II SAB/Wr 993/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Olga Białek Sędziowie: Sędzia NSA Halina Filipowicz-Kremis Sędzia WSA Adam Habuda (spr.) po rozpoznaniu w Wydziale II w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 3 lutego 2022 r. sprawy ze skargi R. Ż. na bezczynność Wojewody Dolnośląskiego w przedmiocie rozpatrzenia odwołania I. stwierdza, że Wojewoda Dolnośląski dopuścił się bezczynności; II. stwierdza, że bezczynność Wojewody Dolnośląskiego ma miejsce z rażącym naruszeniem prawa; III. zobowiązuje Wojewodę Dolnośląskiego do wydania aktu w terminie 30 dni od daty doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami administracyjnymi; IV. przyznaje od Wojewody Dolnośląskiego na rzecz strony skarżącej sumę pieniężną w kwocie 500 (słownie: pięćset) złotych; V. zasądza od Wojewody Dolnośląskiego na rzecz strony skarżącej kwotę 100 (słownie: sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Decyzją nr 331/2017 z dnia 13 września 2017 r. Starosta Zgorzelecki zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę obejmujące budowę ośmiu budynków mieszkalnych w zabudowie bliźniaczej. Wskazana decyzja została kilkakrotnie zmieniona: najpierw na mocy decyzji z dnia 23 stycznia 2018 r., następnie na mocy decyzji z 3 grudnia 2018 r. , a potem na mocy decyzji z dnia 27 marca 2019 r. Wszystkie wskazane decyzje nabrały waloru ostateczności. W dniu 6 września 2018 r. do Starostwa Powiatowego w Zgorzelcu wpłynął wniosek R. Ż. (dalej jako skarżąca) z żądaniem wznowienia postępowania i uznania za stronę postępowania w sprawie zakończonej decyzją ostateczną. Starosta Zgorzelecki dnia 19 października 2018 r. odmówił, w wyniku wznowionego postępowania, uchylenia decyzji nr 331/2017 zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę. Od tej decyzji odwołanie do Wojewody Dolnośląskiego wniosła skarżąca. Decyzją z dnia 12 czerwca 2019 r. Wojewoda uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. W rezultacie ponownego rozpatrzenia sprawy organ I instancji decyzją z dnia 20 lutego 2020 r. odmówił uchylenia decyzji nr 331/2017. Od tej decyzji dnia 11 marca 2020 r. skarżąca skierowała, za pośrednictwem Starosty Zgorzeleckiego, odwołanie do Wojewody Dolnośląskiego; wpłynęło do organu II instancji dnia 18 marca 2020 r. W odpowiedzi na zarzut Starosty Zgorzeleckiego, że odwołanie wpłynęło po upływie przewidzianego przepisami terminu, pełnomocnik skarżącej wskazał (pismem z dnia 21 kwietnia 2020 r.) dokumenty pocztowe, z których wynika, że odwołanie wniesiono z zachowaniem terminu. W tym samym piśmie pełnomocnik skarżącej umieścił załącznik w postaci wydruku ze strony internetowej Poczty Polskiej oraz kopię potwierdzenia nadania listu poleconego z dnia 7 marca 2020 r. W aktach sprawy znajduje się pismo Wojewody z dnia 6 kwietnia 2020 r. w którym organ zwraca się do pełnomocnika skarżącej o nadesłanie potwierdzenia nadania przesyłki zawierającej odwołanie. Pismem z dnia 30 kwietnia 2021 r. skarżąca wystosowała do Wojewody Dolnośląskiego ponaglenie w sprawie rozpatrzenia odwołania od decyzji Starosty Zgorzeleckiego z dnia 20 lutego 2020 r. Wskazała, że odwołanie od decyzji Starosty złożono dnia 6 marca 2020 r., dnia 20 kwietnia 2020 r. dosłano kopię potwierdzenia nadania, a odwołanie nadal nie zostało rozpatrzone. Przekazując ponaglenie Głównemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego, Wojewoda pismem datowanym na 5 maja 2021 r. wskazał, że na termin załatwienia sprawy wpłynęła potrzeba bezspornego ustalenia, czy zachowano termin do wniesienia odwołania, jak również liczba spraw załatwianych przez organ. W piśmie z dnia 21 maja 2021 r. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdził bezczynność i przewlekłe załatwianie sprawy przez Wojewodę Dolnośląskiego. Dnia 27 października 2021 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu wpłynęła skarga na bezczynność Wojewody Dolnośląskiego. Oprócz stwierdzenia bezczynności skarżąca R. Ż. wnosi o: 1) stwierdzenie, że bezczynność ma miejsce z rażącym naruszeniem prawa, 2) zobowiązanie Wojewody Dolnośląskiego do niezwłocznego rozstrzygnięcia odwołania, 3) ukaranie pracownika winnego niezałatwienia sprawy w terminie, 4) zasądzenia na rzecz skarżącej kosztów postępowania, 5) zasądzenia na rzecz skarżącej kwoty w wysokości 10 000 zł. W odpowiedzi na skargę Wojewoda jako przyczyny bezczynności wskazał potrzebę załatwienia sprawy zgodnie z zasadami praworządności i prawdy obiektywnej, dużą liczbę spraw, braki kadrowe. Wskazał także okresy, w których nastąpiło wstrzymanie terminów załatwiania spraw na mocy przepisów ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19 i innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (t. jedn. Dz. U. z 2021 r. poz. 2095). Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Skarga okazała się zasadna, i należało ją uwzględnić. Podstawy prawne i zakres kognicji sądu administracyjnego wyznacza Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r., która w art. 175 sytuuje sądy administracyjne w systemie wymiaru sprawiedliwości, a poprzez art. 184 nakazuje sądom administracyjnym, w zakresie określonym w ustawie, sprawować kontrolę działalności administracji publicznej. Ustawą, o której mowa w Konstytucji jest przede wszystkim ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t. jedn. Dz. U. z 2021 r. poz. 137), oraz ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325, dalej także jako p. p. s. a.) Jak stanowi art. 1 §1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t. jedn. Dz. U. z 2021 r. poz. 137), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie z art. 3 § 1 i 2 pkt 8 ustawy p. p. s. a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie, a kontrola ta polega na orzekaniu w sprawach skarg na, między innymi, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1 – 4. Sąd orzekł w sprawie na posiedzeniu niejawnym, w postępowaniu uproszczonym, stosownie do art. 119 pkt 4 p. p. s. a, zgodnie z którym sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. Artykuł 35§1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t. jedn. Dz. U. z 2021 r. poz. 735, dalej jako k. p. a.) stanowi, że organy administracji publicznej obowiązane są załatwiać sprawy bez zbędnej zwłoki. W kolejnych przepisach następuje sprecyzowanie wyrażenia "bez zbędnej zwłoki", poprzez wskazanie, że: 1) niezwłocznie powinny być załatwiane sprawy, które mogą być rozpatrzone w oparciu o dowody przedstawione przez stronę łącznie z żądaniem wszczęcia postępowania lub w oparciu o fakty i dowody powszechnie znane albo znane z urzędu organowi, przed którym toczy się postępowanie, bądź możliwe do ustalenia na podstawie danych, którymi rozporządza organ (art. 35 §2 k. p. a.) 2) nie później niż w ciągu miesiąca od dnia wszczęcia postępowania – powinny być załatwiane sprawy wymagające postępowania wyjaśniającego (art. 35§3 k. p. a.) 3) nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania – powinny być załatwiane sprawy szczególnie skomplikowane (art. 35§3 k. p. a.) 4) w ciągu miesiąca od dnia otrzymania odwołania – w postępowaniu odwoławczym (art. 35§3 k. p. a.). Skarga R. Ż. dotyczy postępowania odwoławczego, tak więc organ związany jest terminem miesięcznym, w którym ma obowiązek załatwić sprawę. Z akt administracyjnych sprawy wynika, że Wojewoda otrzymał odwołanie dnia 18 marca 2020 r., co w świetle regulacji k. p. a oznacza, że powinien je rozpoznać do dnia 18 kwietnia 2020 r. Sąd zauważył, że skarżąca wniosła ponaglenie. Ponaglenie jest takim środkiem prawnym służącym stronie postępowania administracyjnego, które ma dyscyplinować organ w zakresie ograniczenia jego nieterminowości. Strona, zgodnie z art. 37§1 k. p. a. ma prawo wniesienia ponaglenia jeżeli organ dopuścił się bezczynności, to znaczy nie załatwił sprawy w terminie określonym w art. 35 k. p. a. albo gdy postępowanie prowadzone jest przewlekle – to znaczy dłużej, niż jest to niezbędne do załatwienia sprawy. Strona, wnosząc ponaglenie, wyczerpuje środki zaskarżenia, co stanowi przesłankę dopuszczalności skargi