III SA/Wr 173/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Józef Kremis Sędziowie Sędzia NSA Jolanta Sikorska Sędzia WSA Maciej Guziński (sprawozdawca) Protokolant Ewa Pąsiek po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 4 grudnia 2012 r. sprawy ze skargi A sp. j. w Ł. na decyzję Dyrektora Izby Celnej we W. z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie nałożenie kary pieniężnej oddala skargę. W dniu [...] września 2011 r. w Jakuszycach na drodze krajowej nr 3 funkcjonariusze celni przeprowadzili kontrolę dokumentów zespołu pojazdów składającego się z samochodu marki DAF (nr rejestracyjny [...]) oraz przyczepy marki K. (nr rejestracyjny: [...]), o dopuszczalnej masie całkowitej powyżej 3,5 tony. Podmiotem wykonującym przewóz drogowy była spółka jawna "A" J. G. (dalej: strona skarżąca), natomiast przedmiotem przewozu - odpady tektury w sprasowanych belach wiezione z Czech do Polski, do firmy "B" S.A. W wyniku kontroli stwierdzono brak zezwolenia dla strony skarżącej na przewóz odpadów. W piśmie z [...] października 2010 r. spółka "B" S.A. poinformowała, że przedmiotowa dostawa była przewożona na podstawie decyzji Głównego Inspektora Ochrony Środowiska (sygn. [...] z [...] lutego 2011 r.), a transport został zlecony Spółce z o.o. "C" z siedzibą w W. będącej w myśl pkt 4 ww. decyzji jednym z organizatorów przewozu. Zleceniobiorca zlecił następnie przewóz towaru swojemu podwykonawcy – stronie skarżącej. Pismem z [...] października 2011 r. strona skarżąca potwierdziła, że transport realizowała na rzecz spółki "C" Sp. z o.o. posiadające- zezwolenie na transport odpadów (załącznik nr 2 decyzji Prezydenta Miasta Stołecznego W. z [...] września 2004 r. nr [...] (sygn. [...]) - zmienionej decyzją (sygn. [...] z 2008 r.), w którym wyszczególnione są przewożone opakowania z papieru i tektury - kod 15 01 01. Postanowieniem z [...] października 2011 r. Naczelnik Urzędu Celnego w W. (sygn. [...]), wszczął postępowanie w sprawie naruszenie: obowiązków lub warunków wynikających z przepisów ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. 2007 r. Nr 125, poz. 874 ze zm.), przez stronę skarżącą. W dniach [...] i [...] listopada 2011 r. do Urzędu Celnego w W. wpłynęła przesłana faxem przez stronę skarżącą decyzja Starosty T. z [...] października 2011 r. (sygn. [...]) - udzielająca stronie skarżącej zezwolenia na transport odpadów innych niż niebezpieczne, m.in. obejmująca kody odpadów: 03 03 08 - odpady z sortowania papieru i tektury przeznaczone do recyklingu; 15 01 01 - opakowania z papieru i tektury oraz 20 01 01 - papier i tektura. Decyzją z [...] listopada 2011 r. (sygn. [...]), Naczelnik Urzędu Celnego w W. nałożył na stronę skarżącą karę pieniężną w kwocie [...] zł za wykonywanie przewozu drogowego odpadów innych niż niebezpieczne bez wymaganego zezwolenia (lp. [...] załącznika do ustawy o transporcie drogowym). W odwołaniu strona skarżąca zarzuciła naruszenie art. 28 ustawy o odpadach (Dz. U. 2010 r. Nr 185, poz. 1243) oraz art. 87 ust. 1 pkt 3f ustawy o transporcie drogowym, poprzez niewłaściwe uznanie, że w momencie kontroli strona skarżąca była zobowiązana do posiadania zezwolenia na przewóz odpadów. Odpady transportowała incydentalnie i była jedynie podwykonawcą spółki "C", która posiadała zezwolenie, a jako podwykonawca - weszła w ogół jej praw i obowiązków wynikających z decyzji zezwalającej na transport odpadów. Podniesiono, że podstawą prawną do nałożenia kary nie może być decyzji Głównego Inspektora Ochrony Środowiska. Wskazano, że za ten sam fakt strona skarżąca zostanie prawdopodobnie ukarana dwukrotne, gdyż postępowanie administracyjne wszczął również Wojewódzki Inspektorat Ochrony Środowiska w B. Dyrektor Izby Celnej po rozpoznania odwołania, zaskarżoną decyzją z [...] lutego 2012 r. (sygn. [...]), uchylił decyzję organu I instancji w części dotyczącej wymierzonej kary pieniężnej w kwocie [...] zł i nałożył na stronę skarżącą karę pieniężną w kwocie [...] zł. Wskazano w uzasadnieniu, że z znajdującego się w aktach sprawy zlecenia transportowego (nr [...]) z [...] września 2011 r. wynika, że "C" Sp. z o.o. - jako