II SAB/Wr 1545/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Wojciech Śnieżyński Sędziowie: Sędzia WSA Adam Habuda Asesor WSA Dominik Dymitruk (sprawozdawca) po rozpoznaniu w Wydziale II w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 21 kwietnia 2026 r. sprawy ze skargi V.K. na bezczynność Wojewody Dolnośląskiego w przedmiocie zezwolenia na pobyt czasowy i pracę postanawia: I. odrzucić skargę; II. zwrócić stronie skarżącej kwotę 100 (sto) złotych uiszczoną tytułem wpisu od skargi. Uzasadnienie Pismem z dnia 17 listopada 2025 r. Valerii Korochanskyi (dalej: skarżący) wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skargę na bezczynność Wojewody Dolnośląskiego w przedmiocie zezwolenia na pobyt czasowy i pracę. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga podlegała odrzuceniu. Zgodnie z treścią art. 149 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r. poz. 143 z późn. zm.; dalej: p.p.s.a.) Sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4a, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub interpretacji bądź dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Aby zatem wydać orzeczenie na podstawie powołanego przepisu, sąd administracyjny, opierając się o zgromadzony w sprawie materiał dokumentacyjny, winien ocenić, czy organ administracji, załatwiając sprawę, podjął wszelkie niezbędne czynności w celu wnikliwego i szybkiego jej rozstrzygnięcia, który to obowiązek wynika z ogólnych zasad postępowania administracyjnego, w tym art. 7, art. 12 § 1, art. 35 i art. 77 § 1 k.p.a. Obowiązkiem sądu jest więc zbadanie czy organ administracji powziął środki przewidziane prawem w celu załatwienia sprawy w terminie. Rozpoznając sprawę w ramach wskazanych wyżej kryteriów, Sąd uznał, że skarga podlega odrzuceniu. Należy zwrócić uwagę, że tutejszy Sąd wyrokiem z dnia 10 lutego 2026 r. (sygn. akt II SAB/Wr 1333/25) uwzględnił skargę skarżącego w niniejszej sprawie, zobowiązując m.in. organ do wydania aktu lub dokonania czynności w terminie 60 dni od daty otrzymania odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy (pkt III sentencji). Jak ustalił Sąd, w rozpatrywanej sprawie, jak i sprawie będącej już przedmiotem wcześniejszego rozpoznania, zachodzi pełna tożsamość przedmiotowa i podmiotowa sprawy. Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 4 p.p.s.a., sąd odrzuca skargę, jeżeli sprawa objęta skargą pomiędzy tymi samymi stronami jest w toku lub została już prawomocnie osądzona. O istnieniu stanu sprawy w toku bądź powagi rzeczy osądzonej przesądza natomiast tożsamość elementów podmiotowych oraz tożsamość elementów przedmiotowych sprawy. Tożsamość podmiotowa dotyczy podmiotu będącego adresatem praw lub obowiązków. Tożsamość przedmiotowa występuje zatem wówczas, gdy identyczna jest treść tych praw i obowiązków oraz ich podstawa prawna i faktyczna. Istotą przedmiotowego uregulowania jest wprowadzenie reguły, że w tej samej sprawie między tymi samymi stronami skarga przysługuje tylko raz, nie można więc w takiej samej sprawie wszcząć nowego postępowania sądowoadministracyjnego między tymi samymi stronami. Wyłączona jest bowiem dopuszczalność skutecznego wniesienia kolejnej skargi na ten sam akt administracyjny, bądź to samo działanie lub bezczynność lub przewlekłość organu administracji. Odrzuceniu będzie podlegała skarga w sprawie, w której ze względu na tożsamość przedmiotową i tożsamość podmiotową wydany został prawomocny wyrok (por. M. Jagielska, A. Wiktorowska, P. Wajda, w: R. Hauser, M. Wierzbowski (red.), Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wyd. C.H. Beck 2015, s. 362). Powyższe stanowisko potwierdza również orzecznictwo sądów