III SA/Wr 1429/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Maciej Guziński po rozpoznaniu w dniu 6 grudnia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Zakładu Ubezpieczeń Społecznych na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej we Wrocławiu z dnia [...] października 2016 r., nr [...] w przedmiocie uchylenia postanowienia i umorzenia postępowania egzekucyjnego, postanawia: odrzucić skargę. Pismem z dnia [...] listopada 2016 r. Dyrektor Oddziału Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w W., reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, wniósł skargę na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] października 2016 r., nr [...] w przedmiocie uchylenia postanowienia Dyrektora Oddziału Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w W. z dnia [...] lipca 2016 r., nr [...] w sprawie odmowy umorzenia postępowania egzekucyjnego prowadzonego w oparciu o tytuły wykonawcze wystawione przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych I Inspektorat ZUS we W. obejmujące należności z tytułu nieopłaconych składek i umorzenia postępowania egzekucyjnego. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej we W. poddał pod wątpliwość legitymację Dyrektora Oddziału Zakładu do wniesienia skargi, albowiem jest on jednocześnie organem egzekucyjnym pierwszej instancji. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje. Zgodnie z art. 50 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., dalej jako p.p.s.a.), uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich, Rzecznik Praw Dziecka oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym. Stosownie do art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę, jeżeli wniesienie skargi jest niedopuszczalne. W ocenie Sądu, Dyrektor Oddziału Zakładu Ubezpieczeń Społecznych nie posiada w sprawie interesu prawnego do wniesienia skargi do tutejszego Sądu. Wskazać bowiem należy, że kontroli sprawowanej przez sąd administracyjny podlega działalność administracji publicznej. Charakter tej kontroli determinuje zatem strukturę postępowania administracyjnego ukształtowaną jako spór prowadzony przed sądem przez podmiot żądający udzielenia ochrony prawnej (skarżącego) i organ administracji publicznej, którego działanie lub zaniechanie stało się przyczyną zgłoszenia żądania udzielenia ochrony prawnej. Postępowanie sądowoadministracyjne może być zatem uruchomione ze skutkiem merytorycznego rozpoznania skargi tylko z inicjatywy podmiotu pozostającego poza systemem organów, których działalność ma podlegać kontroli sądu administracyjnego. Skarżącym, o którym mowa w art. 50 § 1 p.p.s.a., jest podmiot, który ma interes prawny w złożeniu skargi, rozumiany jako istnienie związku między sferą jego indywidualnych praw i obowiązków, a zakończonym aktem lub czynnością. Skarga może zatem dotyczyć tylko jego własnej sprawy administracyjnej rozumianej jako możliwość konkretyzacji uprawnień i obowiązków stron stosunku administracyjnoprawnego, którymi są organ administracji publicznej i indywidualny podmiot (por. postanowienie WSA w Warszawie z dnia 25 stycznia 2008 r., VI SA/Wa 1958/07, LEX Nr 463905). Podkreślić także trzeba, że postępowanie sądowoadministracyjne może być prowadzone – jako postępowanie bezwzględnie oparte na zasadzie skargowości – tylko na podstawie skargi wniesionej przez legitymowany do tego podmiot. Jeżeli legitymacja podmiotu opiera się na interesie prawnym, badanie legitymacji następuje w toku postępowania. Natomiast brak legitymacji do złożenia skargi podmiotów powołanych do ochrony obiektywnego porządku prawnego przesądza już na etapie wstępnej weryfikacji skargi o jej niedopuszczalności, obligując w konsekwencji sąd do odrzucenia skargi (por. wyrok NSA w Warszawie z dnia 8 marca 2005 r., OSK 1229/04, LEX Nr 175364). Mając powyższe na względzie Sąd orzekł na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., jak w sentencji.