III SA/Wr 1334/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sędziowie Sędzia WSA Tomasz Świetlikowski, Sędzia WSA Magdalena Jankowska – Szostak, Małgorzata Malinowska – Grakowicz (sprawozdawca), Protokolant Aneta Szmyt, po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 12 kwietnia 2017 r. sprawy ze skargi "A" we W. na decyzję Zarządu Województwa D. z dnia [...] sierpnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie określenia kwoty środków przypadających do zwrotu dla projektu pt. "[...] we W." oddala skargę w całości. Instytucja Zarządzająca Regionalnym Programem Operacyjnym dla Województwa D. na lata 2007-2013 (IZ RPO WD) w dniu [...] grudnia 2008 r. zawarła z Beneficjentem – "A" w W. (zwanej dalej stroną skarżącą) umowę nr [...] o dofinansowanie projektu pn. "[...]", wybranego w naborze przeprowadzonym w trybie konkursowym, w zakresie Działania nr 7.1 "Rozwój Infrastruktury szkolnictwa wyższego" Regionalnego Programu Operacyjnego dla Województwa D. na lata 2007-2013 (RPO WD 2007-2013). Na podstawie umowy o dofinansowanie nr [...] przyznano stronie skarżącej - na realizację ww. projektu - dofinansowanie w kwocie nieprzekraczającej 34 675 706,60 zł, stanowiącej nie więcej niż 50,33 % kwoty całkowitych wydatków kwalifikowalnych projektu, wynoszących 68 896 695,00 zł. W aneksie nr [...] przyznano kwotę dofinansowania nieprzekraczającą 34 715 188,38 zł, stanowiącą nie więcej niż 50,33 % kwoty całkowitych wydatków kwalifikowalnych projektu, wynoszących 68 975 140,83 zł. Umowa o dofinansowanie zawierała minimalny zakres oraz przedmiot praw i obowiązków (Instytucji Zarządzającej RPO WD 2007-2013 oraz Strony skarżącej), jakie są niezbędne i istotne dla realizacji projektu oraz wypłacenia dofinansowania. W szczególności, umowa określała, na podstawie art. 207 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (zwanej dalej uofp z 2009 r.), że jeżeli zostanie stwierdzone, że strona skarżąca wykorzystała całość lub część dofinansowania niezgodnie z przeznaczeniem, z naruszeniem procedur lub pobrał całość lub część dofinansowania w sposób nienależny albo w nadmiernej wysokości, IZ RPO WD wzywa strona skarżąca do zwrotu środków, odpowiednio w całości lub w części, wraz z odsetkami naliczonymi w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych, na wskazany rachunek lub wyrażenia pisemnej zgody na pomniejszenie kolejnych płatności na rzecz strony skarżącej o kwotę podlegającą zwrotowi, w terminie 14 dni od dnia doręczenia wezwania. Po bezskutecznym upływie ww. terminu IZ RPO WD wydaje względem strony skarżącej decyzję o zwrocie środków, określającą kwotę przypadającą do zwrotu i termin, od którego nalicza się odsetki w wysokości jak dla zaległości podatkowych oraz sposób zwrotu tych środków (§ 9 ust. 1 umowy). Do powyższych czynności zastosowanie mają przepisy art. 207 uofp z 2009 r. Decyzją z dnia [...] czerwca 2013 r. (nr [...]) Zarząd Województwa D. określił stronie skarżącej kwotę środków przypadających do zwrotu w wysokości 1 439 163,03 zł. Pismem z dnia [...] lipca 2013 r. strona skarżąca wniosła o ponowne rozpatrzenie sprawy. Decyzją z dnia [...] września 2013 r. (nr [...]) Zarząd Województwa D. utrzymał w mocy decyzję z dnia [...] czerwca 2013 r. (nr [...]) określającą kwotę środków przypadających do zwrotu dla projektu nr [...] pn. "[...]". Od niniejszej decyzji strona skarżąca wywiodła skargę do WSA, który wyrokiem z dnia 19 lutego 2014 r. sygn. akt III SA/Wr 898/13 uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję z dnia 26 czerwca 2013 r. W uzasadnieniu wyroku Sąd I instancji stwierdził, że na ustalenie i nałożenie na stronę korekty finansowej powinna być wydana odrębna decyzja administracyjna w rozumieniu art. 107 § 1 KPA, skoro organowi przysługiwały uprawnienia do władczego rozstrzygnięcia na podstawie prawa powszechnie obowiązującego. Od niniejszego wyroku strona skarżąca wywiodła skargę kasacyjną do NSA, który wyrokiem o sygn. akt II GSK 1218/14 uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania WSA we Wrocławiu. Powołując się na uchwałę składu 7 sędziów z dnia 27 października 2014 r., sygn. akt II GPS 2/14 stwierdził, że ustalenie i nałożenie korekty finansowej, o której mowa w art. 26 ust. 1 pkt 15a ustawy z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju nie wymaga wydania odrębnej decyzji administracyjnej i zobowiązano Sąd I instancji, by rozpatrując ponownie sprawę dokonał merytorycznej oceny zarzutów sformułowanych w skardze. W wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy przez WSA w dniu 22 marca 2016 r. wydany został wyrok sygn. akt III SA/Wr 1164/15 uchylający zaskarżoną decyzję z dnia [...] września 2013 r. (nr [...]). W uzasadnieniu Sąd podkreślił, iż w zakresie stwierdzonego przez IZ RPO WD naruszenia art. 22 ust. 2 PZP poprzez ustanowienie niekonkurencyjnego warunku udziału w postępowaniu tj. braku straty przez ostatnie 3 lata obrotowe "Jednym z warunków udziału w postępowaniu o udzielenie zamówienia publicznego, stosownie do art. 22 ust. 1 pkt 3 PZP, jest sytuacja ekonomiczna i finansowa wykonawcy. Warunek ten ma na celu potwierdzenie zdolności ekonomicznej i finansowej wnioskodawcy do wykonania zamówienia w wyznaczonym terminie i sfinansowania