny z jego przeznaczeniem i wymaganiami ochrony środowiska oraz w należytym stanie technicznym i estetycznym, nie dopuszczając do nadmiernego pogorszenia jego właściwości użytkowych i sprawności technicznej. W ocenie organu ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego bezspornie wynika, iż współwłaściciele przedmiotowego budynku nie dopełnili ciążącego na nich, na mocy powyższego przepisu, obowiązku, co w konsekwencji doprowadziło do katastrofalnego stanu technicznego przedmiotowego budynku stanowiącego zagrożenie dla życia, zdrowia oraz bezpieczeństwa mienia. Istniejący stan techniczny budynku jest wynikiem wieloletnich zaniedbań, braku bieżącej konserwacji, napraw, remontów obiektu, braku przeprowadzania okresowej kontroli obiektu na podstawie art. 62 ust. 1 Prawa budowlanego. Zdaniem organu obecny stan techniczny nieużytkowanego budynku mieszkalnego przy ulicy J. [...] we W. wypełnia przesłanki określone w art. art. 67 ust. 1 cyt. ustawy zgodnie, z którym "Jeżeli nieużytkowany lub niewykończony obiekt budowlany nie nadaje się do remontu, odbudowy lub wykończenia, właściwy organ wydaje decyzję nakazującą właścicielowi lub zarządcy rozbiórkę tego obiektu i uporządkowanie terenu oraz określającą terminy przystąpienia do tych robót i ich zakończenia". Szczegółową procedurę postępowania w sprawie rozbiórki obiektu, w oparciu o cytowany przepis określa rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 30 sierpnia 2004 roku w sprawie warunków i trybu postępowania w sprawach rozbiórek nieużytkowanych lub niewykończonych obiektów budowlanych. Jak wynika z § 2 ww. rozporządzenia przed wydaniem decyzji o nakazie rozbiórki obiektu budowlanego, o której mowa w art. 67 Prawa budowlanego, właściwy organ ustala przyczyny niewykonania przez właściciela lub zarządcę obiektu budowlanego remontu, odbudowy lub wykończenia obiektu budowlanego, dokonuje oględzin i oceny stanu technicznego, a w przypadku, o którym mowa w § 4 ust. 1, nakazuje właścicielowi lub zarządcy obiektu budowlanego sporządzenie ekspertyzy technicznej tego obiektu oraz przeprowadza rozprawę. Biorąc powyższe pod uwagę, pismem z dnia 3 stycznia 2012 r. organ I instancji wezwał strony postępowania do stawienia się (osobiście lub przez przedstawiciela albo pełnomocnika) na rozprawę administracyjną w sprawie prowadzonego postępowania. Wezwanie kierowane do D. L. pozostawiono w aktach sprawy, natomiast S. B. pomimo prawidłowego zawiadomienia i wezwania nie stawiła się. Przesłała jednak drogą elektroniczną pismo, w którym zwróciła się do organu o usprawiedliwienie nieobecności na rozprawie wyjaśniając, iż z powodów zawodowych i prywatnych nie mogła uczestniczyć w rozprawie. Mając na uwadze powyższe okoliczności organ nadzoru budowlanego na podstawie art. 52 Kodeksu postępowania administracyjnego pismem z dnia 9 marca 2012 r. zwrócił się z wnioskiem do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla m. st. W. o przeprowadzenie rozprawy administracyjnej - z udziałem strony przedmiotowego postępowania S.B. zamieszkałej w W., która odbyła się w dniu 19 czerwca 2013 r. Wyjaśniając przyczyny nie utrzymywania przez współwłaścicieli budynku w odpowiednim stanie technicznym S.B. podała, że od 1988 r. właścicielem obiektu był E.B., będący jej ojcem, który do momentu śmierci w 2008 r. przebywał na stałe w Australii. W 2007 i 2008 r. przyleciał do Polski na krótki czas z zamiarem sprzedaży ale nie zdążył bo zmarł. Przez czas bycia właścicielem nie wyrażał zgody na sprzedaż obiektu ani nie dawał funduszy na jego remont. Przez następne cztery lata D. L. (D.B.) utrudniała zakończenie spraw spadkowych w sądzie i poza sądem blokując możliwość rozporządzania (sprzedaży budynku). W odpowiedzi na pytanie jakie jest zamierzenie współwłaścicieli w odniesieniu do przedmiotowego budynku, czy będzie on przeznaczony do rozbiórki, czy też remontu S.B. wskazała, że zarówno ona jak i druga współwłaścicielka zdecydowane są na szybką sprzedaż nieruchomości i w tym celu podpisały umowy z trzema agencjami nieruchomości we W. Odpowiadając na pytanie dotyczące wyrażenia przez współwłaścicieli zgody na rozbiórkę budynku S. B. wyjaśniła, że nie może wyrazić opinii za drugą współwłaścicielkę ponieważ ma ograniczony z nią kontakt, a ona sama nie dysponuje możliwościami finansowych i organizacyjnych aby dokonać rozbiórki. Wyjaśniła także, że liczy na szybką sprzedaż nieruchomości, więc obowiązek rozbiórki spadnie na nowego właściciela, zwłaszcza, że w ofercie sprzedaży w agencjach nieruchomości jest wyraźnie powiedziane z budynkiem do rozbiórki. W oświadczeniu końcowym wyjaśniła "w związku z tym, że budynek został doprowadzony do takiego stanu nie z mojej winy oraz również nie z mojej