II SAB/Wr 54/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Zygmunt Wiśniewski Sędzia NSA Halina Kremis Sędzia WSA Alicja Palus (sprawozdawca) Protokolant Izabela Szczerbińska po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 23 lipca 2013 r. sprawy ze skargi A. D. Sp. z o.o. sp. k. na przewlekłość Burmistrza Miasta K. w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy oddala skargę. A. D. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością Spółka komandytowa z siedzibą w P. ul. G.[...], reprezentowana przez pełnomocnika, wniosła w dniu 12 marca 2013 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skargę na bezczynność Burmistrza Miasta K. w sprawie o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji obejmującej budowę budynku handlowo – usługowego wraz z elementami infrastruktury technicznej na działkach nr [...]i[...], AM-[...], obręb U. w K. W petitum skargi pełnomocnik skarżącej Spółki powołując się na przepisy art. 3 § 2 pkt 8, art. 50 § 1, art. 52 § 2 i art. 54 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., Nr 270, poz. 1101) wskazała, że przedmiotem skargi jest: 1. niezałatwienie sprawy przez Burmistrza Miasta K. w terminie wyznaczonym przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze postanowieniem z dnia [...] r. (Nr[...]) do dnia 15 lutego 2013 r. poprzez niepodjęcie żadnych istotnych czynności zmierzających do rozstrzygnięcia sprawy z wniosku A. D. Sp. z o.o. Sp. k. z dnia [...] r. o wydanie decyzji w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku handlowo – usługowego na działkach o numerach ewidencyjnych [...] i [...], położonych przy ul. N. w K. i w konsekwencji niewydanie decyzji do wyznaczonej daty, a następnie bezpodstawne i nieuzasadnione wydłużenie terminu do załatwienia sprawy na dalszy okres t.j. do dnia 15 marca 2013 r. oraz niewyjaśnienie przyczyn i nieustalenie osób winnych niezałatwienia sprawy w terminie, 2. przewlekłe prowadzenie postępowania przez Burmistrza Miasta K. w sprawie powyżej opisanej i niepodjęcie żadnych skutecznych działań na podstawie przepisów kodeksu postępowania administracyjnego, przez co nie doszło do wydania rozstrzygnięcia w przedmiotowej sprawie. Jednocześnie pełnomocnik strony skarżącej zarzuciła naruszenie przez Burmistrza Miasta K. przepisów: art. 8, art. 12, art. 35 § 1 i art. 36 § 1 kodeksu postępowania administracyjnego w sposób w skardze opisany. Powołując się na sformułowane w skardze zarzuty pełnomocnik skarżącej Spółki wniosła o: 1. Zobowiązanie Burmistrza Miasta K. do merytorycznego zakończenia sprawy w przedmiocie wniosku o warunkach zabudowy dla inwestycji obejmującej budowę budynku handlowo - usługowego wraz z elementami infrastruktury technicznej na działkach nr [...] i [...] w terminie 14 dni od dnia doręczenia mu akt; 2. Zobowiązanie Burmistrza Miasta K. do wyjaśnienia przyczyn i ustalenia osób winnych niezałatwienia sprawy w terminie i w przypadku ustalenia osób winnych - pociągnięcie ich do odpowiedzialności dyscyplinarnej zgodnie z art. 38 kpa. 3. Stwierdzenie, że niezałatwienie określonej w punkcie 1. sprawy w terminie i przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. 4. Wymierzenie na podstawie art. 149 § 2 w zw. z art. 154 § 6 ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Burmistrzowi Miasta K. grzywny w wysokości maksymalnej - z uwagi na uporczywość i podejmowanie działań niebudzących zaufania do organu władzy publicznej. 5. Zobowiązanie Burmistrza Miasta K. do wydania Skarżącej decyzji w sprawie ustalenia warunków zabudowy bez dalszej przewlekłości postępowania i naruszenia prawa przy uwzględnieniu jako obowiązującego zapewnienia Spółki W[...] Sp. z o.o. z dnia [...] r., co do dostawy wody i odprowadzania ścieków oraz o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi przedstawiona została szczegółowa argumentacja odnosząca się do poszczególnych zarzutów i wniosków w niej zawartych. W odpowiedzi na skargę zamieszczonej w piśmie doręczonym Sądowi w dniu 29 marca 2013 r. Burmistrz Miasta K. przedstawił w chronologicznym porządku wszystkie czynności przeprowadzone w toku postępowania w opisanej na wstępie sprawie oraz przedstawił uwarunkowania prawne, istotne w sprawie