III SA/Wr 158/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Magdalena Jankowska – Szostak po rozpoznaniu w dniu 10 czerwca 2022 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi N. O. na Straż Miejską we W. w przedmiocie opłaty za odholowanie i postój pojazdu postanawia: odrzucić skargę. Pismem z dnia 1 lutego 2022 r. wniesionym, za pośrednictwem platformy e-PUAP, N. O.(dalej: skarżąca lub strona skarżąca) wystąpiła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z wnioskiem o "umorzenie/zmniejszenie opłaty za usunięcie pojazdu i jego parkowanie na parkingu strzeżonym". W treści pisma skarżąca opisała okoliczności odholowania pojazdu i przyczyny niezastosowania się do znaków drogowych oraz wystąpiła z prośbą o umorzenie całkowite lub częściowe kwoty za usunięcie i parking. W wykonaniu zarządzenia z dnia 3 lutego 2022 r., skarżąca została wezwana do uzupełnienia braków formalnych skargi w przedmiocie opłaty za odholowanie i postój pojazdu w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania pod rygorem odrzucenia skargi przez: 1) oznaczenie organu, którego działania, bezczynność lub przewlekłego prowadzenia postępowania skarga dotyczy; 2) wskazanie numeru i daty zaskarżonego aktu (decyzji, postanowienia, innego aktu) lub zaskarżonej czynności (pismo z dnia 17 lutego 2022 r.). Następnie, pismem z dnia 23 lutego 2022 r. skarżąca wskazała: "dotyczy Straży Miejskiej we W. i parkingu 24h – W. ul. P. G. (...), (...) W.". Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Skargę należało odrzucić. W pierwszej kolejności należy wskazać, iż każde merytoryczne rozpatrzenie skargi poprzedzone jest w postępowaniu przed sądem administracyjnym badaniem dopuszczalności jej wniesienia. Zgodnie z art. 58 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r. poz. 329 ze zm. dalej: p.p.s.a.) sąd odrzuca skargę: 1) jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego; 2) wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia; 3) gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi; 4) jeżeli sprawa objęta skargą pomiędzy tymi samymi stronami jest w toku lub została już prawomocnie osądzona; 5) jeżeli jedna ze stron nie ma zdolności sądowej albo jeżeli skarżący nie ma zdolności procesowej, a nie działa za niego przedstawiciel ustawowy albo jeżeli w składzie organów jednostki organizacyjnej będącej stroną skarżącą zachodzą braki uniemożliwiające jej działanie; 5a) jeżeli interes prawny lub uprawnienie wnoszącego skargę na uchwałę lub akt, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6, nie zostały naruszone stosownie do wymagań przepisu szczególnego; 6) jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Wymogi formalne przewidziane dla skargi określa art. 57 § 1 p.p.s.a., stanowiąc, że skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym (art. 46 - 48 p.p.s.a.), a ponadto zawierać: wskazanie zaskarżonej decyzji, postanowienia, innego aktu lub czynności (pkt 1); oznaczenie organu, którego działania lub bezczynności skarga dotyczy (pkt 2) oraz określenie naruszenia prawa lub interesu prawnego (pkt 3). Niezachowanie wymogów formalnych skargi skutkuje, zgodnie z art. 49 § 1 p.p.s.a., wezwaniem skarżącego przez Sąd do usunięcia jej braków w wyznaczonym terminie. W razie ich nieuzupełnienia, bądź uzupełnienia po upływie wyznaczonego terminu, Sąd odrzuca skargę na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. W niniejszej sprawie pismo skarżącej z dnia 1 lutego 2022 r. nie spełniało wymogów określonych w art. 57 § 1 pkt 1 i 2 p.p.s.a. Stosownie więc do art. 49 § 1 p.p.s.a., wezwano skarżącego do uzupełnienia braków skargi w terminie 7 dni od dnia otrzymania wezwań. Wezwanie do uzupełnienia braków formalnych skargi zostało doręczone skarżącej w dniu 20 lutego 2022 r. (urzędowe poświadczenie doręczenia). Zakreślony przez Sąd siedmiodniowy termin do uzupełnienia braków formalnych skargi rozpoczął zatem bieg dnia 21 lutego 2022 r. i upłynął w dniu 28 lutego 2022 r. (poniedziałek). Pomimo prawidłowego wezwania i pouczenia o skutkach niewykonania w wyznaczonym przez Sąd terminie obowiązków wynikających z wezwania, skarżący poinformował jedynie, że skarga dotyczy "Straży Miejskiej we W. i parkingu 24h – W. ul. P. G.