winy od śmierci Taty nie mogłam tego sprzedać, dlatego bardzo proszę o nie obciążanie mnie kosztami związanymi z rozbiórką. Dołożę wszelkich starań, aby jak najszybciej sprzedać tę działkę". Odnosząc się do wyjaśnień i oświadczeń składanych przez S. B. w toku rozprawy organ I instancji zauważył, że przepisy prawa materialnego i procesowego, zawarte odpowiednio w ustawie - Prawo budowlane oraz ustawie - Kodeks postępowania administracyjnego obligują organ nadzoru budowlanego do prowadzenia postępowania administracyjnego w przedmiotowej sprawie dotyczącej utrzymania budynku przy ulicy J. [...] we W. i wydania stosownego rozstrzygnięcia w obecnie istniejącym stanie faktycznym i prawnym sprawy. Wobec powyższego organ nie może oczekiwać, aż przedmiotowa nieruchomość zostanie przez spadkobierców po zmarłym E. B. zbyta i nakładać obowiązek doprowadzenia przedmiotowego obiektu do stanu zgodnego z prawem na nowego właściciela. Tym samym to na obecnych współwłaścicielkach spoczywa obowiązek utrzymania przedmiotowego obiektu budowlanego w sposób zgodny z jego przeznaczeniem i wymaganiami ochrony środowiska, w należytym stanie technicznym i estetycznym, nie dopuszczając do nadmiernego pogorszenia jego właściwości użytkowych i sprawności technicznej. Ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego bezspornie wynika, iż wieloletnie zaniedbania w utrzymaniu obiektu doprowadziły do jego katastrofalnego stanu technicznego, stanowiącego zagrożenie dla dóbr prawnie chronionych takich jak: życie lub zdrowie ludzi, bezpieczeństwo mienia. Nie ma przy tym znaczenia czy i w jakim stopniu spadkobiercy po zmarłym właścicielu rzeczonego obiektu przyczynili się do jego obecnego stanu technicznego, gdyż organ nadzoru budowlanego nie bada stopnia zawinienia. Istotny jest sam fakt posiadania tytułu prawnego do przedmiotowej nieruchomości, z czym wiążą się nie tylko uprawnienia ale także obowiązki. Tym samym dalsza zwłoka w wydaniu rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie w oczekiwaniu, aż rzeczona nieruchomość zostanie zbyta (co jest zdarzeniem przyszłym i niepewnym) nie znajduje żadnego racjonalnego uzasadnienia, a w konsekwencji prowadziłoby do utrzymywania stanu niezgodnego z prawem, zagrażającego dobrom prawnie chronionym. Po analizie zgromadzonego w toku prowadzonego postępowania administracyjnego materiału dowodowego Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla miasta W. uznał za zasadne w niniejszej sprawie - przy zastosowaniu procedury określonej art. 67 ustawy - Prawo budowlane - nakazać rozbiórkę budynku mieszkalnego przy ulicy J. [...] we W. Termin rozpoczęcia robót budowlanych związanych z rozbiórką i uporządkowaniem terenu ustalono na podstawie przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 30 sierpnia 2004 roku w sprawie warunków i trybu postępowania w sprawach rozbiórek nieużytkowanych lub niewykończonych obiektów budowlanych, natomiast zakończenia robót - biorąc pod uwagę techniczne możliwości rozbiórki oraz stopień skomplikowania robót budowlanych. Odwołanie od powyższej decyzji złożyła S. B., wnosząc o jej uchylenie albo przesunięcie terminu orzeczonego nakazu rozbiórki o kilka miesięcy. W złożonym środku odwoławczym strona wskazała, że to nie ona doprowadziła do katastrofalnego stanu przedmiotowego budynku, a poprzedni właściciel, który jego nie remontował i nie godził się na sprzedaż. Wyjaśniła także, że z uwagi na brak porozumienia z drugą współwłaścicielką, która utrudniała sprawy spadkowe nie mogła swobodnie decydować w przedmiocie sprzedaży tej nieruchomości. Sytuacja ta uległa zmianie dopiero w ostatnim czasie kiedy to D. L. wyraziła zgodę na jej zbycie. Odwołująca się podkreśliła, że nie posiada pieniędzy na opłacenie kosztów związanych z rozbiórką, a nadto nie będzie w stanie wyegzekwować stosownych środków na ten cel od drugiej współwłaścicielki. Wykazuje ona bowiem zupełny brak zainteresowania przedmiotowym postępowaniem, co przejawia się m.in. w zaniechaniu ustanowienia w kraju pełnomocnika do doręczeń. D. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego we W. decyzją z dnia [...] r. (Nr[...] ), podjętą na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. uchylił zaskarżoną decyzję: - w zakresie jakim wskazano termin rozpoczęcia rozbiórki i wyznaczył nowy termin na jej rozpoczęcie, tj. orzekł, że do rozbiórki budynku mieszkalnego przy ul. J. [...] we W. należy przystąpić w terminie 6 tygodni od dnia doręczenia niniejszej decyzji; - w zakresie jakim wskazano termin zakończenia rozbiórki i uporządkowania terenu i wyznaczył nowy termin na zakończenie tych czynności, tj. orzekł, że rozbiórkę budynku mieszkalnego przy ul. J. [...] we W. wraz z uporządkowaniem terenu należy zakończyć w terminie do [...] r. W pozostałym zakresie utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu wskazał, że zasadność podjęcia zaskarżonej decyzji nie budzi żadnych wątpliwości, a organ I instancji prawidłowo ustalił, iż stan techniczny przedmiotowego obiektu - budynku mieszkalnego przy ul. J. [...] we W., pociąga za sobą konieczność orzeczenia w oparciu o przepis art. 67 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane. Powołany wyżej przepis stanowi, że jeżeli nieużytkowany lub niewykończony obiekt budowlany nie nadaje się do remontu, odbudowy lub wykończenia, właściwy organ wydaje decyzję nakazującą właścicielowi lub zarządcy rozbiórkę tego obiektu i uporządkowanie terenu oraz określającą terminy przystąpienia do tych robót i ich zakończenia. Uzupełnieniem tej regulacji jest rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 30 sierpnia 2004 r. w sprawie warunków i trybu postępowania w sprawach rozbiórek nieużytkowanych lub niewykończonych obiektów budowlanych (Dz.U. Nr 198 poz. 2043). Wedle § 6 cyt. rozporządzenia, na podstawie ustaleń wynikających z oględzin, rozprawy oraz ekspertyzy technicznej, jeśli był nałożony obowiązek jej sporządzenia, właściwy organ, po stwierdzeniu, że obiekt budowlany lub jego część nie nadaje się do remontu, wykończenia lub odbudowy, wydaje decyzję o nakazie rozbiórki. Natomiast w myśl § 7 ust. 1 tego rozporządzenia, w decyzji, o której mowa w § 6, właściwy organ wyznacza właścicielowi lub zarządcy obiektu budowlanego odpowiedni, technicznie uzasadniony termin przystąpienia do rozbiórki i termin jej zakończenia oraz uporządkowania terenu. Termin rozpoczęcia rozbiórki nie może być krótszy niż 6 tygodni, licząc od dnia doręczenia decyzji o nakazie rozbiórki. W ocenie organu odwoławczego w rozpoznanym przypadku mamy do czynienia z obiektem, który wskutek braku należytej staranności po stronie osób odpowiedzialnych za jego utrzymanie, nie nadaje się do użytkowania. Ustalenia poczynione przez organ I instancji podczas przeprowadzonych oględzin i kontroli pozwalają stwierdzić, iż nie nadaje się on do odbudowy. Co więcej jego obecni właściciele są tego faktu świadomi i przez to taką odbudową nie są zainteresowani. W tym kontekście organ podkreślił, że skarżąca kilkukrotnie w toku postępowania - m.in. podczas przeprowadzonej rozprawy administracyjnej wskazała, że nieruchomość została wystawiona na sprzedaż i w ofercie zaznaczono, że w jej skład wchodzą zabudowania przeznaczone do rozbiórki. Ponadto D. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wyjaśnił, że stan przedmiotowego budynku powoduje realne zagrożenie dla życia i zdrowia ludzkiego, gdyż grozi on zawaleniem. Fakt ten został stwierdzony m.in. podczas kontroli mającej miejsce w dniu 27 kwietnia 2009 r. Wskazuje na to wprost również dokumentacja zdjęciowa sporządzona przez organ I instancji podczas przeprowadzanych czynności dowodowych. Kolejno organ II instancji wyjaśnił, że sam fakt podjęcia czynności zabezpieczających nie zmienia faktu, że obiekt jest nadal w złym stanie i zagraża każdemu, kto może znaleźć się w nim, lub w jego pobliżu mimo wspomnianego ograniczonego dostępu. W takim stanie rzeczy organ nadzoru budowlanego nie tyle był uprawniony do podjęcia zaskarżonej decyzji co był zobowiązany do jej wydania z uwagi na kategoryczność brzmienia art. 67 ust.1 Prawa budowlanego. Tym samym wnioski skarżącej o to aby poczekać z podjęciem decyzji do momentu, aż nieruchomość zostanie sprzedana i będzie za nią odpowiedzialny nowy właściciel nie mogą zostać uwzględnione. Uwzględnienie takiego wniosku, który w dodatku oparty jest jak słusznie zauważył organ I instancji na okoliczności przyszłej i niepewnej, stanowiłoby naruszenie prawa polegające na bezczynności organu. Z tego też względu nie ma żadnych podstaw aby odwołanie uwzględnić. Natomiast wyłącznie w związku z faktem, iż termin, w którym zobowiązane osoby miały przystąpić do rozbiórki przedmiotowego obiektu już upłynął zasadnym było wyznaczenie nowego w jakich należy rozpocząć i zakończyć rozbiórkę przedmiotowego obiektu i uporządkować teren. Wyznaczając nowy termin wykonania nałożonego obowiązku, organ odwoławczy nie brał pod uwagę sytuacji finansowej zobowiązanych, wywodząc, że nie ma ona znaczenia dla postępowania, które kończy się decyzją wydaną na podstawie art. 67 Prawa budowlanego. Przepis prawa, w żaden sposób nie uzależnia bowiem rozstrzygnięcia od możliwości finansowych strony zobowiązanej. Tym samym kwestie związane z brakiem środków finansowych lub inne problemy utrudniające lecz nie uniemożliwiające wykonanie obowiązku nie mogą być uwzględniane przy wyznaczaniu terminu wykonania obowiązku nałożonego w trybie art. 67 Prawa