II SO/Wr 3/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym Przewodniczący: Sędzia WSA Olga Białek po rozpoznaniu w dniu 4 września 2012 r. na posiedzeniu niejawnym w Wydziale II wniosku A. i J. F. o wstrzymanie wykonania decyzji Wojewody D. z dnia 6 lipca 2012 r. nr [...] w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielania pozwolenia na budowę zespołu trzech budynków mieszkaniowych wielorodzinnych postanawia: odmówić wstrzymania wykonania decyzji. W dniu 22 sierpnia 2012 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu wpłynął wniosek A. i J. F. o wstrzymanie wykonania decyzji Wojewody D. z dnia 6 lipca 2012 r. nr [...]. W treści pisma wnioskodawcy wskazali, że wniosek o udzielnie ochrony tymczasowej dotyczy ich skargi z dnia 24 lipca 2012 r. złożonej za pośrednictwem Wojewody D. na decyzję tego organu z dnia 6 lipca 2012 r. Zaskarżoną decyzją została uchylona decyzja Prezydenta W. z dnia 7 lutego 20112 r. nr [...] w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielania pozwolenia na budowę zespołu trzech budynków mieszkaniowych wielorodzinnych. W uzasadnieniu wniosku jego autorzy podnieśli, że za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji przemawiają liczne błędy w niej zawarte, które mimo wszystko nie skutkują brakiem możliwości ponownego rozpatrzenia sprawy przez organ I instancji. Skarga A. i J. F. na decyzję Wojewody D. o z dnia 6 lipca 2012 r. nr [...] - po jej przekazaniu przez Wojewodę D. - zarejestrowana została w dniu 24 sierpnia 2012 r. pod sygn. II SA/Wr 546/12. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270), zwanej dalej: "p.p.s.a.", po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1 ustawy, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (wskazane orzeczenie może obejmować także akty wydane lub podjęte we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy). Inicjatywa do wykazania tego typu przesłanek przysługuje więc stronie skarżącej, a ich istnienie strona skarżąca winna uprawdopodobnić w uzasadnieniu swego wniosku. Tylko bowiem na podstawie jej twierdzeń Sąd może ocenić istnienie przesłanek pozwalających na wstrzymanie wykonania decyzji. Użyte w wyżej cytowanym przepisie pojęcia nieostre, wymagają skonkretyzowania poprzez dokładną i wyczerpującą argumentację czy też zobrazowania za pomocą odpowiednich dokumentów. Warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest zatem wykazanie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Nie wystarczy więc samo powtórzenie treści przepisu. Uzasadnienie wniosku winno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymywanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione (zob. B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Komentarz, Zakamycze 2005, s. 168). Nadto podkreślenia wymaga, że przedmiotem takiej ochrony mogą być jedynie takie akty lub czynności, które nadają się do wykonania, przy czym przez pojęcie wykonania aktu administracyjnego należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie egzekucji do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w tym akcie. Odnosząc przytoczoną wyżej regulację prawną do rozpatrywanej sprawy stwierdzić należy, że wskazane przez skarżących argumenty nie uzasadniają, zdaniem Sądu, zastosowania tej wyjątkowej instytucji procesowej. Wniosek skarżących obejmuje decyzję organu drugiej instancji, zgodnie z którą uchylono rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji i przekazano sprawę do ponownego rozpatrzenia przez ten organ. Decyzja uchylająca, mająca w tym przypadku jedynie charakter procesowy, nie podlega ochronie tymczasowej, gdyż jest - zdaniem Sądu - aktem, który nie nadaje się do wykonania. Nie nakłada ona bowiem na skarżących żadnych obowiązków podlegających wykonaniu w drodze ewentualnej egzekucji, jak też nie kreuje żadnych uprawnień dla strony, których realizacji mogłaby się domagać. Chociaż zaskarżona decyzja wywołuje określone skutki procesowe w postaci konieczności podjęcia przez organ administracyjny pierwszej instancji ponownego postępowania w sprawie, to jednak nie można przyjąć, że brak wstrzymania wykonania aktu naraziłby bezpośrednio skarżących na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Również w orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjmowany jest pogląd, zgodnie z którym decyzja kasacyjna, co do zasady, nie podlega wstrzymaniu w rozumieniu art. 61 § 3 p.p.s.a (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 21 stycznia 2011 r. sygn. akt II OZ 3/11; postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 8 czerwca 2010 r. sygn. akt II OZ 489/10, dostępne na www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Na marginesie Sąd wskazuje, że przekonanie strony o wadliwości zaskarżonej decyzji nie jest przesłanką wstrzymania jej wykonania. Ewentualne naruszenie prawa przez organ wydający decyzję podlega bowiem badaniu dopiero na etapie merytorycznego rozpoznania skargi. Mając na uwadze wskazane wyżej okoliczności, a także dyspozycję art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.