II SAB/Wr 11/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym Przewodniczący: Sędzia NSA Ryszard Pęk (sprawozdawca) Sędzia WSA Bogumiła Kalinowska Sędzia WSA Tomasz Świetlikowski po rozpoznaniu w Wydziale II w dniu 3 września 2012 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku Z.D. i B.D. o wyłączenie: Sędzi WSA O.B., Sędziego WSA I.D., Sędziego WSA M.G., Sędzi NSA H.K., Sędzi WSA A.P., Sędzi WSA A.S., Sędzi NSA J.Sz., Sędziego NSA A.W. i Sędziego NSA Z.W. w sprawie ze skargi Z.D. i B.D. na bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Z. w przedmiocie wykonania czynności wskazanych w decyzji ostatecznej D. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we W. z dnia [...] r. postanawia: oddalić wniosek. Na rozprawie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym we Wrocławiu w dniu 11 lipca 2012 r. w sprawie ze skargi Z.D. i B.D. na bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Z. w przedmiocie wykonania czynności wskazanych w decyzji ostatecznej D. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we W. z dnia [...] r. (sygn. akt II SAB/Wr 11/12) skarżący złożyli do protokołu wniosek o wyłączenie od orzekania w tej sprawie całego składu orzekającego, uzasadniając tym, że sędziowie wchodzący w skład zespołu orzekającego (sędzia NSA Z.W. – przewodniczący i sprawozdawca, sędzia WSA O.B. oraz sędzia WSA A.S.) w innych sprawach wydawali orzeczenia, jakich Skarżący nie oczekiwali i ich zdaniem orzeczenia te były niesprawiedliwe. Na tej podstawie uważają, że ci sędziowie będą w orzekaniu w przedmiotowej sprawie nieobiektywni. Wnioskodawcy podnieśli, że ich argumenty i treści skarg były zmieniane, a uzasadnienia były nie na temat. Podnieśli również zarzut zbieżności nazwiska "W.". Na rozprawie Sąd postanowił zobowiązać skarżących do przedłożenia w terminie 5 dni pisemnego uzasadnienia wniosku. Pismem z dnia 13 lipca 2012 r. (nadanym tego samego dnia przez pocztę) Z. i B.D. przesłali wniosek o wyłączenie sędziów wraz z zarzutami. We wniosku zażądali wyłączenia sędziego NSA Z.W. "oraz pozostałych podległych mu sędziów Wydziału II", wymieniając jednocześnie następujących sędziów: sędzię WSA O.B., sędziego WSA I.D., sędziego WSA M.G., sędzię NSA H.K., sędzię WSA A.P., sędzię WSA A.S., sędzię NSA J.Sz., sędziego NSA A.W. i w konsekwencji zażądali przekazania sprawy do innego wydziału albo innego sądu – "np. WSA w Gdańsku". Przewodniczącemu Wydziału II WSA we Wrocławiu sędziemu NSA Z.W. wnioskodawcy zarzucili, że wydał postanowienie z dnia 31 maja 2010 r. (sygn. akt II SA/Wr 298/10), nie mając do tego prawa, ponieważ w sprawie odbyła się pierwsza rozprawa, a sędzia Z.W. "nie brał udziału w rozprawie oraz nie był w składzie orzekającym (sygn. akt III SAB/Wr 8/10 – rozprawa dn. 18-05-2010 r.)". Następnie wskazali, że postanowieniem z dnia 14 marca 2011 r. sędzia Z.W. odrzucił skargę kasacyjną, której wnioskodawcy nie wnosili. W dalszej części pisma od myślników wymieniono następujące orzeczenia: postanowienie z dnia 7 kwietnia 2011 r., zarządzenie z dnia 9 maja 2011 r., postanowienie z dnia 19 lipca 2011 r., postanowienie z dnia 29 lipca 2011 r., postanowienie z dnia 12 grudnia 2011 r. Dalej wnioskodawcy wskazali, że w sprawie o sygnaturze akt II SA/Wr 226/07 zakończonej wyrokiem z dnia 31 lipca 2007 r. zostali pozbawieni możności działania, bo nie doręczono im odpowiedzi na skargę, co – ich