III SA/Wr 1529/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Borońska, Sędziowie Sędzia WSA Sędzia WSA, Bogumiła Kalinowska, Tomasz Świetlikowski (sprawozdawca), , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 3 marca 2017 r. sprawy ze skargi "A" Sp. z o.o. w D. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej we W. – obecnie: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej we W. z dnia [...] października 2016 r. Nr [...] w przedmiocie uznania za nieuzasadnione zarzutów na postępowanie egzekucyjne oddala skargę w całości. Przystępując do rozstrzygania, Sąd przyjął stan faktyczny i prawny sprawy j/n. Skarżonym postanowieniem z [...] października 2016 r. (nr [...]), Dyrektor Izby Skarbowej we W. (dalej: Dyrektor IS) - po rozpatrzeniu zażalenia "A" Sp. z o.o. z/s w D. (dalej: spółka, strona, zobowiązana(y), skarżąca) na postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w D. (dalej: Naczelnik US, organ egzekucyjny) z [...] września 2016 r. (nr [...]), w przedmiocie uznania za nieuzasadnione zarzutów na postępowanie egzekucyjne, prowadzone na podstawie tytułu wykonawczego nr [...], wystawionego w dniu [...] marca 2016 r. przez wierzyciela (Burmistrza D.), obejmującego należność z tytułu opłaty dodatkowej za nieopłacony postój w strefie płatnego parkowania w D. - utrzymał w mocy zaskarżone zażaleniem postanowienie. Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia podał art. 138 § 1 pkt 1 i art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn.: Dz. U. z 2016 r., poz. 23 ze zm. - dalej K.p.a.), art. 33 § 1 pkt 1 i 7 oraz art. 34 § 5 w zw. z art. 18 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tekst jedn.: Dz. U. z 2016 r., poz. 599 ze zm. - dalej u.p.e.a). Z akt sprawy wynika, że Naczelnik US - jako organ egzekucyjny - prowadzi wobec spółki postępowanie egzekucyjne na podstawie w/w tytułu wykonawczego, zmierzające do ściągnięcia ciążących na spółce należności z tytułu opłaty dodatkowej za nieopłacony postój w strefie płatnego parkowania w D. w dniach: [...] i [...] grudnia 2014 r. Pismem z [...] kwietnia 2016 r., spółka zgłosiła zarzuty w sprawie prowadzonego postępowania egzekucyjnego. Podważyła zasadność wystawienia tytułu wykonawczego z uwagi na nieistnienie obowiązku (uiszczenie opłaty za postój biletami parkingowymi nr [...] i [...]) oraz wskazała na brak skutecznego doręczenia jej upomnienia przedegzekucyjnego (dokument ten nie został podpisany przez osobę upoważnioną). Działając zgodnie z art. 34 § 1 u.p.e.a., organ egzekucyjny przekazał te zarzuty wierzycielowi - Burmistrzowi D., celem uzyskania stanowiska w sprawie. Burmistrz D. - w ostatecznym postanowieniu z [...] lipca 2016 r. (nr [...]) - uznał zarzuty spółki za nieuzasadnione. Ustosunkowując się do zarzutu nieistnienia obowiązku, przywołał - wynikający z art. 13 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (tekst jedn.: Dz. U. z 2015 r., poz. 23 ze zm. - dalej: u.d.p.) - obowiązek ponoszenia przez korzystających z dróg publicznych opłat za postój pojazdów samochodowych na drogach publicznych w strefie płatnego parkowania. Odwołał się także do prawa miejscowego, regulującego strefę płatnego parkowania, wysokość stawek opłaty za parkowanie pojazdów samochodowych na drogach publicznych w strefie płatnego parkowania, wysokość opłaty dodatkowej oraz sposób pobierania opłat (uchwały Rady Miejskiej D. nr [...] z dnia [...] listopada 2011 r.). Wyjaśnił, że analiza biletów parkingowych, na które powołuje się spółka, jako dowód uiszczenia opłaty za parkowanie w strefie płatnego parkowania w D. w