o ustalenie warunków zabudowy, a ponadto poinformował, że decyzją z dnia [...] r., doręczoną stronie skarżącej w dniu [...] r. odmówił ustalenia warunków zabudowy dla wnioskowanej inwestycji. W dniu 18 lipca 2013 r. pełnomocnik Burmistrza Miasta K. skierował do Sądu pismo procesowe oznaczone jako ,,odpowiedź na skargę", w którym oświadczył, że podtrzymuje dotychczasowe stanowisko organu przyjęte w sprawie oraz wnosi o odrzucenie skargi w zakresie wyjaśnienia przyczyn oraz ustalenia osób winnych niezałatwienia sprawy w terminie, oddalenie skargi w pozostałym zakresie, a ponadto o odroczenie rozprawy wyznaczonej na dzień 23 lipca 2013 r. z uwagi na kolizję rozpraw. Na rozprawie w dniu 23 lipca 2013 r. Sąd postanowił nie uwzględnić wniosku pełnomocnika organu o jej odroczenie. Obecna na rozprawie pełnomocnik substytucyjny A. D. Sp. z o.o. Sp. k. oświadczyła, że wobec wydania w dniu [...] r. decyzji w sprawie o ustalenie warunków zabudowy cofa skargę wniesioną w tej sprawie, a ponadto, że decyzja ta została uchylona przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W., a sprawa przekazana do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. Obecnie Burmistrz Miasta K. ponownie prowadzi postępowanie w tej sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny podjął orzeczenie w sprawie po rozważeniu następujących okoliczności faktycznych i prawnych: Należy przede wszystkim wyjaśnić, że w przepisie art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 11 1269) ustawodawca zastrzegł, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem /jeżeli ustawy nie stanowią inaczej/, formułując w ten sposób generalne kryterium wiążące sądy administracyjne w pełnym zakresie ich kognicji. Jednoznaczność tej zasady sprawia, że wojewódzki sąd administracyjny w toku podjętych czynności rozpoznawczych dokonuje oceny co do zgodności kontrolowanej decyzji (innego aktu lub czynności) z przepisami prawa materialnego, które mają zastosowanie w sprawie oraz z przepisami prawa procesowego, regulującymi tryb jej wydania lub tryb podjęcia innego aktu albo czynności będącej przedmiotem zaskarżenia. Wiążące są przy tym przepisy obowiązujące w dacie wydania zaskarżonego aktu. Mając na względzie wskazane powyżej kryterium legalności Wojewódzki Sąd Administracyjny po poddaniu ocenie przedstawionych okoliczności faktycznych i istniejących okoliczności prawnych nie znalazł podstaw do uwzględnienia skargi mimo rozważenia w toku podejmowanych czynności przepisu art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), z którego wynika, że Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Wniesiona w niniejszej sprawię skarga na bezczynność jest środkiem prawnym uwzględnionym w przepisie art. 3 § 2 pkt 8 powołanej wcześniej ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, określającym zakres jurysdykcji sądów administracyjnych i umożliwia przeprowadzenie sądowej kontroli działalności administracji publicznej, o której mowa w art. 1 § 1 wskazanej wcześniej ustawy ustrojowej. Na mocy powołanego wcześniej przepisu procesowego ustawodawca poddał ocenie Sądu zachowanie organu administracji publicznej polegające na opieszałym, nieefektywnym – w kontekście zaleconej ustawowo powinności załatwienia sprawy bez zbędnej zwłoki – prowadzeniu postępowania, a w konsekwencji niepodejmowania finalnej czynności orzeczniczej w terminach określonych przez ustawodawcę w przepisach procesowych lub materialnych przepisach szczególnych, a także nieuzasadnionym nadużywaniu instytucji przewidzianej w art. 36 § 1 kpa w przypadkach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 sądowoadministracyjnej ustawy procesowej tzn. w sytuacjach, w których wydaje się decyzje administracyjne, postanowienia w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowania, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty, postanowienia w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, inne niż określone w pkt 1-3 akty albo czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Wniesiona w rozpoznawanej sprawie skarga dotyczyła prowadzonego przez Burmistrza Miasta K. postępowania wszczętego w dniu [...]r. na wniosek o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku handlowo – usługowego na działkach oznaczonych numerami ewidencyjnymi [...] i [...], położonymi przy ul. N. w K., złożony przez A. D. Spółkę z o.o. Spółka k. z siedzibą w P. przy ul. G.