II SA/Wr 98/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Halina Kremis, Sędzia NSA Andrzej Wawrzyniak, Asesor WSA Alicja Palus /sprawozdawca/, Protokolant Magdalena Domańska-Byskosz, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 26 maja 2006 r. sprawy ze skargi M. S. na uchwałę Rady Miejskiej w J. G. z dnia 19 października 2004 r. nr [...] w przedmiocie odrzucenia zarzutu do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla obwodnicy osiedla M. w J. G. w śladzie drogi krajowej nr [...] oddala skargę. Rada Miejska J. G. uchwałą Nr [...] z dnia 19 października 2004 r. podjętą na podstawie art. 23 ust. 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym /t.j. Dz. U. z 1999 r. Nr 15, poz. 139 z późn. zm./ w związku z art. 85 ust. 2 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym /Dz. U. Nr 80, poz. 717 z późn. zm./ oraz art. 18 ust. 2 pkt 15 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym /t.j. Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 z późn. zm./ odrzuciła zarzut wniesiony do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla obwodnicy osiedla M. w J. G., w śladzie drogi krajowej nr [...] przez M. S., zawierający brak zgody na przebieg projektowanej obwodnicy przez grunty stanowiące własność M. S. z równoczesną deklaracją zmiany stanowiska uzależnioną od przeznaczenia na cele budowlane pozostałych posiadanych przez nią gruntów. Wskazano w uchwale jednocześnie, że uzasadnienie faktyczne i prawne zawiera załącznik nr 1 do uchwały /§ 1 pkt 2/, a ponadto w § 2 powierzono wykonanie uchwały Prezydentowi Miasta J. G., natomiast w § 3 postanowiono, że uchwała wchodzi w życie z dniem podjęcia. W uzasadnieniu uchwały Rada Miejska wyjaśniła, że M. S. jako właścicielka nieruchomości oznaczonej geodezyjnie numerem [...] obręb M., AM-18 wniosła pismem z dnia 12 czerwca 2002 r. zarzut do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla obwodnicy osiedla M. w J. G. w śladzie drogi krajowej nr [...], w którym nie wyraziła zgody na ustalony w projekcie planu przebieg obwodnicy przez jej grunty. Równocześnie jednak zadeklarowała gotowość odstąpienia od zarzutu pod warunkiem przeznaczenia na cele budowlane pozostałych posiadanych przez nią gruntów w rejonie planowanej obwodnicy. Zarząd Miasta na posiedzeniu w dniu 11 lipca 2002 r. uznał, że uwzględnienie zarzutu nie jest możliwe i upoważnił Naczelnika Wydziału Urbanistyki Architektury i Nadzoru Budowlanego do przeprowadzenia rozmów z wnoszącą zarzut na temat zamiany gruntów w celu polubownego rozstrzygnięcia konfliktu. Podczas spotkania w tej sprawie, które odbyło się dnia 8 października 2002 r. M. S. została szczegółowo zapoznana z projektem planu i poinformowana o okolicznościach wymuszających ustalony w planie przebieg projektowanej obwodnicy i powodach niemożności uwzględnienia żądań dotyczących przeznaczenia terenów przyległych do projektowanej drogi na cele budowlane /tranzytowy charakter drogi, limitowana przez zarządcę drogi liczba zjazdów i skrzyżowań, potrzeba zagwarantowania właściwych dla klasy drogi warunków płynności i bezpieczeństwa ruchu/, a ponadto o instrumentach prawnych gwarantujących ochronę interesu właścicieli gruntów położonych w pasie drogowym oraz w zasięgu oddziaływania inwestycji i zasadach rozliczeń za przejmowane tereny. W czasie spotkania przedstawiono też propozycję zamiany gruntu zajmowanego pod drogę na samodzielną działkę budowlaną położoną przy ul. T., przy której zamieszkuje M. S. Wobec nie przyjęcia propozycji zamiany ustalono, że wnosząca zarzut - w terminie nie dłuższym niż jeden miesiąc - sama wskaże nieruchomość gminną, która byłaby dla niej satysfakcjonującą rekompensatą. Pomimo, że M. S. nie podjęła dalszych