II SAB/Wr 353/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Wojciech Śnieżyński Sędziowie: Sędzia WSA Władysław Kulon (spr.) Sędzia WSA Gabriel Węgrzyn po rozpoznaniu w dniu 21 czerwca 2022 r. w Wydziale II na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi H. M. na bezczynność Wojewody Dolnośląskiego w przedmiocie zezwolenia na pobyt czasowy i pracę I. stwierdza, że Wojewoda Dolnośląski dopuścił się bezczynności; II. stwierdza, że bezczynność nie miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa; III. zobowiązuje Wojewodę Dolnośląskiego do wydania aktu albo do dokonania czynności w terminie 60 dni od daty otrzymania odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy; IV. dalej idącą skargę oddala; V. zasądza od Wojewody Dolnośląskiego na rzecz strony skarżącej kwotę 597 (pięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. H. M., (dalej strona skarżąca, skarżący) zastępowany przez profesjonalnego pełnomocnika wniósł w dniu 4 lutego 2021 r., (data wpływu do organu), skargę na bezczynność Wojewody Dolnośląskiego (dalej: Wojewoda, organ administracji), polegającą na niedotrzymaniu terminów załatwienia sprawy z jego wniosku o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy i pracę – złożonego 23 października 2020 r. Działając na podstawie art. 3 § 2 pkt 8, art. 50 § 1 i art. 53 § 2b ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2022 r., poz. 329) – dalej: p.p.s.a., skarżący zarzucił organowi naruszenie przepisów prawa procesowego, tj. art. 35 § 1- 3 i art. 36 § 1 k.p.a. Na tej podstawie wniósł o: 1. stwierdzenie bezczynności organu w przedmiocie rozpatrzenia wniosku o udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy i pracę; 2. stwierdzenie, że bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa; 3. zobowiązanie organu do załatwienia wniosku w terminie 14 dni od daty otrzymania odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy; 4. przyznanie od organu na rzecz skarżącego sumy pieniężnej w kwocie 1.000 złotych; 5. skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym; 6. zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego. Skarżący uzasadnił wnioski i zaprezentował swoje stanowisko. W odpowiedzi na skargę, Wojewoda wniósł o jej oddalenie, wskazując na typowe przyczyny opóźnienia w procedowaniu w tego rodzaju sprawach. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga na bezczynność organu w sprawie z wniosku skarżącej o wydanie decyzji zezwalającej na pobyt czasowy i pracę okazała się uzasadniona, albowiem z zebranego w sprawie materiału dowodowego wynika, że organ nie załatwił sprawy w terminie określonym w art. 35 ani w terminie wskazanym w art. 36 k.p.a. Analiza akt administracyjnych sprawy dowodzi, że w dniu 23 października 2020 r. skarżący wniósł do Wojewody wniosek w przedmiotowej sprawie. W tym samym dniu organ poinformował o wszczęciu postępowania i wyznaczył termin załatwienia sprawy do dnia 23 lipca 2021 r. Nadto skarżący otrzymał od organu informację, że jego pobyt na terytorium Polski do dnia w którym wydana decyzja nabędzie przymiot ostateczności uważa się za legalny. Pismem z dnia 5 stycznia 2021 r. skarżący złożył ponaglenie na działanie organu. Z kolei w dniu 4 lutego 2021 r. do organu wpłynęła skarga na bezczynność. Skarga została przekazana Sądowi wraz z odpowiedzią na skargę z dnia 15 lutego 2022 r. i wpłynęła do Sądu w dniu 2 marca 2022 r. Zaś pismem z dnia 14 lutego 2022 r. organ wyznaczył termin załatwienia sprawy do dnia 15 kwietnia 2022 r. Powyższe ustalenia wskazują, że organ pozostawał w sprawie bezczynny, naruszając w ten sposób zasady i terminy określone w art. 35, art. 36 oraz w art. 8 i art. 12 k.p.a. Okres zwłoki organu, który od daty złożenia wniosku o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy i pracę, nie podejmował w sprawie czynności merytorycznych, przekracza maksymalne terminy określone w przepisach, a w sprawie nie zachodzą okoliczności, które mogłyby usprawiedliwić opieszałe działanie Wojewody. Z tych też względów na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a. orzeczono w pkt. I sentencji wyroku. Biorąc pod uwagę stosunkowo krótki okres pomiędzy złożeniem wniosku, a wywiedzeniem skargi, Sąd uznał, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, o czym orzeczono w pkt II wyroku. Trzeba zauważyć, że skarga została wywiedziona trzy miesiące od złożenia wniosku. Co prawda skargę z dnia 29 stycznia 2021 r. przekazano Sądowi dopiero w dniu 2 marca ale 2022 r., jednak w niniejszej sprawie mamy do czynienia ze skargą na bezczynność organu, a nie na nieprzekazanie skargi. W orzecznictwie sądów administracyjnych akcentuje się, że rażącym naruszeniem prawa będzie stan, w którym - bez żadnych wątpliwości i wahań - można stwierdzić, że naruszono prawo w sposób oczywisty. Kwalifikacja naruszenia jako rażące, musi posiadać pewne dodatkowe cechy w stosunku do stanu określanego jako zwykłe naruszenie. Podkreśla się także, że dla uznania rażącego naruszenia prawa nie jest wystarczające samo przekroczenie przez organ ustawowych obowiązków, czyli także terminów załatwienia sprawy. Charakter rażący ma bezczynność o znamionach "wyjątkowej" (por. wyroki NSA z: 06.09.2016 r., sygn. akt I OSK 296/15; 26.02.2016r., sygn. akt I OSK 2451/14). Nadto Sąd zważył na napływ wniosków cudzoziemców do organu oraz warunki pandemiczne COVID-19. Wobec braku przekazania przez organ informacji o wydaniu decyzji załatwiającej wniosek złożony w niniejszej sprawie, Sąd zobowiązał Wojewodę do załatwienia sprawy w terminie 60 dni od daty otrzymania odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy, zgodnie z art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a. w związku z art. 112a ust. 1 ustawy o cudzoziemcach oraz art. 13 ust. 1 ustawy z 17.12.2021 r. o zmianie ustawy o cudzoziemcach oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2022 r., poz. 91) i art. 35 § 4 k.p.a. (pkt III sentencji wyroku). Sąd postanowił odstąpić od wymierzenia na rzecz skarżącego sumy pieniężnej o której mowa w art. 149 § 2 p.p.s.a. Miało to związek z rozstrzygnięciem, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Jednocześnie należy zaznaczyć, że możliwość orzeczenia z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a lub przyznanie od organu na rzecz skarżącego sumy pieniężnej do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a. stanowi przyznaną prawem kompetencję (Sąd "może") i tym samym nie jest on związany wnioskami skargi (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Dlatego w tym zakresie Sąd skargę oddalił (pkt IV sentencji wyroku). O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 w związku z art. 205 § 2 p.p.s.a. (pkt V sentencji wyroku).