go do czasu dokonania płatności przez zamawiającego. Celem tego unormowania jest ochrona interesów publicznych (...) pozwala bowiem na zminimalizowanie ryzyka udzielenia zamówienia wykonawcy niezdolnemu do jego wykonania". Sąd nie zgodził się z poglądem jakoby wykazanie się brakiem strat w ostatnich kolejnych 3 latach obrotowych nie było miernikiem obiektywnym dla celów zapewnienia pewności i bezpieczeństwa obrotu gospodarczego, w zakresie wykonania zadania finansowego ze środków publicznych. Niewątpliwie wymóg postawiony w przetargu miał na celu dopuszczenie wykonawców posiadających nade wszystko stabilną, dobrą sytuację ekonomiczną i finansową, a o stabilności i dobrej kondycji nie można mówić przy osiąganiu strat bilansowych". Sąd podkreślił, że "wynik finansowy świadczy o ogólnej ekonomicznej kondycji przedsiębiorstwa, ponieważ jest powszechnie uznanym i stosowanym miernikiem oceny działalności przedsiębiorstwa (...) Zamawiający ma zachowaną pewną swobodę w takim kształtowaniu warunków zamówienia by zapewnić sobie cel nadrzędny jakim jest racjonalne i ostrożne działanie przy wyborze wykonawcy, gwarantujące bezproblemową realizację zamierzonego przedsięwzięcia". Wojewódzki Sąd Administracyjny powołał się na wyrok Trybunału Sprawiedliwości UE z dnia 18 października 2012 r. zgodnie z którym "instytucja zamawiająca ma prawo nakładać minimalne wymogi dotyczące sytuacji ekonomicznej i finansowej zgodnie z art. 47 dyrektywy 2004/18". W świetle powyższego Sąd stwierdził błędne zastosowanie przez IZ przepisów prawa materialnego art. 22 ust. 2 w zw. z art. 7 ust. 1 PZP i uznał w całości rację strony skarżącej. W zakresie naruszenia art. 7 ust. 1 w zw. z art. 38 ust. 4a pkt 2 PZP poprzez brak przekazania informacji o zmianie terminu składania ofert Urzędowi Oficjalnych Publikacji Wspólnot Europejskich Sąd stwierdził, że przekazanie tej informacji jest obligatoryjne zgodnie z przesłankami określonymi w art. 38 ust. 4a PZP i uznał, iż Zarząd Województwa dokonał w tym zakresie prawidłowej oceny. Ponadto Sąd wskazał, że "kwestią osobną, ale mającą istotne znaczenie prawne, jest zagadnienie nałożenia z tego tytułu korekty finansowej". W ocenie Sądu korekta finansowa powinna być wymierzona na podstawie uchwały [...] z dnia [...] czerwca 2008 r. tj. na moment podpisania umowy/przeprowadzenia postępowania przetargowego, nie zaś na moment wykrycia nieprawidłowości, chyba że zastosowanie późniejszych wytycznych w sprawie korekt byłoby względniejsze dla Beneficjenta. Sąd w wyroku potwierdził zatem naruszenie art. 7 ust. 1 w zw. z art. 38 ust. 4a pkt 2 PZP, natomiast uznał za niezasadne stwierdzenie przez IZ RPO WD naruszenia art. 7 ust. 1 PZP w zw. z art. 22 ust. 1 pkt 3 PZP. Decyzją z dnia [...] sierpnia 2016 r. (nr [...]) Zarząd Województwa D. uchylił decyzję z dnia [...] czerwca 2013 r. w całości i określił obowiązek zwrotu przez stronę skarżącą kwoty 1.393.886,20 zł. W uzasadnieniu organ uznał stanowisko Sądu w zakresie braku naruszenia przez stronę skarżącą art. 7 ust. 1 w zw. z art. 22 ust. 2 PZP. Wskazał, iż decyzja z dnia [...] czerwca 2013 r. (nr [...]) określała kwotę środków przypadających do zwrotu w wysokości 1 439 163,03 zł za naruszenie art. 7 ust. 1 w zw. z art. 38 ust. 4a pkt 2 PZP, ale także za naruszenie art. 7 ust. 1 w zw. z art. 22 ust. 2 PZP, od którego organ odwoławczy odstępuje, uwzględniając wskazanie Sądu zawarte w wyroku z dnia 22 marca 2016 r. Z uwagi na powyższe zmianie uległa kwota środków przypadających do zwrotu, co w konsekwencji dało organowi odwoławczemu podstawę do uchylenia decyzji z dnia [...] marca 2013 r. i do ponownego określenia obowiązku zwrotu przez stronę skarżącą wymaganej kwoty środków. Organ odwoławczy rozpoznając ponownie sprawę w trybie odwoławczym potwierdził naruszenie przez stronę skarżącą art. 7 ust. 1 w zw. z art. 38 ust. 4a pkt 2 PZP poprzez niedopełnienie obowiązku sprostowania treści ogłoszenia o zamówieniu (pn. "[...]"), czym naruszyła zasady uczciwej konkurencji oraz równego traktowania wykonawców, a tym samym zapisy § 12 umowy o dofinansowanie projektu z dnia [...] grudnia 2008 r. Organ odwoławczy przywołał dalej treść art. 38 ust 4a PZP obowiązującego w dniu wszczęcia postępowania (tj. [...].10.2008 r.) i wskazał, że zamawiający zmienił termin składania ofert z dnia [...] grudnia 2008 r. na [...] grudnia 2008 r., który był elementem SIWZ (art. 36 ust. 1 pkt. 11 PZP), zmieniając tym samym obligatoryjny i istotny element ogłoszenia o zamówieniu (art. 41 pkt. 10 PZP) przy jednoczesnym braku publikacji zmienionych informacji w sposób, w jaki opublikowano pierwotne ogłoszenie. Wobec tego organ odwoławczy stwierdził, iż zaniechanie Zamawiającego należy potraktować jako naruszenie dyspozycji art. 38 ust. 4a. pkt 2 PZP, z którego wynika, iż każda zmiana SIWZ prowadząca do zmiany ogłoszenia, powinna podlegać tym samym standardom publikacji, co publikacja pierwotna. Zmiana terminu stanowiła w niniejszej sytuacji zmianę SIWZ powodującą zmianę ogłoszenia o zamówieniu co pociągało za sobą konieczność zastosowania art. 38 ust. 4a PZP. Dalej organ odwoławczy wskazał, że Zamawiający w ogłoszeniu o zamówieniu opublikowanym dnia [...] listopada 2008 r. w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej pod numerem [...] oraz w ogłoszeniach zamieszczonych na tablicy ogłoszeń i na stronie internetowej wyznaczył termin składania ofert w postępowaniu na dzień [...] grudnia 2008 r. W związku z zapytaniami potencjalnych oferentów, dotyczących wyjaśnienia SIWZ, Zamawiający przedłużył termin składania ofert z dnia [...] na [...] grudnia 2008 r. Informacja o zmianie terminu składania ofert została zamieszczona w siedzibie Zamawiającego oraz na jego stronie internetowej. Zamawiający nie przekazał natomiast Urzędowi Oficjalnych Publikacji Wspólnot Europejskich ogłoszenia dodatkowych informacji, informacji o niekompletnej procedurze lub sprostowania, w którym zawarta byłaby informacja o nowym terminie składania ofert. Po przywołaniu treści art. 38 ust. 4a pkt 2 PZP, art. 11 ust. 8 PZP, art. 36 ust. 1 pkt 11 PZP, art. 41 pkt 10 PZP organ uznał, że zmiana terminu składania ofert stanowiąca zmianą treści SIWZ i jednocześnie wpływająca na ogłoszenie o zamówieniu, rodzi obowiązek publikacji sprostowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej. Stąd też każda zmiana SIWZ prowadząca do zmiany istotnego elementu ogłoszenia, powinna podlegać tym samym standardom publikacji, co publikacja pierwotna. Zasadną zdaniem organu jest argumentacja, że brak takiego sprostowania prowadziłby do rozbieżności treści SIWZ z treścią ogłoszenia w zakresie tych samych informacji, które mogłoby zagrozić równemu traktowaniu wykonawców. Wykonawcy dowiadują się bowiem o zamówieniu z rożnych źródeł, tj. ze strony internetowej, na której zamawiający opublikował SIWZ oraz ogłoszenia o zamówieniu wraz z informacją o zmianie terminu składania ofert lub z ogłoszenia publikowanego w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej, które zawierałoby informację o niezmienionym, krótszym terminie składania ofert. Eliminacja potencjalnego nierównego traktowania wykonawców leży m.in. u podłoża regulacji zawartej w art. 38 ust. 4a pkt 2 PZP. Organ zwrócił również uwagę na argumentację przywołującą stanowisko Komisji Europejskiej odnośnie konieczności publikacji informacji o każdej zmianie SIWZ w ten sam sposób co oryginalna publikacja, celem zapewnienia przestrzegania zasady przejrzystości i równego traktowania wykonawców. Prawidłowość przyjętej przez organ odwoławczy wykładni potwierdza - zdaniem organu - KIO w wyroku z dnia 16 września 2010 r. sygn. akt: KIO/KU 65/10. Odnosząc powyższe do sprawy organ wskazał, że w pierwotnym ogłoszeniu termin składania ofert przewidziany był na dzień [...] grudnia 2008 r., a następnie zamawiający zmienił go na dzień [...] grudnia 2008 r., natomiast w ogłoszeniu opublikowanym w Dzienniku Urzędowym UE nie dokonano zmiany terminu, co mogło ograniczyć krąg potencjalnych wykonawców, którzy mogliby złożyć korzystniejszą ofertę. Brak publikacji zmiany terminu składania ofert w Dziennik Urzędowy UE spowodowało zatem – zdaniem organu - naruszenie zasad przejrzystości, konkurencyjności i równego traktowania wszystkich wykonawców (art. 7 ust. 1 PZP). Poprzez zmianę terminu składania ofert oraz brak publikacji takiej informacji w ogłoszeniu w Dziennik Urzędowy UE, potencjalni wykonawcy byli pozbawieni możliwości uzyskania informacji o przedłużonym terminie na składanie ofert, co mogło wpłynąć na niezłożenie przez nich ofert. Odnosząc się do wskazania WSA w zakresie błędnego wymierzenia korekty finansowej za przedmiotowe naruszenie organ podniósł, że w dniu podpisania umowy o dofinansowanie tj. w dniu [...] grudnia 2008 r. oraz w dniu przeprowadzenia postępowania przetargowego tj. w dniu [...] października 2008 r. obowiązywała uchwała Nr [...] z dnia [...] czerwca 2008 r. Zgodnie z wyrokiem WSA, wymierzenie korekty finansowej powinno zatem nastąpić z uwzględnieniem uregulowań zawartych w tej uchwale, lub ewentualnie w uchwale późniejszej nr [...] z dnia [...].05.2011 r., gdyby taka uchwała zawierała uregulowania korzystniejsze dla Beneficjenta. Dalej organ wskazał, że w Tabeli 1 pkt 2 Taryfikatora z dnia 24 czerwca 2008 r. nr 1661/111/08 dla naruszenia art. 7 ust. 1 w zw. z naruszeniem art. 38 ust. 4a pkt 2 ustawy Pzp ustalono procentowy wymiar korekty finansowej w wysokości 25 % za naruszenie w postaci "Niedopełnienia obowiązku przekazania ogłoszenia o zamówieniu do UOPWE, przy jednoczesnym zapewnieniu odpowiedniego poziomu upublicznienia". Korekta finansowa powinna zatem wynieść 25 % kwoty faktycznie poniesionych kosztów kwalifikowalnych z tytułu umowy zawartej z wykonawcą realizującym przedmiotowe zamówienie. Natomiast organ, który wydał decyzję z dnia [...] czerwca 2013 r. stosując do ustalenia wymiaru korekty finansowej w odniesieniu do wykrytego naruszenia w ramach w/w postępowania uchwałę nr [...] z dnia [...] maja 2011 r. kwalifikując naruszenie, jako naruszenie określone w Tabeli 1 pkt 2, nakładając korektę finansową w wysokości 5%. Ponieważ w decyzji z dnia [...] czerwca 2013 r. organ ją wydający, nie wskazał uchwał w sprawie zmian Taryfikatora, Organ odwoławczy wyjaśnił, iż przyjęta wersja Taryfikatora była wersją właściwą na dzień wykrycia nieprawidłowości tj. dzień [...] sierpnia 2012 r. (dzień sporządzenia informacji pokontrolnej). W tym dniu obowiązywał Taryfikator przyjęty uchwałą Zarządu