III SA/Wr 109/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Ciołek Sędziowie Sędzia WSA Anetta Chołuj Asesor WSA Marta Pająkiewicz-Kremis (sprawozdawca) Protokolant starszy specjalista Ewa Bogulak po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 26 września 2019 r. sprawy ze skargi M. Ł. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we W. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym oraz odmowy wstrzymania wykonania postanowienia I. uchyla zaskarżone postanowienie; II. zasądza od Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we W. na rzecz skarżącego kwotę [...] ([...]) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Przedmiotem skargi M. Ł. jest postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we W. z dnia [...] r. (nr [...]), utrzymujące w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w K. z dnia [...]r. (nr [...]), o odmowie przywrócenia terminu do wniesienia zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym oraz o odmowie wstrzymania wykonania postanowienia Naczelnika Urzędu Skarbowego w K. z dnia [...]r. (nr [...]) o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie rozpatrzenia tych zarzutów. Jak wynika z zaskarżonego postanowienia oraz z akt sprawy, w dniu 12 października 2018 r. strona wniosła zarzuty w postępowaniu egzekucyjnym, prowadzonym na podstawie tytułu wykonawczego z dnia [...] r. nr [...]. W następstwie wezwania organu, swoje stanowisko w sprawie strona sprecyzowała w piśmie z dnia 5 listopada 2018 r. Postanowieniem z dnia [...]r., nr [...] (doręczonym stronie w dniu 22 listopada 2018 r.,), Naczelnik Urzędu Skarbowego w K. odmówił wszczęcia postępowania w sprawie rozpoznania tych zarzutów uznając, że zostały one wniesione po upływie siedmiu dni licząc od daty doręczenia stronie odpisu tytułu wykonawczego. Postanowienie to zostało utrzymane w mocy postanowieniem Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we W. z dnia [...] r. (nr [...]). Pismem z dnia 28 listopada 2018 r. strona wniosła o przywrócenie terminu do wniesienia zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym oraz o wstrzymanie postanowienia z dnia [...] r., nr [...]. Uzasadniając wniosek o przywrócenie terminu wskazała, że w dniach 7-11 października 2018 r., tj. w czasie przypadającym na wniesienie zarzutów, doświadczyła dolegliwości [...], wynikających z [...], bądź [...]. Podniosła, że w tym czasie nie miała możliwości skorzystania z pomocy rodziny, ani też, nie mogła wnieść zarzutów drogą elektroniczną. Postanowieniem z [...] r. Naczelnik Urzędu Skarbowego w K. odmówił stronie - przywrócenia terminu do wyniesienia zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym oraz wstrzymania wykonania postanowienia Naczelnika Urzędu Skarbowego w K. z dnia [...] r. o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie rozpatrzenia tych zarzutów. W uzasadnieniu wskazano, że warunkiem przywrócenia terminu do czynności procesowej jest uprawdopodobnienie braku winy zainteresowanego w uchybieniu terminu i złożenie stosownego wniosku w ciągu siedmiu dni od ustania przyczyny uchybienia terminowi, przy jednoczesnym dopełnieniu czynności. Jak ustalono, wnioskodawca powziął wiadomość o uchybieniu terminu do złożenia zarzutów w wyniku doręczenia mu postanowienia z [...] r., dotyczącego odmowy wszczęcia postępowania w sprawie rozpatrzenia zarzutów. Wniosek o przywrócenie terminu (z 28 listopada 2018 r.) został zatem złożony w odpowiednim czasie. Niemniej jednak – w ocenie organu – okoliczności sprawy nie pozwalały przyjąć, by do uchybienia terminowi doszło wskutek przeszkody niemożliwej do przezwyciężenia. Opisane przez stronę dolegliwości [...] wystąpiły bowiem wprawdzie w okresie od 7 do 11 października 2018 r., wszelako tego rodzaju niedyspozycji nie sposób uznać za