II SA/Wr 99/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Anna Siedlecka /sprawozdawca/, Sędzia WSA - Alicja Palus, Sędzia NSA - Julia Szczygielska, Protokolant - Paweł Kysiak, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 5 czerwca 2008r. sprawy ze skargi T. i W. Ć. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we W. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki zjazdu z drogi wojewódzkiej nr [...] zlokalizowanego przy ul. M. w .L. oddala skargę Sąd przyjął następujący stan faktyczny Na wniosek Zarządu Dróg Wojewódzkich we W. , dnia [...]r. zostało wszczęte postępowanie administracyjne w sprawie legalności wykonanych robót budowlanych związanych z budową zjazdu z drogi wojewódzkiej nr [...] (km 78+838, strona prawa) zlokalizowanego przy ul. M. w L. Dnia 25 września 2007 r. przeprowadzono oględziny, w czasie których stwierdzono, że W.Ć. wykonuje roboty związane z budową zjazdu z terenu działki nr [...] obręb [...] w L. na drogę wojewódzką nr [...]. Zjazd jest zlokalizowany w pasie drogi wojewódzkiej nr [...] i ma umożliwić dostęp do działki nr [...], będącej własnością T i W.Ć. Prezydent Miasta L. pismem nr [...] z dnia [...]r. udzielił inwestorowi zgody na tymczasową lokalizację zjazdu z drogi na działce Nr [...], który umożliwiłby dojazd do działki nr [...] do czasu wybudowania drogi oznaczonej w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego symbolem KL. Jednakże mimo tego inwestor przystąpił do budowy zjazdu z drogi wojewódzkiej nr [...], pomimo negatywnej opinii ze strony Zarządu Dróg Wojewódzkich we W. oraz bez pozwolenia na budowę. Jednocześnie ustalenia obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta L. dla zespołu M. (plan Nr [...]), uchwalonego uchwałą Nr [...] Rady Miejskiej w L. z dnia [...] (Dz. Urz. Województwa Nr [...]., poz. [...]), określają w § 12 ust. 4 pkt 2, że tereny o symbolu KG przeznacza się dla ulicy głównej, między innymi w ciągu drogi [...] , na którym obowiązuje ograniczenie prawa organizowania zjazdów jedynie do przypadków związanych z obsługą stacji paliw i towarzyszących usług oraz domów handlowych o powierzchni użytkowej przekraczającej 3000 m2. Ustalenia planu nie dopuszczają budowy zjazdów w innych przypadkach. W tak ustalonym, a przyjętym również przez Sąd stanie faktycznym sprawy, Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w L. decyzją z dnia [...] nr [...] działając na podstawie art. 48 ust. l ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (tekst jednolity Dz.U. z 2006r. Nr [...]6, poz. 1118 ze zmianami) i art. 104 k.p.a. nakazał L., dokonać rozbiórki zjazdu z drogi wojewódzkiej nr [...], zlokalizowanego przy ul. M. w L., wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę. Odwołanie od tej decyzji wnieśli T i W. Ć.. Wnosząc o uchylenie decyzji organu I instancji odwołujący się zakwestionowali trafność rozstrzygnięcia opartego na błędnym zdaniem skarżących założeniu, że zjazd umożliwiający dostęp działki [...] do drogi publicznej, został "wybudowany" bez wymaganego pozwolenia na budowę oraz niezgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. W ocenie odwołujących się wykonane przez inwestora prace trudno bowiem uznać za prace budowlane. Wykonany "zjazd" nie jest utwardzony, nie ma żadnych elementów trwałości, co świadczy o jego tymczasowym charakterze. Z tej przyczyny w ogóle nie jest zjazdem w rozumieniu § 79 Rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz. U. nr 43, póz. 430). Argumentując dalej odwołujący się wskazali, iż organ nadzoru budowlanego w ogóle nie dostrzegł, że tymczasowe obiekty budowlane, a z takim mamy do czynienia w niniejszej sprawie, przede wszystkim należy rozpatrywać w kategoriach ewentualnego obowiązku zgłoszenia, o którym mowa w art. 30 