II SAB/Wr 50/09

Wiesław Jakubiec – referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym we Wrocławiu po rozpoznaniu w dniu 11 maja 2011 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku adwokata M.K. o przyznanie nieopłaconych w całości kosztów pomocy prawnej w sprawie ze skargi D. W. na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. w przedmiocie rozpoznania zażalenia od pisma Burmistrza Gminy T. w sprawie rozgraniczenia nieruchomości postanawia: 1. przyznać adwokat M. K. od Skarbu Państwa- Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu opłatę za zastępstwo prawne w wysokości 147, 60 zł (sto czterdzieści siedem i 60/100 złotych) (w tym 23% VAT) oraz 28, 25 zł (dwadzieścia osiem i 25/100 złotych) z tytułu poniesionych wydatków; 2. odmówić przyznania pozostałych wnioskowanych kosztów pomocy prawnej udzielonej przez adwokata ustanowionego z urzędu. Postanowieniem z dnia 8 maja 2009 r. tut. Sąd przyznał skarżącej prawo pomocy m.in. w zakresie ustanowienia adwokata. Na tej podstawie, po wystąpieniu Sądu do Okręgowej Rady Adwokackiej we W., na pełnomocnika skarżącej została wyznaczona w dniu 21 maja 2009 r. adwokat M. K. W wyroku z dnia 13 października 2010 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu przyznał pełnomocnikowi skarżącej kwotę 292, 80 zł tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. W skardze kasacyjnej od ww. wyroku pełnomocnik skarżącej zażądała zasądzenia kosztów pomocy prawnej udzielonej skarżącej z urzędu według norm przepisanych. Pismem z dnia 27 kwietnia 2011 r. pełnomocnik skarżącej wniosła o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej w wysokości 208, 25 zł powiększonej o stawkę 23 % podatku VAT, na którą według pełnomocnika składa się: opłata za zastępstwo w postępowaniu przed sądem drugiej instancji w wysokości 150 % stawki minimalnej oraz kwota 28, 25 zł z tytułu niezbędnych, udokumentowanych wydatków (17 zł- opłaty skarbowej od pełnomocnictwa oraz 11, 25 zł- trzy opłaty za przesyłki pocztowe). Pełnomocnik podwyższenie stawki opłaty za zastępstwo prawne uzasadniła rodzajem i stopniem zawiłości sprawy, a także wymaganym nakładem pracy, który wyrażał się nie tylko sporządzeniem skargi kasacyjnej ale również przygotowaniem kilku pism procesowych. Mając na względzie przedstawione wyżej okoliczności Sąd uznał, że pełnomocnikowi należy przyznać opłatę za zastępstwo prawne oraz poniesione, udokumentowane niezbędne wydatki (opłatę skarbową od pełnomocnictwa, koszty przesyłek pocztowych), tj. łącznie kwotę 175, 85 zł (kwota dotycząca opłaty za zastępstwo prawne zawiera podatek VAT) wyliczoną stosownie do § 19 w zw. z § 18 ust. 1 pkt 2 lit. "b" w zw. z pkt 1 lit. "c" oraz w zw. z § 2 ust. 3 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1348 z późn. zm.) w zw. art. 5 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 8 ust. 1 w zw. z art. 41 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm.). Wniosek pełnomocnika skarżącej o przyznanie opłaty za zastępstwo prawne w zakresie przekraczającym ww. kwotę jest bezzasadny. W ocenie orzekającego niniejsza sprawa nie ma charakteru zawiłego, a wykonane przez pełnomocnika czynności są zwykłymi (a nie nadzwyczajnymi) działaniami, których dokonanie wymagałoby znacznego nakładu pracy. Bezwątpienia tego rodzaju czynności ustawodawca ustalając minimalne stawki opłaty za zastępstwo prawne brał pod uwagę. Dodać należy, że zasadniczo orzekający powinien był również odmówić przyznania pełnomocnikowi wydatków dokonanych przed wydaniem przez tut. Sąd wyroku z dnia 13 października 2010 r. (np. opłata od pełnomocnictwa, opłata za przesyłkę z dnia 25 czerwca 2009 r.), bowiem przed wydaniem wyroku (czyli przed zakończeniem postępowania przed I instancją) pełnomocnik powinna była zgłosić fakt ich dokonania i wydatków tych w tym okresie dochodzić. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi- zwanej dalej u.p.s.a. (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), wyżej wskazanych przepisów oraz art. 258 § 2 pkt 8 u.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.