III SA/Łd 1049/18

Dnia 15 lutego 2019 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia NSA Irena Krzemieniewska Sędzia NSA Janusz Nowacki (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Krzysztof Szczygielski Protokolant specjalista Aneta Brzezińska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 lutego 2019 roku sprawy ze skargi A.R. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia zarzutów w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego oddala skargę. Postanowieniem z [...] r., wydanym na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 k.p.a. oraz art. 33 § 1 w związku z art. 27 § 1 pkt 9, art. 17 § 1 i art. 18 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tekst jedn.: Dz. U. z 2018 r., poz. 1314 ze zm.), zwanej dalej u.p.e.a., Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Ł. utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego [...] z 6 sierpnia 2018 r. o odmowie przywrócenia terminu do wniesienia zarzutów dotyczących postępowania egzekucyjnego prowadzonego wobec A. R. na podstawie tytułu wykonawczego z 18 czerwca 2018 r. nr [...], wystawionego przez Pocztę Polską S.A. [...]. W uzasadnieniu organ II instancji przedstawiając stan faktyczny i prawny sprawy podniósł, że 18 czerwca 2018 r. Poczta Polska S.A. [...] wystawił na A. R. tytuł wykonawczy obejmujący należności z tytułu opłat abonamentu rtv za okres od stycznia 2013 r. do marca 2018 r., który następnie przekazał do Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego [...] w celu dochodzenia objętych nim należności w trybie przepisów u.p.e.a.. 4 lipca 2018 r. organ egzekucyjny wystawił zawiadomienie skierowane do Zakładu Ubezpieczeń Społecznych [...] i na tej podstawie dokonał zajęcia świadczeń z zaopatrzenia emerytalnego i ubezpieczenia społecznego oraz renty socjalnej. Zawiadomienie zostało doręczone dłużnikowi zajętej wierzytelności 5 lipca 2018 r., natomiast skarżącej wraz z odpisem tytułu wykonawczego 9 lipca 2018 r.. 27 lipca 2018 r. do Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego [...] wpłynęły zarzuty skarżącej w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej na podstawie tytułu wykonawczego z 18 czerwca 2018 r. oraz wniosek o przywrócenie terminu do ich wniesienia. W uzasadnieniu żądania przywrócenia terminu do zgłoszenia zarzutów podniesiono, że skarżąca nie zauważyła znajdującego się na końcowej stronie odpisu tytułu wykonawczego pouczenia o prawie do wniesienia zarzutów w terminie 7 dni. W związku z tym przyjęła, że terminem właściwym do "sprzeciwienia się podejmowanej egzekucji i podniesienia zarzutów świadczących o braku podstaw do jej prowadzenia" jest wskazany w zawiadomieniu o zajęciu świadczeń z zaopatrzenia emerytalnego i ubezpieczenia społecznego oraz renty socjalnej czternastodniowy termin do wniesienia skargi na czynność egzekucyjną. Skarżąca jest osobą w zaawansowanym wieku i nie posiada wykształcenia prawniczego ani też żadnego doświadczenia w prowadzeniu spraw przed organami administracji. 18 lipca 2018 r. skarżąca uznała, że "wniesienie środka zaskarżenia przerasta jej możliwości" i w tym dniu skontaktowała się z adwokatem M. N. oraz udzieliła mu pełnomocnictwa do prowadzenia sprawy. 18 lipca 2018 r. jest zatem pierwszym dniem, w którym skarżąca uzyskała świadomość, że uchybiła terminowi do wniesienia zarzutów w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej, bowiem "przyczyna uchybienia terminowi ustała przez uzyskanie pomocy prawnej adwokata". Postanowieniem z 6 sierpnia 2018 r. Naczelnik Pierwszego Urzędu Skarbowego [...] odmówił przywrócenia terminu do zgłoszenia zarzutów w sprawie prowadzonego postępowania egzekucyjnego. Organ I instancji stwierdził, że odpis tytułu wykonawczego, który skarżąca odebrała 9 lipca 2018 r., zawierał pouczenie o przysługującym