Prawa budowlanego, a nie pozwolenia na budowę (art. 29 ust. l pkt 12 Prawa budowlanego). Całkowicie błędna jest zatem podstawa prawna zaskarżonej decyzji, którą ewentualnie powinien być art. 49b Prawa budowlanego. Równocześnie zwrócono w odwołaniu uwagę na przewidzianą zarówno w art. 48, jak i 49b Prawa budowlanego możliwość rektyfikacji niezgodnego z prawem stanu rzeczy. Według odwołujących się organ nadzoru całkowicie też pominął wynikającą z art. 7 k.p.a. zasadę rozstrzygania spraw z uwzględnieniem interesu inwestora i nakazał rozbiórkę "zjazdu", zamiast wszczęcia procedur mających na celu doprowadzenie sytuacji do stanu zgodnego z prawem, bez uszczerbku dla interesów inwestora. W opinii T i W.Ć organ I instancji dokonał także arbitralnej oceny zgodności "zjazdu" z planem miejscowym, nie będąc do tego uprawnionym, bez uzyskania w tym przedmiocie zaświadczenia Prezydenta m. L., o którym mowa w przepisach art. 48 i 49b Prawa budowlanego wskazując do tego w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji na § 9 ust. 3 pkt 4 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta L. dla zespołu M. (plan Nr [...]) jako na naruszone ustalenie planu , mimo, iż wbrew przytoczonemu przez organ brzmieniu, § 9 planu w ogóle nie traktuje o drogach o symbolu KG, ani o zjazdach z takiej drogi. Nie wiadomo zatem, jak podkreślają to w odwołaniu T i W. Ć. czy rzeczywiście i jakie postanowienie planu "wybudowanie" przez inwestora "zjazdu" narusza. Tymczasem zgodnie z wiedzą inwestora opartą na planie miejscowym, w miejscu aktualnej lokalizacji tymczasowego "zjazdu" czy też w jego pobliżu jest projektowane skrzyżowanie drogi wojewódzkiej nr [...] z drogą oznaczoną w planie miejscowym symbolem KZ. Okoliczności tej PINB w ogóle nie wziął pod uwagę, dokonując oceny stanu faktycznego pod kątem zgodności z planem miejscowym. Po rozpatrzeniu odwołania T i W.ĆWojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] Nr [...]działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. otrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Uzasadniając swoją decyzję organ odwoławczy wskazał, iż odwołanie nie zasługuje na uwzględnienie a przytoczone w odwołaniu argumenty nie znajdują uzasadnienia w obowiązujących przepisach prawa, materiale dowodowym oraz ustaleniach poczynionych w toku postępowania. Analiza akt przedmiotowej sprawy wskazuje, iż stan faktyczny stwierdzony w sprawie niewątpliwie odpowiada dyspozycji przepisu zastosowanego przez organ l instancji. W toku postępowania ustalono bowiem ponad wszelką wątpliwość, że inwestor wykonał samowolnie roboty budowlane związane z budową zjazdu z terenu działki nr [...] obręb [...] miasta L. na drogę wojewódzką nr [...]. Zjazd z drogi został zaliczony do katorgi budowli, o której mowa w art. 3 pkt. 3 ustawy Prawo budowlane, zgodnie z którą budowlą jest każdy obiekt budowlany niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury. Zjazd stanowi element drogi, i zgodnie z załącznikiem do ustawy Prawo budowlane, zalicza się do kategorii IV obiektów budowlanych. Budowa zjazdu z drogi, będącego obiektem budowlanym na zasadach określonych w art. 28 ust. 1 Prawa budowlanego wymaga uzyskania pozwolenia na budowę. W konkluzji uzasadnienia organ II Instancji wywiódł, iż podjęcie robót budowlanych związanych z budową obiektu przed uzyskaniem ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę lub bez wymaganego zgłoszenia lub pomimo wniesienia sprzeciwu przez właściwy organ jest działaniem bezprawnym, dokonywanym na wyłączne ryzyko inwestora, który powinien liczyć się z konsekwencjami wynikającymi z nieuzyskania decyzji akceptującej jego działanie inwestycyjne. Opisane nieprawidłowości powodują, iż nie jest zdaniem organu II instancji możliwe zastosowanie procedury legalizacyjnej w stosunku do wybudowanego niezgodnie z przepisami Prawa budowlanego zjazdu z terenu działki nr [...]obręb [...] miasta L. na drogę wojewódzką nr [...]