III SA/Wr 108/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maciej Guziński (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia NSA Józef Kremis, Sędzia WSA Marcin Miemiec, Protokolant Katarzyna Dziok, po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 18 września 2007 r. sprawy ze skargi E. Ż. na decyzję Dyrektora Izby Celnej we W. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie określenia wysokości podatku od towarów i usług I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. zasądza od Dyrektora Izby Celnej we W. na rzecz Strony skarżącej kwotę [...] złotych kosztów postępowania; III. określa, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu. W dniu [...] E. Ż., prowadząca działalność gospodarczą pod firmą [...], zgłosiła do procedury dopuszczenia do obrotu, na podstawie JDA SAD Nr [...], importowane towary (odzież). Decyzją z dnia [...] nr [...] Dyrektor Urzędu Celnego we W. uznał to zgłoszenie celne za nieprawidłowe w części dotyczącej wartości celnej importowanego towaru i określił w prawidłowej wysokości kwotę długu celnego. Rozpatrując odwołanie, Prezes Urzędu Ceł decyzją z dnia [...] nr [...], utrzymał w mocy powyższą decyzję Dyrektora Urzędu Celnego we W. Z kolei Wojewódzki Sąd Administracyjny we W. wyrokiem (sygn. akt 3 I SA/Wr 3734/01) z dnia 5 maja 2005 r. oddalił skargę E. Ż. na powyższą decyzję Prezesa GUC. W międzyczasie Naczelnik Urzędu Celnego we W., decyzją z dnia [...] nr [...], wydaną na podstawie art. 207 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia - Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 137, poz. 926 ze m.), art. 11c ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług i podatku akcyzowym (Dz. U. nr 11, poz. 50 ze zm.), określił w prawidłowej wysokości podatek od towarów i usług od importowanych towarów (odzieży), objętych procedurą dopuszczenia do obrotu wg zgłoszenia Nr [...]. E. Ż. - reprezentowana przez pełnomocnika - pismem z dnia [...] odwołała się od powyższej decyzji Naczelnika Urzędu Celnego, wnosząc o uchylenie jej w całości i wstrzymanie jej wykonania. Postanowieniem z dnia [...] nr [...] Naczelnik Urzędu Celnego we W. wstrzymał wykonanie decyzji z dnia [...]. Rozpatrując odwołanie, z uwagi na fakt, iż strona skarżąca złożyła skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego na wyrok z dnia 5 maja 2005 r. Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, Dyrektor Izby Celnej we W. postanowieniem z dnia [...] nr [...], zawiesił z urzędu postępowanie odwoławcze w przedmiocie określenia wysokości podatku importowego. W uzasadnieniu powołano się na art. 201 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej, zgodnie z którym organ administracji państwowej zawiesza postępowanie, gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji jest uzależnione od rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd. Zagadnieniem wstępnym w przedmiotowej sprawie, wymagającym rozstrzygnięcia przez Sąd, zdaniem organu, była zasadność podwyższenia wartości celnej towarów przez Dyrektora Urzędu Celnego we W. w decyzji z dnia [...]. Wyrokiem z dnia 22 sierpnia 2006 r. (sygn. akt I GSK 2798/05) Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną od wyroku Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego we W. z dnia 5 maja 2005 r. Wobec ustąpienia przesłanki uzasadniające zawieszenie postępowania, Dyrektor Izby Celnej we W., postanowieniem z dnia [...] nr [...], podjął postępowanie z urzędu oraz działając na podstawie art. 200 § 1 Ordynacji podatkowej wyznaczył Stronie siedmiodniowy termin do zapoznania się z zebranym w sprawie materiałem dowodowym i wypowiedzenia się na jego temat. Następnie Dyrektor Izby Celnej zaskarżoną decyzją z dnia [...], utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego we W. z dnia [...]