ciężką, nagłą i obłożoną chorobę, wykluczającą samodzielne działanie. Nie zostało zatem wykazane, by terminowe dokonanie czynności było wyłączone choćby poprzez nadanie pisma w urzędzie pocztowym. Zważywszy więc, że nawet nieznaczne niedbalstwo strony eliminuje możliwość uwzględnienia wniosku o przywrócenie terminu, brak było podstaw dla pozytywnego rozstrzygnięcia zgłoszonego żądania. Uzasadniając odmowę wstrzymania wykonania postanowienia z dnia [...] r. organ pierwszej instancji wskazał, że strona wniosła zażalenie na to postanowienie do organu nadzoru. Zgodnie zaś z art. 143 k.p.a. wniesienie zażalenia zasadniczo nie wstrzymuje wykonania postanowienia, chyba że organ administracji który wydał to postanowienie uzna wstrzymanie za uzasadnione. Organ pierwszej instancji odwołał się również do regulacji art. 17 § 2 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2018 r., poz. 1314 ze zm.) podnosząc, ze wniosek strony nie zawiera okoliczności, które mogłyby zostać uznane za szczególnie uzasadnione przypadki w rozumieniu tego przepisu. Po rozpatrzeniu zażalenia strony, Dyrektor Izby Administracji Skarbowej we W. utrzymał w mocy rozstrzygnięcie Naczelnika Urzędu Skarbowego w K., o czym orzekł w postanowieniu z dnia z [...] r. Badając, czy w sprawie doszło do uchybienia terminowi do wniesienia zarzutów, organ odwoławczy wskazał, że odpis tytułu wykonawczego doręczono skarżącemu w dniu 4 października 2018 r., wobec czego zarzuty winny były zostać wniesione najpóźniej 11 października 2018 r., a nie w dniu 12 października 2018 r. W dalszej części uzasadnienia organ odwoławczy przedstawił warunki ustawowe przywrócenia terminu dla dokonania czynności procesowej, omawiając regulację art. 58 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r., poz. 2096 ze zm., dalej: k.p.a.). Podzielając pogląd organu pierwszej instancji w kwestii nieuprawdopodobnienia przez stronę braku zawinienia w uchybieniu terminowi, organ drugiej instancji, przeciwnie do stanowiska wyrażonego przez organ pierwszej instancji przyjął, że wniosek o przywrócenie terminu do ich wniesienia został złożony po upływie siedmiu dni od ustania przeszkody, skoro, taki wniosek strona mogła wnieść już w dniu 12 października 2018 r., kiedy to złożyła pismo zawierające zarzuty w postępowaniu egzekucyjnym. Pomimo tej konstatacji, organ odwoławczy dokonał merytorycznej oceny zasadności wniosku o przywrócenie terminu. W ocenie organu drugiej instancji, choć dolegliwość powołaną przez skarżącego ([...]) należy uznać za chorobę nagłą, to jednak powołana we wniosku okoliczność nie została należycie uprawdopodobniona. Mimo odwołania się do stanu zdrowia strona nie przedstawiła bowiem zaświadczenia lekarskiego potwierdzającego niedyspozycję o opisanych cechach, w okresie istotnym dla sprawy. Ponadto wskazano, że akta sprawy potwierdzają fakt zamieszkiwania skarżącego z innym lokatorem (pisma w sprawie podejmował bowiem dorosły domownik), wobec czego nie było przeszkód, by strona zwróciła się do tej osoby o pomoc przy nadaniu przesyłki. Z pism strony nie wynika bowiem, by domownik ten przebywał w okresie choroby strony w innym miejscu. Podniesiony przez stronę argument o możliwości zarażenia domownika nie zasługiwał – zdaniem organu – na uwzględnienie. Organ odwoławczy zwrócił również uwagę, iż w piśmie stanowiącym zarzuty (oraz w innym dokumencie, skierowanym przez stronę do Biura Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji) wnioskodawca wskazał, iż tytuł wykonawczy odebrał 5 października 2018 r. Nie jest to jednak data prawidłowa, jako że doręczenie tytułu faktycznie miało miejsce 4 października 2018 r. Okoliczność ta może – zdaniem organu – sugerować, że skarżący nie był świadomy uchybienia terminowi do wniesienia zarzutów, co podważa z kolei jego twierdzenia o złym stanie zdrowia, jako o przyczynie spóźnionego złożenia zarzutów. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej we W. uznał zatem, że skarżący nie wykazał się odpowiednią dbałością o własne interesy. W konsekwencji zaś przywrócenie terminu nie było dopuszczalne, skoro nawet niewielki stopień zawinienia wyłącza możliwość pozytywnego rozstrzygnięcia wniosku złożonego w trybie art. 58 k.p.a. W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skarżący zakwestionował w całości postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we W. z [...] r., wnosząc o jego uchylenie oraz o uchylenie postanowienia pierwszej instancji, a także, o zasądzenie na jego rzecz zwrotu kosztów postępowania sądowego. Postanowieniu z [...] r. skarżący zarzucił naruszenie art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a., polegające na zaniechaniu zebrania w sposób wyczerpujący materiału dowodowego i nieustaleniu wszystkich okoliczności faktycznych istotnych dla rozstrzygnięcia. Podniósł także zarzut naruszenia – art. 6 k.p.a, art. 7 k.p.a., art. 9 k.p.a, art. 8 k.p.a, art. 10 § 1 k.p.a, art. 11 k.p.a, art. 57 § 1 k.p.a, art. 58 § 1 k.p.a, art. 79 k.p.a, art. 81 k.p.a. oraz art. 140 k.p.a w zw. z art. 10 § 1 k.p.a. W uzasadnieniu wskazano, że już na etapie wezwania do sprecyzowania żądania organ mógł bez większego problemu ustalić, iż doszło do przekroczenia terminu, a w konsekwencji odmówić wszczęcia postępowania w przedmiocie zarzutów. Naczelnik Urzędu Skarbowego w K. nie uczynił tego jednak, czym uniemożliwił stronie złożenie wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia zarzutów. Ponadto skarżący ponownie opisał szczegółowo dolegliwości zdrowotne, jakie trapiły go w okresie biegu terminu do złożenia zarzutów i wyjaśnił, że nie miał wówczas możliwości skorzystania z pomocy rodziny, ewentualnie złożenia pisma drogą elektroniczną. Składając pismo z 10 października 2018 r. skarżący nie zdawał sobie natomiast sprawy z tego, że przekroczył termin, zaś wiadomość o tym fakcie powziął dopiero 22 listopada 2018 r., kiedy to doręczono mu dokument urzędowy wzmiankujący tę okoliczność. Odnosząc się do przesłanek uzasadniających przywrócenie terminu skarżący podniósł, że schorzenie, jakiego doznał w okresie biegu terminu do złożenia zarzutów, miało przebieg nagły i gwałtowny. Dysfunkcję tego rodzaju charakteryzuje [...]. W tej sytuacji nie sposób zgodzić się ze stanowiskiem organu pierwszej instancji, iż przypadku opisanego przez skarżącego nie można uznać za chorobę uniemożliwiającą samodzielne działanie. Skarżący wskazał również, że ocena przesłanek z art. 58 k.p.a. musi bazować na wszechstronnym wyjaśnieniu okoliczności konkretnego przypadku, a niedające się usunąć wątpliwości nie mogą być interpretowane na niekorzyść strony. Pomijając tę regułę organy działały zatem wbrew art. 77 § 1 k.p.a., przewidującemu powinność wyczerpującego gromadzenia materiału dowodowego i rozpatrywania go w ramach całościowego oglądu (art. 80 k.p.a.). Dokonując samodzielnej i nietrafnej oceny stanu zdrowia strony w istotnym dla sprawy okresie organy uchybiły więc – zdaniem skarżącego – powołanym przepisom procedury. Skarżący podniósł również, że ustawowego warunku uprawdopodobnienia braku winy w niedochowaniu terminu nie podobna zastąpić powinnością udowodnienia. Dodał także, iż ciężki przebieg [...] powinien być uznany za fakt notoryjny i tak też okoliczność tę winny były ocenić organy. Zdaniem strony, w sprawie nie doszło tym samym do wyczerpującego rozpatrzenia materiału dowodowego. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Administracji Skarbowej we W. wniósł o jej oddalenie. W uzasadnieniu przedstawiono argumentację tożsamą z zawartą w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem sądowej kontroli w sprawie jest postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we W. , utrzymujące w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w K., wydane w sprawie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym oraz odmowy wstrzymania postanowienia Naczelnika Urzędu Skarbowego w K. z dnia [...] r. o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie rozpatrzenia tych zarzutów. Zdaniem Sądu, kontrolowane rozstrzygnięcie narusza przepis art. 58 § 1 k.p.a. przez błędną jego wykładnię oraz art. 107 § 1 pkt 6 k.p.a. poprzez jego niepełne zastosowanie, co w sumie dawało podstawy do uchylenia zaskarżonego postanowienia. W zakresie pierwszej z kwestii objętych zaskarżonym postanowieniem na wstępie wymaga odnotowania, że zarzuty na postępowanie egzekucyjne, zgłoszone po upływie siedmiodniowego terminu o jakim mowa w art. 27 § 1 pkt 9 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2018 r., poz. 1314) są spóźnione, wobec czego nie mogą zostać rozpatrzone. Jednakże strona, która uchybiła terminowi do wniesienia zarzutów może złożyć wniosek o przywrócenia utraconego terminu do ich złożenia na podstawie art. 58 k.p.a. w związku z art. 18 u.p.e.a. (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 15 lutego 2019 r., sygn. akt III SA/Łd 1049/18, CBOSA). Co do zasady zatem, siedmiodniowy termin do wniesienia zarzutów jest terminem podlegającym przywróceniu, na zasadach z art. 58 k.p.a. Przepis art. 58 § 1 i 2 k.p.a. stanowi, że w razie uchybienia terminu należy przywrócić termin na prośbę zainteresowanego, jeżeli uprawdopodobni, że uchybienie nastąpiło bez jego winy. Prośbę o przywrócenie terminu należy wnieść w ciągu siedmiu dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu. Jednocześnie z wniesieniem prośby należy dopełnić czynności, dla której określony był termin. Z powołanego przepisu wynika, że organ administracji publicznej zobowiązany jest przywrócić uchybiony termin w sytuacji, gdy strona spełni warunki formalne skutecznego ubiegania się o przywrócenie terminu, a także, gdy, wykaże materialnoprawną przesłankę przywrócenia terminu jaką jest uprawdopodobnienie braku zawinienia w uchybieniu terminowi do dokonania określonej czynności procesowej. Jak wynika z kontrolowanego postanowienia, organ pierwszej instancji uznał, że strona dochowała formalnego wymogu złożenia wspomnianego wniosku w terminie siedmiu dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminowi, jednak nie uprawdopodobniła przesłanki braku zawinienia w tym uchybieniu, co w konsekwencji skutkowało odmową uwzględnienia wniosku. Rozpatrując sprawę w postępowaniu odwoławczym organ drugiej instancji stwierdził, przeciwnie do stanowiska organu pierwszej instancji, że wniosek został złożony po upływie siedmiu dni od ustania przyczyny uchybienia terminowi, który to skutek, zdaniem organu odwoławczego, nastąpił już w dniu 12 października 2018 r., kiedy to strona wniosła zarzuty w postępowaniu egzekucyjnym. Jako że ostatecznie organ drugiej instancji dokonał oceny wniosku także pod kątem wykazania przez stronę przesłanki materialnoprawnej przywrócenia uchybionego terminu, Sąd nie stwierdził naruszenia przez organ odwoławczy zakazu reformationis in peius (art. 139 k.p.a. w zw. z art. 144 k.p.a.). Niemniej jednak, oceny organu drugiej instancji w tej kwestii Sąd nie podziela, uznając za prawidłowe stanowisko organu pierwszej instancji, który siedmiodniowy termin do złożenia wniosku o przywrócenie terminu liczył od dnia doręczenia stronie postanowienia Naczelnika Urzędu Skarbowego w K. z dnia [...] r. o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie rozpatrzenia zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym (skutek doręczenia tego postanowienia skarżącemu nastąpił w dniu 22 listopada 2018 r.). W odniesieniu do kwestii merytorycznej zasadności złożonego przez