II SAB/Wr 123/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym Przewodniczący: Sędzia WSA Olga Białek po rozpoznaniu w Wydziale II w dniu 18 lutego 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi W. Ł. na bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w O. w przedmiocie wybudowania w warunkach samowoli budowlanej obiektów wolnostojących postanawia: odrzucić skargę. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu wyrokiem z dnia 17 lipca 2013r., sygn. akt II SAB/Wr 65/13, po rozpatrzeniu skargi J. W. na bezczynność, zobowiązał Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w O. (dalej: PINB), do załatwienia w terminie 30 dni od daty otrzymania odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami administracyjnymi sprawy wybudowania obiektów budowlanych zlokalizowanych na terenie działki nr [...][...] obręb O., w których prowadzona jest działalność handlowa. Wyrok ten po uprawomocnieniu wraz z aktami administracyjnymi został przesłany organowi nadzoru budowalnego stopnia powiatowego w dniu 20 września 2013 r. Pismem z dnia 23 października 2013 r. (data nadania przez pocztę) W. Ł. wniósł bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skargę na bezczynność PINB w przedmiocie – tu cyt.: "wprowadzenia do obrotu prawnego uchylonej w całości decyzji PINB w O. z dnia 23.11.2006 r., Nr [...] i wydanie na jej podstawie decyzji PINB w O. z dnia 17.05.2013, Nr [...]". Skarżący wskazał, że decyzją z dnia 19 lutego 2009r., nr [...] D. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowalnego (dalej: DWINB), uchylił decyzję PINB z dnia 23 listopada 2006 r., nr [...]. Następnie DWINB postanowieniem z dnia 11 września 2012 r., nr [...]zobowiązał PINB do załatwienia w terminie 30 dni sprawy dotyczącej budowy na działce nr [...] [...] obręb O., zespołu 40 pawilonów handlowych. Skarżący w skardze zarzucił, że organ administracji nie dostosował się do tego postanowienia i na podstawie uchylonej decyzji z dnia 23 listopada 2006 r. wydał decyzje z dnia 17 maja 2013 r., nr [...]. Wskazał także, że wyrokiem WSA we Wrocławiu z dnia 17 lipca 2013 r., sygn. akt SAB/Wr 65/13, PINB został zobowiązany do zakończenia sprawy w terminie 30 dni. Według skarżącego, pomimo wydania opisanych orzeczeń, PINB nie zakończył zaległych spraw zgodnie z porządkiem prawnym, co czyni jego skargę zasadną W związku z tym, że skarga wpłynęła bezpośrednio do Sądu, przesłano ją pismem z dnia 24 października 2013 r. (sygn. akt II KO/Wr 34/13) do PINB, celem udzielenia odpowiedzi i nadesłania akt administracyjnych. Odpowiadając na skargę pismem z dnia 19 listopada 2013 r. PINB wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga podlegała odrzuceniu, ponieważ jest niedopuszczalna. W myśl art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270; dalej: p.p.s.a.) w takim wypadku sąd odrzuca skargę. Stosownie do przepisu art. art. 3 § 1 p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. W myśl art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. skarga może dotyczyć bezczynności organu w przypadkach określonych w pkt 1-4a tego przepisu, a zatem bezczynności w sprawach: decyzji administracyjnych, postanowień wydanych w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończących postępowanie, a także postanowień rozstrzygających sprawę co do istoty oraz postanowień wydanych w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, a także pisemnych interpretacji przepisów prawa podatkowego wydawanych w indywidualnych sprawach. Należy jednak pamiętać, że zgodnie z art. 52 § 1 i § 2 p.p.s.a. skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. W realiach niniejszej sprawy postępowanie przed Powiatowym Inspektorem Nadzoru Budowalnego w O., którego dotyczy skarga, związane jest z wybudowaniem w warunkach samowoli budowalnej obiektów wolnostojących, zlokalizowanych na terenie działki nr [...][...] obręb O.. Jak wynika z akt administracyjnych nadesłanych przez organ nadzoru budowlanego Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu wyrokiem z dnia 17 lipca 2013 r., sygn. akt II SAB/Wr 65/13, rozpoznając skargę J. W., zobowiązał PINB do załatwienia w terminie 30 dni od daty otrzymania odpisu prawomocnego wyroku z aktami administracyjnym opisanej wyżej sprawy wybudowania obiektów budowlanych. W tym stanie rzeczy trzeba zauważyć, że w myśl art. 37 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn.: Dz. U. z 2013 r., poz. 267) – dalej: "k.p.a.", na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35 k.p.a., w przepisach szczególnych, ustalonym w myśl art. 36 k.p.a. lub na przewlekłe prowadzenie postępowania stronie służy zażalenie do organu wyższego stopnia, a jeżeli nie ma takiego organu - wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Organ wymieniony w § 1, uznając zażalenie za uzasadnione, wyznacza dodatkowy termin załatwienia sprawy oraz zarządza wyjaśnienie przyczyn i ustalenie osób winnych niezałatwienia sprawy w terminie, a w razie potrzeby także podjęcie środków zapobiegających naruszaniu terminów załatwiania spraw w przyszłości. Organ stwierdza jednocześnie, czy niezałatwienie sprawy w terminie miało miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 37 § 2 k.p.a.). Tymczasem jak wynika z akt administracyjnych przekazanych Sądowi, skarżący W. Ł. przed wniesieniem skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu nie złożył zażalenia do organu wyższego stopnia (w niniejszej sprawie byłby to D. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego we W.) na niezałatwienie sprawy w terminie, co powoduje, że skarga do sądu administracyjnego na obecnym etapie jest niedopuszczalna. Dopiero bowiem wyczerpanie środków zaskarżenia w postępowaniu administracyjnym (tj. przed organami administracji publicznej) może otworzyć skarżącemu drogę do złożenia skargi do sądu administracyjnego. Niezależnie od powyższego wymaga zauważenia, że zgodnie z ogólną zasadą wyrażoną w art. 149 § 1 p.p.s.a. uwzględnienie skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest powiązane z zobowiązaniem organu do wydania w określonym terminie aktu lub dokonania czynności, lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Z kolei na podstawie art. 35 § 1 k.p.a., organ administracji publicznej obowiązany jest załatwiać sprawę bez zbędnej zwłoki, przy czym, jak wskazuje § 3 powyższego artykułu, załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca. Wniesienie do sądu administracyjnego skargi na bezczynność, o której mowa w art. 3 § 2 pkt. 8 p.p.s.a. możliwe jest zatem wyłącznie w sytuacji naruszenia, przez organ administracji, terminu określonego w art. 35 § 3 k.p.a. Tylko wówczas organ administracji pozostaje w bezczynności. Jak wskazuje natomiast analiza zgromadzonych w sprawie akt administracyjnych, doręczenie PINB w O. prawomocnego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 17 lipca 2013 r., miało miejsce dopiero w dniu 30 września 2013 r. Od tego też momentu rozpoczął swój bieg miesięczny termin do załatwienia przez organ sprawy. Tym samym nadanie przez skarżącego skargi na bezczynność w urzędzie pocztowym w dniu 23 października 2013 r., a więc w momencie, gdy nie upłynął jeszcze termin określony w wyroku do załatwienia sprawy uznać należało za przedwczesne. Powyższe czyni skargę w niniejszej sprawie niedopuszczalną. W związku z powyższym należało ją odrzucić, o czym Sąd orzekł na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a.