. W uzasadnieniu wskazano, że skoro decyzją z dnia [...] podwyższona została wartość celna importowanego towaru, to zmianie uległa podstawa opodatkowania zaimportowanych towarów. Konsekwencją zaś takiej zmiany była konieczność skorygowania wysokości podatku od towarów i usług. Nie godząc się z rozstrzygnięciem organu drugiej instancji podjętym w sprawie, skarżąca – reprezentowana przez pełnomocnika - wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we W., żądając uchylenia tej decyzji i poprzedzającej jej decyzji Naczelnika Urzędu Celnego we W. z dnia [...] oraz zasądzenia kosztów postępowania, zarzucając: I. Naruszenie prawa materialnego: 1. przepisów art. 68 § 5 oraz art. 70 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 137 poz. 926 ze zm.), poprzez doręczenie skarżącej decyzji organu drugiej instancji po upływie 5 lat licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku oraz trwającego dłużej niż dwa lata zawieszenia biegu terminu przedawnienia postępowania, którego rozstrzygnięcie uzależnione jest od rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego. 2. przepisów art. 15 ust. 4 ustawy z dnia 8 stycznia 1993r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym ( Dz. U. nr 11, poz. 50 ze zm.). 3. przepisów: art. 21, art. 23 § 1, art. 25-28, art. 30 § 2, art. 65 § 4 pkt 2a, art. 83, art. 85 § 1, art. 262 ustawy z dnia 9 stycznia 1997 r. Kodeks Celny (Dz. U 2001, nr 75, poz. 802 ze zm.). II. Naruszenie przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy: - art. 120 Ordynacji podatkowej - poprzez podtrzymanie w decyzji błędnych ustaleń Dyrektora Urzędu Celnego we W. zawartych w decyzji z dnia [...] w przedmiocie zgłoszenia celnego. W uzasadnieniu skargi wskazano, że w dacie wydania decyzji przez organ drugiej instancji minął okres pięciu lat licząc od końca roku, w którym upłynął termin płatności podatku (art. 70 § 1 Ordynacji podatkowej). Przedawnienie nastąpiło z mocy prawa, organ drugiej instancji winien zatem umorzyć postępowanie, nie zaś utrzymywać w mocy zaskarżoną decyzję organu pierwszej instancji. Organ drugiej instancji miał świadomość, że minął również dopuszczalny dwuletni okres do zawieszenia postępowania z powodu konieczności rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego. W dalszej części uzasadnienia podniesiono, że z uwagi na zasadność najdalej idącego zarzutu przedawnienia, bezprzedmiotowe stają się wszelkie rozważania co do pozostałych zarzutów skargi. Niemniej z ostrożności procesowej podniesiono zarzuty naruszenia przez organ drugiej instancji przepisów prawa materialnego i postępowania podatkowego. Strona skarżąca w całości kwestionuje istnienie obowiązku podatkowego - dopłaty różnicy między podatkiem określonym w zaskarżonej decyzji, a podatkiem określonym w zgłoszeniu celnym (nr ...) z dnia [...]. Jej zdaniem, zgłoszenie celne zostało dokonane bowiem w oparciu o prawdziwe i kompletne dane. Tym samym określenie wartości celnej towarów było prawidłowe, a określona na jego podstawie kwota długu celnego - zgodna z przepisami prawa celnego. W konsekwencji, jej zdaniem, w zgłoszeniu tym w sposób prawidłowy obliczono i wykazano podatek od towarów i usług. Natomiast Dyrektor Urzędu Celnego we W. w decyzji z dnia [...], uznającej powyższe zgłoszenie celne za nieprawidłowe, dokonał błędnego ustalenia stanu faktycznego, a przeto - zdaniem strony skarżącej - określona przez niego kwota długu celnego oraz wartość celna towaru są nieprawidłowe, a to poprzez doliczenie do ceny transakcyjnej importowanych towarów kwoty wynikającej z ujawnionej faktury za usługi doradcze z dnia [...]