zdaniem – potwierdzają pisma WSA we Wrocławiu z dnia 13 grudnia 2007 r. i z dnia 21 maja 2008 r. (sygn. WIS-043-18/08) podpisane przez Wiceprezes J.S.. Następnie podali, że w sprawie zakończonej wyrokiem z dnia 15 września 2011 r. (sygn. akt II SAB/Wr 28/11) sędzia Z.W. "samowolnie, bezprawnie zmienił treść" ich skargi z dnia 10 czerwca 2011 r. i mimo wezwania do usunięcia naruszenia prawa z dnia 1 września 2011 r. "do dnia dzisiejszego Sędzia na to pismo nie odpowiedział". Dalej Wnioskodawcy wskazali, że w sprawie o sygnaturze akt II SAB/Wr 65/11 postanowieniem z dnia 12 czerwca 2012 r. sędzia Z.W. odrzucił skargę kasacyjną – "tylko że takiej nie wnosiliśmy". Ostatnim zarzutem jest – zdaniem wnioskodawców – okoliczność, że w sprawie o sygnaturze akt II SAB/Wr 18/11 sędzia Z.W. "zmienił bezprawnie i bezpodstawnie treść" ich skargi z dnia 4 kwietnia 2011 r. W podsumowaniu tej części pisma Wnioskodawcy podnieśli, że sędzia Z.W. "zmieniał treść naszych pism, nie brał pod uwagę naszych argumentów potwierdzonych dokumentacją wydaną przez urzędy, wydał na posiedzeniu orzeczenie mimo, iż nie był w składzie orzekającym". Dalej podali, że mimo kilkakrotnych pism sędzia Z.W. "nie chce złoży[ć] oświadczenia, że nie łączą go żadne więzy rodzinne z osobą P. W.W., który jest powiązany z ww. sprawami". Odnośnie do sędzi WSA O.B. we wniosku wymieniono w punktach: 1) sygn. akt II SA/Wr 244/10: postanowienie z dnia 26 sierpnia 2010 r., postanowienie z dnia 21 października 2010 r., postanowienie z dnia 25 listopada 2011 r.; 2) sygn. akt II SAB/Wr 46/10: postanowienie z dnia 17 lutego 2011 r., postanowienie z dnia 16 maja 2011 r.; 3) sygn. akt II SAB/Wr 69/11: postanowienie z dnia 24 kwietnia 2012 r. Dalej podano co do wyroku z dnia 11 maja 2006 r. (sygn. akt II SA/Wr 100/05), że sprawa została rozpoznana bez kompletu dokumentów, co – zdaniem wnioskodawców – potwierdza pismo WSA z dnia 22 listopada 2007 r., tj. zawiadomienie o posiedzeniu Sądu nie zawiera informacji, że zostanie wydany wyrok; nie zostało sporządzone uzasadnienie wyroku. Ponadto wnioskodawcy poinformowali, że w sprawie o sygnaturze akt II SAB/Wr 52/11 postanowienie z dnia 6 lutego 2012 r. dotyczyło odrzucenia skargi w sprawie decyzji nr [...] z dnia [...] r. wydanej przez DWINB we W.. W części wniosku dotyczącej sędziego WSA I.D. wymieniono w punktach: 1) sygn. akt I SA/Wr 322/09: postanowienie z dnia 20 lipca 2009 r., postanowienie z dnia 9 listopada 2009 r. "- przyznano prawo pomocy w pełnym zakresie", postanowienie z dnia 11 stycznia 2010 r. "- odrzucona skarga kasacyjna mimo, iż takiej nie wnosiliśmy", postanowienie z dnia 18 października 2010 r., postanowienie z dnia 9 listopada 2010 r. "w myśl którego ORA we W. wyznaczyła z urzędu adwokata po roku czasu od przyznania pomocy w całkowitym zakresie. WSA przyznał adwokata po zakończeniu sprawy! – pismo ORA z dn. 01-12-2010 nr [...]"; 2) sygn. akt I SA/Wr 323/09: postanowienie z dnia 10 sierpnia 2009 r., postanowienie z dnia 9 listopada 2009 r. "- przyznać prawo pomocy w całkowitym zakresie", postanowienie z dnia 11 stycznia 2010 r., postanowienie z dnia 18 października 2010 r., postanowienie z dnia 9 listopada 2010 r. "w myśl którego ORA we W. wyznaczyła z urzędu adwokata po roku czasu od przyznania pomocy w całkowitym zakresie. WSA przyznał nam adwokata po zakończeniu sprawy! – pismo ORA z dn. 01-12-2010 nr [...]