stronę wniosku o przywrócenie terminu należy wskazać, że Sąd nie podziela w tym względzie stanowiska obu organów orzekających, oceniając je za błędne i przeczące zasadom doświadczenia życiowego. Jakkolwiek stanowiska organów różniły się w zakresie oceny, czy [...] można uznać za chorobę o nagłym przebiegu (za taką została uznana jedynie przez organ odwoławczy), to ostatecznie, także organ drugiej instancji uznał, że opisane przez stronę dolegliwości zdrowotne nie dawały podstawy do przywrócenia uchybionego terminu w sprawie. W pierwszej kolejności należy podnieść, że wyrażony w zaskarżonym postanowieniu wywód prawny bliższy jest zasadom postępowania dowodowego i marginalizuje wynikającą z art. 58 § 1 k.p.a. powinność uprawdopodobnienia okoliczności potwierdzających brak winy strony w niedochowaniu terminu przewidzianego dla czynności procesowej. Zdaniem Sądu, organ drugiej instancji niezasadnie założył, iż uprawdopodobnienie choroby, jako przyczyny uzasadniającej wniosek o przywrócenie terminu, winno być poparte stosownym zaświadczeniem lekarskim. Złożenie tego rodzaju dowodu pozwala bowiem fakt ten uznać w zasadzie za wykazany. Biorąc pod uwagę, że ustawodawca zrezygnował w art. 58 § 1 k.p.a. z obowiązku dowodzenia na rzecz mniej rygorystycznej powinności uprawdopodobnienia należy przyjąć, że również same twierdzenia strony mogą dać podstawę dla pozytywnego rozpoznania wniosku (ewentualnie, w razie wątpliwości organ może odebrać od wnioskodawcy stosowne wyjaśnienia). Nie ulega bowiem wątpliwości, o czym byłą mowa wyżej, że nie zawsze osoba niedomagająca będzie starać się o potwierdzenie niedyspozycji zaświadczeniem lekarskim. W ocenie Sądu, nie można również wykluczyć, że osoba dotknięta określonym schorzeniem nie będzie mogła, z różnych przyczyn, poddać się badaniu w okresie istotnym dla postępowania (np. wówczas, gdy choroba wystąpiła w ostatnim dniu biegu terminu). Stąd też, stanowisko organu zakładające potrzebę odwołania się do odpowiedniej dokumentacji lekarskiej na potwierdzenie chorobowych przyczyn uchybienia terminu uznać należało – na tle okoliczności faktycznych sprawy – za zbyt restrykcyjne i uchybiające powinności jedynie uprawdopodobnienia (a nie udowodnienia) okoliczności świadczących o braku winy strony. W przekonaniu Sądu, sam charakter i przebieg [...] może uzasadniać niedyspozycję chorego w stopniu uniemożliwiającym zainteresowanemu należytą dbałość o swoje interesy. Ponadto, w ocenie Sądu, nie można zgodzić się z organem drugiej instancji co do tego, że wiarygodność twierdzeń skarżącego o jego stanie zdrowia podważa fakt, iż w piśmie stanowiącym zarzuty (wniesionym 12 października 2018 r.) wskazał on datę doręczenia odpisu tytułu wykonawczego na 5 października 2018 r. (podczas, gdy faktycznie miało to miejsce dzień wcześniej) i nie odwołał się wówczas do kwestii przywrócenia terminu. W ocenie organu, fakt ten podważać miał forsowaną przez stronę tezę o uchybieniu terminowi z przyczyn zdrowotnych. Zdaniem Sądu nie sposób przyjąć, by tak przedstawione stanowisko organu mogło być ocenione jako wolne od pewnej niekonsekwencji. O ile bowiem założyć, że przedstawione przez skarżącego dolegliwości zdrowotne istotnie zaważyły na terminowym wniesieniu zarzutów to nie sposób wykluczyć, że to właśnie złe samopoczucie oraz niedyspozycja skutkowały błędem w rachubie czasu, a w konsekwencji, złożeniem zarzutów po terminie, mimo subiektywnego przekonania skarżącego o terminowym dokonaniu tej czynności (co prawdopodobne o tyle, że termin został przekroczony zaledwie o jeden dzień). Ponadto, treść formułowanych przez skarżącego pism procesowych uzasadnia przypuszczenie, że skarżący nie orientuje się swobodnie w przepisach prawa, a nawet, nie do końca rozumie istotę kierowanych do niego postanowień. Przykładowo, w piśmie