. W uzasadnieniu skargi podniesiono również, że strona skarżąca w odwołaniu od decyzji w przedmiocie zgłoszenia celnego wnosiła o przeprowadzenie postępowania dowodowego w tym zakresie, dopuszczenia dowodów z dokumentów oraz dowodu z opinii prawnej sporządzonej przez doradcę podatkowego w sprawie oceny zarzutów organów celnych. Nie zostały one jednak uwzględnione. Zdaniem strony skarżącej, Dyrektor Izby Celnej nie jest zwolniony z obowiązku przeprowadzenia w postępowaniu podatkowym postępowania dowodowego, którego uprzednio nie przeprowadził. W skardze podniesiono, że poprzez podtrzymanie w zaskarżonej decyzji podatkowej błędnych ustaleń organu pierwszej instancji w decyzji celnej z dnia [...], organ drugiej instancji naruszył art. 120 0rdynacji podatkowej. Zdaniem strony skarżącej, w konsekwencji błędnego ustalenia stanu faktycznego, naruszone zostały przepisy Kodeksu celnego, co do wartości celnej importowanego towaru W odpowiedzi na skargę strona przeciwna podtrzymała swoje stanowisko w sprawie i wniosła o oddalenie skargi. Odnosząc się bezpośrednio do argumentów skargi, Dyrektor Izby Celnej we W. wskazał, że zarzut naruszenia art. 68 § 5 Ordynacji podatkowej jest bezpodstawny, ponieważ decyzja podjęta przez organ celny w przedmiocie podatku od towarów i usług ma charakter określający a nie ustalający. Również zarzut naruszenia art. 70 Ordynacji podatkowej nie jest uzasadniony, gdyż zobowiązanie podatkowe zostało określone przed upływem ustawowego terminu. Z akt sprawy wynika bowiem, iż importowane towary zostały zgłoszone do odprawy celnej w dniu [...] natomiast Naczelnik Urzędu Celnego we W. wydał decyzję ustalającą podatek od towarów i usług w prawidłowej wysokości w dniu [...]. Tak więc organ drugiej instancji miał do rozpoznania odwołanie w sytuacji istniejącego już zobowiązania podatkowego. Odnosząc się do zarzutu naruszenie przepisów Kodeksu celnego, poprzez błędne ustalenie stanu faktycznego w decyzji z dnia [...] w przedmiocie zgłoszenia celnego, Dyrektor Izby Celnej zauważa, że zaskarżona decyzja podatkowa Naczelnika Urzędu Celnego we W. z dnia [...] jest logicznym następstwem ostatecznej decyzji celnej Dyrektora Urzędu Celnego we W. Skoro w decyzji z dnia [...] Dyrektor Urzędu Celnego odmiennie ustalił (podwyższył) wartość celną importowanego towaru niż zadeklarowaną w zgłoszeniu celnym (nr ...) z dnia [...] to zmianie uległa podstawa opodatkowania zaimportowanych towarów. Konsekwencją zaś takiej zmiany była konieczność skorygowania wysokości podatku od towarów i usług obliczonego pierwotnie w tym zgłoszeniu. Zdaniem Dyrektora Izby Celnej, zarzuty zawarte w rozpatrywanej skardze – co do ustaleń stanu faktycznego - są powtórzeniem zarzutów podnoszonych w postępowaniu celnym, zakończonym decyzją Dyrektora Urzędu Celnego we W. z dnia [...], wobec których Prezes Urzędu Ceł zajął stanowisko merytoryczne w decyzji ostatecznej z dnia [...], a która z kolei była przedmiotem kontroli i oceny dokonanych przez Wojewódzki Sąd Administracyjny we W. i Naczelny Sąd Administracyjny w wyrokach oznaczonych w opisie stanu faktycznego. Również zdaniem Dyrektora Izby Celnej, zarzut naruszenia dyspozycji art. 120 Ordynacji podatkowej tj. nie działanie organu celnego zgodnie z przepisami prawa należy uznać za chybiony. Fakt, że organy celne dokonały na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego ustaleń odmiennych od tych, które prezentuje strona skarżąca, nie świadczy o naruszeniu zasad postępowania dowodowego. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Według art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości, między innymi poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 § 2 tej ustawy). Zakres kontroli administracji publicznej obejmuje również orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne (art. 3 § 1 w związku z § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej dalej w skrócie "p.p.s.a."), w tym także na decyzje wydawane przez organy celne. Kryterium legalności przewidziane w art. 1 § 2 ustawy ustrojowej umożliwia sądowi administracyjnemu wyeliminowanie z obrotu prawnego zarówno decyzji administracyjnej uchybiającej prawu materialnemu, jeżeli naruszenie to miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a" p.p.s.a.), jak też rozstrzygnięcia dotkniętego wadą warunkującą wznowienie postępowania administracyjnego (lit. "b"), a także wydanego bez zachowania reguł postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit. "c"). Uwzględniając przytoczone zasady oceny dokonywanej przez sądy administracyjne, należy stwierdzić, iż skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Przedmiotem rozpoznania w sprawie jest decyzja Dyrektor Izby Celnej we W. z dnia [...], utrzymująca w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego we W. z dnia [...] określającą w prawidłowej wysokości podatek od towarów i usług od importu towarów objętych procedurą dopuszczenia do obrotu według zgłoszenia Nr [...] z dnia [...] (decyzja podatkowa). To określenia kwoty podatku w prawidłowej wysokości nastąpiło w związku z uznaniem powyższego zgłoszenia celnego za nieprawidłowe w części dotyczącej określenia wartości celnej towaru i określenia wysokości kwoty długu celnego, co nastąpiło prawomocną decyzją Dyrektora Urzędu Celnego we W. z dnia [...] (decyzja celna). Skoro powyższą decyzją nastąpiło odmienne ustalenie wartości celnej importowanego towaru (podwyższenie) niż w zgłoszeniu celny, zmianie uległa podstawa opodatkowania zaimportowanych towarów. Konsekwencją zaś takiej zmiany, jak słusznie wskazał organ odwoławczy, była konieczność skorygowania wysokości podatku od towarów i usług obliczonego pierwotnie w tym zgłoszeniu. Zgodnie bowiem z art. 15 ust. 4 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 11 , poz. 50 ze zm.), podstawa opodatkowania w imporcie towarów jest wartość celna powiększona o należne cło. Dyrektor Izby Celnej we W. trafnie uznał, w odpowiedzi na skargę, iż wobec utrzymania w mocy decyzji określającej wartość celną towarów i kwotę długu celnego, kwestia ustalenia stanu faktycznego w zakresie powstania tego długu celnego, jako rozstrzygnięta w postępowaniu celnym, nie może być ponownie rozstrzygana w postępowaniu podatkowym. Wskazać należy, że rozstrzygnięcia organów celnych w tym zakresie były przedmiotem kontroli i oceny Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego i Naczelnego Sadu Administracyjnego, co znalazło wyraz we wskazanych wcześniej wyrokach Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we W. z dnia 5 maja 2005 r. i Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 sierpnia 2006 r. Nieuzasadniony jest więc zarzut skargi nie przeprowadzenia postępowania dowodowego w zakresie ustalenia wartości celnej importowanych towarów. Nie można zaś upatrywać uchybień proceduralnych w tym, że organy celne nie podzieliły stanowiska skarżącej zawartego w odwołaniu. Postępowanie podatkowe w sprawie zostało wszczęte postanowieniem z dnia [...] Naczelnika Urzędu Skarbowego. Ustawą z dnia 27 czerwca 2003 r. o utworzeniu Wojewódzkich Kolegiów Skarbowych oraz o zmianie niektórych