. Wyznaczony adwokat nie podjął żadnych czynności! (pismo WSA z dn. 11-10-2011 r. WIS-0401-28/11)". Sędziemu WSA M.G. postawiono we wniosku "zarzuty jak w przypadku Sędziego NSA A.W." i przywołano sygnaturę akt II SAB/Wr 28/11 wyroku z dnia 15 września 2011 r. W części wniosku poświęconej sędzi NSA H.K. wnioskodawcy podali: "sygn. akt: II SA/Wr 226/07 – wyrok z dnia 31 lipca 2007 r.?! Zarzuty takie same jak w przedmiotowej sprawie zarzuty do Sędziego Z.W.". Dalej podali sygnaturę akt II SAB/Wr 18/11 i wskazali: "zarzuty takie same jak do Sędzi J.Sz. w przedmiotowej sprawie". Następnie od myślników wypisano: postanowienie z dnia 18 lipca 2011 r. "(dotyczy wniosku z dnia 14 lipca 2011 r.)", postanowienie z dnia 18 maja 2012 r., postanowienie z dnia 11 sierpnia 2011 r. "(dotyczy wniosku z dnia 4 sierpnia 2011 r.)", postanowienie z dnia 11 sierpnia 2011 r. "(dotyczy oczywistej omyłki)", postanowienie z dnia 18 maja 2012 r. Na koniec dodano, że "mimo uiszczonego wpisu nie została nam doręczona nawet sentencja wyroku". Natomiast sędzi WSA A.P. postawiono we wniosku: "zarzuty takie same jak w przedmiotowej sprawie do Sędziego NSA Z.W. oraz Sędzi NSA H.K." w sprawie o sygnaturze akt II SA/Wr 226/07 zakończonej wyrokiem z dnia 31 lipca 2007 r. Dalej wskazano wyrok wydany w dniu 21 lipca 2007 r. (sygn. akt II SAB/Wr 18/11) podając: "zarzuty takie same jak w przedmiotowej sprawie do Sędzi NSA J.Sz. oraz do Sędzi NSA H.K.". Przytaczając oznaczenie sygn. akt II SAB/Wr 28/11 podano: "wyrok z dnia 15 września zarzuty takie same jak w przedmiotowej sprawie do Sędziego NSA A.W. oraz Sędziego WSA M.G.". W części pisma odnoszącej się do sędzi WSA A.S. wnioskodawcy wymienili w punktach: 1) sygn. akt II SAB/Wr 46/10: "- postanowienie wydane na I rozprawie z dnia 17 lutego 2011 r. Sędzia A.S. pominęła nasze dokumenty, m.in. mając w aktach sprawy decyzję ostateczną oraz fakt, iż w dniu 31 sierpnia 2010 droga gminna została wymierzona – zwróciliśmy na to uwagę we wniosku z dnia 16-03-2011 r.", postanowienie z dnia 3 marca 2011 r., postanowienie z dnia 12 kwietnia 2011 r., postanowienie z dnia 12 kwietnia 2011 r., postanowienie z dnia 16 maja 2011 r., postanowienie z dnia 16 maja 2011 r., postanowienie z dnia 15 grudnia 2011 r.; 2) sygn. akt II SAB/Wr 69/11: postanowienie z dnia 29 marca 2012 r., postanowienie z dnia 24 kwietnia 2012 r.; 3) sygn. akt II SA/Wr 100/05 – wyrok z dnia 11 maja 2006 r.: "sprawa została rozpoznana bez dokumentacji dołączonej do skargi, co potwierdza pismo WSA z dnia 22 listopada 2007 r. (...) zawiadomienie o posiedzeniu sądu nie zawiera informacji iż zostanie wydany wyrok. Do wyroku nie zostało sporządzone uzasadnienie.". Odnośnie do sędzi NSA J.Sz. we wniosku podano w punktach: 1) sygn. akt II SAB/Wr 46/10: postanowienie z dnia 17 lutego 2011 r., postanowienie z dnia 16 maja 2011 r.; 2) sygn. akt II SAB/Wr 18/11: "wyrok wydany 21 lipca 2011 r.!? zostaliśmy pozbawieni możności działania, treść naszej skargi została zmieniona, pominięte zostały nasze argumenty i dokumenty, brak uzasadnienia, nie doręczone nam zawiadomienie o terminie ogłoszenia wyroku"; 3) sygn. akt II SA/Wr 100/05 – wyrok z dnia 11 maja 2006 r.: "zarzuty takie same jak do Sędzi WSA O.B. i Sędzi WSA A.S.". Sędziemu NSA A.W. wnioskodawcy podając oznaczenie wyroku z dnia 15 września 2011 r. (sygn. akt II SAB/Wr 28/11) zarzucili: "zmieniona treść naszej skargi, pominięte zostały nasze argumenty podparte dokumentacją, uzasadnienie nie dotyczy naszej skargi, nie na temat". Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Stosownie do przepisu art. 19 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270; dalej: p.p.s.a.) sąd wyłącza sędziego na jego żądanie lub na wniosek strony, jeżeli istnieje okoliczność tego rodzaju, że mogłaby wywołać uzasadnioną wątpliwość co do jego bezstronności w danej sprawie. Zgodnie z przepisem art. 20 § 1 i 2 p.p.s.a. wniosek o wyłączenie sędziego strona zgłasza na piśmie lub ustnie do protokołu posiedzenia w sądzie, w którym sprawa się toczy, uprawdopodabniając przyczyny wyłączenia. Strona, która przystąpiła do rozprawy, powinna uprawdopodobnić ponadto, że przyczyna wyłączenia dopiero później powstała lub stała się jej znana. Niezależnie od powyższego, na mocy art. 18 § 1 p.p.s.a. sędzia jest wyłączony z mocy samej ustawy w sprawach: 1) w których jest stroną lub pozostaje z jedną z nich w takim stosunku prawnym, że wynik sprawy oddziałuje na jego prawa lub obowiązki; 2) swojego małżonka, krewnych lub powinowatych w linii prostej, krewnych bocznych do czwartego stopnia i powinowatych bocznych do drugiego stopnia; 3) osób związanych z nim z tytułu przysposobienia, opieki lub kurateli; 4) w których był lub jest jeszcze pełnomocnikiem jednej ze stron; 5) w których świadczył usługi prawne na rzecz jednej ze stron lub jakiekolwiek inne usługi związane ze sprawą; 6) w których brał udział w wydaniu zaskarżonego orzeczenia, jak też w sprawach o ważność aktu prawnego z jego udziałem sporządzonego lub przez niego rozpoznanego oraz w sprawach, w których występował jako prokurator; 6a) dotyczących skargi na decyzję albo postanowienie, jeżeli w prowadzonym wcześniej postępowaniu w sprawie brał udział w wydaniu wyroku lub postanowienia kończącego postępowanie w sprawie; 7) w których brał udział w rozstrzyganiu sprawy w organach administracji publicznej. Na podstawie art. 22 § 1 i 2 p.p.s.a. o wyłączeniu sędziego rozstrzyga sąd administracyjny, w którym sprawa się toczy. Postanowienie wydaje sąd w składzie trzech sędziów, na posiedzeniu niejawnym, po złożeniu wyjaśnienia przez sędziego, którego wniosek dotyczy. Trzeba zatem powiedzieć, że postępowanie w sprawie wyłączenia sędziego polega w istocie na dokonaniu konfrontacji zarzutów stawianych przez stronę sędziemu oraz wyjaśnień tego sędziego – w świetle stanu faktycznego sprawy zawisłej przed sądem administracyjnym. Ważnym elementem wniosku o wyłączenie jest podanie przynajmniej jednej przyczyny wyłączenia konkretnego sędziego oraz okoliczności, które uprawdopodobnią jej istnienie. To bowiem na stronie wnioskującej o wyłączenie sędziego spoczywa obowiązek uprawdopodobnienia przyczyn wyłączenia. Sąd nie ma kompetencji do wnikania i badania z urzędu osobistych związków sędziego ze stronami sporu sądowego, o ile sędzia lub któraś ze stron nie złoży stosownego wniosku. Wnioskodawca powinien więc wskazać okoliczności w postaci konkretnych faktów, które mogłyby wywołać wątpliwości co do bezstronności sędziego. Przenosząc powyższe uwagi na grunt rozpoznawanej sprawy należy powiedzieć, że obowiązkiem strony zgłaszającej wniosek o wyłączenie sędziego jest uprawdopodobnienie, że zachodzą przyczyny jego wyłączenia. Może tu chodzić zarówno o przyczyny wymienione w art. 18 p.p.s.a., jak i o okoliczności tego rodzaju, że mogłyby