do sądu administracyjnego na bezczynność organu lub przewlekłość postępowania (art. 52 § 2 p.p.s.a.). Wątpliwości organów co do wniesienia odwołania w terminie nie okazały się usprawiedliwione, bowiem skarżąca bezspornie wykazała fakt wniesienia odwołania w przewidzianym przepisami terminie. Nie należy więc traktować tej okoliczności jako uzasadniającej bezczynność i przewlekłość. Sąd wziął pod uwagę, że w okresie rozpatrywania odwołania R. Ż. obowiązywał art. 15zzs ustawy z dnia 31 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r. poz. 374). Zgodnie z tym przepisem, w związku z rozporządzeniami Ministra Zdrowia: z dnia 13 marca w sprawie ogłoszenia na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej stanu zagrożenia epidemicznego oraz z dnia 20 marca 2020 r. w sprawie ogłoszenia na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej stanu epidemii, bieg terminów procesowych w postępowaniach administracyjnych nie rozpoczyna się, a rozpoczęty ulega zawieszeniu. Wskazana regulacja uchylona została na podstawie ustawy z dnia 14 maja 2020 r. o zmianie niektórych ustaw w zakresie działań osłonowych w związku z rozprzestrzenianiem się wirusa SARS-CoV-2. Według art. 68 ust. 6 i 7 tej ustawy terminy, których bieg nie rozpoczął się lub uległ zawieszeniu rozpoczynają bieg (lub biegną dalej) po upływie 7 dni od dnia wejścia w życie ustawy zmieniającej. Skoro ustawa zmieniająca weszła w życie dnia 16 maja 2020 r., to termin rozpoczął bieg dnia 24 maja 2020 r. Przenosząc te regulacje, modyfikujące kodeksowe terminy załatwiania spraw, na płaszczyznę sprawy skarżącej, widzimy, że Wojewoda powinien załatwić sprawę do dnia 24 czerwca 2020 r. Nie uczynił tego, znalazł się więc w stanie bezczynności, a ponadto nie wystosował do skarżącej żadnych pism, w których informowałby o bezczynności, jej przyczynach i spodziewanym terminie załatwienia sprawy. Zawiadomienia Wojewody wydawane na podstawie art. 15 zzzzzn1 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych, wstrzymujące bieg terminów odwoławczych tylko w niewielkim stopniu sanują bezczynność organu. Dzieje się tak ponieważ pierwsze z tych zawiadomień, uwidocznione w aktach sprawy, pochodzi z dnia 17 grudnia 2020 r., wstrzymuje bieg terminów na 30 dni, co bezspornie pokazuje, że okres bezczynności od dnia 24 maja 2020 r. do dnia 17 grudnia 2020 r. nie jest w żaden sposób prawnie usprawiedliwiony. Również kolejne zawiadomienia Wojewody (z dnia 21 stycznia 2021 r., 23 marca 2021 r. oraz 27 kwietnia 2021 r. wydawane odpowiednio na okres 30 dni, 30 dni oraz 15 dni) jedynie nieznacznie zmniejszają okres bezczynności, wcale jednak nie likwidując owego niekorzystnego zjawiska administracyjnego. Należy przy tym wziąć pod uwagę, że nawet po wstrzymaniu terminów spowodowanym ostatnim z zawiadomień, organ nie załatwił sprawy, a przynajmniej Sąd nie odnajduje potwierdzenia załatwienia sprawy w aktach towarzyszących skardze. Warto tu podkreślić, że w chwili oceny ponaglenia wniesionego przez skarżącą do Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego w maju 2021 r. bezczynność organu została wyliczona na ponad 7 miesięcy, a okres ten zwiększył się o kolejne 5 miesięcy, bowiem skarga wpłynęła do Sądu dnia 27 października 2021 r. Łącznie Sąd ocenia zatem roczny okres bezczynności organu. Bezczynność jest napiętnowana przez ustawodawcę, literatura prawnicza także traktuje to zjawisko jako patologię administracyjną. Silnie odczuwanym od dłuższego czasu, niezwykle mocno eksponowanym w wypowiedziach sądów europejskich i krajowych problemem jest ten rodzaj patologii, który zwykło się określać mianem bezczynności, milczenia, opieszałości czy inercji administracji albo opisywać zwrotami ściślej odzwierciedlającymi procesowy aspekt analizowanego zjawiska, takimi jak zwłoka w załatwieniu sprawy, niezałatwienie jej w przewidzianym przez prawo lub ustalonym w trybie urzędowym terminie, przewlekłość postępowania bądź jego zastój ( G. Łaszczyca, Milczenie organu w świetle kodeksu postępowania