III SA/Wr 131/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Magdalena Jankowska - Szostak po rozpoznaniu w dniu 13 marca 2013 r. na posiedzeniu niejawnym w sprawie ze skargi R. J. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia [...] grudnia 2013 r. Nr [...] w przedmiocie odmowy wydania zezwolenia na zajęcie pasa ruchu drogowego wniosku skarżącego o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Pismem z dnia [...] stycznia 2013 r. skarżący złożył skargę na opisaną w osnowie niniejszego postanowienia decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego. W skardze zawarto wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Wniosek ten nie został uzasadniony. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), cytowanej dalej w skrócie jako "p.p.s.a.", wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże, stosownie do treści art. 61 § 3 p.p.s.a., Sąd na wniosek strony może wydać postanowienie o wstrzymaniu w całości lub w części aktu lub czynności, będących przedmiotem zaskarżenia, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Instytucja ta ma charakter wyjątku od zasady przewidującej, że ostateczna decyzja/postanowienie administracyjne korzystają z domniemania zgodności z prawem i podlegają wykonaniu. Zgodnie z ugruntowanym stanowiskiem Naczelnego Sądu Administracyjnego, wyrażonym m.in. w postanowieniu NSA z dnia 20 grudnia 2004 r. (sygn. akt GZ 138/2004), podstawową przesłanką wstrzymania wykonania decyzji stosownie do treści art. 61 § 3 p.p.s.a. jest wykazanie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Oznacza to, że chodzi o taką szkodę (majątkową, a także niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, a który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony jakimś innym przedmiotem, a jego wartość pieniężna nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo poniesienia straty na życiu i zdrowiu. W nawiązaniu do wniosku skarżącego o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji należy podnieść, że w ocenie Sądu nie zasługuje on na uwzględnienie. W pierwszej kolejności należy zaznaczyć, że wniosek ten nie został w ogóle uzasadniony. W skardze znajdują się jedynie zarzuty dotyczące zaskarżonej decyzji. Skarżący nie odniósł się natomiast w jakikolwiek sposób do przesłanych wynikających z art. 61 § 3 p.p.s.a. Argumenty odnoszone w uzasadnieniu wniesionej skargi, nie pozwoliły Sądowi na merytoryczną ocenę zasadności wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu. Podkreślenia wymaga jednak fakt, iż przedmiotem ochrony tymczasowej mogą być jedynie takie akty lub czynności, które nadają się do wykonania. Przez pojęcie wykonania aktu administracyjnego należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny (lub doprowadzenie w trybie egzekucji) do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w tym akcie (por. postanowienie NSA w Warszawie z dnia 25 maja 2009 r., II OZ 455/09, LEX nr 564242). Wstrzymanie wykonania dotyczy bowiem sytuacji, gdy zaskarżony akt lub czynność wywołuje skutki materialnoprawne. Tymczasem w rozpoznawanej sprawie, decyzja, której wstrzymania domaga się strona, nie jest wykonalna w takim znaczeniu. W szczególności, wstrzymanie wykonanie decyzji o odmowie udzielenia zezwolenia, nie jest jednoznaczne z udzieleniem zezwolenia, a więc nie spowodowałoby możliwości kontynuowania wykonywania działalności gospodarczej przez stronę. Taki skutek zaistniałby jedynie w sytuacji, gdyby zaskarżona do Sądu decyzja wydana była w przedmiocie cofnięcia zezwolenia. Z tych względów – na podstawie art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a. – Wojewódzki Sąd Administracyjny postanowił, jak w sentencji.