budowlanego. Nie godząc się z powyższym rozstrzygnięciem skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu złożyła S. B. wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Zaskarżonej decyzji zarzucono: - naruszenie prawa materialnego, tj. art. 67 ustawy - Prawo budowlane poprzez wydanie nakazu rozbiórki pomimo braku spełnienia ustawowych przesłanek do wydania takiego orzeczenia (w szczególności wobec możliwości przeprowadzenia remontu obiektu, którego decyzja dotyczy); - mające istotny wpływ na treść zaskarżonej decyzji naruszenie prawa procesowego, tj. art. 7, 77 § 1, 80 i 107 § 3 w związku z art. 140 k.p.a. poprzez zaniechanie podjęcia jakichkolwiek działań mających na celu wyjaśnienie, czy istnieje możliwości przeprowadzenia remontu obiektu, którego decyzja dotyczy, co jest kluczową kwestią niezbędną do wyjaśnienia czy w sprawie zachodzą przesłanki do wydania nakazu rozbiórki; - mające istotny wpływ na treść zaskarżonej decyzji naruszenie prawa procesowego, tj. § 4 ust. 1 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 30 sierpnia 2004 r. w sprawie warunków i trybu postępowania w sprawach rozbiórek nieużytkowanych lub niewykończonych obiektów budowlanych poprzez zaniechanie przeprowadzenia ekspertyzy technicznej, pomimo powziętych przez organy administracyjne wątpliwości co do stanu technicznego ocenianego obiektu w perspektywie możliwości przeprowadzenia jego remontu. Rozwijając zarzuty skargi strona skarżąca wskazała, że w niniejszej sprawie D. Wojewódki Inspektor Nadzoru Budowlanego nie dokonał wymaganego ponownego rozpoznania całej sprawy, a jedynie poprzestał na uznaniu za - jego zdaniem - słuszne rozstrzygnięcia organu I instancji. Tymczasem zgodnie z utrwaloną linią orzecznictwa organ administracyjny II instancji jako podmiot orzekający merytorycznie jest zobowiązany do ponownego rozpoznania całej przekazanej mu sprawy, należytego ustalenia stanu faktycznego i dokonania w jego kontekście właściwej analizy prawnej. Ponadto zdaniem strony skarżącej wydając zaskarżoną decyzję organ II instancji (a wcześniej organ I instancji) naruszył w szczególności art. 67 Prawa budowlanego. Przepis ten wskazuje, że nakazanie rozbiórki możliwe jest jedynie przy kumulatywnym spełnieniu kilku przesłanek, a mianowicie w przypadku kiedy "nieużytkowany lub niewykończony obiekt budowlany nie nadaje się do remontu, odbudowy lub wykończenia". W niniejszej sprawie bezsprzeczne jest, że obiekt którego dotyczy przedmiotowe postępowanie jest nieużytkowany. Faktem jest również, iż jego stan techniczny jest daleki od ideału. Jednakże zdaniem skarżącej organy nadzoru budowlanego zaniechały zbadania czy wystąpiła przesłanka braku możliwości remontu. Organ II instancji zaakceptował w tym zakresie stanowisko organu I instancji, wyrażone w uzasadnieniu decyzji z 2 sierpnia 2012 r., w którym Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla miasta W. poprzestał jedynie na poczynieniu przypuszczenia. Otóż na stronie 3 przywołanego wyżej orzeczenia pierwszoinstancyjnego wskazano, iż "obecny stan techniczny obiektu budzi również uzasadnione wątpliwości co do możliwości jego odbudowy". W tym kontekście strona skarżąca wskazała, że odbudowa może dotyczyć jedynie obiektu, który uległ katastrofie budowlanej (wszak semantyczne znaczenie słowa odbudowa to przywracanie do uprzedniego stanu tego, co zostało zaburzone), a w niniejszej sprawie nic nie zostało zburzone, gdyż budynek mieszkalny stoi w całości, zatem mowa może być wyłącznie o remoncie. Tym samym zdumienie budzi rozważanie przez organ II instancji możliwości odbudowy analizowanego obiektu. Skoro o odbudowie - z racji tego, że budynek stoi i nie uległ żadnej katastrofie - nie może być mowy, organ winien był rozważyć, czy istnieje możliwość remontu, czego zaniechał. Tymczasem skoro ustawową przesłanką wydania nakazu rozbiórki jest brak możliwości remontu (czy nawet odbudowy) organy administracji uprawnione do wydania takiego polecenia zobowiązane są ustalić czy - ponad wszelką wątpliwość - warunek ten się ziścił. W niniejszej sprawie organy obu instancji, w tym szczególnie organ II instancji, zaniechały podjęcia działań zmierzających do stwierdzenia tej okoliczności. Poprzestały jedynie na stwierdzeniu, że stan obiektu "budzi również uzasadnione wątpliwości co do możliwości jego odbudowy". Tymczasem wątpliwości takie nie mogą być podstawą wydania decyzji, jeśli trzeba przy pomocy biegłych, ustalić tę kwestię ponad wszelką wątpliwość. Niezależnie od powyższego skarżąca podkreśliła, że - zaakceptowane przez organ II instancji — stwierdzenie organu I instancji o "uzasadnionych wątpliwościach" w przedmiocie stanu technicznego budynku dobitnie świadczy o naruszeniu przez organy