[...] jako potencjalnego inwestora. W sprawie o ustalenie warunków zabudowy dla przyszłej inwestycji możliwość uwzględnienia wniosku oceniana jest w odniesieniu do przepisów ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. z 2012 r., poz. 647). Należy ona do sfery materialnego prawa administracyjnego, co podporządkowuje czynności procesowe podejmowane w sprawie rozstrzyganej przy jej zastosowaniu przepisom kodeksu postępowania administracyjnego. Ustawa ta zobowiązuje generalnie organy administracji do załatwienia sprawy bez zbędnej zwłoki. Zgodnie z jej przepisem art. 35 § 3 załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej – nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania. Przyjęte w omawianej ustawie procesowej terminy załatwienia sprawy oznaczają okres, w którym konkretna sprawa administracyjna, dotycząca indywidualnie określonego podmiotu powinna zostać rozstrzygnięta w formie decyzji. Na niezałatwienie sprawy w terminie ustawowym oraz na przewlekłe prowadzenie postępowania stronie przysługuje zażalenie do organu wyższego stopnia, a po wyczerpaniu tego trybu – niezależnie od rezultatu – skarga do wojewódzkiego sądu administracyjnego na bezczynność organu właściwego w sprawie, jak i na przewlekłe prowadzenie przez ten organ postępowania. Z tego uprawnienia skorzystała skutecznie w rozpoznawanej sprawie skarżąca spółka. Z materiału sprawy wynika bowiem, że w dniu 19 grudnia 2012 r. skierowała w trybie art. 37 § 1 kpa zażalenie na niezałatwienie sprawy do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W., uwzględnione postanowieniem tego organu z dnia [...]r. (Wr[...]) orzekającym o wyznaczeniu Burmistrzowi Miasta K. terminu do dnia 15 lutego 2013 r. na załatwienie przedmiotowej sprawy, zarządzającym wyjaśnienie przyczyn i ustalenie osób winnych niezałatwienia sprawy w terminie i stwierdzającym, że niezałatwienie sprawy w terminie miało miejsce z rażącym naruszeniem prawa. W tym kontekście należy też wyjaśnić, że ustawodawca modyfikując poprzez art. 1 pkt 8 ustawy z dnia 3 grudnia 2010 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania administracyjnego oraz ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2011 r. Nr 6, poz. 18) instytucję bezczynności i wprowadzając do zakresu przepisów ją normujących nieznane dotychczasowemu stanowi prawnemu pojęcie "przewlekłości" nie sformułował jednoczenie jej definicji legalnej. W nauce i orzecznictwie podkreśla się, że pojęcie to ma inny zakres znaczeniowy niż ,,bezczynność organu". Sąd w składzie orzekającym podziela opinię wyrażoną w judykaturze administracyjnej, zgodnie z którą dokonując wykładni literalnej i celowościowej "przewlekłe prowadzenie postępowania" oznacza opieszałe, niesprawne i nieskuteczne działanie organu, albo jedynie pozorowanie działania w sytuacji, gdy sprawa mogła być załatwiona w terminie krótszym (np. wyrok WSA w Warszawie z dnia 9 lutego 2012 r., sygn. akt I SAB/Wa 456/11, Lex nr 1137479). Zbieżne z taką oceną są wypowiedzi przedstawicieli doktryny wskazujących, że "przewlekłe prowadzenie postępowania" oznacza takie działanie lub zaniechanie organu, które sprowadza się do prowadzenia postępowania w sposób nieefektywny, poprzez wykonywanie czynności w dużym odstępie czasu bądź wykonywaniu czynności pozornych, powodujących, że formalnie organ nie jest bezczynny (por. J. Drachal, J. Jasielski, R. Stankiewicz (w:) Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, pod red. R. Hausera i M. Wierzbowskiego, Warszawa 2011, tezy do art. 149). Również mnożenie przez organ czynności dowodowych ponad potrzebę wynikającą z istoty sprawy (J. Borkowski (w:) B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego, Komentarz, Warszawa 2011, tezy do art. 37). Sytuację tą należy zatem odróżnić od stanu bezczynności charakteryzującego się brakiem jakichkolwiek działań (Z. Kmieciak, Przewlekłość postępowania administracyjnego, PiP z 2011, nr 6, s. 30-43). W uznaniu Sądu w tak określonych warunkach prawnych przewlekłość w prowadzeniu