dniu [...] grudnia 2014 r., potwierdziła, że opłacony został postój w godz. 09:56-10:20, 10:14-10:34, 10:39-10:59, 13:21-13:41, gdy tymczasem - objęty tytułem wykonawczym - egzekwowany obowiązek dotyczy parkowania w strefie płatnego parkowania w dniu [...] grudnia 2014 r. o godz. 10:37. Wskazał, że spółka nie przedłożyła dowodów potwierdzających uiszczenie opłaty za parkowanie [...] i [...] grudnia 2014 r. Odpowiadając na zarzut nieskutecznego doręczenia wymaganego prawem upomnienia, wierzyciel podniósł, że jest w posiadaniu druku zwrotnego potwierdzenia odbioru, z którego bezspornie wynika fakt doręczenia spółce tego upomnienia. Dodał, że upomnienie to spełniało wymogi formalne, określone w § 4 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 maja 2014 r. w sprawie trybu postępowania wierzycieli należności pieniężnych przy podejmowaniu czynności zmierzających do zastosowania środków egzekucyjnych (Dz. U. z 2014 r., poz. 656 - dalej: rozporządzenie MF), który to przepis nie wymaga umieszczenia na upomnieniu podpisu osoby upoważnionej do działania w imieniu wierzyciela. Mając na uwadze ostateczne postanowienie zawierające stanowisko wierzyciela w sprawie wniesionych przez spółkę zarzutów na postępowanie egzekucyjne, Naczelnik US - działając na podstawie art. 34 § 4 w zw. z art. 33 § 1 pkt 1 i 7 u.p.e.a. - postanowieniem z [...] września 2016 r. orzekł o uznaniu za nieuzasadnione zarzutów spółki na prowadzone postępowanie egzekucyjne. Argumentował, że stanowisko wierzyciela w przedmiocie zgłoszonych przez zobowiązanego zarzutów, tj. zarzutu nieistnienia obowiązku i braku uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, jest dla niego, jako organu egzekucyjnego, wiążące i dlatego zobligowany był on do podtrzymania jego (tj. wierzyciela) stanowiska w tym zakresie. W uzasadnieniu powtórzył argumentację wierzyciela wskazującą na bezzasadność zgłoszonych przez spółkę zarzutów. W zażaleniu, spółka zakwestionowała prawidłowość ustaleń oraz argumentację organu egzekucyjnego. Dowodziła, że parkowanie w dniu [...] grudnia 2014 r. o godz. 16:35 odbywało się poza strefą płatnego parkowania [...], w dniu [...] grudnia 2014 r. o godz. 10:37 poza miejscami wyznaczonymi w [...] a ponadto zostało opłacone biletami nr [...] i [...], natomiast w dniu [...] grudnia 2014 r. o godz. 16:54 poza miejscami wyznaczonymi. Powołując się na wyrok NSA z 21 czerwca 2016 r. (II GSK 233/14) dowodziła, że utworzenie strefy płatnego parkowania wiąże się z obowiązkiem wyznaczenia w tej strefie miejsc do parkowania pojazdów a opłaty pobiera się wyłącznie za postój w wyznaczonym w strefie płatnego parkowania miejscu, stosownie do treści art. 13b ust. 1 u.d.p. Nie do zaakceptowania jest - w ocenie spółki - twierdzenie, że cała strefa płatnego parkowania może być uznana za "miejsce wyznaczone" w rozumieniu art. 13 ust. 1 u.d.p. Na poparcie swojego stanowiska spółka powołała liczne wyroki sądów administracyjnych. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy - w jej całokształcie - w trybie instancyjnym, Dyrektor IS utrzymał w mocy skarżone zażaleniem postanowienie organu I instancji. Pierwotnie, Dyrektor IS odniósł się do zasady dwuinstancyjności postępowania i omówił instytucję zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym. Podkreślił, że wypowiedź wierzyciela, tj. Burmistrza D., wydana na podstawie art. 34 § 1 u.p.e.a, w zakresie wniesionych przez spółkę zarzutów nieistnienia obowiązku oraz braku doręczenia zobowiązanemu upomnienia przedegzekucyjnego, jest wiążąca nie tylko dla organu egzekucyjnego (Naczelnika