II SAB/Wr 1174/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Marta Pawłowska po rozpoznaniu w dniu 7 listopada 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Wydziale II sprawy ze skargi L. K. na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Wojewodę Dolnośląskiego w przedmiocie zezwolenia na pobyt czasowy i pracę postanawia: I. odrzucić skargę; II. zwrócić stronie skarżącej uiszczony wpis w kwocie 100 (słownie: sto) złotych. Pismem z dnia 5 sierpnia 2025 r. skarżący, reprezentowany przez pełnomocnika M. A., wniósł skargę na opisaną w sentencji przewlekłość Wojewody Dolnośląskiego. Zarządzeniem z dnia 15 września 2025 r. wezwano pełnomocnika skarżącego do uzupełnienia braków skargi, poprzez oświadczenie, którym z podmiotów wymienionych w art. 35 p.p.s.a. jest oraz podanie numeru PESEL strony skarżącej bądź złożenie oświadczenia o nieposiadaniu przez stronę skarżącą numeru PESEL, w terminie 7 dni od daty otrzymania wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi. Również zarządzeniem z dnia 15 września 2025 r. pełnomocnik skarżącego został wezwany do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w kwocie 100 zł. Wezwania te doręczono pod adresem do doręczeń w dniu 29 września 2025 r. Termin do uzupełnienia braków formalnych skargi upływał w dniu 6 października 2025 r. W dokumentach nadesłanych do Sądu 8 października 2025 r. (data nadania 6 października 2025 r.) pełnomocnik skarżącego podał numer PESEL skarżącego, wskazał, że uiścił wpis sądowy od skargi, oraz załączył pełnomocnictwo. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, dalej w skrócie jako p.p.s.a. (t.j. Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm.) sąd odrzuca skargę, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi. Zgodnie z art. 57 § 1 p.p.s.a. skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym, a ponadto zawierać elementy wskazane w tym przepisie charakterystyczne dla skargi. Jednym z wymogów formalnych, jakie p.p.s.a. stawia pierwszemu w sprawie pismu procesowemu, jest konieczność podpisania pisma przez stronę albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika (art. 46 § 1 pkt 4 p.p.s.a.). W myśl natomiast art. 28 § 1 p.p.s.a. osoby prawne oraz jednostki organizacyjne mające zdolność sądową dokonują czynności w postępowaniu przez organy albo osoby uprawnione do działania w ich imieniu. Stosownie do art. 29 p.p.s.a. przedstawiciel ustawowy lub organ albo osoby, o których mowa w art. 28, mają obowiązek wykazać swoje umocowanie dokumentem przy pierwszej czynności w postępowaniu. Wskazać w tym miejscu należy, że stosownie do treści art. 34 p.p.s.a. strony i ich organy lub przedstawiciele ustawowi mogą działać przed sądem osobiście lub przez pełnomocników. Jak stanowi z kolei art. 35 p.p.s.a., pełnomocnikiem strony może być adwokat lub radca prawny, a ponadto inny skarżący lub uczestnik postępowania, jak również rodzice, małżonek, rodzeństwo lub zstępni strony oraz osoby pozostające ze stroną w stosunku przysposobienia, a także inne osoby, jeżeli przewidują to przepisy szczególne. Wyliczenie zawarte w przepisie art. 35 § 1 p.p.s.a. ma charakter wyczerpujący w tym sensie, że osoba niespełniająca wymagań w nim oznaczonych nie może działać jako pełnomocnik procesowy w postępowaniu przed sądem administracyjnym, choćby nawet udzielone jej zostało pełnomocnictwo do działania za mocodawcę na mocy Kodeksu cywilnego (por. postanowienie NSA z dnia 27 listopada 2008 r., sygn. akt I OZ 872/08). Pełnomocnik strony skarżącej, pomimo stosownego wezwania Sądu, nie oświadczył, którym z podmiotów wymienionych w art. 35 p.p.s.a. jest. Zarówno z akt postępowania administracyjnego, jak i nadesłanych dokumentów nie wynika, aby osoba działająca w imieniu strony skarżącej należała do kręgu osób określonych w art. 35 p.p.s.a., a tym samym, aby była uprawniona do reprezentowania strony przed sądem administracyjnym. Z powodu przedstawionych okoliczności Sąd odrzucił skargę, na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Natomiast rozstrzygnięcie zawarte w pkt II sentencji znajduje swoje uzasadnienie w treści art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a., obligującym Sąd do zwrotu z urzędu całego uiszczonego wpisu od pisma odrzuconego.