administracji przepisów prawa powszechnie obowiązującego. Otóż zgodnie z § 4 ust. 1 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 30 sierpnia 2004 r. w sprawie warunków i trybu postępowania w sprawach rozbiórek nieużytkowanych lub niewykończonych obiektów budowlanych, jeżeli w wyniku oględzin powstaną uzasadnione wątpliwości co do stanu technicznego budynku konieczne jest przeprowadzenie ekspertyzy technicznej. W niniejszej sprawie zaniechano jednak przeprowadzenia takiej ekspertyzy, choć nie było przeszkód, by - wobec wątpliwości co do możliwości przeprowadzenia remontu — przeprowadził ją organ odwoławczy. W dalszej części skarżąca wyjaśniła, że w przypadku gdy organy nadzoru budowlanego wskazały, że budynek mieszkalny ma dach w złym stanie (ubytki w dachówkach czy zbutwiała konstrukcja dachu z ugięciami) oraz brak jest tynków na ścianach zewnętrznych oraz w stolarce okiennej nie sposób mówić o braku możliwości remontu. Nawet bowiem gdyby przyjąć kryterium ekonomiczne to bez szczególnej wiedzy technicznej stwierdzić można, że remont takiego obiektu byłby tańszy od wybudowania nowego, i to nawet gdyby koniecznym okazało się dokonanie wymiany całego dachu (wszak budowa nowego domu również wymaga wykonania dachu). W szczególności nie stanowi problemu wymiana stolarki okiennej czy uzupełnienie tynków zewnętrznych. Ponadto skarżąca wskazała, że organy nadzoru budowlanego obu instancji w ogóle nie wzięły pod uwagę stanu murów domu mieszkalnego, które są "zdrowe" i umożliwiają — po wykonaniu niezbędnych remontów — wykorzystywanie tego budynku przez wiele lat (brak fragmentu ściany dotyczy zabudowania gospodarczego, a nie samego domu pełniącego funkcje mieszkalne). Strona skarżąca podkreśliła także, że niedopuszczalnym było wydanie nakazu rozbiórki wyłącznie na podstawie oględzin budynku, z których wysnuto wnioski o prawdopodobnie złym stanie budynku. Ponadto zauważyła również, że w związku z sygnalizowanym od początku zamiarem sprzedaży nieruchomości, należało wziąć pod uwagę możliwość dokonania stosownego remontu, gdyż niezwykle często — dla podniesienia wartości sprzedawanej nieruchomości — przed sprzedażą dokonuje się niezbędnych remontów. Podkreśliła także, że w postępowaniu administracyjnym nie poczyniono żadnych ustaleń co do planów drugiej współwłaścicielki — D. L., a proceduralna możliwość pozostawiania pism w aktach sprawy ze skutkiem doręczenia nie zwalnia organów administracji z obowiązku ustalenia tej niezwykle istotnej okoliczności. S. B. podniosła także, że organy obu instancji całkowicie pominęły wynikającą wprost z cytowanego przez organ odwoławczy rozporządzania możliwość nakazania rozbiórki części obiektu, a w najgorszym stanie technicznym jest część gospodarcza, a nie mieszkalna analizowanego obiektu. W tych też okolicznościach należało rozważyć, czy istnieje możliwość i celowość rozebrania jedynie tej części budynku. Kolejno wskazano, że jakkolwiek strona zdecydowana była sprzedać nieruchomość i pozostawić do uznania nowego właściciela kwestie dalszego działania, to jednak z uwagi na opóźnienie sprzedaży nieruchomości oraz ze względu na nieziszczenie się przesłanki orzeczenia nakazu rozbiórki uznała złożenie niniejszej skargi za zasadne. Zdaniem skarżącej jeśli organ administracji nie może stwierdzić, że budynek nie nadaje się do remontu lub rozbiórki (a tak jest w niniejszej sprawie, o czym świadczy znamienne stwierdzenie, że "obecny stan techniczny obiektu budzi również uzasadnione wątpliwości co do możliwości jego odbudowy") należało nałożyć na właścicieli obowiązek naprawy na podstawie art. 66 Prawa budowlanego, a dopiero po bezskutecznym upływie terminu na przeprowadzenie remontu - skorzystać z art. 67 wspomnianej ustawy, co też znajduje swoje uzasadnienie w przywołanym w skardze orzecznictwie sądowoadministracyjnym. Zdaniem skarżącej zaskarżona decyzja wydana została co najmniej przedwcześnie, gdyż istnieje możliwość dokonania naprawy, a w każdym razie nie stwierdzono ponad wszelką wątpliwość braku takiej możliwości. O pierwszeństwie stosowania art. 66 Prawa budowanego wyraźnie przesądza wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 11 stycznia 2012 r., w którym stwierdzono, że jeżeli istnieją możliwości wykonania remontu "organ nadzoru budowlanego powinien wydać decyzję na podstawie art. 66 ustawy Prawo budowlane, nakazując usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości w określonym terminie. Dopiero brak wypełnienia tego obowiązku, przy równoczesnym spełnieniu przesłanek art. 67 ustany Prawo budowlane (co będzie stanowić regułę), uzasadnia podjęcie decyzji o nakazie rozbiórki danego obiektu budowlanego". Wreszcie strona skarżąca podkreśliła, że pozbawiona została możliwości obrony jej praw w postępowaniu drugoinstancyjnym. Otóż po wniesieniu odwołania od decyzji organu I instancji oraz zażalenia na postanowienie o kosztach doręczono jedynie pismo informujące o przekazaniu do organu odwoławczego jedynie zażalenia. Wobec tego uznała, że nie zostało przekazane odwołanie od decyzji merytorycznej. Wobec czego żyła w przekonaniu, że nie doszło do rozpoczęcia postępowania przed organem II instancji, w którym - po konsultacji z prawnikiem - chciała przedstawić obszerniejszą argumentację. O tym, że jej odwołanie zostało przekazane do organu II instancji dowiedziała się dopiero po wydaniu zaskarżonej decyzji. W odpowiedzi na skargę D.Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego we W. wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację i wywody prawne zawarte w kwestionowanej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do treści przepisu art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne właściwe są do badania zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych. Decyzja administracyjna jest zgodna z prawem, jeżeli jest zgodna z przepisami prawa materialnego i przepisami prawa procesowego. Kryterium legalności przewidziane w art. 1 § 2 ustawy ustrojowej umożliwia sądowi wyeliminowanie z obrotu prawnego zarówno decyzji administracyjnej uchybiającej prawu materialnemu, jeżeli naruszenie to miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej p.p.s.a.), jak też rozstrzygnięcia dotkniętego wadą warunkującą wznowienie postępowania administracyjnego (lit. b), a także wydanego bez zachowania reguł postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c). W pierwszej kolejności kontroli sądu podlega prawidłowość zastosowania w postępowaniu administracyjnym przepisów proceduralnych. Bezbłędne stosowanie przepisów procesowych wpływa bowiem na zasadność ustalenia stanu faktycznego w sprawie, a tylko należycie ustalony stan faktyczny sprawy pozwala ocenić trafność zastosowanych w danej sprawie norm prawa materialnego. Po myśli zaś art. 151 powyższej ustawy w razie nieuwzględnienia skargi sąd skargę oddala. Mając na uwadze tak zakreśloną kognicję Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu stwierdził, iż w niniejszej sprawie nie doszło do uchybień uprawniających do wyeliminowania z obrotu prawnego kwestionowanego rozstrzygnięcia. Kontroli tutejszego Sądu podlegała decyzja D. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we W. z dnia [...] r. (Nr[...] ) utrzymująca w mocy podjętą na podstawie art. 67 ust. 1 w zw. z art. 83 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. nr 243, poz. 1623 ze zm.) decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla miasta W. nakazującą S. B. i D. L. - współwłaścicielkom budynku mieszkalnego przy ulicy J. [...] we W. jego rozbiórkę. Zgodnie z art. 67 ust. 1 powyższej ustawy jeżeli nieużytkowany lub niewykończony obiekt budowlany nie nadaje się do remontu, odbudowy lub wykończenia, właściwy organ wydaje decyzję nakazującą właścicielowi lub zarządcy rozbiórkę tego obiektu i uporządkowanie terenu oraz określającą terminy przystąpienia do tych robót i ich zakończenia. Stosownie do postanowień § 6 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 30 sierpnia 2004 r. w sprawie warunków i trybu postępowania w sprawach rozbiórek nieużytkowanych lub niewykończonych obiektów budowlanych (Dz.U. z 2004 r., Nr 198, poz. 2043) na podstawie ustaleń wynikających z oględzin, rozprawy oraz ekspertyzy technicznej, jeśli był nałożony obowiązek jej sporządzenia, właściwy organ, po stwierdzeniu, że obiekt budowlany lub jego część nie nadaje się do remontu, wykończenia lub odbudowy, wydaje decyzję o nakazie rozbiórki. W myśl § 7 ust. 1 tegoż rozporządzenia w decyzji, o której mowa w § 6, właściwy organ wyznacza właścicielowi lub zarządcy obiektu budowlanego odpowiedni, technicznie uzasadniony termin przystąpienia do rozbiórki i termin jej zakończenia oraz uporządkowania terenu. Termin rozpoczęcia rozbiórki nie może być krótszy niż 6 tygodni, licząc od dnia doręczenia decyzji o nakazie rozbiórki. Celem regulacji z art. 67 ust. 1 Prawa budowlanego zamieszczonej w rozdziale poświęconym utrzymaniu obiektów budowlanych jest wyeliminowanie obiektów budowlanych, których stan uniemożliwia doprowadzenie ich do prawidłowego stanu technicznego. Dotyczy to tych wszystkich obiektów, które jako nieużytkowane, zniszczone lub niewykończone nie nadają się do remontu, odbudowy lub wykończenia. Kwalifikacja stanu obiektu, określająca czy nadaje się on do remontu, odbudowy lub wykończenia, należy do organu orzekającego. Niezbędne jest jednak przy tym ustalenie zamiarów i możliwości właściciela oraz istniejącego w dniu orzekania