II SAB/Wr 25/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Anna Siedlecka po rozpoznaniu w Wydziale II w dniu 24 kwietnia 2019 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 22 września 2016 r. sygn.akt II SAB/Wr 25/16 w sprawie ze skargi A. O. na bezczynność Burmistrza Miasta i Gminy M. w przedmiocie niewykonania wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 3 marca 2016 r. sygn.akt II SAB/Wr 34/15 postanawia: odrzucić wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi na niezgodność z prawem prawomocnego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 22 września 2016 r. o sygn. akt II SAB/Wr 25/16. Wyrokiem z dnia 22 września 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w oddalił skargę A.O. w przedmiocie niewykonania wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 3 marca 2016 r. (sygn.akt II SAB/Wr 34/15). Skarżący od tego wyroku wniósł skargę kasacyjną. Wyrokiem z dnia 13 września 2017 r. (sgn.akt I OSK 493/17), Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną. W dniu 7 maja 2018 r. skarżący złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 22 września 2016 r. sygn.akt II SAB/Wr 25/16 oraz złożył wniosek o przyznanie prawa pomocy przez ustanowienie adwokata oraz zwolnienie od kosztów sądowych. Postanowieniem z dnia 25 maja 2018 r.(sygn.akt SNP 2/18) Sąd odrzucił skargę i odmówił przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym. W dniu 25 czerwca 2018 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wpłynęło zażalenie skarżącego na ww. postanowienie wraz z wnioskiem o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym. Postanowieniem z dnia 2 listopada 2018 r. ( sygn.akt II SAB/25/16) Sąd odrzucił zażalenie na postanowienie z dnia 25 maja 2018 r. Postanowieniem z dnia 19 grudnia 2018 r. referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego przyznał skarżącemu prawo pomocy w żądanym zakresie. Izba Adwokacka pismem z dnia 7 lutego 2019 r. poinformowała z kolei, że pełnomocnikiem z urzędu wyznaczony został adwokat G. S., który w dniu 14 lutego 2018 r. potwierdził odbiór pisma o ustanowieniu go pełnomocnikiem z urzędu w niniejszej sprawie. W dniu 14 marca 2019 r. pełnomocnik skarżącego złożył wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku (wraz ze sporządzoną przez siebie skargą) wskazując na fakt, że skarżący w treści skargi sporządzonej osobiście złożył również wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym, które to prawo zostało mu odmówione. W obecnej skardze uzupełniono zarzuty podniesione przez skarżącego w skardze pierwotnej, sporządzonej w dniu 7 maja 2018 r. Jak podnosi pełnomocnik, podjął on działania po uzyskaniu informacji o wyznaczeniu go pełnomocnikiem z urzędu, co miało miejsce w dniu 5 marca 2019 r. (czynność przeglądania akt) i wskazał, że zmieścił się z wnioskiem do Sądu w terminie 30 dni od dowiedzenia się, że został ustanowiony pełnomocnikiem z urzędu. Tym samym, w ocenie pełnomocnika skarżący nie ponosi winy w uchybieniu terminowi do wniesienia skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku, ponieważ pozostawał on w usprawiedliwionym oczekiwaniu na wyznaczenie mu pełnomocnika z urzędu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w zważył, co następuje: Zgodnie z art. 86 § 1 zdanie 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.; dalej p.p.s.a.), jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi o przywróceniu terminu. Warunkiem skuteczności wniosku o przywrócenie uchybionego terminu jest łączne spełnienie przesłanek określonych w art. 86 i art. 87 p.p.s.a. Chodzi o uprawdopodobnienie przez stronę braku winy