ustaw regulujących zadania i kompetencje organów oraz organizację jednostek organizacyjnych podległych ministrowi właściwemu do spraw finansów publicznych (Dz. Nr 137, poz. 1302), naczelnik urzędu celnego został z dniem 1 września 2003 r. ustanowiony organem podatkowym w zakresie podatku od towaru i usług oraz podatku akcyzowego w imporcie towarów. Z tym dniem zostały także uchylone m. in. art. 11 a i art. 11 b ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz podatku akcyzowym. Zasadnym stało się więc, w świetle postanowień art. 31 ust. 1 powyższej ustawy, przejęcie tego postępowania przez Naczelnika Urząd Celnego we W., stosownie do nowego stanu prawnego. Treść zarzutów podniesionych w skardze wymaga rozstrzygnięcia kwestii, czy nastąpiło, czy też nie nastąpiło przedawnienie zobowiązania podatkowego w podatku od towarów u usług, w związku z importem towarów objętych zgłoszeniem celnym z dnia [...]. Stosownie do art. 11c ust. 4 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz podatku akcyzowym, do postępowań w zakresie określającym w prawidłowej wysokości podatek od towarów i usług (jak w rozpatrywanej sprawie), stosuje się przepisy ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 137, poz. 926 ze zm.). Kwestię przedawnienia regulują art. 68 i art. 70 Ordynacji podatkowej. Powołany w skardze przepis art. 68 Ordynacji podatkowej nie ma jednak w niniejszej sprawie, jak słusznie wskazano w odpowiedzi na skargę, zastosowania. Odnosi się on bowiem jedynie do przypadków, gdy wymiar podatkowy stanowi formę przekształcenia obowiązku podatkowego w zobowiązanie (przedawnienie prawa do wymiaru). Chodzi tu zatem o decyzję konstytutywną organu podatkowego. Określony w art. 68 § 1 ustawy - Ordynacja podatkowa trzyletni termin przedawnienia prawa do wymiaru podatku dotyczy jedynie zobowiązań podatkowych, które powstają na mocy wydania decyzji ustalającej jego wysokość (art. 21 § 1 pkt 2 tej ustawy). Skład orzekający podziela wyrażone w orzecznictwie stanowisko, że takiego konstytutywnego charakteru - w rozumieniu powyższego przepisu - nie mają decyzje w przedmiocie określenia wysokości podatku od towarów i usług w imporcie towarów, którego wysokość - zgodnie z wolą ustawodawcy - ustala sam podatnik. Obowiązek obliczenia i wykazania w zgłoszeniu celnym kwoty podatku od towarów i usług oraz podatku akcyzowego nakłada na podatnika przepis art. 11 ust. 1 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym. Zgodnie z tym przepisem, importerzy towarów (jak w rozpatrywanej sprawie) są obowiązani do obliczenia i wskazania w zgłoszeniu celnym kwoty podatku od towarów i usług i podatku akcyzowego, z uwzględnieniem obowiązujących stawek celnych. Tak wskazany podatek jest podatkiem do zapłacenia. Wydanie przez organ celny - w związku z weryfikacją zgłoszenia celnego - na podstawie art. 11 ust. 2, art. 11c ust. 1 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym, decyzji określającej wysokość tego podatku, nie oznacza jednak, że wydana w takim przypadku decyzja nabiera charakteru konstytutywnego. Zobowiązanie podatkowe powstaje z dniem powstania długu celnego i w przypadku gdy podatek został pobrany w innej wysokości, ustalana jest w decyzji właściwego organu jego prawidłowa wysokość. Decyzja ta stanowi jedynie formę powiadomienia importera o wysokości należnego podatku i konieczności uiszczenia różnicy między podatkiem należnym a zapłaconym, jest więc decyzją deklaratoryjną (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 sierpnia 1999 r. w sprawie sygn. akt III SA 7220/98; uchwała NSA w Warszawie z dnia 25 kwietnia 2005 r., sygn. akt FPS 3/04; wyrok WSA