II SAB/Wr 18/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Asesor WSA Dominik Dymitruk po rozpoznaniu w dniu 23 stycznia 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Wydziale II sprawy ze skargi I. F. na bezczynność Wojewody Dolnośląskiego w przedmiocie wydania zezwolenia na pobyt czasowy i pracę postanawia: umorzyć postępowanie. Pismem z dnia 3 grudnia 2024 r. I. F. (dalej: strona skarżąca) wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skargę na bezczynność Wojewody Dolnośląskiego w przedmiocie wydania zezwolenia na pobyt czasowy i pracę. W piśmie z dnia 12 grudnia 2024 r. strona skarżąca – działająca za pośrednictwem profesjonalnego pełnomocnika – oświadczyła, że cofa skargę z uwagi na uzyskanie zezwolenia na pobyt czasowy i pracę. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje. W myśl przepisów art. 161 § 1 pkt 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935 z późn. zm., dalej: p.p.s.a.), Sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, jeśli skarżący skutecznie cofnął skargę. Postanowienie o umorzeniu postępowania może zapaść na posiedzeniu niejawnym. Zgodnie art. 60 ab initio p.p.s.a. skarżący może cofnąć skargę, a jej cofnięcie wiąże sąd. Skuteczność czynności procesowej cofnięcia skargi jest jednakże – zgodnie z dyspozycją art. 60 in fine p.p.s.a. – uzależniona od wyniku badania przez Sąd dopuszczalności cofnięcia skargi. Sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. W świetle materiału zebranego w niniejszej sprawie Sąd doszedł do przekonania, że czynność procesowa strony skarżącej - z punktu widzenia dopuszczalności cofnięcia skargi - nie budzi wątpliwości ani zastrzeżeń. W związku z tym uznać należało, że cofnięcie skargi jest dopuszczalne. W konsekwencji, na podstawie powołanego na wstępie art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a., postępowanie wszczęte wniesieniem skargi podlegało umorzeniu. Dodatkowo wyjaśnić należy, że cofnięcie skargi jest dopuszczalne, o ile ta zostanie wniesiona skutecznie, tj. jeśli spełnia ona wszystkie wymogi formalno – fiskalne. Wniesiona przez skarżącą skarga zawiera co prawda brak fiskalny, bowiem nie została ona opłacona, lecz skarżąca cofnęła skargę zanim Sąd zarządził uzupełnić ten brak. Wobec cofnięcia skargi niecelowe, a wręcz wbrew zasadzie ekonomiki postępowania, byłoby wzywanie skarżącej do uiszczenia wpisu sądowego, by następnie, uwzględniając jej oświadczenie o cofnięciu skargi, umorzyć postępowanie i dokonać zwrotu wpisu. Odrzucenie skargi z uwagi na brak wpisu, pomimo cofnięcia skargi jest jak najbardziej uzasadnione jednakże jedynie wówczas, gdy sąd zarządzi uprzednio wezwanie do uiszczenia wpisu, wezwanie to pozostanie bezskuteczne, a strona skarżąca złoży oświadczenie, że cofa skargę (por. postanowienia Wojewódzkie Sądu Administracyjnego w Warszawie: z dnia 5 marca 2015 r., sygn. IV SA/Wa 505/15 oraz z dnia 22 grudnia 2022 r., sygn. VI SA/Wa 2120/22). Mając na względzie powyższe ustalenia, Sąd, na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a. w zw. z art. 60 p.p.s.a., orzekła jak w sentencji.