Województwa D. nr [...] z dnia [...] maja 2011 r., zmieniony następnie szczegółowo wskazanymi przez organ uchwałami. Dokonując analizy zapisu ww. Taryfikatora nr [...] w wersji przyjętej uchwałą [...] z dnia [...] marca 2012 r. (tj. w wersji obowiązującej na dzień wykrycia nieprawidłowości) organ odwoławczy wyjaśnił, że uchwała z dnia [...] maja 2011 r. nr [...]uchyliła poprzednią uchwałę z dnia [...] czerwca 2008 r. nr [...] wprowadzającą pierwszy Taryfikator i wprowadziła nowe Tabele naruszeń i stawek procentowych. W Taryfikatorze tym utrzymano zasadę wymiaru korekty w oparciu o metodę dyferencyjną lub wskaźnikową. Wprowadzono nową zasadę, że w przypadku, gdy "stwierdzona nieprawidłowość nie została uwzględniona w tabeli właściwej dla danego zamówienia, należy przyjąć wskaźnik procentowy odpowiadający najbliższej rodzajowo kategorii naruszenia zawartej w tabeli". Nowy zapis - w przypadku gdyby w pozycjach Tabeli brakowało opisu naruszenia, którego dopuścił się Beneficjent - odsyłał więc do najbliższej rodzajowo kategorii naruszenia z tej samej Tabeli i nakazywał ustalenie wymiaru korekty w oparciu o wskaźnik procentowy przypisany do tej - rodzajowo najbliższej - kategorii naruszenia. Taryfikator nr [...]przewidział także instytucję obniżenia maksymalnej stawki korekty. Zgodnie z zapisami ww. Taryfikatora: "Przedstawione w załączonych tabelach wskaźniki procentowe traktować należy jako zalecane stawki maksymalne, które mogą ulec obniżeniu, o ile zaistnieją okoliczności za tym przemawiające. Obniżenie zalecanej stawki maksymalnej nie może jednak przekroczyć 50 % wartości wskaźnika wyjściowego i jest dopuszczalne jedynie w odniesieniu do tych kategorii nieprawidłowości, którym nie zostały przypisane stawki korekt wyrażone w postaci przedziałów (...)". W związku z powyższym organ podniósł, iż Taryfikator nr [...] - począwszy od jego wersji z dnia [...] maja 2011 r. (i potem jego kolejnych zmian) - z uwagi na wskazany zapis o stawkach maksymalnych i możliwości ich obniżenia do 50% wskaźnika wyjściowego jest Taryfikatorem korzystniejszym dla Beneficjenta. Taryfikator ten, pozwolił bowiem organowi, w przypadku każdego naruszenia wyrażonego w jednolitej stawce procentowej, na rozważenie, czy w danym przypadku istnieją przesłanki pozwalające na obniżenie wysokości przyjętego w Tabeli wskaźnika korekty finansowej. Ponadto wyżej wymieniony dokument różnicuje wysokość korekt finansowych z uwagi na rodzaj lub stopień naruszenia przepisów PZP, a także ze względu na skutki finansowe (szkodę) jakie dane naruszenie wywołało/lub mogłoby wywołać w budżecie UE. W przypadku tego Taryfikatora ustalenie korekty nastąpiłoby także w oparciu o metodę wskaźnikową, z uwagi na - omówiony już - brak możliwości zastosowania metody dyferencyjnej. Z uwagi na fakt, iż stwierdzona nieprawidłowość związana z naruszeniem art. 7 ust. 1 w zw. z art. 38 ust. 4a pkt 2 PZP nie została uwzględniona w tabeli właściwej dla danego zamówienia, zastosowanie znajdowałoby postanowienie Taryfikatora znajdujące się w Tabeli nr 1, dotyczące najbliższej rodzajowo kategorii nieprawidłowości - Tabela nr 1 pkt. 2, w której w kolumnie "Uwagi" wskazano "\N przypadku zmiany informacji z ogłoszenia o przetargu bez publikacji sprostowania w Dz. Urz. UE - uwzględniając poziom istotności tego ustalenia-standardowo stosowana korekta finansowa obniżona została z 25% do 10%. Ponadto w przypadku, gdy brak sprostowania dotyczy przedłużenia terminu składania ofert o mniej niż 10 dni-stosowana korekta finansowa wynosi 5%". W związku z tym, gdyby organ zastosował posiłkowo taryfikator nr [...] ze wskazanymi zmianami, to wymiar korekty finansowej w tym przypadku wyniósłby 5%, ponieważ spełnione zostały przesłanki dające organowi podstawę do zastosowania niższego wymiaru korekty zgodnie z ww. uwagą (przez zmianę informacji z ogłoszenia o przetargu bez publikacji sprostowania w Dz. Urz. UE oraz przedłużenie terminu składania ofert o mniej niż 10 dni tj. z dnia 11.12.2008 r. na 17.12.2008r.). Dlatego też – jak podniósł organ – skoro w pierwszym Taryfikatorze z dnia 24 czerwca 2008 r. nr 1661/111/08 brak było zapisów stanowiących o okolicznościach dających podstawę do wymierzenia obniżonej stawki korekty to stwierdzić należy, iż zastosowanie Taryfikatora nr 640/IV/ll w wersji przyjętej uchwałą [...] z dnia [...] marca 2012 r. (tj. na dzień wykrycia nieprawidłowości) było korzystniejsze dla Beneficjenta, ponieważ w tym przypadku korekta finansowa wynosiła 5%, a nie 25 % (jakby to miało miejsce w przypadku zastosowania Taryfikatora nr 1661/111/08). Ponadto organ wskazał, że w sprawie istotne jest, iż stosując Taryfikator nr 640/IV/ll z dnia 17 maja 2011 r. organ w myśl ustanowionej ogólnej zasady musiałby rozważyć, czy zachodzą przesłanki przemawiające za obniżeniem maksymalnej stawki korekty. Możliwości takiej nie przewidywał Taryfikator z dnia podpisania umowy z Beneficjentem, tj. Taryfikator z dnia 24.06.2008 r. nr 1661/111/08. Ostatecznie organ podkreślił, że zastosowano stawkę wskazaną w Tabeli nr 1 poz. 2 Taryfikatora (nr 640/IV/ll w wersji przyjętej uchwałą [...]z dnia [...] marca 2012 r.) z uwzględnieniem ww. uwagi poprzez zmniejszenie ostatecznego wymiaru korekty za omawiane naruszenie (korekta 5%), stąd też Taryfikator ten jest Taryfikatorem względniejszym dla Beneficjenta. Natomiast zastosowanie Taryfikatora nr 1661/111/08 z dnia 24.06.2008 r. pozbawiłoby Stronę potencjalnej możliwości obniżenia maksymalnego wymiaru korekty. Reasumując organ odwoławczy, po analizie zgromadzonego materiału dowodowego dotyczącego postępowania o udzielenie zamówienia publicznego pn. "[...]", przeprowadzonego w trybie przetargu nieograniczonego, przez Beneficjenta – "A" w W. w ramach realizacji projektu nr [...], stwierdził naruszenie przez Beneficjenta przepisu art. 7 ust. 1 w związku z art. 38 ust. 4a pkt 2 ustawy PZP, a tym samym zapisu § 12 umowy o dofinansowanie projektu nr [...] z dnia [...].12.2008 r. poprzez niedopełnienie obowiązku przekazania ogłoszenia o zmianie terminu składania ofert do UOPWE, przy jednoczesnym poinformowaniu o zmianie wykonawców, którzy pobrali Siwz oraz zamieszczeniu zmiany na swojej stronie internetowej, a tym samym naruszenie - w ramach przeprowadzonego postępowania o udzielenie ww. zamówienia publicznego - zasad uczciwej konkurencji i równego traktowania wykonawców. W związku z powyższym, organ odwoławczy stwierdził konieczność nałożenia - przy pomocy zatwierdzonego Uchwałą Zarządu Województwa D. nr [...] "Taryfikatora" w wersji przyjętej uchwałą [...] z dnia [...] marca 2012 r. (Tabela nr 1 pozycja 2) - korekty finansowej w wysokości 5 % faktycznych wydatków kwalifikowalnych poniesionych w wyniku realizacji umowy nr [...] z dnia [...] lutego 2009 r. (o łącznej wartości wydatków kwalifikowalnych 60 005 341,05 zł) zawartej w związku z przeprowadzonym przez Stronę postępowaniem o udzielenie zamówienia publicznego pn. "[...]". Wyliczając wskazaną wyżej korektę finansową organ odwoławczy uwzględnił faktyczne wydatki kwalifikowalne związane z realizacją ww. zamówienia publicznego zatwierdzone i zrefundowane na podstawie wniosków o płatność (zgodnie z tabelą stanowiącą załącznik nr 1 do niniejszej decyzji). Podsumowując, organ zobligował stronę skarżącą do zwrotu środków w łącznej wysokości 1 393 886,20 zł otrzymanych w ramach RPO WD wraz ze zwrotem odsetek w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych, liczonych od dnia przekazania środków przez IZ RPO WD na rachunek bankowy strony. W skardze do WSA zarzucono zaskarżonej decyzji naruszenie: 1. art. 207 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 207 ust. 9 ufp (dalej: "u/p", Dz. U. z 2013 r., poz. 885 ze zm.) poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie, że w toku realizacji przedmiotu zamówienia publicznego na "[...]" doszło do wykorzystania środków dotacji unijnej z naruszeniem procedur w sposób uzasadniający żądanie od Beneficjenta zwrotu jej części, a względnie w przypadku, w którym podstawa do żądania zwrotu środków istotnie by występowała poprzez żądanie zwrotu środków w nadmiernej wysokości. 2. art. 38 ust. 4a pkt 2 w zw. z art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 29 stycznia 2004 r. Prawo zamówień publicznych (dalej: "ustawa Pzp", Dz. U. 2007 Nr 223, poz. 1655 z późn. zm.) w zw. z art. 98 ust. 2 w zw. z art. 2 pkt 7 rozporządzenia Rady (WE) nr 1083/2006 z dnia 11 lipca 2006 ustanawiającego przepisy ogólne dotyczące Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego oraz Funduszu Spójności i uchylającego rozporządzenie (WE) nr 1260/1999 (Dz.U.UE.L.2006.210.25, ze zm., dalej: "rozporządzenie 1083/2006"),poprzez ich niewłaściwe zastosowanie prowadzące do ustalenia, iż w postępowaniu o udzielenie zamówienia publicznego pn. "[...]" doszło do naruszenia art. 38 ust. 4a pkt 2 ustawy w związku z art. 7 ust. 1 ustawy Pzp w sposób pozwalający na stwierdzenie nieprawidłowości i nałożenie korekty finansowej 3. art. 98 ust. 2 rozporządzenia 1083/2006 poprzez jego niewłaściwe zastosowanie prowadzące do bezpodstawnego nałożenia na Beneficjenta korekty finansowej o podstawowym (bazowym) wskaźniku o wartości 5%, gdy tymczasem, czego Organ zupełnie nie wziął pod uwagę, w stanie faktycznym postępowania przetargowego wystąpiło szereg okoliczności przesądzających o konieczności zmiarkowania wskaźnika korekty do 2,5%. 4. przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. w szczególności art. 6, art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 107 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego (Dz. U. 1960 Nr 30, poz. 168 ze zm., zwanego dalej "kpa"), poprzez naruszenie zasady praworządności, zaniechanie podjęcia kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy, pominięcie słusznego interesu strony postępowania i interesu publicznego, jak również niewyczerpujące zebranie materiału dowodowego i zupełnie dowolne ustalenie, które nie pozwalało na dokładne wyjaśnienie stanu faktycznego oraz załatwienie sprawy, a w szczególności brak ustalenia w zakresie szkody potencjalnej i błędne uznanie bez przeprowadzenia jakiegokolwiek postępowania wyjaśniającego w tym przedmiocie, że w omawianej sprawie mamy do czynienia z ryzykiem zaistnienia potencjalnej szkody w budżecie ogólnym Unii Europejskiej oraz nałożenie korekty finansowej o wskaźniku 5% (wskaźniku korekty w jego bazowej wysokości), gdy tymczasem w sprawie występowały okoliczności wymagające jego obniżenia do poziomu 2,5%. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył: Oceniając zaskarżoną decyzję według kryterium zgodności z prawem (art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych, Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ., w zw. z art. 3 § 2 pkt 1 i art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, tekst jednolity Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), Sąd nie znalazł dostatecznych podstaw prawnych do pozostawienia w zbiorze legalnych aktów administracyjnych kwestionowanej w skardze decyzji. W kwestii ustalania i nakładania korekt finansowych (obowiązujący w dacie wydania zaskarżonej decyzji) art. 26 ust. 1 pkt 15a ustawy z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju (Dz. U.z 2009, Nr 84. poz. 712, dalej także: u.z.p.p.r.) odsyła wprost do art. 98 rozporządzenia Rady (WE) nr 1083/2006 z dnia 11 lipca 2006 r. ustanawiającego przepisy ogólne dotyczące Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego oraz Funduszu Spójności i uchylającego rozporządzenie (WE) nr 1260/1999 (Dz. Urz. UE.L.210 z 31.07.2006, z poz. zm.; rozporządzenie nr 1083/2006). W przypadku odzyskiwania kwot podlegających zwrotowi i wydawania decyzji o zwrocie środków przekazanych na realizację programów, projektów lub zadań w wymienionym przepisie art. 26 ustawy wskazano ogólnie na unormowania ustawy o finansach publicznych (art. 26 ust. 1 pkt 15 tej u.z.p.p.r.), czyli omawianej sprawy dotyczy treść art. 207 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (tekst jednolity Dz. U. z 2013 r. poz. 885 ze zm., dalej także u.f.p.). Według – prawidłowo zastosowanego przez organy - art. 207 ust. 1 u.f.p., gdy środki przeznaczone na realizację programów finansowanych z udziałem środków europejskich są:1) wykorzystane niezgodnie z przeznaczeniem, 2) wykorzystane z naruszeniem procedur, o których mowa w art. 184, 3) pobrane nienależnie lub w nadmiernej wysokości - podlegają zwrotowi przez beneficjenta wraz z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych, liczonymi od dnia przekazania środków, w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji, o której mowa w ust. 9. W art. 207 ust. 8 u.f.p. postanowiono, że w przypadku stwierdzenia okoliczności, o których mowa w ust. 1, instytucja, która podpisała umowę z beneficjentem, wzywa go do zwrotu środków lub do wyrażenia zgody na pomniejszenie kolejnych płatności, w terminie 14 dni od dnia doręczenia wezwania. W art. 207 ust. 9 u.f.p. przewidziano, że po bezskutecznym upływie terminu, o którym mowa w ust. 8, organ pełniący funkcję instytucji zarządzającej lub instytucji pośredniczącej wydaje decyzję określającą kwotę przypadającą do zwrotu i termin, od którego nalicza się odsetki, oraz sposób zwrotu środków. Wykorzystaniem środków niezgodnie z przeznaczeniem jest zapłata za zrealizowane zadania inne niż te, na które środki przyznano, czyli sfinansowane zadania będące poza zakresem rzeczowym projektu, na który środki przekazano, wydatki niezwiązane bezpośrednio z realizacją projektu, nieprzyczyniające się do osiągnięcia celu określonego w umowie o dofinansowanie, które nie mogą zostać uznane za kwalifikowalne. Termin "przeznaczenie" oznacza określenie, któremu ma służyć dana rzecz, przekazanie dla kogoś, na czyjś użytek, zastosowanie. Naruszenie procedur przy wykorzystaniu środków dotyczy natomiast przede wszystkim procedur wskazanych w umowie o dofinansowanie projektu, zawieranej na podstawie art. 206 ustawy o finansach publicznych, w szczególności w zakresie zamówień publicznych. Rozpoczynając rozważania nad zgodnością z prawem zaskarżonej decyzji z dnia [...] sierpnia 2016 r. w pierwszej kolejności należy wskazać, że rozpoznawana sprawa była już przedmiotem (dwukrotnego) rozstrzygnięcia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, który w ostatnim wyroku z dnia 22 marca 2016 r. w sprawie o sygn. akt III SA/Wr 1164/15 uchylił decyzję z dnia [...] września 2013 r. (nr [...]). W wyroku tym Sąd przesądził, że strona skarżaca naruszyła art. 7 ust. 1 w zw. z art. 38 ust. 4a pkt 2 PZP poprzez niedopełnienie obowiązku sprostowania treści ogłoszenia o zamówieniu, czym naruszyła zasadę uczciwej konkurencji oraz równego traktowania wykonawców, a tym samym zapisy § 12 umowy o dofinansowanie projektu z dnia [...] grudnia 2008 r. Ponadto Sąd stwierdził, że korekta finansowa powinna być wymierzona na podstawie uchwały [...] z dnia [...] czerwca 2008 r. tj. na moment podpisania umowy/przeprowadzenia postępowania przetargowego, nie zaś na moment wykrycia nieprawidłowości, chyba że zastosowanie późniejszych wytycznych w sprawie korekt byłoby względniejsze dla Beneficjenta. Przypomnienie tej okoliczności jest ważące zwłaszcza z punktu widzenia art. 153 p.p.s.a., w myśl którego to przepisu ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba, że przepisy prawa uległy zmianie. Wskazania co do dalszego postępowania stanowią z reguły konsekwencje oceny prawnej. Dotyczą one sposobu działania w toku ponownego rozpoznania sprawy i mają na celu uniknięcie błędów już popełnionych oraz wskazanie kierunku, w którym powinno zmierzać przyszłe postępowanie dla uniknięcia wadliwości w postaci np. braków w materiale dowodowym lub innych uchybień procesowych (por. S. Hanusek, (w:) W. Siedlecki (red.), System prawa procesowego cywilnego. Zaskarżanie orzeczeń sądowych, Ossolineum 1986, s. 319). Dlatego też ponowne rozpoznanie sprawy przez sąd administracyjny ogranicza się do kontroli, czy organy administracji prawidłowo uwzględniły wytyczne zawarte w poprzednim wyroku, oraz oceny ewentualnych nowych okoliczności, które zaistniały już po wydaniu wyroku. Te natomiast kwestie, które były już przedmiotem oceny Sądu, i co do których Sąd nie dopatrzył się uchybień w działaniu organu administracji, ponownie oceniane być nie mogą. I jako taką należy właśnie uznać kwestię naruszenia przez stronę skarżącą art. 7 ust. 1 w zw. z art. 38 ust. 4a pkt 2 PZP. W tym zakresie organ (biorąc pod uwagę treść wyroku tutejszego Sądu z dnia 22 marca 2016 r. i będąc nim związany) - prawidłowo - potwierdził to naruszenie. Pierwotnie organ, dokonując analizy dokumentacji przetargowej – jako okoliczność bezsporną – wskazał, że Zamawiający w ogłoszeniu o zamówieniu opublikowanym dnia [...] listopada 2008 r. w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej pod numerem [...] oraz w ogłoszeniach zamieszczonych na tablicy ogłoszeń i na stronie internetowej wyznaczył termin składania ofert w postępowaniu na dzień [...] grudnia 2008 r. W związku z zapytaniami potencjalnych oferentów, dotyczących wyjaśnienia SIWZ, Zamawiający przedłużył termin składania ofert z dnia [...] na [...] grudnia 2008 r. Informacja o zmianie terminu składania ofert została zamieszczona w siedzibie Zamawiającego oraz na jego stronie internetowej. Zamawiający nie przekazał natomiast Urzędowi Oficjalnych Publikacji Wspólnot Europejskich ogłoszenia dodatkowych informacji, informacji o niekompletnej procedurze lub sprostowania, w którym zawarta byłaby informacja o nowym terminie składania ofert. A następnie organ przywołał pełną treść min. art. 38 ust. 4a pkt 2 P.z.p., i skontaktował - za Sądem - że w każdym przypadku zmiany treści SIWZ, prowadzącej zarazem do zmiany treści ogłoszenia zamawiający zobowiązany jest do ogłoszenia tej zmiany w Biuletynie Zamówień Publicznych oraz zależnie od wartości zamówienia, do przekazania odpowiedniej informacji Urzędowi Oficjalnych Publikacji Wspólnot Europejskich celem publikacji w Dzienniku Urzędowym UE. Kategoryczne brzmienie cytowanego przepisu w jego punkcie 2) - poprzez użycie trybu nakazowego ("przekazuje") - nie pozostawia wątpliwości co do tego, że przekazanie tej informacji Urzędowi Oficjalnych Publikacji Wspólnot Europejskich jest obligatoryjne przy spełnieniu wymienionych w przepisie przesłanek. Brak zaś opublikowania w wymaganym trybie zmiany terminu składania ofert stanowi naruszenie unormowań art. 7 ust. 1 w zw. z art. 38 ust. 4a PZP, prowadzące do nieuzasadnionego wydatkowania środków unijnych. Nie można - jak to słusznie przyjął organ za Sądem (wyrok z 22 marca 2016 r.) - wykluczyć sytuacji, że opublikowanie zmiany terminu składania mogło spowodować zgłoszenie się innych wykonawców, z propozycją korzystniejszych ofert. Skoro w pierwotnym ogłoszeniu termin składania ofert przewidziany był na dzień [...] grudnia 2008 r., a następnie Zamawiający zmienił go na dzień [...] grudnia 2008 r., natomiast w ogłoszeniu opublikowanym w Dzienniku Urzędowym UE nie dokonano zmiany tego terminu, to mogło to bowiem niewątpliwie ograniczyć krąg potencjalnych wykonawców, którzy końcowo mogliby złożyć ofertę korzystniejszą. Konsekwencją niedopełnienia obowiązku przekazania ogłoszenia o zmianie terminu składania ofert do UOPWE, przy jednoczesnym poinformowaniu o zmianie wykonawców, którzy pobrali Siwz oraz zamieszczeniu zmiany na swojej stronie internetowej było naruszenie zasad uczciwej konkurencji i równego traktowania wykonawców. Organ wydając zaskarżoną decyzję wykonał również zalecenie Sądu, które odniosło się do konieczności rozważania wymierzenia za wskazane naruszenie art. 7 ust. 1 w zw. z art. 38 ust. 4a pkt 2 PZP korekty finansowej, na podstawie właściwej uchwały. Zdaniem Sądu (wyrok z dnia 22 marca 2016 r. w sprawie o sygn. akt III SA/Wr 1164/15) korekta finansowa powinna być bowiem wymierzona na podstawie uchwały [...] z dnia [...] czerwca 2008 r. tj. na moment podpisania umowy/przeprowadzenia postępowania przetargowego, nie zaś na moment wykrycia nieprawidłowości, chyba że zastosowanie późniejszych wytycznych w sprawie korekt byłoby względniejsze dla Beneficjenta. W tym zakresie organ wskazał, że umowa o dofinansowanie projektu została zawarta w dniu [...] grudnia 2008 r. W dacie tej obowiązywała wprawdzie uchwała Zarządu Województwa D. nr [...]z dnia [...] czerwca 2008 r., aczkolwiek organ – wykonując zalecenie Sądu – zastosował do wymierzenia korekty finansowej korzystniejszy w jego ocenie Taryfikator przyjęty uchwałą Zarządu Województwa D. z dnia [...] maja 2011 r. nr [...]