II SO/Wr 5/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Władysław Kulon po rozpoznaniu w dniu 17 czerwca 2021 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku O.P. S.A. z/s w W. o przywrócenie terminu do wniesienia sprzeciwu w sprawie ze sprzeciwu O. P.S.A. z/s w W. od decyzji D. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we W. z dnia [...]r. Nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie samowolnej rozbudowy stacji bazowej telefonii komórkowej postanawia: odmówić przywrócenia terminu do wniesienia sprzeciwu. Pismem z dnia 26 mara 2021 r. skarżąca spółka wniosła o przywrócenie terminu do wniesienia sprzeciwu od decyzji D. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we W. z dnia [...]r., Nr [...]w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie samowolnej rozbudowy stacji bazowej telefonii komórkowej. W uzasadnieniu wniosku strona podniosła, że w postępowaniu administracyjnym była reprezentowana przez pełnomocnika N [...]sp. z o.o. z/s w W. Wszelkie doręczenia dla pełnomocnika skarżącego były dokonywane na adres jego Biura Regionalnego w P., tj. ul. W. [...],[...]P. Począwszy jednak od listopada 2020 r. zmienił się adres tego biura na ul. A [...] [...],[...]P. W dniu 19 marca 2021 r. pracownik pełnomocnika skarżącego telefonicznie uzyskał informację o doręczeniu decyzji nr [...]w trybie art. 44 ust. 4 k.p.a. Jak ustalono po tej rozmowie Biuro Regionalne N [...]sp. z o.o. w P. nie było informowane o przesyłkach zalegających w urzędzie pocztowym właściwym dla starego adresu. W konsekwencji przesyłki te, w tym zawierająca decyzję z dnia 18 lutego 2021 r. zostały zwrócone adresatom jako "niepodjęte w terminie". W tych okolicznościach, zdaniem strony uznać należy, że niedotrzymanie terminu do złożenia sprzeciwu nastąpiło bez winy O. P. S.A., albowiem skarżący nie miał wpływu na fakt, że jego pełnomocnik - po zmianie adresu biura - nie zostanie powiadomiony o korespondencji doręczanej na stary adres. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej p.p.s.a.) jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócić termin. Warunkami skuteczności takiego wniosku jest zaś: złożenie go w ciągu 7 dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu, spowodowanie dla strony ujemnych skutków w zakresie postępowania sądowego, równoczesne ze złożeniem wniosku dokonanie uchybionej czynności oraz uprawdopodobnienie okoliczności wskazujących na brak winy w uchybieniu terminu (art. 86 § 1 i § 2 oraz art. 87 § 1, § 2 i § 4 p.p.s.a.). Wszystkie te przesłanki muszą być spełnione łącznie, co oznacza, że brak jednej z nich skutkować musi odmową przywrócenia terminu. Postanowienie o przywróceniu terminu albo odmowie jego przywrócenia może być wydane na posiedzeniu niejawnym (art. 86 § 1 p.p.s.a.). W literaturze przedmiotu przyjmuje się, że przywrócenie uchybionego terminu ma charakter wyjątkowy i może nastąpić jedynie w przypadku gdy strona w sposób przekonujący uzasadni brak swojej winy (B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka – Medek; Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Zakamycze 2005, s. 219). Brak winy należy z kolei oceniać mając na względzie wszystkie okoliczności danej sprawy, w sposób uwzględniający obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o własne interesy i przy braniu pod uwagę także uchybień spowodowanych lekkim niedbalstwem (T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska; Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz; Warszawa 2005, s. 333). W ocenie Sądu złożony przez Spółkę, wniosek nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż w realiach niniejszej sprawy strona nie uprawdopodobniła okoliczności wskazujących na brak winy w uchybieniu terminu do wniesienia skargi, które może mieć miejsce tylko wtedy, gdy uchybienie terminu nastąpiło wskutek przeszkody, której strona nie mogła usunąć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku, a zatem w przypadku zaistnienia obiektywnych, występujących bez woli strony, okoliczności, które mimo dołożenia przez stronę odpowiedniej staranności w prowadzeniu własnych spraw udaremniły dokonanie czynności w terminie (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 lutego 2015 r., sygn. akt I OZ 91/15). W tym kontekście wskazać trzeba, że z akt sprawy wynika, że adresowane do wnioskodawcy przesyłki były wysyłane do pełnomocnika N [...]sp. z o.o. z/s w W., na adres jego Biura Regionalnego w P., tj. ul. W. [...],[...]P. Tak została wysłana zarówno decyzji I instancji z dnia [...]r. oraz zaskarżona decyzja z dnia [...] r. Pod wskazanym adresem, pomimo stosownego awizowania, przesyłki te nie były odbierane. Ponadto, wnioskodawca nie poinformował organów o zmianie adresu do doręczeń, które nastąpiło – jak wskazał – w listopadzie 2020 r. W aktach sprawy brak jest stosownej korespondencji w tym przedmiocie na etapie pierwszoinstancyjnym czy też poprzedzającym wydanie decyzji w II instancji. Nastąpiło to dopiero w dniu 26 marca 2021 r., a zatem już po wydaniu zaskarżonej decyzji. Z kolei okoliczność, że pełnomocnik wnioskodawcy - po zmianie adresu biura - nie był powiadomiony o korespondencji doręczanej na "stary" adres nie może w ocenie Sądu stanowić okoliczności uprawdopodobniającej brak winy w kontekście spoczywającego na stronie obowiązku należytej staranności w prowadzeniu spraw. Wprawdzie – jak zauważa się w orzecznictwie - z przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego nie wynika obowiązek podania adresu do doręczeń, pod którym strona skarżąca mogłaby bezpiecznie odbierać korespondencję, ale w takiej sytuacji jak występująca w niniejszej sprawie, jeśli korespondencja organu prawidłowo wysłana na podany przez pełnomocnika adres nie jest pełnomocnikowi doręczana, to właśnie staranność przy dokonywaniu czynności procesowych, o której mowa, nakazywałyby to uczynić. Bierność w tym zakresie strony świadczy zaś o świadomym tolerowaniu tego stanu rzeczy, co uzasadnienia twierdzenie o braku należytej staranności. To zaś stanowi wystarczający powód dla odmowy przywrócenia terminu, które trzeba łączyć z sytuacjami absolutnie wyjątkowymi (por. wyrok WSA z dnia 10 września 2020 r., sygn. akt I SA/Wa 1186/20, CBOSA). W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 86 § 1 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.