II SAB/Wr 9/13

| | Sygn. akt II SAB/Wr 9/13, , WYROK, , W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ, , Dnia 19 kwietnia 2013 r., , Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, w składzie następującym:, , Przewodniczący: Sędzia NSA Zygmunt Wiśniewski (sprawozdawca), Sędziowie: Sędzia WSA Olga Białek, Sędzia WSA Ireneusz Dukiel, , Protokolant Edyta Forysiak, , po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 9 kwietnia 2013 r., sprawy ze skargi P.K., na bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ś., w przedmiocie samowolnych robót budowlanych polegających na wykonaniu otworu drzwiowego i schodów z lokalu użytkowego, , stwierdza, że bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ś. nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa;, umarza postępowanie sądowe w zakresie dotyczącym zobowiązania organu do wydania aktu;, zasądza od Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ś. na rzecz skarżącego kwotę 100 (słownie: sto) złotych tytułem zwrotu kosztów, sądowych., Pismem z dnia 24 czerwca 2011 r. skarżący złożył do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ś. wniosek o "zajęcie stanowiska i udzielenie informacji" w sprawie wybicia otworów drzwiowych i wybudowania schodów przez właścicielkę lokalu nr 3 w budynku nr 50 przy ul. [...] w Ś.. Pismem z dnia 15 listopada 2011 r. organ zawiadomił strony o wszczęciu postępowania administracyjnego "w sprawie samowolnych robót budowlanych polegających na wykonaniu otworu drzwiowego i schodów z lokalu użytkowego nr 3 w budynku zlokalizowanym w Ś. przy ul. [...] nr 50". W dniu 28 listopada 2011 r. organ ten zawiadomił skarżącego, że sprawa zostanie załatwiona do 29 lutego 2012 r. Na skutek złożonego przez skarżącego zażalenia na przewlekłość postępowania administracyjnego – D. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego we W. postanowieniem z dnia 11 października 2012 r. Nr [...] wyznaczył organowi dodatkowy 30-dniowy termin załatwienia sprawy. Decyzją z dnia [...] r. Nr [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ś. rozstrzygnął sprawę zainstalowania schodów do lokalu nr 3 w budynku nr 50 przy ul. [...] w Ś., natomiast nie rozstrzygnął sprawy dotyczącej wykonania otworów drzwiowych w miejscu istniejących otworów okiennych. Na skutek złożonego przez skarżącego zażalenia, D. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego we W. postanowieniem z dnia 11 października 2012 r. Nr [...] wyznaczył Powiatowemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego w Ś. 30 – dniowy termin załatwienia sprawy we wskazanym wyżej zakresie. W dniu 3 grudnia 2011 r. skarżący złożył za pośrednictwem organu skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu na bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ś. w zakresie samowolnych robót budowlanych polegających na wykonaniu otworu drzwiowego we wskazanym wyżej budynku. W odpowiedzi na skargę organ wskazał, że powyższa sprawa została już rozstrzygnięta, albowiem decyzją z dnia 10 grudnia 2012 r. Nr [...] postępowanie administracyjne w tej sprawie zostało umorzone. Należy dodać, że D. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego we W. decyzją z dnia 20 lutego 2013 r., wydaną na skutek odwołania P.K., uchylił decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ś. z dnia 10 grudnia 2012 r. Nr [...] umarzającej postępowanie administracyjne w sprawie samowolnych robót budowlanych polegających na wykonaniu drzwi w ścianie zewnętrznej budynku przy ul. [...] 50 w Ś. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji zarówno co do budowy schodów jak i wykonania otworów drzwiowych w miejscu istniejących otworów okiennych. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na wstępie podnieść należy, iż bezczynność organu zachodzi, gdy w prawnie określonym terminie organ nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie - ale mimo ustawowego obowiązku - nie zakończył go wydaniem stosownego aktu. Dla stwierdzenia bezczynności organu nie ma przy tym znaczenia fakt z jakich powodów dany akt administracyjny nie został podjęty, a w szczególności, czy bezczynność ta została spowodowana zawinioną lub też niezawinioną opieszałością organu w jego podjęciu. Okoliczności jakie spowodowały zwłokę organu oraz jego działania w toku rozpoznawania sprawy (jak też zaniechania) oraz stopień przekroczenia terminów będą miały natomiast znaczenie przy ocenie Sądu, czy stwierdzona bezczynność miała charakter kwalifikowany, tj. czy była ona rażąca, w rozumieniu art. 149 § 1 zd. drugie ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2012 