(...), (...) W.", nadal nie wskazując decyzji, postanowienia, bądź innego - podlegającego kognicji sądu administracyjnego - aktu lub czynności. Tym samym należało uznać, że w niniejszej sprawie ze względu na nieuzupełnienie wszystkich braków formalnych skargi zaistniały przesłanki do jej odrzucenia, o których mowa w art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Należy przy tym wyjaśnić, że sądy administracyjne kontrolę działalności administracji publicznej i mogą zająć stanowisko w sprawach dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, o ile były one uprzednio przedmiotem aktu lub czynności z zakresu administracji publicznej (art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a). Wobec powyższego tutejszy Sąd mógłby zająć stanowisko w kwestii umorzenia opłaty dopiero wówczas, jeżeli byłyby one przedmiotem rozstrzygnięcia organów administracji publicznej. Tak określona kognicja sądów administracyjnych nie daje również podstawy do dokonania przez Sąd oceny czynności Straży Miejskiej we W. przedstawionych w skardze z dnia 1 lutego 2022 r., innymi słowy – kontrola przez sąd administracyjny tej czynności nie jest dopuszczalna. Z przedstawionego w skardze stanu faktycznego nie wynika bowiem, że wskazana jako skarżony organ Straż Miejska we W., podejmowała akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa (art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a.). Takie stanowisko znajduje oparcie w niżej powołanych poglądach judykatury. Należy wyjaśnić, że czynność usunięcia pojazdu (tzw. odholowanie), skutkująca obowiązkiem uiszczenia opłaty, jest przedmiotem regulacji art. art. 130a ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2022 r., poz. 988 ze zm.). Zgodnie z tym przepisem pojazd jest usuwany z drogi na koszt właściciela w przypadku pozostawienia pojazdu w miejscu, gdzie jest to zabronione i utrudnia ruch lub w inny sposób zagraża bezpieczeństwu. Zgodnie z art. 130a ust. 4 Prawa o ruchu drogowym, dyspozycję przemieszczenia lub usunięcia pojazdu z drogi wydaje: 1) policjant - w sytuacjach, o których mowa w ust. 1-3; 2) strażnik gminny (miejski) - w sytuacjach, o których mowa w ust. 1 pkt 1, 4 i 5; 3) osoba dowodząca akcją ratowniczą - w sytuacji, o której mowa w ust. 3. Zgodnie ze stanowiskiem Naczelnego Sądu Administracyjnego, czynność usunięcia pojazdu w trybie art. 130a ust. 1 ustawy - Prawo o ruchu drogowym nie jest konsekwencją istnienia po stronie strony skarżącej - jako właściciela pojazdu - jakiegokolwiek uprawnienia lub obowiązku. Jest to konsekwencja zaistnienia sytuacji określonej w art. 130a ust. 1 ustawy - Prawo o ruchu drogowym. Postępowanie w sprawie usunięcia pojazdu obejmuje podejmowanie takich aktów lub czynności, które same w sobie nie dotyczą uprawnień lub obowiązków skarżącej, nawet gdyby przyjąć, że czynności te są konsekwencją naruszenia przez skarżącą przepisów Prawa o ruchu drogowym, przepisów ustawy o drogach publicznych, czy przepisów porządkowych. W przypadku uznania przez właściwe służby, iż zaistniały przesłanki określone w art. 130a ust. 1 tej ustawy, usunięcie pojazdu w powyższym trybie jest obowiązkiem organu, z którego jednakże nie wynika jakiekolwiek uprawnienie czy obowiązek dla właściciela pojazdu, żaden przepis prawa nie statuuje przy tym takiego uprawnienia czy obowiązku. Tym samym uznać należy, iż w takim przypadku straż miejska, nie jest organem uprawnionym do władczego działania w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., tj. nie podejmuje czynności oraz aktów z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków skarżącej wynikających z przepisów prawa (postanowienie NSA z dnia 3 listopada 2010 r., sygn. akt. I OSK 1799/10). Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 i 6 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.