US) ale także dla organu II instancji, sprawującego nadzór nad egzekucją. Zauważył, że - w postanowieniu z [...] lipca 2016 r. - wierzyciel potwierdził istnienie egzekwowanego obowiązku oraz prawidłowość (skuteczność) doręczenia upomnienia (Dyrektor IS przywołał stanowisko wierzyciela). Stwierdził, że w sprawie obiektywnie ustalono fakt parkowania - w dniach [...] i [...] grudnia 2014 r. - należącego do spółki pojazdu w strefie płatnego parkowania w D., tj. miejscu objętym - zgodnie z uchwałą Rady Miejskiej w D. z dnia [...] listopada 2011 r. nr [...] - strefą płatnego parkowania i brak uiszczenia należnej opłaty dodatkowej. Uznał, że dochodzony na podstawie tytułu wykonawczego w/w obowiązek jest wymagalny. Zaznaczył, że przedłożone w toku postępowania dowody uiszczenia opłaty za parkowanie w strefie płatnego parkowania w D. w dniu [...] grudnia 2014 r. (w postaci biletów parkingowych) nie dotyczą egzekwowanego obowiązku (parkowania w strefie płatnego parkowania w dniu [...] grudnia 2014 r. o godz. 10:37). Za wierzycielem zauważył, że spółka nie przedłożyła żadnych dowodów potwierdzających uiszczenie opłaty za parkowanie w dniach [...] i [...] grudnia 2014 r. Podsumował, że zarzut nieistnienia obowiązku (art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a.) nie może zostać uznany za uzasadniony. Odnosząc się do zarzutu braku doręczenia przewidzianego prawem upomnienia (art. 33 § 1 pkt 7 u.p.e.a.) - uznając jego bezzasadność - Dyrektor IS także przywołał stanowisko wierzyciela (powielone przez organ I instancji). Podkreślił, że ów zarzut nie został powołany w zażaleniu. Ustosunkowując się do argumentacji podniesionej przez spółkę po raz pierwszy w zażaleniu, wskazującej na nieistnienie obowiązku z uwagi na fakt, że postój odbywał się poza strefą płatnego parkowania w [...] lub poza miejscami wyznaczonymi, Dyrektor IS zauważył, że zobowiązana nie przedstawiła żadnych dowodów w tym zakresie, ograniczając się do samego stwierdzenia, że taki fakt miał miejsce. Zaznaczył, że dotychczas, w postępowaniu "wierzycielskim", spółka nie uzasadniała w ten sposób zarzutu nieistnienia obowiązku. Podniósł, że aby taki zarzut mógł być skuteczny, zobowiązana musiałaby np. wykazać, że parkowała w strefie płatnego parkowania ale nie na miejscu wyznaczonym do płatnego parkowania (np. na przejściu dla pieszych lub innym miejscu objętym zakazem parkowania), czego jednak nie uczyniła. Dyrektor IS wskazał na sprzeczność argumentacji spółki z podjętymi przez nią czynnościami odnośnie parkowania w dniu [...] grudnia 2014 r. w [...]. Mianowicie, z jednej strony spółka twierdzi, że postój w w/w dacie odbywał się w [...] poza miejscami wyznaczonymi (chociaż okoliczności tej nie udowodniła) i z okoliczności tej wywodzi swoje przekonanie, że w związku z tym nie istniał obowiązek uiszczenia opłaty za parkowanie w tym miejscu, z drugiej zaś strony przedkłada cztery bilety, które mają potwierdzać opłacenie tego (spornego) parkowania. W skardze, spółka wniosła o uchylenie postanowienia Dyrektora IS. Zarzuciła, że - w przypadku wszystkich spornych parkowań - postój odbywał się poza miejscami wyznaczonymi i tym samym - zgodnie z wyrokiem NSA z 21 czerwca 2016 r. (II GSK 233/15) - parkowanie takie nie podlega opłacie (opłacie dodatkowej) za parkowanie. Podniosła, że nie można nakładać na nią obowiązku udowadniania, że nie parkowała w miejscu wyznaczonym. Wskazała, że skoro to organ wywodzi z faktu parkowania skutek prawny, to jest on zobowiązany do jego udowodnienia (obowiązek dowodowy w tym zakresie spoczywa na organie nie zaś na stronie