II SO/Wr 1/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Olga Białek po rozpoznaniu w dniu 6 sierpnia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku A. O. o wymierzenie grzywny Burmistrzowi Miasta i Gminy w M. za nieprzekazanie sądowi w terminie skargi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę postanawia: wymierzyć Burmistrzowi Miasta i Gminy w M. grzywnę w wysokości 1000 zł (słownie: tysiąc złotych). A. O. (dalej jako: wnioskodawca), pismem z dnia 1 czerwca 2015 r. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu wniosek o wymierzenie Burmistrzowi Miasta i Gminy w M. (dalej jako: Burmistrz lub organ administracji) grzywny na podstawie art. 55 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz.U. 2012 r. poz. 270 ze zm.) - dalej p.p.s.a., w związku z nieprzekazaniem przez Burmistrza jego skargi – pismo z dnia 24 kwietnia 2015 r. - na bezczynność organu polegającą na zaniechaniu ustalenia numeru porządkowego dla działki nr [...] zabudowanej dwoma budynkami. W odpowiedzi na skargę Burmistrz wniósł o odmowę wymierzenia grzywny z uwagi na przekazanie skargi do Sądu. Wyjaśnił, że z uwagi na rozpoznawanie przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze we W. zażalenia wnioskodawcy na niezałatwienie w terminie 30 dniowym wniosku o nadanie numeru porządkowego, organ nie dysponował aktami administracyjnymi dotyczącymi przedmiotowej sprawy. Wskazał, że postępowanie przed Kolegium zostało zakończone postanowieniem z dnia 13 kwietnia 2015 r., którym odmówiono skarżącemu wyznaczenia dodatkowego terminu do nadania numeru porządkowego. W sytuacji procedowania przez Kolegium, w dniu 29 kwietnia 2015 r. wpłynęła do organu skarga na bezczynność Burmistrza polegającą na zaniechaniu ustalenia numeru porządkowego. W związku z tym skarga została przekazana do Sądu za pośrednictwem Kolegium – przy piśmie z dnia 5 czerwca 2015 r. O sposobie przekazania skargi poinformowano wnioskodawcę. Ponadto autor odpowiedzi wskazał, że nie jest prawdą, że odmówiono wnioskodawcy nadania numeru porządkowego dla wnioskowanej nieruchomości, ponieważ w trakcie prowadzonego postępowania stwierdzono, że do wniosku nie zostały dołączone wymagane dokumenty, które do dnia sporządzenia niniejszej odpowiedzi, pomimo wezwania wnioskodawcy, nie zostały uzupełnione. Jak wynika z akt sprawy zarejestrowanej pod sygn. akt II KO/Wr 16/15 - po przekazaniu do tut. Sądu przy piśmie Prezesa SKO we Wrocławiu skargi A. O. z dnia 29 kwietnia 2015 r. - zgodnie z zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału II z dnia 16 czerwca 2015 r. przesłano do Burmistrza Miasta i Gminy M. oryginał skargi – celem udzielenia odpowiedzi na nią oraz przesłania akt administracyjnych. Powyższe zarządzenie wykonano w dniu 29 lipca 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje. Wniosek o wymierzenie grzywny za nieprzekazanie skargi należało uwzględnić. Stosownie do treści art. 54 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) – dalej: p.p.s.a., organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania są przedmiotem skargi, przekazuje skargę sądowi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie trzydziestu dni od dnia jej wniesienia. W razie niezastosowania się do obowiązku przekazania skargi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie wynikającym z przywołanego przepisu, sąd na wniosek skarżącego może, na podstawie art. 55 § 1 p.p.s.a., orzec o wymierzeniu organowi grzywny do wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów (art. 154 § 6 p.p.s.a.). Jak wynika z akt sprawy zarejestrowanej pod sygn. akt II KO/Wr 16/15, pismo wnioskodawcy z dnia 28 kwietnia 2015 r. (data nadania w UP), stanowiące skargę na bezczynność Burmistrza w podanym wyżej zakresie, wpłynęło do organu w dniu 29 kwietnia 2015 r. (data prezentaty urzędu na skardze), z tego powodu od tej daty rozpoczął bieg termin przewidziany na przekazanie skargi sądowi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę, określony treścią art. 54 § 2 p.p.s.a. W tej sytuacji trzydziestodniowy termin na przekazanie przez Burmistrza skargi wraz z odpowiedzią i aktami