administracyjnych (por. postanowienie NSA z dnia 19 czerwca 2012 r., II OSK 1386/12). Przepis art. 58 § 1 pkt 4 p.p.s.a. stanowi, że sąd odrzuci skargę, jeżeli sprawa objęta skargą pomiędzy tymi stronami jest w toku lub została już prawomocnie osądzona. Tożsamość sprawy osądzonej z inną sprawą zawisłą przed sądem administracyjnym będzie mieć miejsce wówczas, gdy w sprawach tych zaistnieje tożsamość podmiotowa oraz przedmiotowa, tzn., gdy sprawa dotyczy tych samych podmiotów oraz tego samego stosunku administracyjnoprawnego na tle tego samego, co uprzednio, stanu faktycznego (por. postanowienie NSA z dnia 19 czerwca 2012 r., sygn. akt II OSK 1386/12). Opisana sytuacja występuje w niniejszej sprawie. Skarżący wniósł pismem z dnia 14 października 2025 r. skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu na bezczynność Wojewody w przedmiocie załatwienia jego wniosku o zezwolenia na pobyt czasowy i pracę, zarejestrowaną pod sygn. akt II SAB/Wr 1333/25. Kolejnym pismem procesowym, datowanym na dzień 17 listopada 2025 r. skarżący wniósł z kolei skargę na przewlekłość Wojewody w oparciu o ten sam stan faktyczny co w sprawie o sygn. akt II SAB/Wr 1333/25, a skarga ta została zarejestrowana pod sygn. akt II SAB/Wr 1545/25 i stanowi przedmiot niniejszego postępowania. Tożsamość zaskarżonych skarg wynika jednoznacznie z akt spraw, a także z repertorium sądowego. Co istotne także, w sprawie o sygn. akt II SAB/Wr 1333/25 Sąd, nie będąc związany charakterem skargi, zakwalifikował stan opisany w niej jako przewlekłość, rozstrzygając w tym zakresie w wyroku z dnia 10 lutego 2026 r. Tym samym zaistniała także tożsamość przedmiotowa, bowiem obie sprawy dotyczą przewlekłości Wojewody w tym samym okresie, w oparciu o te same ponaglenia skarżącego. W sprawie nie zachodzą wątpliwości co do występującej tożsamości podmiotowej. Z powyższych względów na podstawie art. 58 § 1 pkt 4 p.p.s.a. Sąd orzekł o odrzuceniu skargi w niniejszej sprawie, jak w pkt I sentencji postanowienia. O zwrocie uiszczonej kwoty wpisu orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a. (pkt 2). Pismem z dnia 17 listopada 2025 r. V. K. (dalej: skarżący) wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skargę na bezczynność Wojewody Dolnośląskiego w przedmiocie zezwolenia na pobyt czasowy i pracę. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga podlegała odrzuceniu. Zgodnie z treścią art. 149 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r. poz. 143 z późn. zm.; dalej: p.p.s.a.) Sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4a, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub interpretacji bądź dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Aby zatem wydać orzeczenie na podstawie powołanego przepisu, sąd administracyjny, opierając się o zgromadzony w sprawie materiał dokumentacyjny, winien ocenić, czy organ administracji, załatwiając sprawę, podjął wszelkie niezbędne czynności w celu wnikliwego i szybkiego jej rozstrzygnięcia, który to obowiązek wynika z ogólnych zasad postępowania administracyjnego, w tym art. 7, art. 12 § 1, art. 35 i art. 77 § 1 k.p.a. Obowiązkiem sądu jest więc zbadanie czy organ administracji powziął środki przewidziane prawem w celu załatwienia sprawy w terminie. Rozpoznając sprawę w ramach wskazanych wyżej kryteriów, Sąd uznał, że skarga podlega odrzuceniu. Należy zwrócić uwagę, że tutejszy Sąd wyrokiem z dnia 10 lutego 2026 r. (sygn. akt II SAB/Wr 1333/25) uwzględnił skargę skarżącego w niniejszej sprawie, zobowiązując m.in. organ do wydania aktu lub dokonania czynności w terminie 60 dni od daty otrzymania odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy (pkt III sentencji). Jak ustalił Sąd, w rozpatrywanej sprawie, jak i sprawie będącej już przedmiotem wcześniejszego rozpoznania, zachodzi pełna tożsamość przedmiotowa i podmiotowa sprawy. Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 4 p.p.s.a., sąd odrzuca skargę, jeżeli sprawa objęta skargą pomiędzy tymi samymi stronami jest w toku lub została już prawomocnie osądzona. O istnieniu stanu sprawy w toku bądź powagi rzeczy osądzonej przesądza natomiast tożsamość elementów podmiotowych oraz tożsamość elementów przedmiotowych sprawy. Tożsamość podmiotowa dotyczy podmiotu będącego adresatem praw lub obowiązków. Tożsamość przedmiotowa występuje zatem wówczas, gdy identyczna jest treść tych praw i obowiązków oraz ich podstawa prawna i faktyczna. Istotą przedmiotowego uregulowania jest wprowadzenie reguły, że w tej samej sprawie między tymi samymi stronami skarga przysługuje tylko raz, nie można więc w takiej samej sprawie wszcząć nowego postępowania sądowoadministracyjnego między tymi samymi stronami. Wyłączona jest bowiem dopuszczalność skutecznego wniesienia kolejnej skargi na ten sam akt administracyjny, bądź to samo działanie lub bezczynność lub przewlekłość organu administracji. Odrzuceniu będzie podlegała skarga w sprawie, w której ze względu na tożsamość przedmiotową i tożsamość podmiotową wydany został prawomocny wyrok (por. M. Jagielska, A. Wiktorowska, P. Wajda, w: R. Hauser, M. Wierzbowski (red.), Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wyd. C.H. Beck 2015, s. 362). Powyższe stanowisko potwierdza również orzecznictwo sądów administracyjnych (por. postanowienie NSA z dnia 19 czerwca 2012 r., II OSK 1386/12). Przepis art. 58 § 1 pkt 4 p.p.s.a. stanowi, że sąd odrzuci skargę, jeżeli sprawa objęta skargą pomiędzy tymi stronami jest w toku lub została już prawomocnie osądzona. Tożsamość sprawy osądzonej z inną sprawą zawisłą przed sądem administracyjnym będzie mieć miejsce wówczas, gdy w sprawach tych zaistnieje tożsamość podmiotowa oraz przedmiotowa, tzn., gdy sprawa dotyczy tych samych podmiotów oraz tego samego stosunku administracyjnoprawnego na tle tego samego, co uprzednio, stanu faktycznego (por. postanowienie NSA z dnia 19 czerwca 2012 r., sygn. akt II OSK 1386/12). Opisana sytuacja występuje w niniejszej sprawie. Skarżący wniósł pismem z dnia 14 października 2025 r. skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu na bezczynność Wojewody w przedmiocie załatwienia jego wniosku o zezwolenia na pobyt czasowy i pracę, zarejestrowaną pod sygn. akt II SAB/Wr 1333/25. Kolejnym pismem procesowym, datowanym na dzień 17 listopada 2025 r. skarżący wniósł z kolei skargę na przewlekłość Wojewody w oparciu o ten sam stan faktyczny co w sprawie o sygn. akt II SAB/Wr 1333/25, a skarga ta została zarejestrowana pod sygn. akt II SAB/Wr 1545/25 i stanowi przedmiot niniejszego postępowania. Tożsamość zaskarżonych skarg wynika jednoznacznie z akt spraw, a także z repertorium sądowego. Co istotne także, w sprawie o sygn. akt II SAB/Wr 1333/25 Sąd, nie będąc związany charakterem skargi, zakwalifikował stan opisany w niej jako przewlekłość, rozstrzygając w tym zakresie w wyroku z dnia 10 lutego 2026 r. Tym samym zaistniała także tożsamość przedmiotowa, bowiem obie sprawy dotyczą przewlekłości Wojewody w tym samym okresie, w oparciu o te same ponaglenia skarżącego. W sprawie nie zachodzą wątpliwości co do występującej tożsamości podmiotowej. Z powyższych względów na podstawie art. 58 § 1 pkt 4 p.p.s.a. Sąd orzekł o odrzuceniu skargi w niniejszej sprawie, jak w pkt I sentencji postanowienia. O zwrocie uiszczonej kwoty wpisu orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a. (pkt 2).