postępowania). Spółka dowodziła, że - w przypadku parkowań pojazdu na drodze gminnej [...] w D. - parkowała pojazdy w części nie objętej strefą płatnego parkowania (tutaj powołała się na uchwałę Rady Miejskiej w D. z [...] listopada 2011 r. nr [...] i załącznik graficzny do tej uchwały, który załączyła do skargi). Uznała, że konieczność uiszczania opłat na tej części drogi, jak i pobieranie opłaty dodatkowej, jest niezgodne z prawem. Wniosła o przeprowadzenie dowodu z treści w/w uchwały wraz z jej załącznikami graficznymi. Skarżąca podała, że będące w jej dyspozycji pojazdy są użytkowane przez różne osoby, które czasami nie mają świadomości, że pobieranie opłat za parkowanie w niektórych miejscach drogi [...] i strefy płatnego parkowania jest niezgodne z prawem (osoby te kupują bilety parkingowe mimo braku takiego obowiązku, co jest ich indywidualną decyzją). Końcowo, skarżąca wywiodła, że parkowanie w dniu [...] grudnia 2014 r. o godz. 10:37 mieści się w 6 minutowym czasie (§ 6 w/w uchwały) przewidzianym na zakup biletu po zaparkowaniu pojazdu (bilet nr [...] /10:39-10:59/). Odpowiadając na skargę, Dyrektor IS wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej (...). Kontrola, o której mowa w § 1, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 § 2). Stosownie do art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm. - dalej: p.p.s.a.), uwzględnienie skargi następuje w przypadku: a) naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b) naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c) innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy. W myśl art. 3 § 2 pkt 3 p.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu. Z przepisu art. 134 § 1 p.p.s.a. wynika, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Podkreślenia wymaga, że art. 133 § 1 p.p.s.a. stanowi, że sąd wydaje wyrok po zamknięciu rozprawy na podstawie akt sprawy /.../. Ponadto, Sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 p.p.s.a.). Sprawa została rozpoznana w postępowaniu uproszczonym, gdyż - zgodnie z art. 119 pkt 3 p.p.s.a. - sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie. W ocenie Sądu, skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Po dokonaniu kontroli zaskarżonego postanowienia, mając na uwadze stan faktyczny i prawny sprawy, sformułowane w skardze zarzuty i wspierające je argumenty, Sąd stwierdza, że brak jest podstaw do zakwestionowania stanowiska organu wyrażonego w tym postanowieniu. Postanowienie to znajduje bowiem podstawy w prawie materialnym, jego wydanie zaś poprzedziło postępowanie, w którym nie uchybiono regułom procesowym. Przedmiotem badania Sądu - pod względem legalności - są postanowienia organów administracji wydane w przedmiocie uznania za nieuzasadnione zarzutów w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego. W myśl art. 33 § 1 u.p.e.a., podstawą zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej może być: 1) wykonanie lub umorzenie w całości albo w części obowiązku, przedawnienie, wygaśnięcie albo nieistnienie obowiązku; 2) odroczenie terminu wykonania obowiązku albo brak wymagalności obowiązku z innego powodu, rozłożenie na raty spłaty należności pieniężnej; 3) określenie egzekwowanego obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z orzeczenia, o którym mowa w art. 3 i 4; 4) błąd co do osoby zobowiązanego; 5) niewykonalność obowiązku o charakterze niepieniężnym; 6) niedopuszczalność egzekucji administracyjnej lub zastosowanego środka egzekucyjnego; 7) brak uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, o którym