sprawy do Sądu upłynął z dniem 29 maja 2015 r. Jak wynika z akt ww. sprawy, dokumenty te zostały przekazane do Sądu dopiero w dniu 29 lipca 2015 r. Mając na względzie powyższe okoliczności należy stwierdzić, że organ bezwzględnie zobligowany był przekazać przedmiotową skargę wraz z aktami sprawy do sądu administracyjnego, w sytuacji gdy uznał jej zarzuty za bezzasadne. Z istoty sądowej kontroli administracji publicznej wynika bowiem, że to do właściwego Sądu ostatecznie należy ocena dopuszczalności skargi, a następnie ocena zasadności zarzutów w niej zawartych, gdy organ nie korzysta z uprawnienia przewidzianego w art. 54 § 3 p.p.s.a., tj. z możliwości uwzględnienia skargi w całości lub w części do dnia rozpoczęcia rozprawy. W niniejszej sprawie Burmistrz nie skorzystał z uprawnienia przewidzianego treścią art. 54 § 3 p.p.s.a., a zatem zobligowany był, stosownie do art. 54 § 2 p.p.s.a., w terminie trzydziestu dni od daty wniesienia skargi przekazać ją Sądowi, czego nie uczynił w zakreślonym terminie. W tych okolicznościach należało uznać zasadność żądania z uwagi na niewątpliwe uchybienie obowiązkowi wynikającemu z art. 54 § 2 p.p.s.a. Sąd ocenia wobec tego przesłanki do wymierzenia grzywny w określonej wysokości. Wymierzając grzywnę w wysokości 1000 zł, Sąd uznał, że w okolicznościach rozpatrywanej sprawy będzie to kwota adekwatna do stopnia zawinienia ukaranego nią organu oraz zapewni, że Burmistrz Miasta i Gminy w M. zwróci w przyszłości należytą uwagę na wywiązywanie się w terminie z obowiązków nałożonych na organ administracji publicznej, wynikających z art. 54 § 2 p.p.s.a. Jak wynika z okoliczności sprawy organ błędnie ocenił sytuację przyjmując, że przesłanie skargi z dnia 28 kwietnia 2015 r. do Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. celem przekazania jej do tut. Sądu zwalnia go z obowiązku ustawowego przekazania skargi wraz z aktami sprawy bezpośrednio tut. Sądowi, a w konsekwencji, że uchroni organ przed konsekwencjami wynikającymi z art. 55 § 1 p.p.s.a. Zdanie Sądu, wskazana okoliczność nie usprawiedliwia również później zaistniałego opóźnienia w przekazaniu skargi wraz z aktami administracyjnymi, a w szczególności zwłoki w wykonaniu zarządzenia z dnia 16 czerwca 2015 r. Należy mieć na uwadze, że opóźnienie w realizacji tego obowiązku, a co za tym idzie oddalenie w czasie możliwości rozpoznania sprawy przez sąd, ogranicza skarżącemu możliwość realizacji jego konstytucyjnego prawa do sądu. Sąd podziela przy określeniu wysokości grzywny pogląd prezentowany w judykaturze, że przepis art. 154 § 6 p.p.s.a., odwołujący się w swojej treści do ogłaszanej corocznie przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego wysokości przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, określa jedynie górną granicę grzywny, zatem w przypadku wymierzenia grzywny poniżej tej granicy nie jest konieczne, aby kwota wymierzonej grzywny odpowiadała określonej wielokrotności tego wskaźnika (zob. m. in. wyrok WSA z dnia 11 kwietnia 2014, sygn. akt II SA/Wa 2143/13). Zgodnie z komunikatem Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego z dnia 10 lutego 2015 r. (publik.: M.P.2015.179) przeciętne wynagrodzenie w gospodarce narodowej w 2014 r. wyniosło 3783,46 zł, zatem górna granica grzywny wymierzanej na podstawie art. 55 § 1 p.p.s.a. wynosi 37.834,60 zł. Sąd uznał więc, że w przedstawionych okolicznościach, tj. dwumiesięcznego okresu opóźnienia oraz faktu, że przekazanie skargi wraz z aktami administracyjnymi nastąpiło nie tyle po wniesieniu wniosku o wymierzeniu grzywny, ale dopiero po interwencji tut. Sądu - wymierzona grzywna w wysokości 1000 zł będzie stanowić adekwatną dolegliwość za niewykonanie ustawowego obowiązku, a także wpłynie prewencyjnie na prawidłowe działanie organu w przyszłości (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 maja 2012 r., sygn. I OZ 328/12, z dnia 27 września 2011 r., sygn. II GZ 431/11). Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu działając na podstawie art. 55 § 1 p.p.s.a w zw. z art. 54 § 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji niniejszego postanowienia.