II SAB/Wr 29/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Andrzej Jurkiewicz po rozpoznaniu w dniu 18 października 2004 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. i P. B. na działalność Rady Miejskiej w Z. postanawia: skargę odrzucić. A. i P. B. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skargę na działalność Rady Miejskiej w Z., domagając się "wyciągnięcia konsekwencji służbowych w stosunku do osób odpowiedzialnych za taki stan rzeczy". Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Przedmiotem skargi wniesionej do sądu administracyjnego mogą być, zgodnie z art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270): 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4. Tak określony zakres działania sądów administracyjnych nie przewiduje jednakże możliwości dokonywania kontroli przez te sądy skarg powszechnych składanych w trybie postępowania skargowego uregulowanego w dziale VIII kodeksu postępowania administracyjnego. Przedmiotem zaś takiej skargi, po myśli art. 227 kpa, może być w szczególności zaniedbanie lub nienależyte wykonywanie zadań przez właściwe ograny albo przez ich pracowników, naruszenie praworządności lub interesów skarżących, a także przewlekłe lub biurokratyczne załatwianie spraw. Zarówno ze skargi wniesionej do Sądu, jak z pisma skarżących z dnia [...], kierowanego do Rady Miejskiej w Z., wynika, iż przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest skarga powszechna na działalność Rady Miejskiej w Z., która nie rozpatrzyła skarg skierowanych na Burmistrza Miasta Z. oraz jego zastępcę w zakresie nienależytego wykonywania przez nich zadań, a w szczególności: bezczynności i nie wydania decyzji, niezgodnego z przepisami kodeksu postępowania administracyjnego załatwienia spraw petentów, stronniczości i tendencyjności oraz przekazywania organom administracji nieprawdziwych faktów i informacji. Zgodnie z art. 228 kpa skargi składa się do organów właściwych do ich rozpatrzenia. Zasadą jest, iż organem właściwym do rozpatrzenia i załatwienia skarg powszechnych są organy wyższego stopnia lub organy sprawujące bezpośredni nadzór. Do rozpatrzenia skargi dotyczącej działalności rady gminy, stosownie do art. 229 pkt 1 kpa, właściwy jest wojewoda. Postępowanie skargowe wszczyna się wyłącznie na skutek wniesienia skargi lub wniosku, postępowanie to nie może być wszczęte z urzędu. Załatwienie skargi zgodnie z art. 238 § 1 kpa następuje poprzez zawiadomienie o załatwieniu skargi. Zawiadomienie stanowi prawną formę działania, będącą czynnością materialno-techniczną, a więc taką czynnością, która skutki prawne wywołuje przez fakty (por. Czynności faktyczne administracji państwowej, Z. Kmieciak, SP-E t. XXIX, Łódź 1987, str. 74-86). W wyroku NSA z 11 lutego 2002 r., sygn. akt II SA/Wr 3121/01 (nie publikowany) stwierdzono, że sąd administracyjny "nie jest właściwy do rozpoznawania skarg powszechnych w rozumieniu działu VIII kpa, a więc skarg związanych z krytyką należytego wykonywania zadań przez właściwe organy albo przez ich pracowników (art. 227 kpa)". Zatem skarga powszechna wniesiona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu przez A. i P. B. nie mieści się w kognicji sądu administracyjnego, a umieszczonej w zapisach art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270). Dotąd powiedziane prowadzi do wniosku, iż wniesiona skarga jest niedopuszczalna i jako taka na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi podlegała odrzuceniu. Z tych powodów orzeczono jak w sentencji.