mowa w art. 15 § 1; 8) zastosowanie zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego; 9) prowadzenie egzekucji przez niewłaściwy organ egzekucyjny; 10) niespełnienie wymogów określonych w art. 27. Przepis art. 34 § 1 u.p.e.a. stanowi, że zarzuty zgłoszone na podstawie art. 33 § 1 pkt 1-7, 9 i 10, a przy egzekucji obowiązków o charakterze niepieniężnym - także na podstawie art. 33 § 1 pkt 8, organ egzekucyjny rozpatruje po uzyskaniu stanowiska wierzyciela w zakresie zgłoszonych zarzutów, z tym że w zakresie zarzutów, o których mowa w art. 33 § 1 pkt 1-5 i 7, wypowiedź wierzyciela jest dla organu egzekucyjnego wiążąca (podkreślenie Sądu). Na postanowienie w sprawie stanowiska wierzyciela przysługuje zażalenie (art. 34 § 2 u.p.e.a.) Organ egzekucyjny, po otrzymaniu ostatecznego postanowienia w sprawie stanowiska wierzyciela lub postanowienia o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu, wydaje postanowienie w sprawie zgłoszonych zarzutów, a jeżeli zarzuty są uzasadnione - o umorzeniu postępowania egzekucyjnego albo o zastosowaniu mniej uciążliwego środka egzekucyjnego (art. 34 § 4 u.p.e.a.). Na postanowienie w sprawie zgłoszonych zarzutów służy zobowiązanemu oraz wierzycielowi niebędącemu jednocześnie organem egzekucyjnym zażalenie. Zażalenie na postanowienie w sprawie zarzutów podlega rozpatrzeniu w terminie 14 dni od dnia doręczenia organowi odwoławczemu (art. 34 § 5 u.p.e.a.). Stosownie do art. 29 § 1 u.p.e.a., organ egzekucyjny bada z urzędu dopuszczalność egzekucji administracyjnej; organ ten nie jest natomiast uprawniony do badania zasadności i wymagalności obowiązku objętego tytułem wykonawczym. W niniejszej sprawie, Naczelnik US prowadzi wobec skarżącej spółki (zobowiązanej) postępowanie egzekucyjne na podstawie tytułu wykonawczego nr [...], wystawionego [...] marca 2016 r. przez Burmistrza D. (wierzyciela), obejmującego należność z tytułu opłaty dodatkowej za nieopłacony postój w strefie płatnego parkowania w D. Pismem z [...] kwietnia 2016 r., spółka zgłosiła zarzuty w sprawie prowadzonego postępowania egzekucyjnego. Podważyła zasadność wystawienia tytułu wykonawczego z uwagi na nieistnienie obowiązku - art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a. (uiszczenie opłaty za postój biletami parkingowymi nr [...] i [...]) oraz wskazała na brak skutecznego doręczenia jej upomnienia przedegzekucyjnego - art. 33 § 1 pkt 7 u.p.e.a. (dokument ten nie został podpisany przez osobę upoważnioną). Organ egzekucyjny zwrócił się do wierzyciela o zajęcie stanowiska wobec zgłoszonych przez zobowiązaną zarzutów oraz trafnie podkreślił fakt związania stanowiskiem wierzyciela odnośnie obu powołanych wyżej zarzutów. Wierzyciel natomiast, ostatecznym postanowieniem z [...] lipca 2016 r., uznał zgłoszone zarzuty za nieuzasadnione. Wyjaśnił, że podstawą wystawienia tytułu wykonawczego był brak uregulowania przez skarżącą spółkę stosownej opłaty za parkowanie pojazdu w strefie płatnego parkowania w dniach [...] i [...] grudnia 2014 r. Wykazał także, że jest w posiadaniu druku zwrotnego potwierdzenia odbioru, z którego bezspornie wynika fakt doręczenia spółce (zobowiązanej) upomnienia przedegzekucyjnego. Dodał, że upomnienie to spełniało wymogi formalne, określone w § 4 rozporządzenia MF, który to przepis nie wymaga umieszczenia na upomnieniu podpisu osoby upoważnionej do działania w imieniu wierzyciela. W orzecznictwie ugruntowane jest już stanowisko co do wykładni art. 34 § 1 u.p.e.a., z którego wprost wynika, że stanowisko wierzyciela jest dla organu egzekucyjnego wiążące. Organ egzekucyjny