z dnia 28 listopada 2018 r. (w którym został sformułowany wniosek o przywrócenie terminu) skarżący podaje, że składając pismo z dnia 10 października 2018 r. (zarzuty w postępowaniu egzekucyjnym) nie zdawał sobie sprawy, że przekroczył termin "aż do dnia 22 listopada 2018 r." (data doręczenia stronie postanowienia Naczelnika Urzędu Skarbowego w K. z dnia [...] r. o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie rozpatrzenia zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym). W obliczu tych okoliczności, zarzucanie skarżącemu, że od razu nie złożył wniosku o przywrócenie uchybionego terminu uznać należy za zbyt restrykcyjne. Sąd nie podziela także pozostałej argumentacji jaka, zdaniem organu drugiej instancji, przemawiała za odmową uwzględnienia wniosku. W opinii Sądu, sam fakt odbierania korespondencji w sprawie przez inną osobę niż skarżący nie pozwala na kategoryczne założenie, iż także ta konkretna czynność procesowa (zarzuty na postępowanie egzekucyjne) mogła być dokonana przy jej pomocy. Z jednej strony bowiem musiałaby być to osoba bliska i zaufana, (w tym zakresie brak natomiast stosownych ustaleń organu), z drugiej zaś wymagany byłby rzeczowy kontakt ze skarżącym (odnośnie do wszystkich elementów zarzutów), co przy trapiącym go schorzeniu mogło być utrudnione (skoro nagłe [...] o ostrym przebiegu powoduje zwykle daleko idące [...], co jest faktem notoryjnym) i nie wykluczało ewentualności zarażenia. Podsumowując zatem, stanowisko organów ocenić należy jako zbyt daleko idące. W istocie bowiem obarczono stronę obowiązkiem udowodnienia powołanych przez nią okoliczności, podczas gdy ustawodawca poprzestał na powinności uprawdopodobnienia faktu braku winy. Z drugiej strony kwestionowane rozstrzygnięcie zdaje się pomijać indywidualne cechy skarżącego, który – oceniając wedle treści sporządzonych przez niego pism – nie jest osobą dostatecznie zorientowaną w niuansach procedury administracyjnej i w zagadnieniach egzekucyjnych. Wszystkie te okoliczności skutkowały oceną naruszenia art. 58 § 1 k.p.a. poprzez błędną wykładnię tego przepisu w sprawie. Niezależnie od tego naruszenia, zaskarżone postanowienie narusza także treść art. 107 § 1 pkt 6 k.p.a. poprzez zupełny brak uzasadnienia prawnego dla rozstrzygnięcia o odmowie wstrzymania postanowienia z dnia [...] r. Wypada przypomnieć, że zgodnie z art. 107 § 1 pkt 6 k.p.a., postanowienie powinno zawierać uzasadnienie faktyczne i prawne. Zaskarżone postanowienie spełnia wymogi z art. 107 § 1 pkt 6 k.p.a. tylko w odniesieniu do kwestii związanej z odmową przywrócenia terminu. W ponownie prowadzonym postępowaniu organ zobowiązany jest uwzględnić zaprezentowane stanowisko Sądu przy ocenie zasadności wniosku strony o przywrócenie uchybionego terminu. Organ administracji publicznej zobowiązany jest również przedstawić uzasadnienie prawne w zakresie całościowego żądania strony zawartego w piśmie z dnia 28 listopada 2018 r., które oprócz wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym zawierało również wniosek o wstrzymanie wykonania postanowienia Naczelnika Urzędu Skarbowego w K. z dnia [...] r. (nr [...]) o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie rozpatrzenia zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym. Kierując się przedstawioną argumentacją, działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm., dalej: p.p.s.a.), Sąd uchylił zaskarżone postanowienie, o czym orzekł jak w pkt I wyroku. Zawarte w pkt II wyroku orzeczenie o kosztach sądowych znajduje swoje umocowanie w treści art. 200 p.p.s.a. Zasądzona od organu na rzecz skarżącego kwota 100 zł stanowi równowartość uiszczonego przez stronę wpisu sądowego. Wysokość tego wpisu została ustalona na podstawie § 2 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 221, poz. 2193).