wywołać uzasadnioną wątpliwość co do bezstronności sędziego w danej sprawie (art. 19 p.p.s.a.). W związku z tym, że argumentacja i zarzuty zawarte we wniosku powtarzają się w odniesieniu do poszczególnych sędziów WSA we Wrocławiu, uzasadnione jest odniesienie się do nich zbiorczo. A zatem należy powiedzieć, że w stosunku do żadnego z sędziów objętych żądaniem wyłączenia Wnioskodawcy nie wskazali, ani nie uprawdopodobnili, że zachodzi którakolwiek z przesłanek wymienionych w art. 18 p.p.s.a. Ponadto podniesione we wniosku argumenty w żaden sposób nie uprawdopodobniają również, iż można mówić o okoliczności tego rodzaju, że mogłaby wywołać uzasadnioną wątpliwość co do bezstronności, któregokolwiek z sędziów objętych wnioskiem w rozpoznawanej sprawie. Zaprezentowana we wniosku argumentacja to głównie polemika z orzeczeniami czy innymi czynnościami sądowymi (sporządzanie uzasadnień, doręczenia, przyznanie prawa pomocy, zawiadomienia o rozprawach), w których podjęciu uczestniczyli poszczególni sędziowie, ale trzeba jasno powiedzieć, że w żaden sposób nie są one uprawdopodobnieniem tego, że którykolwiek z sędziów powinien podlegać wyłączeniu w rozpoznawanej sprawie. Lakoniczne niekiedy uwagi, czy też pozbawione komentarza wyliczenia postanowień Sądu nie pozwalają, by przyjąć, że mają one walor zarzutu przemawiającego za wyłączeniem któregokolwiek z sędziów objętych wnioskiem. Zasadnie przyjmuje się bowiem w orzecznictwie, że podstawą wyłączenia sędziego nie może być jedynie twierdzenie skarżącego, że dany sędzia wykazuje stronniczość – konieczne jest wskazanie konkretnych okoliczności, czy to określonych enumeratywnie w art. 18 p.p.s.a. czy też innych, z których wynika, że istnieją wątpliwości co do bezstronności sędziego, lub też wykazanie wystąpienia jednej z przyczyn (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 maja 2008 r., sygn. akt I OZ 328/08, opubl. Legalis). Okoliczność mogąca wywołać uzasadnioną wątpliwość co do bezstronności sędziego w danej sprawie musi faktycznie wystąpić oraz być uzasadniona, co się wiąże z przedstawieniem odpowiedniej argumentacji. Jak podkreśla się w literaturze prawniczej nie jest również wystarczająca sama podejrzliwość strony bądź utrata wiary w bezstronność sędziego wynikająca z urojeń lub przeczuleń strony w szczególności niesprecyzowanych co do osoby (zob. R.Hauser, M. Wierzbowski (red.), Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, komentarz do art. 20, Legalis). Trzeba też powiedzieć, że nie jest rolą Sądu rozpatrującego wniosek o wyłączenie sędziego domyślanie się, co chciano uprawdopodobnić w sytuacji, gdy w rozpoznawanym przypadku znaczna część pisma wnioskodawców to w gruncie rzeczy wyliczenie spraw toczących się przed WSA we Wrocławiu, których wnioskodawcy są lub byli stroną. Warto też zauważyć, że wyłączenie sędziego następuje w danej konkretnej sprawie z powodu przesłanek zachodzących właśnie na gruncie tejże sprawy. Niedopuszczalne byłoby wyłączenie sędziego tylko z tej przyczyny, że w innych sprawach w danym sądzie wydawał wyroki czy postanowienia, które w mniemaniu Wnioskodawców są dla nich niekorzystne. Warto wspomnieć, że Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 15 września 2008 r. (sygn. akt II FZ 397/08, opubl. Legalis) przyjął, że nie ma znaczenia subiektywne przekonanie strony o braku bezstronności sędziego wyznaczonego do rozpoznawania jej