. Wobec tego stwierdzić należy, iż w badanej sprawie brak jest możliwości doprowadzenia inwestycji do stanu zgodnego z prawem, w szczególności poprzez niemożność spełnienia przez inwestora wymogu wynikającego z treści art. 48 ust. 2 w zakresie zgodności z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, co obliguje organ nadzoru budowlanego do wydania decyzji w trybie art. 48 ust. 1 ustawy Prawo budowlane nakazującej rozbiórkę samowolnie wybudowanego zjazdu z terenu działki nr [...]obręb[...] miasta L. na drogę wojewódzką nr [...]. Organ odwoławczy podkreślił przy tym, iż zapisy obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta L. dla zespołu M. (plan Nr [...]), uchwalonego uchwałą Nr [...] Rady Miejskiej w L. z dnia [...] (Dz. Urz. Województwa Nr [...]., poz. [...]), określają w § 12 ust. 4 pkt 2, że tereny o symbolu KG przeznacza się dla ulicy głównej, m.in. w ciągu drogi [...] , na którym obowiązuje ograniczenie prawa organizowania zjazdów do przypadków związanych z obsługą stacji paliw i towarzyszących usług oraz domów handlowych o powierzchni użytkowej przekraczającej 3000 m2. Ustalenia planu nie dopuszczają budowy zjazdów w innych przypadkach, a więc wybudowanie przedmiotowego zjazdu w pasie drogowym drogi nr [...] narusza ustalenia planu. W ocenie organu odwoławczego zaskarżona decyzja, wobec jednoznaczności przedłożonego materiału dowodowego nosi cechy zgodności z prawem. W skardze złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu T i W. Ć. podtrzymali argumentację zawartą w odwołaniu. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego we W. w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje Stosownie do przepisu art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sąd sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę pod względem zgodności z prawem działalności administracji publicznej. Przedmiotem dokonywanej przez niego kontroli jest więc zbadanie, czy organy administracji w toku rozpoznania sprawy nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Czyni to wedle stanu prawnego i na podstawie akt sprawy, istniejących w dniu wydania zaskarżonej decyzji. Po myśli zaś art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Decyzja administracyjna jest zgodna z prawem, gdy jest zgodna z przepisami prawa materialnego i przepisami prawa procesowego. Uchylenie jej przez sąd administracyjny następuje tylko w przypadku uchybienia przepisom prawa materialnego, jeżeli naruszenie to miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi), rozstrzygnięcia dotkniętego wadą warunkującą wznowienie postępowania administracyjnego (lit. b w/w przepisu), jak też w przypadku naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c). Badając w tym zakresie zaskarżoną decyzję sąd uznał, iż skarga T i W.Ć nie zasługiwała na uwzględnienie, albowiem nie doszło do naruszenia prawa materialnego ani przepisów postępowania administracyjnego, dającego podstawę do jej uchylenia. Zgodnie z art. 28 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. – Prawo budowlane (t.j. Dz.U. z 2006r. Nr [...]6, poz. 1018) roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę, z zastrzeżeniem art. 29-31. Przez roboty budowlane w rozumieniu art. 28 ust. 1 należy rozumieć budowę, czyli wykonywanie w określonym miejscu obiektu budowlanego, jak też odbudowę, rozbudowę i nadbudowę tego obiektu oraz prace(roboty budowlane) polegające na przebudowie, montażu, remoncie lub rozbiórce obiektu budowlanego ( art. 3 pkt 6 i 7 i pkt 7a). Odstępstwa od obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę , określone w art. 29-31 ustawy, polegają w szczególności na zastąpieniu dla ustalonych rodzajów budów i robót budowlanych pozwolenia na budowę – zgłoszeniem zamierzonej budowy lub robót budowlanych właściwemu organowi. Zgłoszenia takiego należy dokonać przed zamierzonym rozpoczęciem budowy lub robót, a do wykonania zgłoszonego zamierzenia można przystąpić, jeżeli właściwy organ w terminie 30 dni od dnia zgłoszenia nie wniósł sprzeciwu ( art. 30 ust. 5). Organem właściwym w sprawie pozwoleń na budowę w sprawie zgłoszeń jest organ administracji architektoniczno-budowlanej, które to obowiązki zostały ustawowo powierzone staroście. W tym miejscy zaznaczyć trzeba, że po uwzględnieniu okoliczności faktycznych i prawnych sprawy samowolnego wybudowania zjazdu z terenu działki nr [...]obręb [...] w L. na drogę wojewódzką nr [...]., Sąd podzielił stanowisko organów obu instancji co do tego, że materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia powinien stanowić przepis art. 48 ust. l ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jednolity Dz. U. z 2006r. Nr 156, poz. 1118 ze zmianami). Zgodnie ze wskazanym przepisem właściwy organ nakazuje, z zastrzeżeniem ust. 2, w drodze decyzji, rozbiórkę obiektu budowlanego lub jego części, będącego w budowie albo wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę. Zgodnie jednak z § 2 tego artykułu jeżeli budowa jest zgodna z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a w szczególności z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i nie narusza przepisów techniczno - budowlanych w zakresie uniemożliwiającym doprowadzenie obiektu do stanu zgodnego z prawem - właściwy organ winien rozważyć możliwość legalizacji obiektu. W ocenie Sądu zarówno organ nadzoru budowlanego stopnia powiatowego jak również i organ nadzoru budowlanego stopnia wojewódzkiego dokonały prawidłowej subsumcji przepisów prawa do ustalonego w sprawie stanu faktycznego uznając, że wykonanie zjazdu z drogi wojewódzkiej nr [...], zlokalizowanego przy ul. M. w L., wbrew argumentacji skarżących, nie jest zwolnione z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę. Zjazd z drogi trafnie został zaliczony prze organy obu instancji do kategorii budowli, o której mowa w art. 3 pkt. 3 ustawy Prawo budowlane. Zgodnie z powyższą regulacją budowlą jest każdy obiekt budowlany niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury. Zjazd stanowi element drogi, i zgodnie z załącznikiem do ustawy Prawo budowlane, zalicza się do kategorii IV obiektów budowlanych. Budowa zaś elementu drogi w postaci zjazdu, będącego obiektem budowlanym na zasadach określonych w art. 28 ust. 1 Prawa budowlanego wymaga uzyskania pozwolenia na budowę. Powyższe wywody wskazują, że organ odwoławczy prawidłowo określił normę prawa materialnego, która powinna stanowić w niniejszej sprawie podstawę rozstrzygnięcia. Gdyby nawet jednak porównywać brzmienie art. 48 Prawa budowlanego, regulującego samowolę budowlaną polegającą na budowie obiektu bez pozwolenia na budowę i powoływanego przez skarżących do opisanego w skardze art. 49b dotyczącego przypadków samowoli wykonanej bez uprzedniego zgłoszenia bądź pomimo sprzeciwu organu, to i tak nie sposób nie zauważyć, że przesłanki uprawniające do orzeczenia nakazu rozbiórki w obu przypadkach samowoli, zredagowane zostały bardzo podobnie. W doktrynie zauważa się nawet, że rozróżnienie przez ustawodawcę samowoli budowlanej, polegającej na wybudowaniu (budowie) obiektu bez wymaganego pozwolenia na budowę oraz bez wymaganego zgłoszenia jest o tyle niezrozumiałe, że skutki prawne samowoli w obu sytuacjach są, co do zasady, tożsame a niewielkie różnice dotyczą trybu postępowania w tych sprawach (tak między innymi Z. Niewiadomski, Prawo