. w sprawie przyjęcia dokumentu pn. "Wymierzanie korekt finansowych za naruszenie prawa zamówień publicznych związanych z realizacją projektów współfinansowanych ze środków funduszy UE" w ramach RPO WD na lata 2007-2013. Uzasadniając powyższe organ nadmienił, że stosując Taryfikator z dnia [...] czerwca 2008 r. nr [...] za stwierdzone naruszenie art. 7 ust. 1 w zw. z art. 38 ust. 4a pkt 2 PZP musiałby wymierzyć korektę finansową w wysokości 25 % kwoty faktycznie poniesionych kosztów kwalifikowalnych związanych z realizacją umowy zawartej z wykonawcą (Tabela 1 pkt 2) i nie mogłaby w żadnym przypadku jej obniżyć. Taryfikator ten wprowadził bowiem jedynie jeden - 25%- wymiar korekty i nie wprowadzał żadnych mniejszych przedziałów procentowych, ani możliwości obniżenia maksymalnej stawki. Natomiast posiłkując się uchwałą nr [...] Zarządu Województwa D. z dnia [...] maja 2011 r. w sprawie przyjęcia dokumentu pn. "Wymierzanie korekt finansowych za naruszenia prawa zamówień publicznych związane z realizacją projektów współfinansowanych ze środków funduszy UE w ramach Regionalnego Programu Operacyjnego dla Województwa D. na lata 2007-2013" ze. zm. (Tabela 1 pkt 2) organ mógł – za to samo naruszenie - zastosować niższą (a zatem bezspornie korzystniejszą dla strony) korektę. W Taryfikatorze tym stwierdzone naruszenie zagrożone zostało wprawdzie korektą finansową w wysokości 25% faktycznych wydatków kwalifikowanych poniesionych w wyniku realizacji umowy zawartej z wykonawcą, aczkolwiek w uzasadnionych przypadkach wskaźnik ten mógł ulec miarkowaniu z maksymalnej wysokości 25% do wysokości 10% lub 5% w zależności od wagi nieprawidłowości. W kolumnie "Uwagi" ujęto bowiem zapis, iż "W przypadku zmiany informacji ogłoszenia o przetargu bez publikacji sprostowania w Dz. Urz. UE (...) – uwzględniając poziom istotności tego ustalenia – standardowo stosowana korekta finansowa obniżona została z 25% do 10%. Ponadto w przypadku gdy zwłoka w publikacji sprostowania wynosi mniej niż 10 dni – stosowna korekta finansowa wynosi 5%" . Tym samym organ stosując ten Taryfikator miał możliwość miarkowania wysokości korekty finansowej nawet do 5% faktycznych wydatków kwalifikowalnych poniesionych w wyniku realizacji umowy zawartej z wykonawcą (Tabela 1 pkt 2 Taryfikatora), co też słusznie uczynił w zaskarżonej decyzji. Taryfikator ten - w przeciwieństwie do Taryfikatora nr [...] z dnia [...] czerwca 2008 r. - przewidywał bowiem możliwość różnicowania wysokości korekt finansowych z uwagi na rodzaj lub stopień naruszenia przepisów PZP, a także ze względu na skutki finansowe (szkodę) jakie dane naruszenie wywołało/lub mogłoby wywołać w budżecie UE. Przyjąć zatem należy, że organ prawidłowo zastosował względniejszy dla strony skarżącej Taryfikator, który w odniesieniu do stwierdzonego naruszenia umożliwił mu wymierzenie korekty finansowej na poziomie 5% (zamiast na poziomie 25%) kwoty faktycznie poniesionych kosztów kwalifikowalnych związanych z realizacją umowy zawartej z wykonawcą. W tym miejscu wskazać należy, że nie sposób zgodzić się z zarzutem skargi, że wymierzona ostatecznie korekta w wysokości 5% stanowi podstawowy (bazowy) wymiar, który winien ulec jeszcze dalszemu pomniejszeniu o kolejnych 50%. Wprawdzie uchwała Zarządu Województwa D. z dnia [...] maja 2011 r. nr [...]. w sprawie przyjęcia dokumentu pn. "Wymierzanie korekt finansowych za naruszenie prawa zamówień publicznych związanych z realizacją projektów współfinansowanych ze środków funduszy UE" w ramach RPO WD na lata 2007-2013 przewidywała możliwość obniżenia korekt, aczkolwiek obniżenie to dotyczyć ono mogło jedynie "stawek maksymalnych". Wynika to wprost z zapisu uchwały stanowiącego, że "Przedstawione w załączonych tabelach wskaźniki procentowe traktować należy jako zalecane stawki maksymalne, które mogą ulec obniżeniu, o ile zaistnieją okoliczności za tym przemawiające. Obniżenie zalecanej stawki maksymalnej nie może jednak przekroczyć 50% wartości wskaźnika wyjściowego i jest dopuszczalny jedynie w odniesieniu do tych kategorii nieprawidłowości, którym nie zostały przypisane stawki korekt wyrażone w postaci przedziałów." Tymczasem wymierzona na podstawie Tabeli nr 1 pkt 2 Taryfikatora przyjętego uchwałą nr [...] z dnia [...] maja 2011 r. wymierzona stronie skarżącej korekta finansowa w wysokości 5% (po jej miarkowaniu) faktycznych wydatków kwalifikowalnych poniesionych w wyniku realizacji umowy zawartej z wykonawcą nie stanowiła stawki (wartości) maksymalnej, i jako taka nie mogła być obniżona. Maksymalna korekta za niedopełnienie obowiązku przekazania ogłoszenia o zamówieniu do UOPWE wynosiła bowiem 25 % i tylko ta – jako maksymalna - mogła ulec obniżeniu o 50 %. W ocenie Sądu sprawie nie znajdują nadto zasadności zarzuty naruszenia - jako mającego istotny wpływ na wynik zaskarżonego rozstrzygnięcia - przepisów prawa procesowego: art. 6,. 7, 77 7 k.p.a. oraz art. 107 § 3 k.p.a. Jak już wskazano organ w sposób prawidłowy poczynił ustalenia dokonane w całokształcie materiału dowodowego, zgromadzonego i zbadanego w sposób wyczerpujący, z poszanowaniem podstawowych zasad postępowania administracyjnego. Analiza okoliczności faktycznych znalazła odzwierciedlenie w obszernym uzasadnieniu decyzji, które w pełni spełnia wymogi określone w art. 107 § 1 i 3 kpa. Tym samym w sprawie nie doszło do błędnego ustalenia stanu faktycznego. Strona skarżąca zarzucając natomiast jego błędne ustalenie nie przedstawiła żadnych dowodów, które w jakikolwiek sposób potwierdzałyby jej twierdzenia, a negowały stanowisko organu. W tym stanie rzeczy W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 151 p.p.s.a, skargę oddali