stanu prawnego (por. R. Dziwiński, P. Ziemski, Komentarz do art. 67 ustawy-Prawo budowlane, Lex nr 80484). W orzecznictwie przyjmuje się, że przed wydaniem decyzji nakazującej w trybie art. 67 ust. 1 Prawa budowlanego rozbiórkę obiektu budowlanego i uporządkowanie terenu organ nadzoru budowlanego jest zobowiązany do przeprowadzenia stosownego postępowania wyjaśniającego, w toku którego powinien ustalić, czy właściciel lub zarządca obiektu budowlanego planuje - poprzez remont, odbudowę lub wykończenie - przywrócić dany obiekt do stanu technicznego zgodnego z przepisami tej ustawy i innych odpowiednich regulacji (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 1674/11, Lex nr 1107757). Zwrot "nie nadaje się do remontu, odbudowy lub wykończenia", o którym mowa w art. 67 ust. 1 Prawa budowlanego odnosi się nie tylko do obiektywnej niemożności przeprowadzenia remontu, odbudowy lub wykończenia, ale również do braku zamiaru właściciela doprowadzenia do stanu zgodnego z prawem. Oznacza to, że zanim organ nadzoru budowlanego orzeknie o potrzebie rozbiórki danego obiektu budowlanego, powinien przeprowadzić postępowanie wyjaśniające, którego celem jest również ustalenie, czy i w jaki sposób właściciel obiektu budowlanego ma zamiar usunąć istniejące naruszenia porządku prawnego w budownictwie (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 kwietnia 2009 r., sygn. akt II OSK 515/08). Unormowania zawarte w Prawie budowlanym nie uzależniają możliwości orzeczenia rozbiórki na podstawie art. 67 ust. 1 Prawa budowlanego od tego, czy właściciel jest odpowiedzialny za doprowadzenie do złego stanu technicznego obiektu budowlanego, ale jedynie od tego, czy dany obiekt jest w stanie nie nadającym się do remontu, odbudowy lub wykończenia - niezależnie od tego, czy właściciel miał jakikolwiek wpływ na zaistniały stan obiektu. Jeżeli zły stan techniczny został spowodowany przez osoby trzecie, właściciel może korzystając z przysługujących mu uprawnień na drodze postępowania cywilnego dochodzić od nich stosownych roszczeń, co jednak nie zwalnia go z obowiązków wynikających z Prawa budowlanego (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 18 października 2011 r., sygn. akt II SA/Wr 510/11, Lex nr 1153682). Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy należy przede wszystkim zauważyć, że z poczynionych w toku przeprowadzonego postępowania administracyjnego ustaleń wynika, że budynek mieszkalny zlokalizowany przy ul. J. [...] we W. względem, którego orzeczono nakaz rozbiórki jest od wielu lat nieużytkowany i znajduje się w bardzo złym stanie technicznym. Z protokołu oględzin przeprowadzonych w dniu 28 listopada 2011 r. wynika, że konstrukcja dachu jest zbutwiała, zawilgocona, częściowo zawalona, występują liczne ubytki dachówek. Ściany zewnętrzne budynku w większości pozbawione są tynku, posiadają ubytki cegieł, zamontowana stolarka okienna jest spróchniała, brakuje szyb. Ponadto w ścianie podłużnej od strony ul. J. stwierdzono brak części nadproża, w ścianie szczytowej stwierdzono pęknięcia nadproży, otworów okiennych. W trakcie przeprowadzonych czynności dowodowych stwierdzono, iż stan techniczny przedmiotowego budynku stanowi zagrożenie dla życia, zdrowia, bezpieczeństwa mienia, a obecny stan techniczny przedmiotowego budynku budzi uzasadnione wątpliwości co do możliwości jego odbudowy. Ponadto na przeprowadzonej w dniu 19 czerwca 2012 r. rozprawie administracyjnej S. B. oświadczyła, że zarówno ona jak i druga właścicielka jest zainteresowana jak najszybszą sprzedażą przedmiotowej nieruchomości. W tym celu podjęła współpracę z trzema agencjami nieruchomości we W. i liczy na jak najszybszą sprzedaż, w efekcie czego obowiązek rozbiórki spadnie na nowego właściciela. Podkreśliła przy tym, że w ofertach sprzedaży wygenerowanych przez agencje nieruchomości jest wyraźnie podane: "działka z budynkiem do rozbiórki". Ogłoszenie takie znajduje się również w aktach administracyjnych niniejszej sprawy. Tym samym z przedstawionych powyżej okoliczności bezspornie wynika, że w realiach niniejszej sprawy wystąpiły przesłanki orzeczenia rozbiórki określone w art. 67 ust. 1 Prawa budowlanego. Z przeprowadzonych w toku postępowania administracyjnego – w myśl § 6 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków i trybu postępowania w sprawach rozbiórek nieużytkowanych lub niewykończonych obiektów budowlanych - oględzin i oceny stanu technicznego bezspornie wynika, że posadowiony przy ulicy J. [...] we W. budynek mieszkalny jest nieużytkowany, znajduje się w bardzo złym stanie technicznym, stanowi zagrożenie dla życia, zdrowia i mienia oraz budzi wątpliwości co do możliwości jego remontu czy też odbudowy. W tak kształtującym