r. poz. 270; dalej jako: "p.p.s.a."), czy też nie. Zgodnie z ustanowioną w art. 12 k.p.a. zasadą szybkości postępowania organy administracji publicznej powinny działać w sprawie wnikliwie i szybko posługując się możliwie najprostszymi środkami prowadzącymi do jej załatwienia (§ 1). Sprawy, które nie wymagają zbierania dowodów, informacji lub wyjaśnień, powinny być załatwione bezzwłocznie (§ 2). W myśl art. 35 § 1 k.p.a. organy administracji publicznej obowiązane są załatwiać sprawy bez zbędnej zwłoki. Załatwienie zaś sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej - nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania (art. 35 § 3 k.p.a.). Artykuł 36 § 1 k.p.a. nakłada natomiast na organy administracji publicznej obowiązek zawiadomienia strony o każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie określonym w art. 35 k.p.a., a także o każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie określonym w przepisie szczególnym, z podaniem przyczyny zwłoki oraz wskazania nowego terminu jej załatwienia. Przenosząc powyższe uwagi na grunt rozpatrywanej sprawy, stwierdzić należy, że wystąpiły w niej niewątpliwie przesłanki, uzasadniające stwierdzenie bezczynności organu a tym samym wydanie orzeczenia, o którym mowa w art. 149 § 1 p.p.s.a., jednakże w zdaniu drugim, a to z tego względu, że z uwagi na wydanie decyzji przez organ I instancji w dniu 10 grudnia 2012 r. Sąd rozpoznający tę skargę nie może już zobowiązać organu do wydania rozstrzygnięcia, o czym mowa w zdaniu pierwszym przywołanego przepisu. Sąd orzekający w niniejszej sprawie podziela stanowisko zajęte w orzecznictwie sądowym, że przepis art. 149 p.p.s.a. w aktualnym brzmieniu zawiera normę, według której uwzględnienie skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania administracyjnego polega nie tylko na zobowiązaniu organu do wydania aktu w określonym terminie, ale także na rozstrzygnięciu o tym, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce oraz czy było to z rażącym naruszeniem prawa albo nie miało charakteru rażącego. Użycie w zdaniu drugim § 1 art. 149 p.p.s.a. wyrazu "jednocześnie" nie oznacza, że ta część przepisu ma zastosowanie tylko wówczas, gdy sąd zobowiązuje organ do wydania aktu w określonym terminie. Wręcz przeciwnie z analizy tego przepisu, w kontekście przepisu art. 4171 § 3 k.c., wynika, że uwzględnienie skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania administracyjnego może polegać na stwierdzeniu, że bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa albo że naruszenie prawa nie było rażące, mimo że są podstawy do umorzenia postępowania sądowego w zakresie dotyczącym zobowiązania organu do wydania aktu, z uwagi na to, że akt taki został wydany przez organ po wniesieniu skargi do sądu. Należy przyjąć, iż wydanie przez organ decyzji po wniesieniu do sądu skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania administracyjnego, nie powoduje, stosownie do art. 149 § 1 p.p.s.a., że w zakresie dotyczącym rozstrzygnięcia o tym, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa, postępowanie sądowe stało się bezprzedmiotowe i podlega umorzeniu na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. (postanowienie NSA z dnia 26 lipca 2012 r., II OSK 1360/12, Orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego i wojewódzkich sądów administracyjnych 2013 r., Nr 1, poz. 7; postanowienie NSA z dnia 13 listopada 2012 r., I OSK 2626/12, Lex nr 1247155). Z tych też względów na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. należało w niniejszej sprawie umorzyć postępowanie sądowe jedynie w zakresie dotyczącym zobowiązania organu do wydania aktu, albowiem wobec wydania już tego aktu, postępowanie w tym zakresie stało się bezprzedmiotowe. Sąd uznał, że bezczynność organu nie miała charakteru rażącego naruszenia prawa, albowiem postępowanie administracyjne odnośnie całości wykonanych prac budowlanych obejmowało podjęcie szeregu czynności procesowych i dowodowych, a organ tylko nieznacznie przekroczył 30-dniowy terminu wyznaczony w postanowieniu D. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we W. z dnia 11 października 2012 r. Z akt administracyjnych organu wynika, że organ otrzymał inwentaryzację powykonawczą z oceną techniczną lokalu użytkowego z dnia 14 grudnia 2011 r. w dniu 28 listopada 2012 r. (o czym świadczy prezentata organu). Z tych też względów Sąd nie miał uzasadnionych podstaw do wymierzania organowi grzywny na podstawie art. 149 § 2 p.p.s.a. Orzeczenie o kosztach oparto o przepis art. 200 p.p.s.a.