prawie zgłoszenia zarzutów na prowadzone postępowanie egzekucyjne w terminie 7 dni od daty otrzymania tytułu wykonawczego. Termin ten upłynął 16 lipca 2018 r.. Zobowiązana zapoznała się jedynie z pouczeniem zawartym w zawiadomieniu z 4 lipca 2018 r. o zajęciu świadczenia z zaopatrzenia emerytalnego i ubezpieczenia społecznego oraz renty socjalnej, które otrzymała wraz z odpisem tytułu wykonawczego o przysługującym środku zaskarżenia w postaci skargi na czynność egzekucyjną wnoszonym w terminie 14 dni od dnia otrzymania zawiadomienia. Według organu I instancji, skarżąca nie uprawdopodobniła, że uchybienie terminu do zgłoszenia zarzutów nastąpiło bez jej winy. Wskazuje na to jednoznacznie fakt, że skorzystała z pomocy prawnej dopiero po upływie 9 dni od dnia otrzymania odpisu tytułu wykonawczego. Świadczy to o opieszałości w podjętych przez nią działaniach. W zażaleniu na to postanowienie skarżąca zarzuciła, że organ egzekucyjny przyjął błędną wykładnię art. 58 § 1 i 2 k.p.a. w związku z art. 18 u.p.e.a. poprzez nieuwzględnienie okoliczności wskazanych we wniosku o przywrócenie terminu. Przyczyna uchybienia terminowi nie wynika z opieszałości, a ludzkiej omyłki spowodowanej "brakiem doświadczenia w tego typu sprawach oraz zaawansowanym wiekiem". Skarżąca odebrała przesyłkę zawierającą tytuł wykonawczy wraz z zawiadomieniem o zajęciu świadczeń z zaopatrzenia emerytalnego i ubezpieczenia społecznego oraz renty socjalnej. Organ II instancji odnosząc się do żądania skarżącej podniósł, że odpis tytułu wykonawczego z 18 czerwca 2018 r. wraz z zawiadomieniem o zajęciu świadczeń z zaopatrzenia emerytalnego i ubezpieczenia społecznego oraz renty socjalnej z 4 lipca 2018 r. został jej doręczony 9 lipca 2018 r. Przyjmując zatem za wiążącą datę doręczenia skarżącej odpisu tytułu wykonawczego, siedmiodniowy termin do wniesienia zarzutów w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej upłynął 16 lipca 2018 r. Tymczasem zarzuty wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu zostały złożone przez pełnomocnika skarżącej 20 sierpnia 2018 r. w placówce pocztowej. Wobec powyższego termin do wniesienia zarzutów nie został przez skarżącą zachowany. W ocenie organu II instancji, wskazane przez skarżącą okoliczności dotyczące nieterminowego złożenia zarzutów w sprawie egzekucji administracyjnej nie dowodzą braku winy strony w niedochowaniu tego terminu. Nie ma znaczenia dla oceny istnienia przesłanek przywrócenia terminu fakt, że odpis tytułu wykonawczego został przesłany wraz z zawiadomieniem o zajęciu świadczenia emerytalnego i każdy z tych dokumentów zawiera inne pouczenie. Tytuł wykonawczy zawierał pouczenie o przysługującym zobowiązanej prawie zgłoszenia zarzutów w terminie 7 dni od dnia otrzymania przez nią tego tytułu i został skarżącej prawidłowo doręczony. Zaniechanie polegające na niezgłoszeniu w terminie zarzutów w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej świadczy o braku staranności w dążeniu do należytego zabezpieczenia własnych interesów. W skardze na powyższe postanowienie A. R. wniosła o jego uchylenie w całości wraz z poprzedzającym je postanowieniem organu I instancji oraz o przyznanie od organu kosztów postępowania, z uwzględnieniem kosztów zastępstwa adwokackiego według norm przepisanych. Zaskarżonemu postanowieniu skarżąca zarzuciła obrazę przepisów postępowania, która miała wpływ na treść rozstrzygnięcia, a to art. 58 § 1 i 2 k.p.a. w związku z art. 18 u.p.e.a. poprzez jego błędną wykładnię polegającą na: 1. przyjęciu, że okoliczności wskazywane we wniosku o przywrócenie terminu w postaci przeoczenia pouczenia o prawie zgłoszenia zarzutów w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej oraz przyjęcie terminu 14 dni na zaskarżenie czynności wskazanego w zawiadomieniu o zajęciu świadczeń z