II SA/Wr 959/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Andrzej Wawrzyniak po rozpoznaniu w dniu 19 stycznia 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi W. K. na decyzję D.Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we W. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie nałożenia obowiązku wykonania określonych czynności celem doprowadzenia wykonanych robót do stanu zgodnego z prawem postanawia odrzucić skargę. Pismem z dnia 15 listopada 2011 r. W. K. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skargę na decyzję D. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we W. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie nałożenia obowiązku wykonania określonych czynności celem doprowadzenia wykonanych robót do stanu zgodnego z prawem. Z akt administracyjnych niniejszej sprawy wynika, że wyżej wymieniona decyzja została doręczona pozostałym stronom w marcu 2006 r., nie ma jednak dowodu doręczenia jej W. K., chociaż przed podjęciem tej decyzji brał on udział w postępowaniu prowadzonym przez organ I instancji. Z uwagi na brak dowodu doręczenia powyższej decyzji skarżącemu D. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego we W. postanowieniem z dnia [...] r. nr [...] na wniosek W. K. wznowił postępowanie administracyjne w sprawie zakończonej ostateczną decyzją tego organu z dnia [...] r. nr[...] . W wyniku wznowienia postępowania decyzją z dnia [...] r. nr [...] D. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego we W. stwierdził, że decyzja z dnia [...] r. nr [...] została wydana z naruszeniem prawa z uwagi na ziszczenie się okoliczności wymienionej w art. 145 § 1 pkt 4 kpa, jednakże odmówił jej uchylenia ze względu na upływ okresu przedawnienia, tj. upływ pięciu lat od doręczenia tej decyzji. Pismem z dnia [...] r. D. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego we W, przesłał W. K. kopię decyzji z dnia [...] r. nr [...] oraz kopię odwołań wniesionych przez inne strony. W odpowiedzi na skargę organ II instancji wniósł o jej odrzucenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest środkiem prawnym uwzględnionym w przepisie art. 3 § 2 pkt 1-8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) - zwanej dalej u.p.s.a., określającym zakres jurysdykcji sądów administracyjnych i umożliwia przeprowadzenie sądowej kontroli działań organów administracji publicznej w określonym ustawowo zakresie. Podlega ona regulacji zawartej w powołanej wyżej ustawie. Stosownie do art. 53 § 1 u.p.s.a., skargę wnosi się w terminie 30 dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. W niniejszej sprawie zaskarżona decyzja została doręczona pozostałym stronom w marcu 2006 r., a wobec faktu, iż brak jest dowodu doręczenia powyższej decyzji skarżącemu D. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego we W. wznowił postępowanie administracyjne w sprawie zakończonej zaskarżoną decyzją, a następnie stwierdził, że decyzja z dnia [...] r. nr [...] została wydana z naruszeniem prawa z uwagi na ziszczenie się okoliczności wymienionej w art. 145 § 1 pkt 4 kpa, jednakże odmówił jej uchylenia ze względu na upływ pięciu lat od doręczenia tej decyzji. W tym stanie rzeczy stwierdzić należy, że zaskarżona decyzja jest decyzją ostateczną, bowiem – jak trafnie podkreślono w przywołanym w odpowiedzi na skargę wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 lutego 2010 r. sygn. akt II OSK 355/09 – stronie, która została pozbawiona udziału w postępowaniu w I instancji, również wówczas, kiedy została pozbawiona udziału wyłącznie w fazie rozstrzygnięcia, termin do wniesienia odwołania liczy się od dnia doręczenia decyzji stronie, która brała udział w postępowaniu. Po upływie tego terminu strona pominięta w postępowaniu może bronić się przez złożenie wniosku o wznowienie postępowania, co zresztą w niniejszej sprawie uczyniono. Natomiast niemożliwym jest doręczenie takiej stronie decyzji celem umożliwienia jej wniesienia odwołania. W takiej sytuacji nie ma procesowej możliwości uruchomienia postępowania odwoławczego, bowiem wskutek upływu terminu do wniesienia odwołania decyzja organu I instancji stała się ostateczna, a od decyzji ostatecznych nie przysługuje odwołanie. Mając na względzie powyższe – zgodnie z art. 58 § 1 pkt 2 i § 3 u.p.s.a. – należało orzec jak wyżej.