II SAB/Wr 66/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Siedlecka po rozpoznaniu w dniu 6 listopada 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. O. na przewlekłość Wójta Gminy N. R. w przedmiocie zapewnienia dojazdu do działki postanawia odrzucić skargę. J. O. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skargę na przewlekłość Wójta Gminy N. R. w przedmiocie zapewnienia dojazdu do działki. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu jako niedopuszczalna. Przedmiot skargi do sądu administracyjnego jest ściśle określony przepisami prawa. Sąd administracyjny kontroluje działalność lub przewlekłość organów administracji publicznej. Kontrola działalności oznacza kontrolę takich zachowań (aktów, działań, czynności) organów administracji publicznej, które podjęte zostały we władczych formach wymienionych w art. 3 § 2 pkt 1 – 7 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302, dalej: p.p.s.a.). Kontrola przewlekłości postępowania ma natomiast miejsce tylko w przypadkach, gdy organy są zobowiązane do podjęcia działania, natomiast nie czynią tego (nie podejmują działania) w ustawowym terminie wyznaczonym dla załatwienia sprawy (art. 3 § 2 pkt 8 i 9 p.p.s.a.). Zgodnie bowiem z art. 3 § 2 pkt 8 i 9 p.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a (pkt 8); jak też skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. Właściwość sądu administracyjnego nie obejmuje natomiast spraw, w których obowiązujące prawo nie nakłada na organ obowiązku działania: w ogóle lub w określonym terminie. Zdaniem sądu, z taką sprawą niepodlegającą kognicji sądu administracyjnego mamy do czynienia w niniejszej sprawie w realiach, której skarżący przewlekłość Wójta Gminy N. R. upatruje w niezałatwieniu sprawy zapewnienia dojazdu do jego działki. Zgodnie z art. 7 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym, zaspokajanie zbiorowych potrzeb wspólnoty, w tym w zakresie gminnych dróg, należy do zadań własnych gminy. Z nałożonego na gminy obowiązku budowy dróg gminnych nie wynika jednak uprawnienie do żądania wybudowania określonej drogi lub wykupienia określonej nieruchomości celem wybudowania takiej drogi lub uczynienia z niej (dotychczas własności prywatnej) drogi zapewniającej komunikację z siecią dróg publicznych. Gmina samodzielnie decyduje o zaspokajaniu zbiorowych potrzeb wspólnoty, w tym o konieczności budowy określonych dróg gminnych i tworzenia, poszerzania czy opracowywania nowej sieci komunikacji drogowej. Jednakże z faktu, że zaspokajanie zbiorowych potrzeb wspólnoty w zakresie dróg gminnych należy do obowiązkowych zadań własnych gminy nie wynika obowiązek gminy zapewnienia dojazdu do działek prywatnych w terminie i miejscu preferowanym przez stronę skarżącą. A zatem należy stwierdzić, że nałożenie przez powołane przepisy na gminę obowiązku budowy drogi nie prowadzi do powstania po stronie mieszkańca gminy, ani żadnego innego podmiotu, uprawnienia na podstawie którego przysługiwałoby mu żądanie budowy przez gminę drogi lub zapewnienie dojazdu do konkretnej działki. Tym samym stwierdzić należy, że po wpłynięciu wniosku o zapewnienie dojazdu do określonej działki, organy samorządowe nie są obowiązane przepisami prawa do wydania któregoś z aktów lub dokonania czynności określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4a p.p.s.a. W konsekwencji, nierozpoznanie wniosku skarżącego w formie decyzji, postanowienia, innego aktu lub czynności o charakterze władczym, nie mogło stanowić przedmiotu przewlekłości, a tym samym nie mogło doprowadzić do merytorycznego rozpoznania skargi. Ta bowiem jest niedopuszczalna z uwagi na jej przedmiot, niepodlegający kognicji sądów administracyjnych. Zarzucana przez stronę skarżącą przewlekłość organu nie dotyczy w istocie rozstrzygnięcia indywidualnej sprawy administracyjnej. Wniosek skarżącego nie zainicjował sprawy administracyjnej; organ nie był zobowiązany do załatwienia sprawy skarżącego ani w formie decyzji, ani postanowienia, ani też innego aktu lub czynności regulujących indywidualne obowiązki lub uprawnienia skarżącego. Stąd też sąd ocenił wniesioną skargę jako niedopuszczalną i podlegającą odrzuceniu, o czym na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.