zaopatrzenia emerytalnego i ubezpieczenia społecznego oraz renty socjalnej, nie stanowi okoliczności uzasadniającej przywrócenie terminu; 2. przyjęciu, że nie ma znaczenia dla oceny istnienia przesłanek przywrócenia terminu fakt, iż odpis tytułu wykonawczego został przesłany wraz z zawiadomieniem o zajęciu świadczenia emerytalnego i każdy z tych dokumentów zawiera inne pouczenie w sytuacji, w której właśnie pouczenie z drugiego dokumentu, przyjęte przez skarżącą jako właściwe, wywołało u skarżącej mylne przekonanie o biegu terminu 14 dni na zaskarżenie czynności, które to naruszenia skutkowały niezasadną odmową przywrócenia terminu do wniesienia zarzutów. W uzasadnieniu zarzucono, że organy marginalizują podnoszoną przez skarżącą okoliczność stanowiącą przyczynę uchybienia terminowi, która nie wynika z jej opieszałości, a ludzkiej omyłki uzasadnionej brakiem doświadczenia w tego typu sprawach oraz zaawansowanym wiekiem. Skarżąca w jednej przesyłce wraz z tytułem wykonawczym otrzymała zawiadomienie o zajęciu świadczeń z zaopatrzenia emerytalnego i ubezpieczenia społecznego oraz renty socjalnej. Skarżąca była przekonana, że przesyłka stanowi całość i nie zachodzą podstawy do różnicowania poszczególnych dokumentów wchodzących w jej skład. W treści zawiadomienia zawarte było pouczenie o możliwości wniesienia skargi na zajęcie egzekucyjne. Skarżąca przyjęła zatem wskazany w pouczeniu z zawiadomienia 14-dniowy termin na zaskarżenie czynności. Ze względu na obszerność tytułu wykonawczego nie zauważyła drugiego z pouczeń. Powyższe okoliczności wzbudziły w skarżącej przekonanie, że właściwym terminem sprzeciwienia się prowadzonym czynnościom egzekucyjnym jest właśnie termin 14 dni. Skarżąca jest osobą w zaawansowanym wieku. Nie posiada wykształcenia prawniczego ani też żadnego doświadczenia w prowadzeniu spraw przed organami administracji. Nie miała zatem pełnej wiedzy ani też świadomości, co do właściwego sposobu sprzeciwienia się podjętym czynnościom, a jej przekonanie, co do konieczności zachowania terminu, w sposób uzasadniony oparte było na treści pouczenia zakreślającego termin 14 dni. Zwracając się 18 lipca 2018 r. o pomoc do pełnomocnika skarżąca była przekonana o tym, że termin zaskarżenia czynności przyjęty zgodnie z pouczeniem jako 14-dniowy jeszcze nie upłynął. Umieszczenie w jednej przesyłce dokumentów, stanowi podstawową przyczynę omyłki skarżącej, bowiem to właśnie termin zawarty w drugim z pouczeń skarżąca przyjęła jako właściwy dla wniesienia zarzutów. Nadto przywrócenie terminu do wniesienia zarzutów uzasadnia okoliczność, że skarżąca nie korzystała z odbiornika telewizyjnego, nie otrzymała upomnienia, jest osobą starszą i utrzymuje się z emerytury w wysokości 970 zł miesięcznie, a przeprowadzenie egzekucji w sposób daleko idący godzi w jej sytuację finansową, prowadząc do braku możliwości zaspokojenia najbardziej podstawowych potrzeb. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Ł. wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zajęte w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2017 r., poz. 2188) i art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem stosując środki określone w ustawie. W myśl art. 145 § 1 p.p.s.a. sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie: 1) uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, jeżeli stwierdzi: naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (lit. a), naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (lit. b), inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c); 2) stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 k.p.a. lub w innych przepisach; 3) stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w k.p.a. lub innych przepisach. Z wymienionych przepisów wynika, że badanie legalności zaskarżonej decyzji lub