negocjacji zorganizowano w dniu 18 grudnia 2002 r. kolejne spotkanie. Uczestniczył w nim mąż M. S., który zaproponował wycofanie zarzutu pod warunkiem wykupienia przez gminę - po uchwaleniu planu - wszystkich gruntów rolnych i leśnych stanowiących własność wnoszącej zarzut i znajdujących się w granicach planu lub zmiany przeznaczenia tych gruntów pod usługi związane z projektowaną obwodnicą. Po zapoznaniu się z tą propozycją Prezydent Miasta nie zmienił wcześniejszej decyzji o odrzuceniu zarzutu, a jednocześnie o niedokonywaniu zmiany przeznaczenia w planie gruntów, natomiast w odniesieniu do propozycji wykupu gruntów zadecydował, iż ostateczna decyzja zostanie podjęta po wyjaśnieniu spraw związanych z pozostałymi zarzutami złożonymi do projektu planu. W dalszej części uzasadnienia Rada Miejska podała, że na wniosek Komisji Rozwoju Przestrzennego i Gospodarczego Prezydent Miasta na posiedzeniu w dniu 8 maja 2003 r. polecił wykonanie operatu szacunkowego nieruchomości stanowiącej własność M. S. i przeprowadzenia z właścicielką rozmowy na temat wykupu terenu położonego w pasie projektowanej obwodnicy. Sporządzony operat, w którym nieruchomość wyceniono na kwotę 28.352,00 zł przesłano w dniu 23 czerwca 2003 r. właścicielce do wglądu z prośbą o ustosunkowanie się do oszacowanej wartości. M. S. nie wyraziła zgody na sprzedaż działki za kwotę określoną przez rzeczoznawcę majątkowego i zaproponowała sprzedaż gminie przedmiotowego terenu za kwotę 150.000 zł, a w przypadku nie zaakceptowania tej propozycji przedstawienie w terminie dwumiesięcznym dodatkowego operatu wykonanego na jej koszt przez innego rzeczoznawcę majątkowego. Na drugą propozycję wyrażono zgodę, z tym, że mimo upływu deklarowanego terminu właścicielka gruntu nie podjęła żadnych rozmów w przedmiotowej sprawie, pomimo dwukrotnych ponagleń telefonicznych oraz jednej rozmowy w Urzędzie Miasta. W tej sytuacji na posiedzeniu Komisji Rozwoju Rady Miejskiej, które odbyło się 3 grudnia 2003 r. ustalono w obecności M. S., że przedłoży ona wycenę przedmiotowej nieruchomości do końca lutego 2004 r. Jednocześnie komisja zobowiązała Naczelników Wydziałów: Geodezji i Gospodarki Gruntami oraz Urbanistyki, Architektury i Budownictwa do wskazania nieruchomości zamiennej w ramach rekompensaty za grunt zajęty pod obwodnicę. Zgodnie z tym zaleceniem oba wydziały przedstawiły aktualne oferty miasta, ale do dnia podjęcia uchwały M. S. nie przedstawiła operatu szacunkowego, nie podjęła dalszych negocjacji, ani nie skontaktowała się z Urzędem Miasta w powyższej sprawie. W tych okolicznościach Prezydent Miasta zadecydował o przedłożeniu Radzie Miejskiej projektu uchwały w sprawie odrzucenia zarzutu. Uzasadniając stanowisko przyjęte w uchwale Rada Miejska wyjaśniła, że zadecydowały o tym następujące okoliczności: a) w obowiązującym miejscowym planie ogólnym zagospodarowania przestrzennego miasta J. G. /uchwała Rady Miejskiej J. G. z dnia 28 listopada 1991 r. Nr [...]; Dz. Urząd. Woj. J. Nr 8, poz. 71/ działka nr [...] obręb M., AM-18 przeznaczona była na cele rolne i leśne /stosownie do klasyfikacji gruntów/. Projekt miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla projektowanej obwodnicy osiedla M. w J. G. w śladzie drogi krajowej nr [...] przewiduje zajęcie pod potrzeby obwodnicy części działki i utrzymuje dotychczasowe przeznaczenie pozostałej części. W związku ze zmianą przeznaczenia terenu z chwilą uchwalenia planu właścicielce gruntu przysługiwać będą uprawnienia wynikające z art. 36 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz art. 98 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami /t.j. Dz. U. z 2000 r. Nr 46, poz. 543 z późn. zm./ gwarantujące ochronę jej interesu prawnego. b) prace