nie jest zatem uprawniony do prowadzenia odrębnego postępowania wyjaśniającego, mającego na celu ustalenie podstaw do uwzględnienia zarzutów i do podważenia w tym trybie stanowiska wierzyciela. Związanie organu egzekucyjnego stanowiskiem wierzyciela w kwestii zasadności zarzutów zgłoszonych w postępowaniu oznacza, że przed organem egzekucyjnym nie bada się ponownie zasadności obowiązku objętego tytułem wykonawczym (por. wyrok NSA z 25 sierpnia 2016 r., II FSK 2162/14, opubl.: CBOSA). Skoro zatem wierzyciel - w ostatecznym postanowieniu - uznał zarzut nieistnienia obowiązku za niezasadny, to organ egzekucyjny był tym stanowiskiem związany. W konsekwencji, ani organ egzekucyjny, ani organ odwoławczy, nie był uprawniony do kwestionowania stanowiska wierzyciela w zakresie określonego w art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a. zarzutu nieistnienia obowiązku. Także w kwestii zarzutu braku uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, o którym mowa w art. 15 § 1 (art. 33 § 1 pkt 7 u.p.e.a.) w/w organy były związane stanowiskiem wierzyciela. Oceniając (w kontekście możliwości zastosowania regulacji art. 135 w zw. z art. 3 § 2 pkt 3 u.p.p.s.a.) - wydane w postępowaniu egzekucyjnym - ostateczne postanowienie z [...] lipca 2016 r., zawierające stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonych zarzutów, Sąd wskazuje na jego prawidłowość (zasadność). Zgodnie z art. 13 ust. 1 pkt 1 u.d.p., korzystający z dróg publicznych są obowiązani do ponoszenia opłat za postój pojazdów samochodowych na drogach publicznych w strefie płatnego parkowania. Za nieuiszczenie tejże opłaty pobiera się opłatę dodatkową (art. 13f u.d.p.). Uchwała Rady Miejskiej D. nr [...] z dnia [...] listopada 2011 r. ustala strefę płatnego parkowania, wysokość stawek opłaty za parkowanie pojazdów samochodowych na drogach publicznych w strefie płatnego parkowania, wysokość opłaty dodatkowej oraz sposób pobierania opłat. Zapis § 6 pkt 1 uchwały stanowi, że za nieuiszczenie opłaty za parkowanie pojazdu w strefie płatnego parkowania oraz za przekroczenie czasu parkowania określonego w bilecie parkingowym lub w systemie MOBILET, pobiera się opłatę dodatkową. Załącznik nr 2 do w/w uchwały - Regulamin Strefy Płatnego Parkowania (SPP) w D jednoznacznie określa sposób postępowania korzystającego ze strefy płatnego parkowania. W § 8 pkt 1 zawarto zapis, że: "Opłatę za parkowanie należy wnieść bezzwłocznie, bez wezwania, z chwilą zajęcia miejsca postojowego", natomiast w pkt 2, że: "Bilet parkingowy należy umieścić za przednią szybą, wewnątrz pojazdu, w sposób umożliwiający jego odczytanie". Ustalenia służby parkingowej, w tym dokumentacja fotograficzna, jednoznacznie wskazują, że w dniach: [...] grudnia 2014 r. o godz. 16.35, [...] grudnia 2014 r. o godz. 10.37 oraz [...] grudnia 2014 r. o godz. 16.54, za przednią szybą pojazdu o numerze rejestracyjnym [...], parkującego w miejscu objętym - zgodnie z uchwałą Rady Miejskiej w D. z dnia [...] listopada 2011 r. nr [...] - strefą płatnego parkowania, nie było wyłożonych biletów parkingowych, co skutkowało wystawieniem zawiadomień o nie wniesieniu opłaty i umieszczeniem ich za wycieraczką przedniej szyby samochodu. Zobowiązany nie zgłosił w Biurze SPP reklamacji na otrzymane zawiadomienia (§ 18 pkt 1 regulaminu), nie zgłosił również faktu ewentualnego posiadania biletów przy odbiorze upomnień, w związku z czym wszczęto egzekucję celem przymusowego ściągnięcia należności w trybie administracyjnym. Przedłożone przez spółkę w postępowaniu egzekucyjnym ("wierzycielskim") oryginały