II SAB/Wr 101/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Władysław Kulon po rozpoznaniu w dniu 6 lutego 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi T. K. o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 24 marca 2004 r., sygn. akt II SAB/Wr 125/03 postanawia odrzucić skargę. Postanowieniem z dnia 24 marca 2004 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu odrzucił skargę K. K. i J. K. na bezczynność Prezydenta Miasta W. w przedmiocie sfinansowania przez Gminę W. odtworzenia dokumentacji technicznej budynku. W dniu 22 czerwca 2004 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu stwierdził prawomocność powyższego rozstrzygnięcia. Pismem z dnia 13 września 2013 r. T. K. złożył skargę o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 24 marca 2004 r., sygn. akt II SAB/Wr 125/03. W jej uzasadnieniu wskazał, że opiera skargę między innymi na podstawie zarzutu zawartego w piśmie z dnia 9 września 2013 r. skierowanym do Premiera RP za pośrednictwem Prezesa SKO w W. Ponadto podkreślił, że w sprawie zaistniały między innymi przesłanki określone w art. 271 ust. 2 i art. 273 § 2 gdyż organy jak też Sąd rażąco naruszyły prawo procesowe bezprawnie wydając decyzje i orzekając łącznie najpierw wobec K.K. i J. K. (za 1998-2004) i potem wobec K. K. i T. K. (za 2004-2013r.). Tymczasem od 1998 r. K. K. i J. K. prowadzą odrębnie gospodarstwo domowe, natomiast od grudnia 1994 r. odrębnie gospodarstwo domowe prowadzi K. K. i T. K. Skarżący wskazał przy tym, że organy jak i Sąd świadomie pomijali istotną okoliczność dowodową, że od 31 marca 1995 roku posiada z K. K. umowę małżeńską w postaci aktu notarialnego o rozdziale majątkowym, a ich córka J.K. w dniu 27 lutego 2004 r. darowała na rzecz T.K. nieruchomość przy ul. G.[...] w W. Do skargi dołączono kserokopię umowy sprzedaży lokalu użytkowego położonego w W. przy ul. G. [...] z dnia 20 lutego 1998 r., na mocy której spółka "S." sp. z o.o. sprzedała tenże lokal na rzecz K. K. i J. K. (akt notarialny rep. A nr[...]). Dołączono również kserokopię umowy małżeńskiej majątkowej zawartej w dniu 31 marca 1995 r. między T. K. a K. K., na mocy której wyłączono między stronami ustrój majątkowej wspólności ustawowej (akt notarialny rep. A nr[...]). Nadto do skargi dołączono datowane na 9 września 2013 r. pismo T. K. adresowane do "Premiera Rządu RP w Warszawie" zatytułowane "zażalenie i wniosek". Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Zgodnie z art. 277 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012, poz. 270 ze zm., dalej p.p.s.a.) skargę o wznowienie postępowania wnosi się w terminie trzymiesięcznym. Termin ten liczy się od dnia, w którym strona dowiedziała się o podstawie wznowienia, a gdy podstawą jest pozbawienie możności działania lub brak należytej reprezentacji - od dnia, w którym o orzeczeniu dowiedziała się strona, jej organ lub jej przedstawiciel ustawowy. Jeżeli natomiast strona jako przesłankę wznowienia postępowania podnosi niezgodność aktu normatywnego z Konstytucją, umową międzynarodową lub z ustawą, na podstawie którego zostało wydane orzeczenie, skargę wnosi się w terminie trzech miesięcy od dnia wejścia w życie orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego (art. 272 § 1 i 2 p.p.s.a.). Stosownie do postanowień art. 278 p.p.s.a. po upływie lat pięciu od uprawomocnienia się orzeczenia nie można żądać wznowienia, z wyjątkiem przypadku, gdy strona była pozbawiona możności działania lub nie była należycie reprezentowana (art. 278 p.p.s.a.). W świetle zatem powyższej regulacji normatywnej brak jest możliwości wznowienia postępowania po upływie 5 lat od daty uprawomocnienia się orzeczenia. Wskazany bowiem termin pięcioletni jest terminem prekluzyjnym, co też oznacza, że wyłącza on możliwość skutecznego wniesienia skargi o wznowienie postępowania także wtedy, gdy podstawy do wznowienia postępowania zaistniały dopiero po jego upływie. Jeżeli zatem skarga o wznowienie postępowania zostanie wniesiona z zachowaniem terminów z art. 277 lub art. 272 § 2, ale po upływie terminu z art. 278 będzie ona podlegała odrzuceniu na posiedzeniu niejawnym, bez konieczności rozpatrywania merytorycznej zasadności zgłoszonych w niej podstaw (por. T. Woś, H. Knysiak – Molczyk, M. Romańska; Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz; Warszawa 2005, s. 676). Zważyć nadto należy, że po wniesieniu skargi o wznowienie postępowania – w myśl art. 280 p.p.s.a.