planistyczne poprzedzono wykonaniem trzech wariantowych koncepcji programowo-przestrzennych obwodnicy na podstawie których dokonano wyboru jej przebiegu jako najkorzystniejszego z punktu widzenia kosztów inwestycji, ingerencji w zasoby środowiska przyrodniczego i kulturowego, dostępności gruntów i kosztów ich pozyskania. c) zgodność przebiegu projektowanej obwodnicy oraz przeznaczenie przyległych do niej terenów z ustaleniami Studium Uwarunkowań i Kierunków zagospodarowania Miasta J. G. W zakończeniu uzasadnienia uchwały wskazano, że w świetle tych okoliczności oraz biorąc pod uwagę priorytetowy dla rozwoju miasta i interesu publicznego charakter planowanej inwestycji, a także jej ponadlokalne znaczenie jako drogi prowadzącej ruch o znaczeniu międzynarodowym zadecydowano o odrzuceniu zarzutu. Na opisaną powyżej uchwałę skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu wniosła M. S., reprezentowana przez pełnomocnika radcę prawnego Zygmunta Topczewskiego z Kancelarii Radcy Prawnego w J. G. ul. W. P. [...]. W petitum skargi pełnomocnik skarżącej wniósł o uchylenie zaskarżonej uchwały i zasądzenie na rzecz skarżącej kosztów postępowania, powołując jako podstawę żądania przepis art. 24 ust. 4 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym w związku z art. 54 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Motywując żądanie skargi pełnomocnik M. S. wskazał, że w złożonym w dniu 12 czerwca 2002r. zarzucie skarżąca nie wyraziła zgody na ustalony w tym projekcie planu przebieg obwodnicy przez grunty stanowiące jej własność oraz jednoznacznie określiła warunki, od których uzależniła wyrażenie zgody na zaakceptowanie projektu planu. W szczególności skarżąca zaproponowała, aby pozostały grunt rolny i leśny, który nie będzie potrzebny pod budowę obwodnicy przekwalifikować na cele usługowo-budowlane, bowiem poprowadzenie obwodnicy przez część działki skarżącej zmienia całkowicie charakter tych gruntów, które stracą charakter gospodarstwa rolnego. Propozycja zmiany przeznaczenia gruntu wynika z faktu zmiany charakteru terenu w pobliżu obwodnicy i możliwości intensywnego zabudowania usługowego terenu przy takiej arterii o charakterze międzynarodowym. Jako drugi wariant skarżąca zaproponowała wykup całego terenu za cenę 150 000 zł, gdyż ceny gruntów w rejonie J. G. kształtują się na poziomie 45-50 zł/m2 przy tego rodzaju inwestycjach. Natomiast gmina zaproponowała wykup działek leżących w pasie ochronnym obwodnicy /nr [...], [...] i [...]/ o powierzchni 2.0044 ha za 28352 zł. Zdaniem skarżącej wycena sporządzona przez rzeczoznawcę jest rażąco zaniżona i nie mogła być zaakceptowana. W zakończeniu skargi pełnomocnik M. S. stwierdził, że skoro Gmina J. G. chce pozyskać teren pod obwodnicę, to skarżąca powinna otrzymać stosowną rekompensatę, która uwzględni jej słuszny interes i stworzy możliwość egzystencji w nowych warunkach po lokalizacji i wybudowaniu obwodnicy. W odpowiedzi na skargę doręczonej Sądowi w dniu 14 lutego 2005 r. Rada Miejska J. G. wniosła o oddalenie skargi i podtrzymała stanowisko prezentowane w zaskarżonej uchwale. W uzupełnieniu swojej argumentacji Rada Miejska wyjaśniła, że projektowana obwodnica może zająć tylko około 1250m2 z działki nr [...] o powierzchni 9272 m2 nie pogarszając wartości tej działki ani też nie powodując żadnych skutków ujemnych co do jej obecnego sposobu korzystania. Wydzielenie fragmentu w/w działki nie spowoduje również przedzielenia przez obwodnicę gruntów będących własnością wnoszącej zarzut. Znajduje się ona w obszarze położonym pomiędzy projektowaną obwodnicą a Osiedlem M. Obwodnica w M. będzie budowana w celu ograniczenia negatywnych skutków ruchu samochodowego dla mieszkańców tego