budowlane. Komentarz. CH. Beck. Warszawa 2006, s. 520) Konstrukcja przywołanych wyżej norm wskazuje też, że zarówno w przypadku budowy bez pozwolenia na budowę, jak również w przypadku wykonywania robót budowanych bez wymaganego zgłoszenia, organy nadzoru budowlanego muszą w pierwszym rzędzie ocenić wykonane roboty budowlane pod kątem możliwości ich legalizacji. Nakaz rozbiórki obiektu wykonanego w warunkach samowoli budowlanej może być bowiem orzeczony dopiero wówczas, gdy okaże się że nie ma prawnych możliwości jego legalizacji. Nakaz rozbiórki, funkcjonujący w polskim systemie prawnym do dnia 11 lipca 2003 r. – zasadniczo - jako bezwzględna konsekwencja samowoli budowanej, po nowelizacji traktowany jest więc już nie jako zasada, ale raczej jako wyjątek od zasady, którą jest dopuszczenie możliwości legalizacji takiego obiektu. Przesłanki legalizacji samowoli budowlanej w przypadku robót wykonywanych bez wymaganego pozwolenia na budowę jak i zgłoszenia, szczegółowo określone zostały odpowiednio w art. 48 ust. 2 i art. 49b ust. 2 ustawy – Prawo budowlane. Przede wszystkim wskazać tu należy, że w przypadku wybudowania obiektu bez pozwolenia na budowę jak i na skutek wykonania obiektu bez wymaganego zgłoszenia, sprawcę takiej samowoli budowlanej nie można pozbawić możliwości legalizacji tego obiektu (lub jego części), jeżeli tylko budowa jest zgodna z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, w szczególności z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (w przypadku jego braku z decyzją o warunkach zabudowy) oraz nie narusza przepisów, w tym techniczno-budowlanych. W ocenie Sądu organy nadzoru budowlanego obu instancji dokonały zaś prawidłowej kontroli zgodności inwestycji z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego w kontekście dopuszczalności legalizacji samowoli budowlanej wykazując sprzeczność budowy spornego zjazdu z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego i tym samym konieczność nakazania jego rozbiórki. Lektura zapisów zawartych w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego miasta L. dla zespołu M. (plan Nr [...]), uchwalonego uchwałą Nr [...] Rady Miejskiej w L. z dnia [...] (Dz. Urz. Województwa Nr [...]., poz. [...]), wyraźnie określa w § 12 ust. 4 pkt 2, że tereny o symbolu KG przeznacza się dla ulicy głównej, m.in. w ciągu drogi [...] , na którym obowiązuje ograniczenie prawa organizowania zjazdów do przypadków związanych z obsługą stacji paliw i towarzyszących usług oraz domów handlowych o powierzchni użytkowej przekraczającej 3000 m2. Ustalenia planu jak zasadnie wskazał organ odwoławczy nie przewidują budowy zjazdów w innych przypadkach. Wybudowanie przez skarżących zjazdu w pasie drogowym drogi nr [...] niewątpliwie naruszało ustalenia planu, o to w konsekwencji wykluczało możliwość legalizacji spornej inwestycji. Także przywołana przez skarżących w uzasadnieniu skargi argumentacja o nieuwzględnieniu słusznego interesu inwestora nie może się ostać wobec konstrukcji przepisów art. 48 ust. 2 i art. 49b i ust. 2 określających prawne konsekwencje popełnienia samowoli budowlanej. Należy tu zaznaczyć, iż stanowiący materialno – prawą podstawę rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy przepis art. 48 ust. 2 (ale i również przywołany przez skarżących art. 49b ust. 2), jest przepisem bezwzględnie obowiązującym, który nie pozostawia organowi decyzyjnemu swobody w wyborze treści rozstrzygnięcia w przypadku wystąpienia określonych w nim przesłanek. W przypadku stwierdzenia niezgodności inwestycji z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, tak jak miało to miejsce w odniesieniu do wybudowanego przez skarżących "zjazdu" na drogę[...] przepis ten przyznaje prymat interesowi społecznemu (wspólnoty lokalnej