w uchybieniu terminu, spowodowanie przez uchybienie terminu ujemnych skutków dla strony, dochowanie terminu do wniesienia wniosku i dopełnienie uchybionej czynności. Z kolei, stosownie do art. 88 p.p.s.a. spóźniony lub z mocy ustawy niedopuszczalny wniosek o przywrócenie terminu sąd odrzuci na posiedzeniu niejawnym. Przez "niedopuszczalny" wniosek o przywrócenie terminu należy rozumieć złożenie omawianego wniosku w przypadku, gdy strona nie uchybiła terminowi - a contrario z art. 86 § 1 ab initio p.p.s.a. (v. uchwała NSA z 8 grudnia 2009 r., sygn. akt II GPS 5/09, publ.: ONSAiWSA z 2010 r. nr 3, poz.40). Wyrok oddalający skargę na bezczynność Burmistrza Miasta i Gminy M. w sprawie niewykonania wyroku WSA z dnia 3 marca 2016 r. o sygn.akt II SAB/Wr 34/15, zapadł 22 września 2016 r. i uzyskał przymiot prawomocności w dniu 13 września 2017 r. Skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem ww. prawomocnego wyroku ( z dnia 22 września 2016 r.) sporządzona przez skarżącego osobiście, została wniesiona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w dniu 11 maja 2018 r., co oznacza, że skarżący "zmieścił się" w ustawowym terminie dwóch lat od jego uprawomocnienia się (art. 285f p.p.s.a.). Przyczyną zaś odrzucenia tej skargi, było osobiste jej sporządzenie, wbrew obowiązkowi wynikającemu z art. 175 § 1 p.p.s.a. Obecnie pełnomocnik skarżącego wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do wniesienia skargi złożył ponownie skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku WSA z dnia 22 września 2016 r. o sygn,akt II SAB/Wr 25/16. Dwuletni termin do wniesienia skargi upływa z dniem 13 września 2019 r. Wniesienie skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia, która została odrzucona, nie stoi na przeszkodzie ponownemu wniesieniu skargi od tego orzeczenia przez tę samą stronę (postanowienie SN z dnia 18 stycznia 2006 r., III CNP 22/05, OSNC 2006, nr 6, poz. 111) lub organy działające na jej rzecz. Zdaniem Sądu, w sytuacji zachowania przez stronę terminu do złożenia skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku – jak ma to miejsce w badanej sprawie - wniosek o jego przywrócenie jest niedopuszczalny. Za niedopuszczalny należy bowiem uznać wniosek o przywrócenie terminu w sytuacji, gdy w ogóle do przekroczenia terminu nie doszło, a czynność dokonana została z zachowaniem terminu. Zgodnie z utrwalonym w literaturze i orzecznictwie poglądem rozstrzygniecie sądu w postaci odrzucenia skargi nie korzysta z przymiotu res iudicata i nie istnieje powód, który uniemożliwiałby stronie wniesienie skargi powtórnie w terminie "otwartym" do jej wniesienia. Z mocy powagi rzeczy osądzonej korzystają tylko orzeczenia rozstrzygające merytorycznie sprawę sądowoadmnistracyjną. Res iudicata stanowi bowiem rozstrzygnięcie (osadzenie) sporu będącego przedmiotem procesu. Orzeczenie proceduralne nie rozstrzyga tego sporu, gdyż nie bada zasadności skargi, a jedynie stwierdza okoliczność uzasadniającą jej odrzucenie. Zatem możliwość wniesienia przez stronę tylko jednej skargi dotyczyć może jedynie skargi wniesionej skutecznie. Mówiąc inaczej, od tego samego orzeczenia strona może wnieść skutecznie tylko jedną skargę. Z tego stwierdzenia wynika więc, że wniesienie przez tę samą stronę od tego samego orzeczenia skargi, która została z jakiegokolwiek powodu odrzucona, nie stoi na przeszkodzie ponownemu wniesieniu skargi od tego orzeczenia, jeżeli, oczywiście, zachowany zostanie termin przewidziany w art. 285f p.p.s.a. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 88 p.p.s.a. wniosek o przywrócenie terminu jako niedopuszczalny należało odrzucić.