osiedla i z tego względu w sąsiedztwie obwodnicy nie projektuje się zabudowy, która przeczy celowi, któremu ma służyć projektowana obwodnica. Ponadto zachowanie przeznaczenia gruntów przyległych do obwodnicy w tym również gruntów skarżącej na cele rolne wyklucza możliwość wykupienia ich przez gminę. W piśmie procesowym wniesionym do Sądu w dniu 22 kwietnia 2005 r. pełnomocnik skarżącej podtrzymał twierdzenia zawarte w skardze, podkreślając przy tym, że w trakcie budowy obwodnicy zajęty zostanie znacznie większy obszar gruntów będących własnością skarżącej niż to wynika z projektu planu, a ponadto, że ze względu na przepisy wykonawcze wybudowana droga o charakterze międzynarodowym wprowadzi ograniczenia użytkowania przyległych terenów w tym stanowiących własność skarżącej. Wojewódzki Sąd Administracyjny podjął orzeczenie w sprawie po rozważeniu następujących okoliczności faktycznych i prawnych: Wyjaśniając przesłanki podjętego rozstrzygnięcia wskazać przede wszystkim należy, że zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych /Dz. U. Nr 153, poz. 1269/, sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem /jeżeli ustawy nie stanowią inaczej/. W ten sposób sformułowane zostało przez ustawodawcę generalne kryterium wiążące sądy administracyjne w pełnym zakresie ich kognicji. Wykonywana przez sądy administracyjne kontrola administracji publicznej obejmuje również orzekanie w sprawach skarg na akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej /art. 3 § 1 w związku z § 2 pkt 5 i 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm./, w tym także na uchwały podjęte na podstawie ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym. Mając na względzie wskazane wcześniej kryterium legalności Wojewódzki Sąd Administracyjny po poddaniu ocenie ustalonych w sprawie okoliczności faktycznych i istniejących wówczas okoliczności prawnych nie znalazł podstaw do stwierdzenia zasadności zarzutu naruszenia prawa, co obligowało Sąd do wydania orzeczenia w trybie art. 151 powoływanej wcześniej ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Przedmiotem oceny Sądu w rozpoznawanej sprawie była uchwała o odrzuceniu zarzutów zgłoszonych do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, która zgodnie z art. 24 ust. 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym w terminie 30 dni od daty jej doręczenia została zaskarżona do sądu administracyjnego. Jak wynika z dyspozycji art. 24 ust. 3 powoływanej ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym o uwzględnieniu bądź odrzuceniu zarzutu rozstrzyga rada gminy w drodze uchwały zawierającej uzasadnienie faktyczne i prawne. Uzasadnienie to podlega wszystkim rygorom dotyczącym tego elementu strukturalnego indywidualnego aktu administracyjnego. Uzasadnienie faktyczne zatem powinno przedstawiać sytuację faktyczną wnoszącego zarzut w takim zakresie, w jakim pozostaje ona w związku z treścią kwestionowanego projektu planu, natomiast uzasadnienie prawne winno przedstawiać związek konkretnej sytuacji faktycznej z tymi normami prawnymi, które wyznaczały interes prawny lub uprawnienie danej osoby i wyjaśnienie na tle tych norm dlaczego postanowiono uwzględnić, albo nie uwzględnić danego zarzutu. Obowiązek zamieszczenia uzasadnienia faktycznego i prawnego, o jakim mowa w art. 24 ust. 3 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym jest w zasadzie jedynym środkiem dyscyplinującym radę gminy przy rozpatrywaniu zarzutów /np. wyrok NSA z dnia 3 listopada 1999r. sygn. akt IV 1638/98, Lex nr 48261/. Istotne w sprawie jest również to, że gmina jako podstawowa jednostka samorządu terytorialnego posiada osobowość prawną; przysługuje jej prawo własności i inne prawa majątkowe, co wynika