postanowienia przez sąd administracyjny obejmuje ocenę prawidłowości zastosowania przepisów prawa i ich wykładni przez organ administracji oraz zgodność z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji. Badając legalność zaskarżonego postanowienia w tak zakreślonej kognicji sąd nie stwierdził naruszenia przez organy administracji przepisów prawa uzasadniającego uwzględnienie skargi. Istotą sprawy jest ocena, czy okoliczności wskazane przez skarżącą we wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym prowadzonym na podstawie tytułu wykonawczego z 18 czerwca 2018 r. stanowiły wystarczającą podstawę do jego uwzględnienia. Nie jest sporne, że tytuł wykonawczy z 18 czerwca 2018 r. doręczono skarżącej 9 lipca 2018 r.. Zgodnie z art. 27 § 1 pkt 9 u.p.e.a. tytuł ten zawierał pouczenie o tym, że na podstawie art. 33 § 1 u.p.e.a. zobowiązanemu przysługuje w terminie 7 dni od dnia doręczenia odpisu/wydruku tytułu wykonawczego prawo zgłoszenia do organu egzekucyjnego zarzutów w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej. Warunkiem skuteczności czynności procesowej – wniesienia zarzutów w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego – jest zachowanie terminu do jej dokonania. W rozpoznawanej sprawie termin ten upłynął 16 lipca 2018 r. (w poniedziałek). Skarżąca złożyła zarzuty już po upływie tego terminu 20 lipca 2018 r. Jednocześnie skarżąca złożyła wniosek o przywrócenia terminu do ich wniesienia. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym ugruntowany jest pogląd, zgodnie z którym zarzuty zgłoszone po upływie 7-dniowego terminu są spóźnione i w związku z powyższym nie mogą być one rozpatrzone. Uchybienie temu terminowi powoduje bezskuteczność zarzutów, czego następstwem jest niedopuszczalność zgłoszenia zarzutów (por. np. wyrok NSA z 26 sierpnia 2011 r., II FSK 368/2010; wyrok NSA z 31 maja 2012 r., II OSK 2531/11 wyroki: Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z 14 stycznia 2015 r., I SA/Ol 843/14, Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z 14 czerwca 2012 r., sygn. akt I SA/Po 898/11, Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 27 maja 2010 r., III SA/Wa 2103/09). Jednakże strona, która uchybiła terminowi do wniesienia zarzutów, może złożyć zarzuty wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do jego wniesienia zgodnie z art. 58 k.p.a. w związku z art. 18 u.p.e.a.. Przepis art. 58 § 1 i 2 k.p.a. stanowi, że w razie uchybienia terminu należy przywrócić termin na prośbę zainteresowanego, jeżeli uprawdopodobni, że uchybienie nastąpiło bez jego winy. Prośbę o przywrócenie terminu należy wnieść w ciągu siedmiu dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu. Jednocześnie z wniesieniem prośby należy dopełnić czynności, dla której określony był termin. Właściwy organ administracji zobowiązany jest zatem do przywrócenia terminu w sytuacji, gdy zostały spełnione łącznie wszystkie przesłanki przywrócenia terminu określone w postanowieniach art. 58 § 1 k.p.a., tj.: a) brak winy zainteresowanego w uchybieniu terminu; b) wniesienie przez zainteresowanego wniosku o przywrócenie terminu; c) dochowanie terminu do wniesienia wniosku o przywrócenie terminu; d) dopełnienie wraz z wnioskiem tej czynności, dla której był ustanowiony przywracany termin. W przypadku niespełnienia choćby jednego z wymienionych warunków, wniosek nie może być uwzględniony. Dyspozycja art. 58 § 1 k.p.a. wymaga "uprawdopodobnienia" braku winy, nie wymaga natomiast "wykazania obiektywnych przeszkód". Osoba zainteresowana powinna zatem uprawdopodobnić brak swojej winy, czyli powinna uwiarygodnić stosowną argumentacją swoją staranność oraz fakt, że przeszkoda była od niej niezależna i istniała cały czas, aż do wniesienia wniosku o przywrócenie terminu. Ciężar uprawdopodobnienia okoliczności