postępowania wystąpi wówczas, gdy organ dysponujący kompetencją nie załatwia sprawy w terminie, nie pozostając jednocześnie w bezczynności, a podejmowane przez ten organ czynności procesowe nie charakteryzują się koncentracją niezbędną w świetle art. 12 k.p.a. ustanawiającego zasadę szybkości postępowania, względnie mają charakter czynności pozornych, nie istotnych dla merytorycznego załatwienia sprawy. Inaczej rzecz ujmując przewlekłe prowadzenie przez organ postępowania administracyjnego zaistnieje wówczas, gdy będzie mu można skutecznie przedstawić zarzut niedochowania należytej staranności w takim zorganizowaniu postępowania administracyjnego by zakończyło się ono w rozsądnym terminie, względnie zarzut przeprowadzania czynności (w tym dowodowych) pozbawionych dla sprawy jakiegokolwiek znaczenia. A contrario nie sposób przypisać organowi przewlekłego prowadzenia postępowania w sytuacji, gdy podejmuje on wszelkie możliwe, a konieczne dla zakończenia postępowania działania, które jednakże z przyczyn niezależnych od organy nie przynoszą oczekiwanego skutku, w postaci zakończenia postępowania administracyjnego. W doktrynie prawa administracyjnego wskazuje się, że przewlekłość postępowania oznacza stan, w którym organ administracyjny w sposób nieuzasadniony "przedłuża" termin załatwienia sprawy w trybie art. 36 § 2 k.p.a., powołując się na niezależne od niego przyczyny uniemożliwiające dotrzymanie terminu podstawowego (Z. Kmieciak, Przewlekłość postępowania administracyjnego., Państwo i Prawo 2011/6/30). Nie każda jednak zwłoka może być przyczyną stwierdzenia przewlekłości, lecz jedynie zwłoka nieuzasadniona. Ocena, czy postępowanie trwa dłużej niż to konieczne, dokonywana musi być na podstawie zarówno analizy charakteru dokonywanych czynności, jak i stanu faktycznego sprawy. Biorąc pod uwagę, iż skarga na przewlekłość prowadzenia postępowania administracyjnego jest instytucją stosunkowo nową w systemie prawa zasadnym wydaje się także odwołanie do dorobku orzecznictwa sprawowanego w odniesieniu do przepisów ustawy z dnia z dnia 17 czerwca 2004 r. o skardze na naruszenie prawa strony do rozpoznania sprawy w postępowaniu sądowym bez nieuzasadnionej zwłoki (Dz. U. Nr 179, poz. 1843 z późn. zm.). W orzecznictwie tym trafnie wskazano między innymi, iż długi czas trwania postępowania nie może być utożsamiany z przewlekłością postępowania (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 30 listopada 2010 r., sygn. II GPP 4/10, publ. Lex nr 742744) oraz iż przewlekłość postępowania zachodzi, gdy jest ono długotrwałe, prowadzone rozwlekle i trwa ponad konieczność wyjaśnienia okoliczności faktycznych i prawnych niezbędnych do końcowego rozstrzygnięcia, będących w związku przyczynowym z działaniem lub bezczynnością sądu (por. postanowienie Sądu Apelacyjnego w Krakowie z dnia 22 marca 2007 r., sygn. II S 1/07, publ. Lex nr 269383). Przewlekłość postępowania odmiennie od bezczynności organu w sprawie, względnie od niewykonania wyroku sądu uwzględniającego skargę na bezczynność, jest zatem pojęciem względnym, albowiem przewlekłość postępowania zachodzi, gdy zwłoka w rozpoznaniu sprawy przez organ jest nadmierna (rażąca) i nie znajduje uzasadnienia w obiektywnych okolicznościach sprawy (np. wyrok NSA z dnia 26 października 2012 r., sygn. akt II OSK 1956/12, Lex nr 1233717; wyrok WSA w Łodzi z dnia 7 marca 2012 r., sygn. akt II SAB/Łd 2/12, Lex nr 1139147). Ponadto – zdaniem Sądu – dokonując oceny zasadność zarzutu przewlekłego prowadzenia postępowania przez organ administracji publicznej nie można pozostawić poza zakresem rozważań kwestii unormowanych w przepisach art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 kpa tj. powinności wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego oraz oceniania istotnych okoliczności z uwzględnieniem całokształtu materiału dowodowego, a także regulacji zawartej w przepisie art. 35 § 5 kpa, według którego do terminów załatwienia sprawy nie wlicza się terminów przewidzianych w przepisach prawa dla dokonania określonych czynności, okresów zawieszenia postępowania oraz okresów opóźnień spowodowanych z winy strony albo z przyczyn niezależnych od organu. Kierując się opisanymi powyżej