wprost z zapisów Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. /Dz. U. Nr 78, poz. 483/. Ponadto z art. 4 ust. 1 powoływanej ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym wynika, że gmina posiada władztwo planistyczne i może samodzielnie decydować o sposobie zagospodarowania terenu, a ustawodawca kwalifikuje to uprawnienie jako zadanie własne tej jednostki samorządu terytorialnego. Prezentowany w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego w odniesieniu do wskazanego powyżej przepisu pogląd o nadaniu gminie poprzez jego treść prawa do autonomicznego decydowania o przeznaczeniu i zagospodarowaniu terenu, nie zaprzeczał jednocześnie konieczności uwzględniania racjonalności w działaniu gminy w tym zakresie, realizującej się w przyjmowaniu finalnych, optymalnych rozwiązań planistycznych. Podkreślono przy tym, że nie można zapisu art. 4 ust. 1 tej ustawy traktować jako legitymacji do szczególnego władztwa i nieograniczonej swobody w działaniach planistycznych, bowiem gminy w tych czynnościach są obligowane do uwzględniania obowiązujących przepisów prawa w ramach nadrzędnej dyrektywy, sformułowanej w art. 7 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. W taki sposób już wcześniej wypowiedział się Naczelny Sąd Administracyjny m.in. w wyroku z dnia 9 czerwca 1995 r. /sygn. akt IV SA 346/93, ONSA 1996, Nr 3, poz. 125/ stwierdzając, że: "mając wyłączną kompetencję do planowania miejscowego gmina może pod warunkiem, że działa w granicach i na podstawie prawa, samodzielnie kształtować sposób zagospodarowania obszaru podlegającego jej władztwu planistycznemu, jeżeli oczywiście władztwa tego nie nadużywa". W prowadzonych w rozpoznawanej sprawie czynnościach Sąd uwzględnił również, że w art. 1 ust. 2 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, zawierającym otwarty katalog wymagań, które w szczególności należy wziąć pod uwagę w opracowaniach dotyczących zagospodarowania przestrzennego wskazane zostało w pkt 5 prawo własności. Wymóg ten podporządkowany jest przepisowi art. 21 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, jako gwarantującemu poszanowanie tego prawa, które jednak - zgodnie z art. 64 ust. 3 ustawy zasadniczej - może być ograniczone pod warunkiem nienaruszania istoty własności. W tej ostatniej kwestii natomiast Sąd Najwyższy wypowiedział się w wyroku z dnia 16 lipca 1980 r. /CZP 45/80, OSPiKA 1981, nr 7-8, poz. 131/, w którym nawiązując do art. 140 k.c. stwierdził, że prawo własności jest "tym szczególnym prawem, które zapewnia właścicielowi dopuszczalną w danych warunkach pełnię uprawnień względem rzeczy. Choć przepis ten nie zdefiniował prawa własności przez wyczerpujące wyliczenie uprawnień właściciela to jednak wyliczył uprawnienia zasadnicze, a przede wszystkim uprawnienia do korzystania z rzeczy oraz do rozporządzania nią". Natomiast w wyroku z dnia 18 stycznia 2002r. /III RN 192/00, OSNAP 2002/15/346/, podjętym w sprawie dotyczącej odrzucenia zarzutu do projektu planu zagospodarowania przestrzennego dla części terenów miasta Biłgoraj, Sąd Najwyższy zwrócił uwagę na istnienie zgodnych z prawem i zasadą proporcjonalności postanowień projektu planu ograniczających prawo własności nieruchomości, którym właściciel musi się podporządkować i stwierdził stanowczo, że nie każde ograniczenie prawa własności działaniami organu administracji publicznej narusza istotę tego prawa. W warunkach określonych tak ukształtowaną linią orzeczniczą Sądu Najwyższego i Naczelnego Sądu Administracyjnego uznać należy, że dla oceny legalności uchwał odrzucających zarzuty do projektu planu pierwszorzędne znaczenie ma zasadność i wiarygodność wykazania celowości przyjętych ustaleń dla terenu, objętego projektem