uzasadniającej brak winy w uchybieniu terminu spoczywa na stronie postępowania, która występuje z prośbą o jego przywrócenie. Organ powinien jedynie przedstawione przez nią okoliczności ocenić w świetle przesłanek z art. 58 § 1 i 2 k.p.a. Trudno jest bowiem wymagać od organu, aby prowadził postępowanie wyjaśniające przyczyny uchybienia terminu przez stronę (por. wyroki NSA: z 8 lutego 2007 r. sygn. II OSK 1806/06; z 17 maja 2011 r., II OSK 933/10; z 31 maja 2012 r., II OSK 2531/11; B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, 7 wydanie, C. H. Beck, s. 337). W świetle powyższych rozważań należy się zgodzić ze stanowiskiem i argumentacją organów administracji, że skarżąca nie uprawdopodobniła braku winy w uchybieniu terminu do zgłoszenia zarzutów w terminie. W uzasadnieniu wniosku o przywrócenie terminu jako przyczynę mającą uprawdopodobnić brak winy skarżącej wskazano, że tytuł wykonawczy został jej doręczony wraz z zawiadomieniem o zajęciu świadczeń z zaopatrzenia emerytalnego i ubezpieczenia społecznego oraz renty socjalnej. Zawiadomienie zawierało pouczenie o możliwości wniesienia skargi na zajęcie egzekucyjne w terminie 14 dni od dnia zawiadomienia zobowiązanego o czynności egzekucyjnej, tj. od dnia jego doręczenia. Wobec powyższego skarżąca przyjęła termin 14 dni jako właściwy dla sprzeciwienia się podejmowanej egzekucji. Skarżąca nie zauważyła znajdującego się na końcowej stronie tytułu wykonawczego pouczenia o prawie zgłoszenia zarzutów. Pouczenie to nie zostało dostrzeżone ze względu na jego nieczytelność, zbyt mały druk oraz umieszczenie na ostatniej stronie dokumentu. Skarżąca jest osobą w zaawansowanym wieku i nie posiada wykształcenia prawniczego ani też doświadczenia w prowadzenia spraw przed organami administracji. Nadto we wniosku podniesiono, że przywrócenie skarżącej terminu do wniesienia zarzutów uzasadnione jest okolicznościami sprawy, które w sposób szczegółowy zostały opisane w treści zarzutów, takimi jak niekorzystanie przez skarżącą z odbiornika telewizyjnego, niedoręczenie upomnienia, utrzymywanie się z emerytury w wysokości 970 zł miesięcznie. Wobec tego wyjaśnić należy, że brak winy warunkujący uwzględnienie wniosku o przywrócenie terminu oznacza, że do niedochowania terminu doszło pomimo dołożenie przez stronę szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej. Brak winy w uchybieniu terminu powinien być oceniany z uwzględnieniem wszystkich okoliczności konkretnej sprawy, w sposób uwzględniający obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o własne interesy. Przywrócenie terminu ma charakter wyjątkowy i nie jest możliwe, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa. Może mieć miejsce tylko wtedy, gdy uchybienie terminu jest skutkiem przeszkody, której strona nie mogła usunąć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku (por. postanowienie NSA z 2 października 2002 r., V SA 793/02, M. Praw. 2002, nr 23, s. 1059; wyroki NSA: z 22 maja 1997 r., SA/Sz 630/96; z 17 maja 2011 r., II OSK 933/10). W ocenie sądu, skarżąca nie dołożyła należytej staranności, gdyż nie przeczytała pouczenia o prawie zgłoszenia zarzutów w terminie 7 dni od dnia doręczenia odpisu/wydruku tytułu wykonawczego. Wbrew twierdzeniom skarżącej, doręczenie zawiadomienia o zajęciu świadczeń z zaopatrzenia emerytalnego i ubezpieczenia społecznego zobowiązanego oraz renty socjalnej wraz z tytułem wykonawczym było prawidłowe. Obowiązek jednoczesnego przesłania takiego zawiadomienia i tytułu wykonawczego wynika z art. 79 § 4 pkt 1 u.p.e.a.. Tytuł wykonawczy zawierał prawidłowe pouczenie o sposobie i terminie zgłoszenia zarzutów. Pouczenie to nie było mniej czytelne, a użyta czcionka mniejsza niż w pouczeniu o prawie wniesienia skargi na zajęcie egzekucyjne znajdujące się w zawiadomieniu o zajęciu świadczeń. Wyjaśnić należy, że skarga na czynności egzekucyjne organu egzekucyjnego jest samoistną instytucją postępowania egzekucyjnego. Przedmiotem postępowania prowadzonego w sprawie skargi na czynności organu egzekucyjnego jest wyłącznie prawidłowość zakwestionowanej czynności egzekucyjnej. W postępowaniu tym nie może być rozważane istnienie egzekwowanego obowiązku (por. wyrok WSA w Warszawie z 18 stycznia 2007 r., III SA/Wa 3474/06). Pouczenie znajdujące się w zawiadomieniu o zajęciu świadczeń dotyczyło innego środka prawnego niż zarzuty. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym wielokrotnie podkreślano, że przywrócenia uchybionego terminu nie uzasadniają niedostateczna staranność w prowadzeniu własnych spraw, nieznajomość prawa, w tym również w zakresie obliczania terminów, "przeoczenie" wynikające ze słabej znajomości procedury, brak staranności strony w zapoznaniu się z treścią pouczenia zawartego w doręczonej decyzji, oczekiwanie na poradę profesjonalisty (por. np. wyroki NSA: z 29 sierpnia 1997 r., II SA 101/96; z 26 listopada 1997 r., I SA/Lu 1219/96; z 8 maja 2001 r., SA/Sz 260/00; z 21 maja 1999 r., I SA/Gd 2243/98; z 12 marca 2014 r., I OSK 473/13; z 24 października 2014 r., I OSK 2043/13; postanowienia NSA: z 8 lipca 2008 r., II OZ 712/08; z 10 września 2010 r., II OZ 849/10; z 9 czerwca 2011 r., I OZ 402/11; z 7 maja 2015 r., II OZ 394/15). Ogólnikowe powołanie się na podeszły wiek skarżącej również nie daje podstaw do przyjęcia, że przesłanka braku winy została spełniona. Utrwalone jest orzecznictwo, że okoliczności takie jak podeszły wiek i ogólnie zły stan zdrowia nie uzasadniają przywrócenia uchybionego terminu. Nie są one bowiem równoznaczne z całkowitą niemożnością dokonania czynności procesowych (por. postanowienia NSA: z 2 lipca 2013 r., I OZ 444/13; z 24 czerwca 2014 r., II OZ 624/14; z 28 czerwca 2016 r., I OZ 665/16; z 15 września 2017 r., I OZ 1304/17 i I OZ 1305/17; z 21 września 2017 r., I OZ 1301/17 i I OZ 1303/17; z 16 stycznia 2015 r., II OZ 7/15; z 17 lipca 2014 r., II OZ 701/14; z 16 stycznia 2009 r., I OZ 966/08). Skuteczne powoływanie się przez stronę na jej podeszły wiek przy ocenie możliwości zachowania terminu do dokonania czynności musi opierać się na czymś więcej niż tylko stwierdzeniu tego faktu przez zainteresowanego (por. wyrok NSA z 17 maja 2011 r., II OSK 933/10). Okoliczności mające stanowić podstawę zgłoszonych przez skarżącą zarzutów w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej, w szczególności niekorzystanie przez skarżącą z odbiornika telewizyjnego, nieotrzymanie upomnienia, utrzymywanie się z emerytury w wysokości 970 zł miesięcznie, nie są związane z uchybieniem terminu do zgłoszenia zarzutów. Z art. 58 § 1 k.p.a. wynika jednoznacznie, że uprawdopodobnienie braku winy w uchybieniu terminu powinno odnosić się wyłącznie do kwestii przyczyn niedotrzymania terminu, a nie być skierowane przeciwko tytułowi wykonawczemu i stanowić podstawę zarzutów w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego albo stanowić podstawę wniosku o umorzenie zaległości (por. wyrok NSA z 14 maja 1991 r., II SA 340/91, ONSA 1991, nr 3-4, poz. 60). Reasumując stwierdzić należy, że organy administracji poprawnie zinterpretowały i zastosowały art. 58 § 1 i 2 k.p.a. w związku z art. 18 u.p.e.a. odmawiając skarżącej przywrócenia terminu. W zaskarżonym postanowieniu organ administracji wyjaśnił powody, którymi kierował się je wydając swoje rozstrzygnięcie. Materiał dowodowy w sprawie został zebrany i rozpatrzony, a następnie oceniony w prawidłowy sposób. Organy administracji słusznie doszły do wniosku, że A. R. nie uprawdopodobniła braku swojej winy w uchybieniu terminu do wniesienia zarzutów. Z tych wszystkich względów, na podstawie art. 151 p.p.s.a. sąd oddalił skargę. bg