II SAB/Wr 16/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Alicja Palus po rozpoznaniu w dniu 11 marca 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi E. i L. S. na bezczynność Starosty Powiatowego w Z. w przedmiocie opłaty za użytkowanie wieczyste postanawia odrzucić skargę. Pismem z dnia 3 grudnia 2013 r. E. i L. S. zwrócili się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu o wyjaśnienie wysokości opłaty z tytułu użytkowania wieczystego. Pismami z dnia 13 grudnia 2013 r. wezwano skarżących do uzupełnienia barków formalnych skargi poprzez sprecyzowanie, co jest jej przedmiotem pouczając przy tym o treści art. 3 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W odpowiedzi na powyższe strona skarżąca wyjaśniła, że przedmiotem ich skargi jest "czynność z zakresu administracji publicznej dotycząca obowiązków wynikających z przepisów [...] przez niepodjęcie czynności ujednolicenia wysokości opłat z tytułu użytkowania wieczystego". W związku z powyższym tut. Sąd wezwał skarżących do wskazania czy przed wniesieniem skargi na bezczynność Starosty Powiatowego w Z. złożyli zażalenie w trybie art. 37 k.p.a. W odpowiedzi na powyższe skarżący przesłali datowane na dzień 9 grudnia 2013 r. i skierowane do Starosty Z. wezwanie do usunięcia naruszenia prawa poprzez ustalenie opłaty w takiej wysokości w jakiej zostało to ustalone przez Sąd Rejonowy w Z. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Stosownie do art. 52 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) – zwanej dalej p.p.s.a., skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka (§ 1), przy czym przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie (§ 2). Zgodnie więc z powyższą regulacją droga sądowa staje się dopuszczalna po wyczerpaniu możliwości załatwienia sprawy w trybie postępowania administracyjnego. W razie pozostawania organu w bezczynności złożenie skargi na bezczynność organu jest możliwe dopiero po wcześniejszym wniesieniu zażalenia na niezałatwienie sprawy w terminie, do organu administracji publicznej wyższego stopnia (art. 37 KPA). W orzecznictwie sądowoadministracyjnym wielokrotnie bowiem podkreślano, że środkiem zaskarżenia w przypadku skargi na bezczynność organu jest zażalenie z art. 37 KPA (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 lipca 2006 r. sygn. akt I OSK 480/06, postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 27 czerwca 2007 r. sygn. akt II SA/Wa 741/07, postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu IVSAB/Wr 18/11). Zanim zatem skarżący skorzysta z możliwości wniesienia skargi do sądu, musi wykorzystać przysługujący mu środek odwoławczy do organu administracji publicznej wyższego stopnia w postaci zażalenia na niezałatwienie sprawy w terminie. Skoro więc skarżący w niniejszej sprawy nie wyczerpali administracyjnego trybu postępowania, złożona przez nią skarga, jako niedopuszczalna podlegała – w myśl art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. - odrzuceniu, bez badania jej zasadności merytorycznej i słuszności podnoszonych argumentów. Jedynie marginalnie należy przy tym zauważyć, że wyczerpania trybu przedsądowego w realiach tej sprawy nie może stanowić wezwanie Starosty Powiatowego w Z. z dnia 9 grudnia 2013 r., gdyż zostało ono złożone po wniesieniu skargi do Sądu. Mając zatem na uwadze powyższe orzeczono jak w sentencji postanowienia.