II SAB/Wr 16/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Asesor WSA Olga Białek po rozpoznaniu w dniu 10 sierpnia 2007 r. przy udziale - na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi D. W. na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w J. G. postanawia odrzucić skargę. D. W. w piśmie z dnia 16 marca 2007 r. skierowanym bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego do sprawy oznaczonej sygn. akt II SA Wr 450/06 wniosła, między innymi, o "rozpoznanie sprawy jako bezczynność SKO w J. G., bowiem jako najważniejszego dowodu w sprawie o co wnosiła strona, nie wydano mi zaświadczenia na potwierdzenie rzeczywistych warunków mojej nieruchomości...". Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje. Wobec jednoznacznych sformułowań zawartych w piśmie z dnia 16 marca 2007 r. w części zawierającej wniosek o "rozpoznanie sprawy jako bezczynność SKO w J. G." oraz żądanie "rozpoznania sprawy jako bezczynność" stwierdzono, że pismo to, w części w jakiej zawiera opisane żądania, stanowi skargę na bezczynność organu o której mowa w art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 z późn. zm.). W tej sytuacji konieczne było wydzielenie tej skargi do odrębnego rozpoznania i wpisanie jej w repertorium pod sygnaturą II SAB/ Wr 16/07. Po myśli art. 54 § 1 przywołanej wyżej ustawy, skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność jest przedmiotem skargi. Brzmienie przywołanego przepisu jest jednoznaczne i nie pozostawia wątpliwości co do tego, że obecnie, z woli ustawodawcy, obwiązuje pośredni tryb wnoszenia skargi do odpowiedniego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Należy również wspomnieć, że tryb bezpośredniego składania skargi do sądu administracyjnego dopuszczony był mocą szczególnej regulacji prawnej zawartej w art. 98 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Przepisy wprowadzające – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271), ale tylko w okresie dwóch lat od wejścia w życie ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Zatem wszystkie skargi, które w okresie od 1 stycznia 2004r. do 31 grudnia 2005 r. zostały wniesione bezpośrednio do sądu (w ustawowym terminie) uznawane były za skuteczne i przekazywane przez sąd właściwemu organowi, celem dalszego procedowania. Zasady te – co należy podkreślić - przestały jednak obwiązywać z dniem 1 stycznia 2006 r. Z zestawienia powyższych uregulowań wynika więc, że aktualnie przewidziany jest tylko pośredni tryb wnoszenia skargi do sądu administracyjnego. Skarżący, aby zainicjować i zachować właściwą drogę postępowania sądowoadministracyjnego winien więc skierować skargę bezpośrednio do organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi. Jedynie bowiem w okresie wskazanym w art. 98 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Przepisy wprowadzające ustawę Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, a więc od 1 stycznia 2004 roku do 1 stycznia 2006 roku, bezpośrednie wniesienie skargi do sądu administracyjnego pozwalało na konwalidowanie niewłaściwego trybu wszczęcia postępowania. W obecnym stanie prawnym wniesienie skargi bezpośrednio do Sądu uznać należy za niezgodne z przywołanym już art. 54 § 1 ustawy i uniemożliwiające jej merytoryczne rozpoznanie. Podzielić wypada prezentowany już w orzecznictwie pogląd (por. wyrok WSA w Gliwicach z dnia 18 grudnia 2006 r., IV SA/Gl 1404/06; z dnia 24 stycznia 2006 r. IV SA/GL 27/06, nie publik.) że w obowiązujących przepisach brak jest jakiejkolwiek podstawy prawnej do przekazania organowi administracyjnemu skargi, która wpłynęła (zaadresowana) została do sądu administracyjnego. W szczególności, podstawa taka nie wynika z treści aktów prawnych obowiązujących sądy administracyjne. Nie ma w nich również odesłania do innych aktów prawnych, w tym zwłaszcza do art. 65 k.p.a., który przewiduje możliwość przekazania przez organ administracji podania organowi właściwemu. Bezpośrednie zastosowanie powyższego