– obowiązkiem Sądu jest dokonanie jej kontroli z punktu widzenia zachowania warunków formalnych określonych w art. 279. Bada zatem m. in. czy niniejsza skarga została wniesiona w terminie i czy opiera się na ustawowej przesłance wznowieniowej. W braku jednego z tych wymagań Sąd skargę o wznowienie odrzuca, w przeciwnym – wyznacza rozprawę. Dokonując w rozpoznawanej sprawie kontroli wstępnej złożonej przez T. K. skargi o wznowienie postępowania Sąd uznał, że została ona wniesiona z uchybieniem 5 – letniego terminu, o którym mowa w art. 278 powyższej ustawy. Stwierdzić bowiem należy, że z akt sądowych bezspornie wynika, że objęte wznowieniem postępowanie zostało zakończone postanowieniem z dnia 24 marca 2004 r., które uprawomocniło się z dniem 22 czerwca 2004 r. (sygn. akt II SAB/Wr 125/03). Tym samym liczony od tego dnia 5 letni termin upłynął wraz z dniem 22 czerwca 2009 r. Tymczasem skarga T. K. o wznowienie postępowania zakończonego opisanym postanowieniem została nadana w urzędzie pocztowym w dniu 17 września 2013 r., co też oznacza, że została wniesiona z uchybieniem wskazanego terminu. Zaistnienie z kolei tejże przeszkody uniemożliwiało merytoryczną ocenę zasadności wznowienia postępowania i obligowało tutejszy Sąd do odrzucenia skargi. Wskazać przy tym należy, że z treści złożonej skargi wynika, że skarżący w istocie nie podnosi zarzutu, że był pozbawiony możności działania, nie był należycie reprezentowany lub nie wiedział o postępowaniu toczącym się pod sygnaturą akt II SAB/Wr 125/03, ale upatruje podstawy wznowienia postępowania w tym, że istnieją okoliczności faktyczne lub środki dowodowe, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy, a z których strona nie mogła była skorzystać w poprzednim postępowaniu (art. 273 § 2 p.p.s.a.). W skardze brak jest jednak jakichkolwiek twierdzeń, które wskazywałyby, że skarżący nie mógł skorzystać z tych dokumentów w postępowaniu sądowym zakończonym w 2004 r. W tym stanie rzeczy sama strona skarżąca zdaje się podważać istnienie przesłanki wznowienia postępowania, na którą usiłuje się powoływać. Jeśli zaś chodzi o pismo T. K. do "Premiera Rządu RP", to jedynie marginalnie należy zaakcentować, że w piśmie tym powtórzono twierdzenia dotyczące przywołanych w skardze dokumentów dot. odrębnego prowadzenia gospodarstwa domowego i podano argumentację niezwiązaną ściśle ze wznowieniem postępowania w niniejszej sprawie. Nadto pismo skierowane do Prezesa Rady Ministrów sporządzone w 2013 r. przez T. K. nie może stanowić środka dowodowego, z którego strona nie mogła była skorzystać w poprzednim postępowaniu, bowiem dokument ten powstał kilka lat po prawomocnym zakończeniu postępowania w sprawie. Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności należało dojść do przekonania, że skarżący wbrew dyspozycji art. 279 p.p.s.a. nie zawarł w skardze żadnych okoliczności stwierdzających zachowanie terminu do wniesienia skargi. Dodatkowo w skardze w żaden sposób nie uzasadniono drugiego z zarzutów, a mianowicie zarzutu naruszenia art. 271 ust. 2 p.p.s.a., o którym to zarzucie jedynie wspomniano w skardze. Skarżący nie podniósł bowiem, aby był pozbawiony możności działania lub nie był należycie reprezentowany oraz nie uprawdopodobnił w żaden sposób okoliczności wskazujących na zachowanie terminu i dopuszczalność skargi (istnienie jakiejkolwiek rzeczywistej przesłanki do wznowienia postępowania). Samo wymienienie niektórych przepisów p.p.s.a. w skardze nie oznaczało oparcia skargi na ustawowej podstawie wznowienia. Co za tym idzie, nie można powiedzieć, że skarga została wniesiona w terminie, natomiast trzeba podkreślić, że sama treść skargi o wznowienie postępowania sądowego wskazuje, że strona nie oparła skargi na którejkolwiek z ustawowych przesłanek wznowienia. Biorąc pod uwagę powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu działając na podstawie art. 280 § 1 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.