administracyjnego, Państwo i Prawo 1999, z. 1, s. 52, P. Dobosz, Milczenie i bezczynność w prawie administracyjnym, Kraków 2011, s. 53). Stan wywołany wskazanym typem naruszeń prawa polegających na zaniechaniu działania przez administrację to, trzymając się ustawowych wyrażeń: bezczynność i – mówiąc o jej przejawie – niezałatwienie sprawy w terminie (we właściwym terminie lub terminie ustalonym stosownie do obowiązujących przepisów prawa procesowego) oraz przewlekłe prowadzenie postępowania (Z. Kmieciak, Ochrona jednostki przed bezczynnością administracji i przewlekłym prowadzeniem postępowania administracyjnego [w:] Zarys teorii postępowania administracyjnego, Warszawa 2014, s. 257). W orzecznictwie sądowym bezczynność ujmowana jest jako niedochowanie przez organ ustawowego terminu załatwienia sprawy, względnie jego sukcesywne przedłużanie bez zachowania aktów staranności przewidzianych w art. 36 k.p.a. (wyrok WSA z dnia 4 marca 2021 r., IV SAB/Po 171/20, Lex nr 3176811). Przywołując terminy, jakie wyznacza ustawodawca, opierając się na funkcjonujących w orzecznictwie i literaturze prawniczej rozumieniach bezczynności, Sąd ma ewidentne podstawy, by podzielić zarzut skarżącej, zgodzić się ze stanowiskiem Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego, i uznać, że Wojewoda Dolnośląski dopuścił się bezczynności. Następnie należy podnieść, że sąd administracyjny nie ma obowiązku łączyć każdej bezczynności z mocno ujemnym określeniem rażącego naruszenia prawa. Sąd może to zrobić, analizując okoliczności konkretnej sprawy, zwłaszcza przyczyny bezczynności w danym postępowaniu administracyjnym. Bezczynność o charakterze rażącego naruszenia prawa nie otrzymała w procesie stanowienia prawa definicji legalnej. Ustawodawca nie określił też żadnych kryteriów pozwalających na taki osąd. Kwestie te pozostawiono do dyskrecjonalnej oceny sądu. Sąd ten zobowiązany jest każdorazowo ustosunkować się do charakteru bezczynności w odniesieniu do konkretnej sprawy, której okoliczności zwykle odbiegają od innych, z uwzględnieniem indywidualnego jej rodzaju i stanu (wyrok NSA z dnia 17 listopada 2020 r. I OSK 1315/20, Lex nr 3089429). Przepisy prawne nie definiują, czym jest rażące naruszenie prawa. W judykaturze ukształtowało się stanowisko, według którego rażącym naruszeniem prawa - w rozumieniu art. 149 § 1a ustawy p.p.s.a. - jest stan, w którym bez żadnych wątpliwości i wahań w kontekście okoliczności danej sprawy można stwierdzić, że naruszono prawo w sposób oczywisty. W przypadku przekroczenia przez organ ustawowego terminu załatwienia sprawy, o tym, czy przewlekłość organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa nie decyduje tylko sam przedmiot sprawy, ale wszystkie okoliczności z tym związane, w tym także czas trwania przewlekłości (wyrok NSA z dnia 22 września 2021 r. III OSK 995/21, Lex nr 3227754). W sprawie skarżącej organ pozostawał w bezczynności 12 miesięcy. Akta administracyjne przesłane Sądowi nie wskazują na aktywność organu w tym okresie, w odniesieniu do pracy nad odwołaniem skarżącej. Z tych powodów, odwołując się do okresu, w którym organ nie zajmował się wnioskiem skarżącej, i zestawiając ten okres z ustawowymi terminami dla załatwiania spraw, a ponadto krytycznie oceniając tłumaczenia organu – Sąd zdecydował się potraktować niewątpliwe naruszenie prawa przez organ – jako rażące. Sąd nie przyjmuje tłumaczeń organu opierających się na trudnościach organizacyjnych i zbyt małej ilości pracowników. Sąd znajduje dla takiego stanowiska poparcie w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, który stwierdził: długiego rozpoznania wniosku nie mogą usprawiedliwiać takie przyczyny, jak np. zbyt mała obsada kadrowa pracowników organu w stosunku do znacznej liczby wpływających spraw. Nie można istotnego znaczenia przypisać usprawiedliwieniom, że opóźnienie nastąpiło gdyż sprawa nie trafiła od razu do zajmującego się nią pracownika (Wyrok NSA z dnia 15 września 2020 r. I OSK 889/20, Lex nr 3110552). Jako kuriozalny Sąd odbiera także ten