przepisu wyłącza jego zakres podmiotowy. Pojęcie organ administracji publicznej, użyty w treści art. 65 k.p.a., definiuje art. 5 § 2 pkt 3 k.p.a., zgodnie z którym organami administracji publicznej są ministrowie, centralne organy administracji rządowej, wojewodowie, działające w ich lub we własnym imieniu inne terenowe organy administracji rządowej (zespolonej i niezespolonej), organy jednostek samorządu terytorialnego oraz organy i podmioty wymienione w art. 1 pkt 2, tj. inne organy państwowe oraz inne podmioty powołane z mocy prawa lub na podstawie porozumienia do załatwiania spraw indywidualnych w drodze decyzji administracyjnej. Sąd administracyjny nie jest, w myśl cytowanych wyżej przepisów, organem administracji publicznej. Zatem nie ma kompetencji oraz jakichkolwiek podstaw proceduralnych do przekazania wniesionej bezpośrednio do Sądu skargi organowi, którego dotyczy przedmiot skargi. Dodać wypada, że również przepisy wykonawcze do ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (por. rozporządzenie Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 18 września 2003 r. – Regulamin wewnętrznego urzędowania wojewódzkich sądów administracyjnych; Dz. U. Nr 169, poz. 1646) w przeciwieństwie do wcześniej obowiązujących przepisów (por. art. 200 k.p.a. lub § 16 zarządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 26 lutego 1982 r. Regulamin czynności Naczelnego Sądu Administracyjnego, M.P. Nr 9, poz. 63) nie zawierają norm stwarzających dla sądu administracyjnego podstawę dla przekazania do organu skargi wniesionej bezpośrednio do Sądu. Mając zatem na względzie wypływający z norm konstytucyjnych obowiązek działania w granicach i na podstawie prawa (art. 7 konstytucji RP), należy stwierdzić, że wobec braku podstaw prawnych w obowiązujących przepisach, sąd nie jest uprawniony do przekazania skargi wniesionej z pominięciem organu, temu organowi. To zaś wyłącza możliwość "uzdrowienia" wadliwej czynności polegającej na wniesieniu skargi w sposób sprzeczny z prawem. Skarga D. W., na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w J. G., wniesiona została bezpośrednio do sądu administracyjnego w dacie wykraczającej poza okres przewidziany w art. 98 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Przepisy wprowadzające ustawę Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, co czyni niemożliwym przekazanie jej organowi, którego bezczynność została zaskarżona. Jak już wcześniej wywiedziono, po dniu 1 stycznia 2006 roku właściwą i konieczną drogą dla prawidłowego zachowania trybu wniesienia skargi jest jej złożenie w organie, którego dotyczy przedmiot skargi, tak jak stanowi art. 54 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi . W tym stanie rzeczy, skarga D. W. jako wniesiona z pominięciem ustawowej drogi do zainicjowania postępowania sądowoadministracyjnego, na podstawie art. 54 § 1 w związku z art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, podlega odrzuceniu. Sąd zauważa, że skarga nie nadawała się do merytorycznego rozpoznania również z tego względu, że pomimo wezwania doręczonego skarżącej w dniu 10 lipca 2007 r. nie uzupełniła ona skargi i nie wyjaśniła, czego w istocie domaga się od SKO w J. G. W odpowiedzi na to wezwanie skarżąca złożyła pismo w którym przedstawiła swoje zarzuty co do pracy sądów i organów administracji oraz wniosła o dołączenie jej wniosku z dnia 16 marca 2007 do sprawy II SA Wr 450/06 i 451/06. Zatem skarżąca nie zastosowała się do wezwania Sądu. Natomiast wniosek skarżącej o dołączenie skargi na bezczynność do sprawy oznaczonej sygn. II SA Wr 450/06 jest niezasadny, gdyż ze względu na odmienny przedmiot skarga na bezczynność nie może być rozpoznana łącznie ze sprawą II SA/Wr 450/06. Powyższe jednak w żaden sposób nie wpływa na bieg tej sprawy. Pismo z dnia 16 marca 2007 r. - w pozostałym zakresie - zostanie uwzględnione przez Sąd przy rozpoznaniu sprawy do której zostało wniesione. Biorąc powyższe pod uwagę postanowiono jak w sentencji.