II SAB/Wr 1093/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Halina Filipowicz-Kremis po rozpoznaniu w Wydziale II na posiedzeniu niejawnym w dniu 4 kwietnia 2022 r. sprawy ze skargi Y. K. na bezczynność Wojewody Dolnośląskiego w przedmiocie zezwolenia na pobyt czasowy i pracę postanawia: odrzucić skargę. Pismem z dnia 19 października 2021 r. Y. K. (strona skarżąca) wniosła skargę na bezczynność Wojewody Dolnośląskiego w przedmiocie zezwolenia na pobyt czasowy i pracę. Zarządzeniem z dnia 9 listopada 2021 r. strona skarżąca została wezwana do złożenia dowodu wniesienia ponaglenia w trybie art. 37 k.p.a. W wydanym zarządzeniu zakreślono termin na jego wykonanie wynoszący 7 dni oraz rygor odrzucenia skargi. Jak wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru przesyłka została awizowana w dniu 23 grudnia 2021 r. Ponowna awizacja została dokonana w dniu 31 grudnia 2021 r. Wobec powyższego termin na wykonanie czynności wskazanych w wezwaniu upłynął z dniem 14 stycznia 2022 r., gdyż na dzień 7 stycznia 2022 r. przypada fikcja doręczenia (6 stycznia 2022 r. był dniem wolnym od pracy). Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje. Skarga podlega odrzuceniu, ponieważ skarżąca nie wypełniła w terminie wymogu wezwania organu do usunięcia naruszenia prawa. Zgodnie z art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 329) - dalej jako "p.p.s.a." skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie, przewidziany w ustawie. (art. 52 § 2 p.p.s.a.). Stosownie do art. 53 § 2b skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania można wnieść w każdym czasie po wniesieniu ponaglenia do właściwego organu. W przypadku skargi na bezczynność organu, jej wniesienie dopuszczalne jest zatem, gdy strona wyczerpała tryb przewidziany w art. 37 k.p.a, to znaczy złożyła ponaglenie w związku z niezałatwieniem sprawy w terminie do organu wyższego stopnia za pośrednictwem organu prowadzącego postępowanie lub do organu prowadzącego postępowanie – jeżeli nie ma organu wyższego stopnia (art. 37 § 3 pkt 1 i 2 k.p.a). Ponaglenie, o którym mowa we wskazanym przepisie, jest równoznaczne ze środkiem zaskarżenia i spełnia kryterium "wyczerpania środków zaskarżenia" w rozumieniu art. 52 § 2 p.p.s.a. Skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania można wnieść w każdym czasie po wniesieniu ponaglenia do właściwego organu; nie jest wymagany upływ terminu potrzebny na zajęcie stanowiska lub podjęcie rozstrzygnięcia przez organ w przedmiocie ponaglenia (vide: wyroki NSA z 29 października 2019r., sygn. akt II OSK 2012/19 oraz z 21 stycznia 2020r., sygn. akt II OSK 2497/19). Z akt administracyjnych niniejszej sprawy nie wynika, aby ponaglenie wpłynęło do organu. Tym samym należy uznać, że przed wniesieniem skargi, skarżąca nie wyczerpała przysługujących jej środków zaskarżenia. Należy podkreślić, że ponaglenie jest prawnym instrumentem, który ma na celu stworzenie stronie realnej ochrony procesowej, ale stwarza także mechanizm wymuszający sprawność działania ze strony administracji publicznej i kontrolę tej działalności przez sąd. Skorzystanie z ponaglenia warunkuje dopuszczalność późniejszego wniesienia przez stronę skargi do sądu administracyjnego. Mając na uwadze, że wymóg uprzedniego wyczerpania środków zaskarżenia nie został w sprawie spełniony Sąd odrzucił skargę na zasadzie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.