sprawy, jak też orzekającego w danej jednostce organizacyjnej, lecz konieczne jest wskazanie poważnych powodów, które obiektywnie spowodowałyby utratę zaufania, co do bezstronności sędziego. Również to, że sędzia reprezentuje pogląd prawny niekorzystny dla strony, że wydaje odmienne z jej oczekiwaniami rozstrzygnięcia, nie stanowi podstawy wyłączenia sędziego i taka sytuacja nie może być oceniana, jako okoliczność mogąca wywołać wątpliwość, co do bezstronności sędziego w danej sprawie, (R.Hauser, M. Wierzbowski (red.), dz. cyt., tamże). Należy również z całą mocą podkreślić, że instytucja wniosku o wyłączenie sędziego nie służy merytorycznej polemice z wyrokami i postanowieniami Sądu, albowiem do tego celu ustawodawca przewidział środki zaskarżenia. Reasumując trzeba powiedzieć, że Sąd, rozpoznając wniosek o wyłączenie wymienionych na wstępie sędziów WSA we Wrocławiu, stwierdził, że wnioskodawcy w żadnej mierze nie uprawdopodobnili, że w stosunku do któregokolwiek z sędziów, których wyłączenia żądali, zachodzi przesłanka wyłączenia z art. 18 lub art. 19 p.p.s.a. Ponadto sędziowie, których wyłączenia zażądano, złożyli na piśmie oświadczenia, że w sprawie oznaczonej sygnaturą akt II SAB/Wr 11/12 nie zachodzą okoliczności wymienione w art. 18 p.p.s.a., ani inne tego rodzaju, że mogłyby wywołać wątpliwości co do jego bezstronności (art. 19 p.p.s.a.): sędzia NSA Z.W. oświadczenie z dnia 20 lipca 2012 r. (k. 58 akt), sędzia WSA O.B. oświadczenie z dnia 20 lipca 2012 r. (k. 59 akt), sędzia WSA I.D. oświadczenie z dnia 25 lipca 2012 r. (k. 63 akt), sędzia WSA M.G. oświadczenie z dnia 24 sierpnia 2012 r. (k. 69 akt), sędzia NSA H.K. oświadczenie z dnia 20 lipca 2012 r. (k. 60 akt), sędzia WSA A.P. oświadczenie z dnia 13 sierpnia 2012 r. (k. 64 akt), sędzia WSA A.S. oświadczenie z dnia 23 lipca 2012 r. (k. 62 akt), sędzia NSA J.Sz. oświadczenie z dnia 23 lipca 2012 r. (k. 61 akt), sędzia NSA A.W. oświadczenie z dnia 16 sierpnia 2012 r. (k. 65 akt). Trzeba w tym miejscu powiedzieć, że w orzecznictwie utrwalony jest pogląd, który Sąd w niniejszej sprawie aprobująco przyjmuje, iż "autorytet moralny sędziego przemawia za wiarygodnością złożonego wyjaśnienia" (zob. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 25 sierpnia 1971 r., I CZ 121/71, OSN 1972, poz. 55). Wobec tego brak jest podstaw, by negować złożone przez sędziów w niniejszej sprawie oświadczenia, tym bardziej, że – jak to już dobitnie wykazano – zarzuty wnioskodawców były niepoparte w żaden prawnie relewantny sposób. W tym stanie rzeczy wniosek o wyłączenie: sędzi WSA O.B., sędziego WSA I.D., sędziego WSA M.G., sędzi NSA H.K., sędzi WSA A.P., sędzi WSA A.S., sędzi NSA J.Sz., sędziego NSA A.W. i sędziego NSA Z.W. – jako bezzasadny podlegał oddaleniu. Odnośnie do postulatu wnioskodawców, by sprawę przekazać innemu sądowi administracyjnemu należy zauważyć, że stosownie do art. 22 § 3 p.p.s.a. przekazanie sprawy innemu sądowi jest dopuszczalne jedynie w sytuacji, gdy w danym sądzie brak jest dostatecznej liczby sędziów mogących rozpoznać wniosek o wyłączenie sędziego. W takim przypadku Naczelny Sąd Administracyjny wyznacza inny sąd administracyjny do rozpoznania wniosku o wyłączenie sędziego. W rozpatrywanej obecnie sprawie z sytuacja taka nie miała jednak miejsca. Wobec powyższego Sąd, działając na podstawie przywołanych przepisów prawa, orzekł jak w sentencji postanowienia.