II SAB/Wr 5/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Olga Białek po rozpoznaniu w dniu 3 marca 2010 r. na posiedzeniu niejawnym zażalenia D. i M. W. na postanowienie referendarza sądowego z dnia 29 stycznia 2010 r. umarzające postępowanie w przedmiocie przyznania prawa pomocy w zakresie ustanowienia adwokata i zwolnienia z kosztów sądowych w sprawie ze skargi D. i M. W., M. W. i J. W. na bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w T. w przedmiocie robót budowlanych na terenie działki nr [...] AM-1 w N. D. polegających na wykonaniu przyłączy wodociągowych postanawia: odrzucić zażalenie. Postanowieniem z dnia 4 sierpnia 2009 r. Sąd przyznał D. i M. W. prawo pomocy w zakresie ustanowienia adwokata i zwolnienia z kosztów sądowych. W dniu 7 września 2009 r. Okręgowa Rada Adwokacka we W. wyznaczyła skarżącym pełnomocnika w osobie adwokat M. G.. W dniu 4 listopada 2009 r. D. W. i M. W. poinformowali Sąd o cofnięciu pełnomocnictwa adwokatowi. Postanowieniem z dnia 29 stycznia 2010 r. referendarz sądowy, po rozpoznaniu wniosku skarżących z dnia 18 grudnia 2009 r. o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia adwokata, umorzył postępowanie wszczęte powyższym wnioskiem. Umarzając postępowanie wszczęte powyższym wnioskiem referendarz sądowy wskazał, że postanowieniem z dnia 4 sierpnia 2009 r. przyznano już skarżącym prawo pomocy w zakresie ustanowienia adwokata oraz zwolnienia z kosztów sądowych i uprawnienie to jest nadal aktualne, w tej sytuacji postępowanie wszczęte ponownym wnioskiem skarżących w tym zakresie należało, na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 w zw. z art. 64 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym- zwanej dalej u.p.p.s.a. (Dz. U. Nr 153, poz. 127 ze zm.), umorzyć jako bezprzedmiotowe. Postanowienie referendarza sądowego z dnia 29 stycznia 2010 r. wraz z pouczeniem, że od wydanego orzeczenia nie przysługuje żaden środek zaskarżenia zostało doręczone skarżącym w dniu 1 lutego 2010 r. W treści pisma z dnia 5 lutego 2010 r., złożonego w tut. Sądzie w dniu 8 lutego 2010 r. skarżący zawarli żądanie, nazwane: ,,Zażalenie – skargę" uchylenia, zmiany postanowienia z dnia 29 stycznia 2010 r. wskazując, że ,,jest niesprawiedliwe i pozbawia skarżących prawa do dochodzenia praw materialnych". Ponadto, skarżący wskazali, że ,,nim Sąd rozpozna ich wniosek o pomoc do kasacji, to upływa termin do kasacji a adwokat nie pisze o przywrócenie terminu i tylko pisze brak podstaw do kasacji". Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zawarte w piśmie skarżących z dnia 5 lutego 2010 r. żądanie (,,Zażalenie – Skarga") uchylenia postanowienia referendarza sądowego z dnia 29 stycznia 2010 r. należało uznać za niedopuszczalne. Przede wszystkim zauważyć należy, że w procedurze prawnej regulującej postępowanie przed sądami administracyjnymi zażalenie jest dopuszczalne jedynie w tych przypadkach, gdy ustawa wyraźnie przewiduje możliwość jego wniesienia. Jeśli ustawa przewiduje wydanie postanowienia czy zarządzenia i jednocześnie nie stanowi, że na takie postanowienie czy zarządzenie przysługuje prawo wniesienia zażalenia, to wniesienie tego środka odwoławczego jest niedopuszczalne (tak NSA w postanowieniu z 17 maja 2004 r., FSK 242/04, niepubl). Z taką sytuacją mamy do czynienia w niniejszej sprawie. Nie jest bowiem dopuszczalne wniesienie zażalenia na postanowienie referendarza sądowego w przedmiocie umorzenia jako bezprzedmiotowego postępowania w zakresie wniosku o przyznanie prawa pomocy. Takie postanowienie, jako niekończące postępowania w sprawie, może być jednak uchylone lub zmienione na podstawie art. 165, wskutek zmiany okoliczności sprawy (por. postanowienie NSA z 21 grudnia 2006 r., I OZ 1712/06, Lex nr 235171). W tym miejscu podkreślić należy, że kognicja sądu sprowadza się do przyznania stronie prawa pomocy, po pozytywnym rozpatrzeniu jej wniosku złożonego na urzędowym formularzu PPF. Natomiast konkretny pełnomocnik wyznaczany jest na wniosek sądu przez Okręgową Radę Adwokacką, Radę Okręgową Izby Radców Prawnych, Krajową Radę Rzeczników Patentowych lub Krajową Radę Doradców Podatkowych, o czym stanowi art. 253 powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Jeżeli pomimo ustanowienia pełnomocnika z urzędu stronie nie odpowiada sposób, w jaki jest reprezentowana, to powinna swoje zastrzeżenie zgłosić odpowiednio uprawnionym organom korporacji zawodowych, a nie sądowi, gdyż nie może on wydać ponownego rozstrzygnięcia o przyznaniu prawa pomocy w postaci innego pełnomocnika, bowiem przyznane jej prawo pomocy w tym zakresie zostało już skonsumowane (por. postanowienie NSA z 22 kwietnia 2005r., II OZ 262/05, niepubl.). Mając zatem na uwadze, że ustawa Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie przewiduje możliwości zaskarżenia postanowienia referendarza sądowego wydanego w przedmiocie umorzenia jako bezprzedmiotowego postępowania w zakresie wniosku o przyznanie prawa pomocy, Sąd na podstawie art. 178 w zw. z art. 197 § 2 u.p.p.s.a. zażalenie skarżących odrzucił.