biletów parkingowych nr [...] i [...] nie stanowią dowodów potwierdzających dokonanie opłaty parkingowej w dniach: [...] grudnia 2014 r. o godz. 16.35, [...] grudnia 2014 r. o godz. 10.37 oraz [...] grudnia 2014 r. o godz. 16.54. Analiza w/w biletów parkingowych, na które powoływała się spółka, jako dowód uiszczenia opłaty za parkowanie w strefie płatnego parkowania w D. w dniu [...] grudnia 2014 r., potwierdza, że postój opłacony został w godz. 09:56-10:20, 10:14-10:34, 10:39-10:59, 13:21-13:41, objęty zaś tytułem wykonawczym egzekwowany obowiązek dotyczy parkowania w strefie płatnego parkowania w dniu [...] grudnia 2014 r. o godz. 10:37. Strona nie przedłożyła natomiast żadnych dowodów potwierdzających uiszczenie opłaty za parkowanie w dniach [...] i [...] grudnia 2014 r. W związku z powyższym, zarzut nieistnienia obowiązku prawidłowo uznano za niezasadny. Odnośnie - podniesionego po raz pierwszy w zażaleniu - zarzutu wskazującego na nieistnienie obowiązku, z uwagi na fakt, że postój odbywał się poza strefą płatnego parkowania w [...] lub poza miejscami wyznaczonymi, to za Dyrektorem IS podkreślić trzeba, że spółka (zobowiązana) nie przedstawiła w toku postępowania dowodów potwierdzających parkowanie poza strefą płatnego parkowania albo poza miejscem wyznaczonym, ograniczając się do samego stwierdzenia, że fakt taki miał miejsce. Słusznie zauważa Dyrektor IS, że - w postępowaniu "wierzycielskim" (prowadzonym w I i II instancji) - spółka nie uzasadniała zarzutu nieistnienia obowiązku omawianą argumentacją. W tym stanie rzeczy, Burmistrz D. (wierzyciel) podjął rozstrzygnięcie na podstawie zgromadzonego w aktach sprawy materiału dowodowego a w uzasadnieniu rozstrzygnięcia odniósł się wyłącznie do okoliczności podnoszonych przez spółkę. Trafnie przyjmuje Dyrektor IS, że aby taki zarzut mógł być skuteczny, zobowiązana musiałaby np. wykazać, że parkowała w strefie płatnego parkowania, ale nie na miejscu wyznaczonym do płatnego parkowania (na przejściu dla pieszych lub innym miejscu objętym zakazem parkowania). Taka okoliczność nie została jednak przez zobowiązaną wykazana ani udowodniona. Należy również - za Dyrektorem IS - zwrócić uwagę na zachodzącą sprzeczność argumentacji spółki z podjętymi przez nią czynnościami odnośnie parkowania w dniu [...] grudnia 2014 r. w [...] w D. Skoro bowiem spółka twierdzi, że postój w w/w dacie odbywał się w [...] poza miejscami wyznaczonymi (chociaż okoliczności tej spółka nie udowodniła) i z okoliczności tej wywodzi swoje przekonanie, że w związku z tym nie istniał obowiązek uiszczenia opłaty za parkowanie w tym miejscu, to opłacenie przez nią postoju - wbrew przekonaniu o parkowaniu poza miejscem wyznaczonym -czterema biletami (w innych, aczkolwiek zbliżonych godzinach do zdarzenia będącego podstawą nałożenia egzekwowanego obowiązku), było działaniem nieracjonalnym. Sąd nie dał przy tym wiary - zawartym w skardze - wyjaśnieniom spółki, że - użytkujące jej pojazdy - różne osoby kupują bilety parkingowe mimo braku takiego obowiązku (nie mają świadomości, że pobieranie opłat za parkowanie w niektórych miejscach [...] i strefy płatnego parkowania jest niezgodne z prawem). Powyższe wydaje się mało prawdopodobne. Automaty biletowe - co potwierdza Dyrektor IS - są rozmieszczone bowiem tylko w granicach strefy płatnego parkowania. Trudno sobie zatem wyobrazić sytuację, aby kierowca pojazdu - parkując poza strefą - poszukiwał takiego urządzenia w celu uiszczenia opłaty parkingowej. Ów brak wiary Sądu w wyjaśnienia spółki wynika jednak przede wszystkim z tego, że w/w zarzut spółka