planu, które będą wpływały na sposób i możliwość korzystania z nieruchomości przez właściciela. Uwzględniając w rozpoznawanej sprawie powyższe okoliczności należy stwierdzić, że Rada Miejska J. G. zastosowała się do wymogu określonego w art. 24 ust. 3 wskazywanej wcześniej ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym. Uzasadnienie zaskarżonej uchwały w dostateczny sposób wyjaśnia celowość przyjęcia w projekcie planu ustalenia dotyczącego przebiegu obwodnicy osiedla M. w śladzie drogi krajowej nr [...], które dla realizacji wymaga wykorzystania części nieruchomości, oznaczonej numerem [...], stanowiącej własność skarżącej. Rozwiązanie to jest wynikiem zanalizowania trzech przygotowanych wariantów programowo-przestrzennych obwodnicy i jednoczesnego uwzględnienia kosztów inwestycji, ingerencji w zasoby środowiska przyrodniczego i kulturowego oraz dostępności gruntów i kosztów ich pozyskania. Optymalność tej koncepcji uznał również tutejszy Sąd w innych rozpoznawanych sprawach, w których kwestionowano ustalenia przedmiotowego projektu planu, a oceną tę podzielił Naczelny Sąd Administracyjny oddalając skargę kasacyjną /np. sygn. akt II SA/Wr 649/03/. Sąd rozpoznając niniejszą sprawę zwrócił uwagę, że skarżąca nie kwestionuje prawidłowości przyjętego w projekcie planu przebiegu obwodnicy, a jedynie nie wyraża zgody za przeprowadzenie jej przez część swojej działki bez jednoczesnego przeznaczenia w projekcie planu pozostałej części jej nieruchomości na cele budowlano-usługowe lub wykupienia gruntu przez gminę za wskazaną przez skarżącą cenę. Zdaniem Sądu wobec przyjętych w projekcie planu ustaleń nie znajduje uzasadnienia żądanie zmiany przeznaczenia nieruchomości, stanowiącej własność skarżącej. Utrzymanie w projekcie planu dotychczasowej funkcji nie może być traktowane jako naruszenie istoty własności, a zamierzona ingerencja, wynikająca z ustalenia w projekcie planu przebiegu obwodnicy nie może być oceniana jako nadużycie władztwa planistycznego. Natomiast ewentualne ograniczenia w korzystaniu z nieruchomości lub obniżenie ich wartości, będące konsekwencję uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego lub zrealizowania zamierzeń planistycznych legitymują właścicieli lub użytkowników wieczystych takich nieruchomości do skorzystania z uprawnień przyznawanych treścią art. 36 ust. 1 i 2 powoływanej poprzednio ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym. Z tych względów żądania zgłaszane przez skarżąca na obecnym etapie procedury planistycznej uznać należy za przedwczesne. Ponadto ustawodawca określając zakres ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, przyjmując bardzo rygorystyczną i sformalizowaną procedurę planistyczną oraz nadając gminie przywilej władztwa planistycznego z zastrzeżeniem legalności działań, nie uzależniał skuteczności przyjmowania poszczególnych ustaleń projektu planu od akceptacji uczestników procesu planistycznego. Przyznał im jedynie konkretne środki ochrony swoich praw mając świadomość, że z samej istoty projektu planu zagospodarowania przestrzennego wynikać mogą pewne dolegliwości dla określonych podmiotów i ingerencja w ich sferę prawną, będące zawsze konsekwencją uznania prymatu interesu społecznego nad interesem indywidualnym. Ta okoliczność zdeterminowała również przyjęte w przedmiotowym projekcie planu ustalenia dotyczące inwestycji o ponadlokalnym charakterze i istotnym znaczeniu dla rozwoju J. G. i dla interesu publicznego. Wobec przedstawionych powyżej okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny nie znajdując podstaw dla uwzględnienia skargi - zgodnie z art. 151 powoływanej wcześniej ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - orzekł jak w sentencji.