w Warszawie z dnia 12 września 2005 r., V SA/WA 2630/04, LEX nr 153799; wyrok WSA w Bydgoszczy z dnia 1 kwietnia 2005 r., I SA/Bd 92/05). W tej sytuacji, powstaje zagadnienie, czy nastąpiło przedawnienie tego zobowiązania podatkowego na zasadach art. 70 0rdynacji podatkowej, przewidującego pięcioletni termin przedawnienia zobowiązania podatkowego. Zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług strony skarżącej w imporcie powstało w [...], zatem - jak organ odwoławczy prawidłowo przyjął - stosownie do art. 70 § 1 Ordynacji podatkowej powinno się przedawnić z dniem [...]. Błędnie jednak Dyrektor Izby Celnej uznał, że przepis ten nie został naruszony, ponieważ organ pierwszej instancji – Naczelnik Urzędu Celnego we W. - wydał decyzję podatkową w dniu [...] r. Pięcioletni termin przedawnienia zobowiązania podatkowego ulega przedawnieniu lub zawieszaniu w wypadkach wymienionych w art. 70 Ordynacji podatkowej. Nie ma natomiast wśród nich zdarzenia w postaci doręczenia stronie decyzji przez organ pierwszej instancji. Oznacza to, że wspomniane zdarzenie nie wpływa na bieg terminu przedawnienie. Zobowiązanie podatkowe przedawnia się więc jeżeli termin przewidziany w art. 70 Ordynacji podatkowej upłynął przed wydaniem decyzji przez organ odwoławczy (zob. uchwała NSA w Warszawie z dnia 6 października 2003 r., FPS 8/03, ONSA 2004, nr 1 , poz. 7; wyrok NSA w Warszawie z dnia 6 listopada 2003 r., III SA 3066/01, Monitor Podatkowy 2004, nr 3, poz. 42; wyrok WSA w Warszawie z dnia 29 września 2004 r., III SA 1531/03, LEX nr 161007). W rozpatrywanej sprawie decyzja organu odwoławczego, utrzymująca w mocy decyzję organu pierwszej instancji określającą prawidłową wysokości podatku od towarów i usług w imporcie, została wydana [...], w więc po upływie pięciu lat, licząc od końca roku kalendarzowego w którym upłynął termin płatności podatku. Organ odwoławczy, w odpowiedzi na skargę niezasadnie uznał więc, że wydanie decyzji przez organ pierwszej instancji zawiesiło termin przedawnienia. Skoro Dyrektor Izby Celnej we W. nie wykazał, czy i ewentualnie jakie inne okoliczności wskazane w art. 70 Ordynacji podatkowej - powodujące, że bieg terminu przedawnienia nie rozpoczyna się, a rozpoczęty ulega zamieszeniu - miały miejsce w sprawie, wydanie decyzji utrzymującej w mocy decyzję organu pierwszej instancji określającą prawidłową wysokość podatku od towarów i usług od importowanej odzieży, było co najmniej przedwczesne. Zauważyć należy, że zawieszenie postępowania podatkowego przez Dyrektora Izby Celnej na podstawie art. 201 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej, postanowieniem z dnia [...] w związku z zawiśnięciem kwestii podwyższenia wartości celnej towarów przez organy celne przed sądem administracyjnym, nie wstrzymało biegu przedawnienia, o którym mowa w art. 70 Ordynacji podatkowej. Skutkiem bowiem tego zawieszenia postępowania, zgodnie z art. 206 Ordynacji podatkowej, jest wstrzymanie biegu terminów procesowych określonych w Dziale IV Ordynacji podatkowej. Oznacza to, że powyższe zawieszenie postępowania nie powoduje wstrzymania biegu terminów przedawnienia, o którym mowa w art. 70 Ordynacji podatkowej regulowanym w innym dziale. Natomiast jak wynika z oświadczenia pełnomocnika strony skarżącej złożonego na rozprawie, tytuł wykonawczy w przedmiocie zobowiązania podatkowego został wystawiony dopiero w dniu [...]. Mając powyższe na względzie, działając na podstawie art. 145 § 1 lit. a i c uchylono zaskarżoną decyzję. W pkt II wyroku orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a. Na podstawie art. 152 p.p.s.a orzeczono jak w pkt III wyroku.