dla której został uchwalony plan zagospodarowania przestrzennego) nad słusznym interesem obywatela (w tym przypadku inwestora). Wobec jednoznacznej treści omawianej regulacji bez znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy pozostają tu więc szeroko obszernie opisane w uzasadnieniu skargi względy pozaprawne, w tym także społeczno-ekonomiczne na które powołują się skarżący. Za chybiony uznać należy, zarzut skarżących, jakoby inwestycja nie mogła zostać uznana przez organy nadzoru budowlanego za zjazd, i w konsekwencji nie wymagała pozwolenia na budowę. Wykazując nietrafność tej argumentacji skarżących wskazać przede wszystkim trzeba, że owszem jak trafnie wyeksponowali to skarżący definicję zjazdu zawierają odpowiednio Rozporządzenie Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie z dnia 2 marca 1999 r. a także ustawa z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych. Jednakowoż przywołany przez skarżących § 79 wymienionego rozporządzenia określa nie definicję legalną a jedynie warunki techniczne i parametry jakim powinien odpowiadać prawidłowo wybudowany niepubliczny zjazd indywidualny. W rozporządzeniu tym w innym przepisie - § 3 - zostało określone w słowniczku, co należy między innymi rozumieć przez pojęcie "zjazdu". Zjazd, stosownie do tego określenia, jest to część drogi na połączeniu z drogą niebędącą drogą publiczną lub na połączeniu drogi z dojazdem do nieruchomości przy drodze. Z kolei ustawa z dnia 14 listopada 2003 r. o zmianie przywołanej ustawy o drogach publicznych oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz.U. Nr 200, poz. 1953) określiła, że "zjazd" jest to połączenie drogi publicznej z nieruchomością położoną przy drodze, stanowiące bezpośrednie miejsce dostępu do drogi publicznej w rozumieniu przepisów o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Z definicji "zjazdu" zamieszczonej w ustawie o drogach publicznych wynika więc, że zjazd nie jest częścią drogi, tak jak określiło to rozporządzenie z dnia 2 marca 1999 r., lecz jest to jedynie miejsce dostępu do drogi publicznej. Określenie pojęcia "zjazdu" zawarte w ustawie o drogach publicznych jest obowiązujące również w sprawach z zakresu Prawa budowlanego a więc i w sprawie stanowiącej przedmiot skargi. Dowód zaś z oględzin jaki w dniu 25 września 2007 r. przeprowadził przy udziale skarżącej T. Ć. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w L. oraz załączona dokumentacją fotograficzną zdaniem Sądu w pełni uprawniały organy do poczynienia ustaleń do takiego właśnie charakteru inwestycji skarżących - "zjazdu" jako miejsca dostępu do drogi publicznej zgodnie definicją legalną zawartą w ustawie o drogach publicznych. Nie można przy tym również zgodzić się z twierdzeniem skarżących o zjeździe jako tymczasowym obiekcie budowlanym. W judykaturze utrwalony jest pogląd, że trwałe związanie obiektu budowlanego z gruntem powoduje, iż obiekt taki nie może być zaliczony do kategorii obiektów tymczasowych (zob. np. wyr. NSA z 25.4.2006 r., sygn. akt II OSK 791/05, niepubl.). Budowa miejsca dostępu do drogi publicznej jakim zjazd na gruncie, tak jak ma to miejsce w rozpoznawanej sprawie z samej swej istoty powoduje trwałe jego związanie z gruntem i nieprzenoszalność w inne miejsce w związku z czym nie może ona być zaliczona do kategorii obiektów tymczasowych objętych zgłoszeniem o których mowa w art. 29 ust.1 pkt 12 i art. 30 ustawy Prawo budowlane. Reasumując przytoczone okoliczności stwierdzić trzeba, iż kontrola zgodności z prawem zaskarżonej decyzji nie wykazała, aby decyzja ta naruszyła obowiązujące przepisy prawa i to w stopniu wymagającym wyeliminowanie jej z obrotu prawnego w związku z czym zgodnie z art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w sentencji