się stanie faktycznym zasadnym było więc zwrócenie się do właścicieli o wskazanie ewentualnych zamiarów inwestycyjnych. Z prezentowanego – m.in. na przeprowadzonej rozprawie administracyjnej – przez S. B. - stanowiska jednoznacznie wynika, że nie wykazywała ona zamiaru przeprowadzenia ewentualnego remontu, a zainteresowana jest jak najszybszą jego sprzedażą. W tym też celu zamieszczone zostało ogłoszenie o sprzedaży, w opisie którego wskazano, że znajdujące się na działce budowlanej stare zabudowania przeznaczone są do rozbiórki. Wobec powyższego nie można podzielić prezentowanego w skardze stanowiska, iż organy nadzoru budowlanego zaniechały podjęcia jakichkolwiek działań mających na celu wyjaśnienie, czy istnieje możliwość przeprowadzenia remontu obiektu oraz czy w sprawie zachodzą przesłanki do wydania nakazu rozbiórki. Przeprowadziły one bowiem oględziny, w trakcie których podjęły wątpliwość względem możliwości doprowadzenia niniejszego obiektu do stanu zgodnego z wymogami techniczo-budowlanymi, a przed orzeczeniem nakazu rozbiórki zapoznały się z planami inwestycyjnymi jednego z obecnych właścicieli. Stwierdzając tym samym brak zainteresowania remontem czy też odbudową oraz uznając, że ewentualne doprowadzenie niniejszego obiektu do stanu zgodnego z prawem budzi uzasadnione wątpliwości, a pomimo wykonanego zabezpieczenia przedmiotowy obiekt stwarza niebezpieczeństwo dla życia, zdrowia i mienia – organy nadzoru budowlanego zasadnie podjęły decyzję w przedmiocie nakazu rozbiórki. Nie zasługuje przy tym na uwzględnienie zarzut skargi zaniechania poczynienia ustaleń co do planów D. L. z uwagi na pozostawianie pism w aktach sprawy ze skutkiem doręczenia. Wyjaśnić wszak należy, że brak zainteresowania ze strony drugiej właścicielki niniejszą sprawą poprzez nieustalenie pełnomocnika w kraju do doręczeń oraz zaprezentowanie jakiegokolwiek stanowiska nie może tamować toku postępowania, a w efekcie uniemożliwiać podjęcie rozstrzygnięcia. W tym miejscu należy zauważyć, że z akt niniejszej sprawy wynika, że organ nadzoru budowlanego podjął konieczne działania i dołożył należytej staranności w celu ustalenia adresu zamieszkania D.L. oraz poinformowania jej o toczącym się postepowaniu. W ocenie Sądu – wbrew twierdzeniom skarżącego - nie okazały się także zasadne zarzuty naruszenia prawa procesowego, a dokładniej art. 7, 77 § 1, 80 i 107 § 3 kpa, mające na celu ustalenie prawdy materialnej, poprzez zebranie i rozpatrzenie w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego, który następnie powinien znaleźć swój wyraz w uzasadnieniu decyzji, sporządzonym stosownie do art. 107 § 3 kpa. W realiach niniejszej sprawy postępowanie zostało bowiem przeprowadzone w sposób prawidłowy, a podjętym decyzjom nie można zarzucić wadliwości, uzasadniającej ich wyeliminowanie z obrotu prawnego. Organy w toku prowadzonego postępowania w sposób należyty wyjaśniły okoliczności stanu faktycznego oraz dokonały prawidłowego ustalenia mającej zastosowanie normy. Natomiast sporządzone uzasadnienie zaskarżonej decyzji odzwierciedla poszczególne etapy prowadzonego postępowania oraz wyjaśnia podstawę prawną przyjętego rozstrzygnięcia w sposób wyczerpujący, tak aby strony mogły zrozumieć przesłanki i argumenty, którymi organ ten kierował się przy załatwianiu sprawy, nie naruszając tym samym wyrażonej w art. 11 kpa zasady przekonywania. Na uwzględnienie zasługuje jednak wskazany w skardze zarzut niepowiadomienia skarżącej o przekazaniu jej odwołania D.Wojewódzkiemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego. Jednakże – w ocenie sądu - wadliwość ta nie może skutkować w realiach niniejszej sprawy wyeliminowaniem zaskarżonego rozstrzygnięcia z obrotu prawnego. Aby ewentualnie do tego doszło konieczne było bowiem wskazanie przez skarżącą jakich konkretnie czynności nie mogła ona podjąć w postępowaniu drugoinstancyjnym, jakiego dowodu nie mogła przeprowadzić i jaki wpływ na wynik sprawy mogło mieć takie uchybienie. Tymczasem w niniejszej sprawie twierdzenia skarżącej sprowadzały się wyłączenie do ogólnikowego wskazania pozbawienia jej praw poprzez brak możliwości przedstawienia obszerniejszej argumentacji. Konkludując, uznać należy, iż w rozpoznawanej sprawie nie doszło do naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynika sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, czy też innego naruszenia przepisów postępowania mogącego mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a tylko takie uchybienia uprawniają sąd administracyjny do wyeliminowania z obrotu prawnego wadliwego aktu administracyjnego. Biorąc powyższe pod uwagę Sąd - na podstawie art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - oddalił skargę.