przedsiębiorca prowadzący działalność transportową - zawarł ze stroną skarżącą umowę na wykonanie usługi transportowej, która obejmowała przewóz odpadów tektury, w rozumieniu przepisów ustawy o odpadach i rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 27 września 2001 r. w sprawie katalogu odpadów (Dz. U. Nr 112, poz. 1206 ze zm.). Oznacza to, że chociaż strona skarżąca działała na zlecenie spółki "C" to jednak była podmiotem wykonującym transport drogowy. Podniesiono w uzasadnieniu, że posiadane przez "C" Sp. z o.o. zezwolenie na transport odpadów jest decyzją administracyjną i uprawnia do działania w jego zakresie tylko ten podmiot, dla którego zezwolenie było wydane. W konsekwencji, jeśli strona skarżąca wykonywała - nawet jako podwykonawca - przewóz odpadu, na który wymagane jest zezwolenie, to powinna się takim zezwoleniem legitymować, albowiem decyzja wydana w tym zakresie na "C" Spółka z o.o. nie wywiera wobec niej skutków prawnych. Podniesiono, że zezwolenie jest uprawnieniem indywidualnym, osobistym, które nie może być przedmiotem obrotu prawnego, czy też użyczenia między adresatem decyzji a osobą trzecią. W związku powyższym nie można było przyjąć, że strona skarżąca była uprawniona do wykonywania przewozu odpadów wykorzystując zezwolenie posiadane przez "C" Sp. z o.o. Incydentalność wykonywanych przewozów odpadów nie ma tutaj znaczenia. Ponadto podniesiono w uzasadnieniu, że zgodnie z art. 6 ust. 1 pkt 3 ustawy z 29 czerwca 2007 r. o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów (Dz. U. Nr 124, poz. 859 ze zm.), Główny Inspektor Ochrony Środowiska w zezwoleniach, o których mowa w art. 4 określa między innymi przewoźnika lub przewoźników odpadów. Stąd wskazanie, o którym mowa w 5 decyzji GIOŚ (sygn. [...]) z [...] lutego 2011 r., znajduje swoje oparcie właśnie w przywołanym art. 6 ust. 1 pkt 3 wskazanej ustawy. Tym samym strona skarżąca, jako podwykonawca wskazanej w ww. decyzji GIOŚ spółki "C" Sp. z o.o. i wykonując [...] września 2011 r. międzynarodowy transport drogowy odpadów tektury winna posiadać zezwolenie na prowadzenie działalności w zakresie transportu odpadów, o którym owa w art. 28 ust. 1 ustawy o odpadach oraz w przywołanej decyzji Głównego Inspektora Ochrony Środowiska. Podniesiono, że w dniu kontroli strona skarżąca nie posiadała ważnego zezwolenia na transport odpadów i nie była uprawniona do wykonywania przewozu odpadów wykorzystując zezwolenie posiadane przez "C" Sp. z o.o. Mając jednak na względzie, że od 1 stycznia 2012 r. weszły w życie zmiany w ustawie o transporcie drogowym zmniejszające wysokość kary za stwierdzone naruszenie, dokonano korekty nałożonej uprzednio kary. Wskazano w uzasadnieniu, że Dyrektor Izby Celnej we W. nie znalazł podstaw do zastosowania rozwiązań przewidzianych w art. 92c ust. 1 ustawy o transporcie drogowym. Podniesiono w uzasadnieniu, że fakt sporządzenia przez kontrolujących protokołu kontroli na formularzu nieobowiązującym w dacie kontroli nie czyni ani kontroli nielegalną (bowiem organ przeprowadzał kontrolę drogową mając ku temu podstawę prawną), ani nie może być uznane za naruszenie prawa uniemożliwiające nałożenie kary pieniężnej na kontrolowanego przedsiębiorcę, ponieważ strona skarżąca nie podważała żadnego z ustaleń protokołu co do stwierdzonych naruszeń. Wskazano też, że wymóg sporządzenia protokołu kontroli na formularzu określonym w załączniku do rozporządzenia, z materialnego punktu widzenia stanowi jedynie dyrektywę techniczno-organizacyjną w stosunku do działalności podmiotu kontrolującego i bezpośrednio nie ingeruje w sferę praw i obowiązków podmiotu kontrolowanego. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, strona skarżąca, działająca przez radcę prawnego, zarzuciła naruszenie: 1. art. 28 ustawy o odpadach oraz art. 87 ust. 1 pkt 3f ustawy o transporcie drogowym, przez ich błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie skutkujące uznaniem, że w momencie kontroli strona skarżąca była zobowiązana do posiadania zezwolenia na przewóz odpadów. Podniesiono w tym zakresie, że strona skarżąca była jedynie podwykonawcą "C" Sp. z o.o., która posiadała stosowne zezwolenie i, jako podwykonawca, weszła w ogół praw i obowiązków tego podmiotu. Jeśli intencją ustawodawcy było nałożenie obowiązku posiadania pozwolenia na przewóz odpadów także na podwykonawcę, powinno to wynikać z ustawy w sposób jednoznaczny. Ponadto podniesiono, że z treści art. 28 ustawy o odpadach wynika, że uzyskania zezwolenia wymaga prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie transportu odpadów. Natomiast aby działalność prowadzona przez dany podmiot mogła być uznana za działalność gospodarczą działalność ta musi mieć charakter zorganizowany i ciągły. Tymczasem przewóz odpadów był incydentalny. 2. art. 7 i art. 77 § 1, a także art. 78 i 107 § 3 kpa, poprzez zaniechanie przeprowadzenia dowodu z zeznań wskazanych świadków, na okoliczność charakteru prowadzonej przez spółkę działalności gospodarczej, przy jednoczesnym zaniechaniu wydania postanowienia o odmowie przeprowadzenia dowodów z zeznań, także poprzez zaniechanie sprawdzenia czy za stwierdzone naruszenie na stronę skarżąca została nałożona kara pieniężna przez inny uprawniony organ. 3. art. 92c ust. 1 ustawy o transporcie drogowym (w zw. z art. 7 i 77 kpa), poprzez jego niezastosowanie. Ponadto skarżąca wskazała, że decyzją Wojewódzkiego Inspektoratu Ochrony Środowiska w B. z [...] stycznia 2012 r. (sygn. [...]), wymierzono jej karę pieniężną w wysokość. [...] zł za naruszenie warunków decyzji Głównego Inspektora Ochrony Środowiska w W. z [...] grudnia 2009 r. (sygn. [...].). Wniosła by przeprowadzić dowód z powyższych dokumentów. W odpowiedzi Dyrektor Izby Celnej we W. wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując swoją dotychczasową argumentację. Ustosunkowując się do poszczególnych zarzutów skargi, stwierdzono, co następuje. Ad. 1. Podtrzymano stanowisko, że w przypadku wykonywania międzynarodowego transportu drogowego odpadów przewoźnik winien posiadać m.in. uprawnienie do transportu odpadów w postaci zezwoleń na transport odpadów. Podniesiono, że zezwolenie jest uprawnieniem indywidualnym, osobistym, które nie może być przedmiotem obrotu prawnego, czy też użyczenia między adresatem decyzji a osobą trzecią. W związku powyższym nie można było przyjąć, że strona skarżąca była uprawniona do wykonywania przewozu odpadów wykorzystując zezwolenie posiadane przez "C" Sp. z o.o. Incydentalność wykonywanych przewozów odpadów nie ma tutaj znaczenia. Podniesiono, że strona skarżąca, jako podwykonawca - wskazanej w decyzji zezwalającej GIOŚ (sygn. [...]) z [...] lutego 2011 r. spółki "C" Sp. z o.o. - i wykonując [...] września 2011 r. międzynarodowy transport drogowy odpadów tektury winna posiadać zezwolenie na prowadzenie działalności w zakresie transportu odpadów, o którym mowa w art. 28 ust. 1 ustawy o odpadach oraz w przywołanej decyzji Głównego Inspektora Ochrony Środowiska . Ad. 2. Dyrektor Izby Celnej we W. wskazał, że wnioski o przesłuchanie wskazanych świadków zostały złożone dopiero w piśmie z [...] lutego 2012 r., wpłynęło do organu celnego już po wydaniu przez niego zaskarżonej decyzji, tak więc de facto organ nie miał wiedzy, że strona skarżąca wnosi o przesłuchanie wskazanych osób. Ponadto podniesiono, że w jego ocenie nie było konieczności dokonywania przesłuchań, albowiem incydentalność wykonywania transportu drogowego nie ma w sprawie znaczenia. Istotny jest bowiem fakt braku przez stronę skarżącą stosownego pozwolenia. Ad. 3. Podniesiono w odpowiedzi, że strona, która powołując się na art. 92c ust. 1 pkt 2 ustawy o transporcie drogowym, z konkretnych okoliczności wywodzi określone dla siebie korzystne skutki prawne, powinna udowodnić istnienie tych faktów, a przynajmniej je uprawdopodobnić i wskazać w sposób, który umożliwi organowi ich sprawdzenie. Natomiast, jak wynika z informacji zawartych w skardze, Wojewódzki Inspektorat Ochrony Środowiska w B. decyzja z [...] stycznia 2012 r. wymierzył karę pieniężną za naruszenie warunków decyzji Głównego Inspektora Ochrony Środowiska w W. z [...] grudnia 2009 r. ([...].). Tymczasem w rozpatrywanej sprawie wymierzono karę za wykonywanie przewozu drogowego odpadów innych niż niebezpieczne bez wymaganego zezwolenia (lp. 4.2 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym), a więc nie za ten sam czyn. W piśmie procesowym z dnia [...] września 2012 r. strona skarżąca potrzymała stanowisko o naruszeniu art. 92 c ust.1 ustawy o transporcie drogowym, gdyż za stwierdzone uchybienie została nałożona już kara przez innych organ. Podniosła, że kierowca, kierujący pojazdem podanym kontroli, został ukarany za wykroczenie z art. 92 ust.1 i 2 ustawy o transporcie drogowym. Wykonując wezwanie Sądu, strona skarżąca przesłała decyzję K.