podniosła dopiero na etapie zażalenia, gdy jej argumenty odnośnie uiszczenia opłat za parkowanie w strefie płatnego parkowania (w miejscach wyznaczonych do parkowania) w [...] w D. zostały odrzucone w postępowaniu "wierzycielskim", jak i przez organ egzekucyjny. Reasumując, Sąd stwierdza, że nie zasługuje na akceptację, jako gołosłowny, zarzut spółki, że sporne postoje odbywały się poza strefą płatnego parkowania w [...] (1/4 drogi [...] jest wyłączona ze strefy płatnego parkowania) lub poza miejscami wyznaczonymi do parkowania. Podkreślenia wymaga, że Burmistrz D. (wierzyciel) oparł swoje stanowisko na ustaleniach inspektorów obsługujących bezpośrednio strefę płatnego parkowania, którzy wykonując swoje obowiązki zarejestrowali obecność (parkowanie) pojazdu należącego do spółki w miejscu przeznaczonym do płatnego parkowania, w którym to pojeździe - w miejscu widocznym (za przednią szybą) - nie znajdowały się bilety parkingowe potwierdzające uiszczenie opłaty. Powyższa okoliczność została odnotowana przez pełniących obowiązki służbowe inspektorów SPP w formie zawiadomień o nieopłaconym postoju. Nie sposób przyjąć, że owi inspektorzy wypisali zawiadomienia o nieopłaconym postoju, wpisując na nich markę i nr rejestracyjny pojazdu, mimo że nie widzieli takiego pojazdu na terenie strefy płatnego parkowania. Z wyjaśnień Dyrektora IS wynika, że strefa płatnego parkowania jest czytelnie określona i oznakowana i tylko w jej granicach dokonywana jest kontrola parkujących pojazdów przez uprawnione osoby. Postój pojazdów poza wyznaczoną strefą nie podlega weryfikacji inspektorów SPP. Okoliczność parkowania w strefie płatnego parkowania - ale nie na miejscu wyznaczonym do płatnego parkowania - nie została przez skarżącą wykazana. Wbrew argumentacji podniesionej w skardze, słusznie twierdzi Dyrektor IS, że to na zobowiązanej ciążył obowiązek udowodnienia okoliczności, z których wywodzi ona korzystne dla siebie skutki prawne. Co się zaś tyczy parkowania w dniu [...] grudnia 2014 r. o godz. 10.37, które mieści się w 6 minutowym czasie, przewidzianym na zakup biletu po zaparkowaniu pojazdu (bilet nr [...] /10:39-10:59/), Sąd zauważa, że w sytuacji spółki brak było możliwości odstąpienia od pobrania opłaty dodatkowej, zgodnie z § 6 ust. 3 pkt 3 uchwały Rady Miejskiej w D. z dnia [...] listopada 2011 r. Sąd stwierdza bowiem, że w przypadku spółki nie zaistniała sytuacja, w której - w czasie 6 minut od wypisania zawiadomienia o nieopłaceniu postoju - dokonano opłaty parkingowej i jednocześnie kierujący pojazdem - w czasie 20 minut od końca upływu ważności biletu parkingowego - okazał ów bilet w Biurze SPP. Z obowiązku wynikającego z art. 134 p.p.s.a., Sąd zauważa, że niezasadny jest - pomijany już przez spółkę na etapie skargi - zarzut w sprawie prowadzonego postępowania egzekucyjnego, dotyczący nieskutecznego doręczenia zobowiązanemu wymaganego prawem upomnienia przedegzekucyjnego. Wyjaśnione zostało bowiem, że w posiadaniu wierzyciela jest druk zwrotnego potwierdzenia odbioru, z którego bezspornie wynika fakt doręczenia spółce tego upomnienia oraz że upomnienie to spełniało wymogi formalne, określone w § 4 rozporządzenia MF, który to przepis nie wymaga umieszczenia na upomnieniu podpisu osoby upoważnionej do działania w imieniu wierzyciela, a jedynie imię, nazwisko oraz stanowisko służbowe osoby upoważnionej do działania w imieniu wierzyciela. Tym samym, zarzut oparty na podstawie art. 33 § 1 pkt 7 u.p.e.a. trzeba uznać za nieuzasadniony. Wobec powyższego skargę należało oddalić w całości, stosownie do art. 151 p.p.s.a.