kierunek obrony przyjęty przez organ, gdzie zwraca uwagę na potrzebę zachowania zasady prawdy obiektywnej i zasady praworządności. Organ naruszenie prawa tłumaczy praworządnością, a brak aktywności w zakresie sprawy skarżącej organ nazywa potrzeba rozpatrzenia odwołania w sposób prawidłowy. Organ, w ocenie Sądu, naruszył zasadę praworządności (legalności), a także inne zasady postępowania administracyjnego: zasadę terminowości i zasadę szybkiego załatwiania spraw. Zgodnie z art. 7 Konstytucji RP z dnia 2 kwietnia 1997 r. organy władzy publicznej działają na podstawie i w granicach prawa. Zasada legalności działania organów administracji należy także do zasad ogólnych postępowania administracyjnego: organy administracji publicznej działają na podstawie przepisów prawa (art. 6 k. p. a.). Charakterystyczna dla przyjętego w Rzeczypospolitej Polskiej i zagwarantowanego konstytucyjnie modelu demokratycznego państwa prawnego zasada związania władzy publicznej, w tym władzy administracyjnej, prawem, przejawia się na różnych płaszczyznach. Jednym z przejawów tej zasady jest to, że ustawodawca wiąże organy administracji publicznej w taki sposób, że wyznacza terminy na załatwianie spraw. Następuje tym samym realizacja wyrażonej w art. 12 k. p. a zasady ogólnej postępowania administracyjnego, według której organy administracji publicznej powinny działać w sprawie wnikliwie i szybko. Należy dodać jeszcze obowiązek takiego prowadzenia postępowania, który budzi zaufanie jego uczestników do władzy publicznej (art. 8§1 k. p. a. ). Przepis art. 36§1 k. p. a. zobowiązuje organ do zawiadomienia stron o każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie, z podaniem przyczyn zwłoki, wskazaniem nowego terminu załatwienia sprawy, pouczeniem prawa do wniesienia ponaglenia. Organ tego w realiach badanej sprawy nie uczynił, co tylko pogłębia ujemną ocenę jego postepowania. W przypadku skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania sąd, uwzględniając taką skargę: 1) obowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo dokonania czynności 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania (art. 149 §1 pkt 1-3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). Jednocześnie sąd stwierdza – co wynika z art. 149§1a, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłość, może ponadto orzec z urzędu lub na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154§6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 §6. Z informacji dostępnych Sądowi – zawartych w aktach sprawy - nie wynika, aby na dzień wydania rozstrzygnięcia sprawa skarżącej została załatwiona w prawem przewidzianej formie. Z tego względu, opierając się na art. 149§ pkt 1 ustawy p. p. s. a. Sąd zobowiązuje organ do wydania aktu w terminie 30 dni od daty doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami administracyjnymi. Sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłość, może ponadto orzec z urzędu lub na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154§6 ustawy p. p. s. a. lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 §6 (art. 154§7 ustawy p. p. s. a.). Analizując okoliczności sprawy skarżącej Sąd zdecydował się przyznać jej sumę pieniężną w wysokości 500 zł. Za taką wysokością sumy przemawia okres, w jakim organ pozostawał w bezczynności, a skarżąca musiała znosić trudności życiowe związane z niepewnością swoich zamiarów i oczekiwań, przekładające się na komplikacje w codziennej egzystencji. Sąd potraktował przyznaną sumę jako swego rodzaju rekompensatę za tego rodzaju trudności. Jednocześnie Sąd nie skorzystał z kompetencji do nałożenia na organ grzywny przyjmując pierwszeństwo środka kompensującego bezczynność, względem środka represyjnego. Z przedstawionych wyżej względów, Sąd - na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 i 3, § 1a i § 2 w zw. z art. 154 § 7 p.p.s.a. - orzekł jak w pkt I-IV sentencji wyroku. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 p. p. s. a., a składa się na nie wpis od skargi (100 zł).