przesłankami i kryteriami typowania sposobu prowadzania postępowania w sprawie administracyjnej jako przewlekły Sąd w składzie orzekającym uznał, że skarga wniesiona w rozpoznawanej sprawie nie jest zasadna. Zdaniem Sądu materiał sprawy na podstawie którego – zgodnie z przepisem art. 133 § 1 powołanej wcześniej ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – orzeka sąd administracyjny nie uprawnia do stwierdzenia, że Burmistrz Miasta K. podejmował w toku prowadzonego postępowania czynności pozorne, nie istotne dla merytorycznego załatwienia sprawy czy też działał w sposób opieszały, nieefektywny, wykazując brak należytej staranności w organizowaniu postępowania albo nadużywał swojej kompetencji w zakresie czynności dowodowych w tym wyczerpującego zebrania materiału dowodowego. Kalendarium czynności wynikające z akt sprawy, przedstawione też szczegółowo w odpowiedzi na skargę przeczy argumentom przedstawionym w uzasadnieniu skargi. Sąd w toku dokonywanych w sprawie czynności ocennych zwrócił m.in. uwagę na konieczność usunięcia braków formalnych wniosku o ustalenie warunków zabudowy dla przedmiotowej inwestycji, terminy doręczenia opinii jednostek zapewniających obsługę medialną, konieczność sprecyzowania kwestii ilości i sposobu odprowadzania wód opadowych czy też złożony w dniu [...] r. wniosek o zmianę przyjętego w projekcie decyzji wskaźnika zabudowy dla obu działek z dopuszczalnych 6% na 25% powierzchni. Zważyć też należy, że zamierzona, a objęta przedmiotowym wnioskiem inwestycja ze względu na swój charakter i funkcję wymaga stosownego przygotowania i zanalizowania nie tylko pod względem architektonicznym poprzez określenie parametrów wielkościowych, ale także pod względem infrastrukturalnym. Z tego względu Sąd nie podziela tak kategorycznie formułowanych przez skarżącą Spółkę zarzutów dotyczących wycofania się Spółki W[...] z uzgodnienia wniosku dokonanego w dniu [...] r. i nałożenie przez organ obowiązku ponownego uzyskania zapewnienia dostawy wody i odbioru ścieków w ilości określonej przez wnioskodawcę, uznając, że uzasadniają to wymogi art. 7 i art. 77 § 1 kpa. W ocenie Sądu – uwzględniającego treść przepisu art. 62 ust. 1 powoływanej wcześniej ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym – Burmistrz Miasta K. był uprawniony do podjęcia postanowienia o zawieszeniu postępowania w sprawie, którego legalność z woli ustawodawcy poddana jest kontroli instancyjnej poprzez zażalenie skonstruowane na zasadzie skargowości. Z tego środka zaskarżenia i możliwości weryfikowania postanowień orzekających o zawieszeniu postępowania skarżąca Spółka skutecznie skorzystała. (Sąd – przyznając, że przedmiotem oceny prowadzonej w tej sprawie jest wyłącznie sposób prowadzenia postępowania przez Burmistrza Miasta K. – uznał jednak za celowe wyjaśnić, że nie podziela stanowiska Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. przyjętego w postanowieniu z dnia [...] r. Nr [...] oraz w postanowieniu z dnia [...] r. Nr[...]). Mając na względzie wynikające z materiału sprawy okoliczności faktyczne oraz istniejące uwarunkowania prawne Sąd uznał, że Burmistrzowi Miasta K. prowadzącemu postępowanie w sprawie wszczętej wnioskiem A.D. Sp. z o.o. Sp. k. z dnia 2 marca 2012 r. (skorygowanym w dniu 26 marca 2012 r.) o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku handlowo – usługowego na działkach o numerach ewidencyjnych [...] i [...] położonych przy ul. N.w K. nie można zarzucić nieuzasadnionego przedłużania postępowania, prowadzenia go w sposób nieefektywny, czy też podejmowania czynności w rozległych odstępach czasu albo czynności pozornych. Dokonywane przez organ czynności procesowe są uzasadnione przepisami prawa materialnego i procesowego, odległości czasowe pomiędzy poszczególnymi czynnościami nie są nadmierne (przy uwzględnieniu przepisu art. 35 § 5 kpa), a wnioskodawcy zapewniono skorzystanie z wszystkich uprawnień i gwarancji procesowych. W przedstawionych powyżej okolicznościach Wojewódzki Sąd Administracyjny – nie znajdując podstaw do stwierdzenia w rozpoznawanej sprawie przewlekłości postępowania – stosownie do przepisu art. 151 wskazywanej wcześniej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.