-P. Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska w B. z dnia [...] stycznia 2012 r. wymierzającej karę pieniężną. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Według art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy te sprawują wymiar sprawiedliwości, między innymi poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 § 2 tej ustawy). Zakres kontroli administracji publicznej obejmuje również orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne (art. 3 § 1 w związku z § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej dalej w skrócie "p.p.s.a."), w tym także na decyzje wydawane przez organy celne. Kryterium legalności przewidziane w art. 1 § 2 ustawy ustrojowej umożliwia sądowi administracyjnemu wyeliminowanie z obrotu prawnego zarówno decyzji administracyjnej uchybiającej prawu materialnemu, jeżeli naruszenie to miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a"), jak też rozstrzygnięcia dotkniętego wadą warunkującą wznowienie postępowania administracyjnego (lit. "b"), a także wydanego bez zachowania reguł postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit. "c"). Godzi się dodatkowo podkreślić, iż – stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. – rozstrzygając w granicach sprawy, sąd nie jest jednak związany zarzutami i wnioskami skargi, ani powołaną w niej podstawą prawną. Biorąc pod uwagę przytoczone zasady oceny dokonywanej przez sądy administracyjne, należy stwierdzić, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa w stopniu umożliwiającym wyeliminowanie jej z obrotu prawnego. Nie trafny jest zarzut strony skarżącej naruszenia przez organy orzekające w sprawie art. 28 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. o odpadach (Dz. U. 2010 Nr 185, poz. 1243 ze zm.) oraz art. 87 ust. 1 pkt 3f ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. 2012 r. poz. 1265, ze zm.), przez ich błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie skutkujące uznaniem, że w momencie kontroli strona skarżąca była zobowiązana do posiadania zezwolenia na przewóz odpadów. Z znajdującego się w aktach sprawy zlecenia transportowego (nr [...]) z [...] września 2011 r. wynika, że "C" Sp. z o.o. - jako przedsiębiorca prowadzący działalność transportową - zawarł ze stroną skarżącą jako przedsiębiorcą umowę na wykonanie usługi transportowej, która obejmowała przewóz odpadów tektury, w rozumieniu przepisów ustawy o odpadach i rozporządzenia wykonawczego Ministra Środowiska z dnia 27 września 2001 r. w sprawie katalogu odpadów (Dz. U. Nr 112, poz. 1206 ze zm.). Działając więc jako przedsiębiorca na zlecenie spółki "C", strona skarżąca była podmiotem wykonującym transport drogowy, w rozumieniu ustawy o transporcie drogowym. Wykonywała w dniu [...] września 2011 r. przewóz drogowy, a przedmiotem przewozu była odpady tektury w sprasowanych belach wiezione z Czech do Polski (odpady inne niż niebezpieczne). Zgodnie natomiast z art. 28 ust. 1 ustawy o odpadach, prowadzenie zbierania odpadów oraz transport odpadów wymaga uzyskania zezwolenia, z zastrzeżeniem art. 31 ust. 1, art. 32 ust. 1 oraz art. 33 ust. 1a i 4 (w sprawie nie mają zastosowania). Wskazać należy, że zgodnie z art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 29 czerwca 2007 r. o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów (Dz. U. 2007 Nr 124, poz. 859 ze zm.), Główny Inspektor Ochrony Środowiska określa w zezwoleniach, o których mowa w art. 4 (min. przywóz odpadów na teren kraju): 1) zgłaszającego; 2) odbiorcę lub odbiorców odpadów; 3) przewoźnika lub przewoźników odpadów; 4) rodzaj oraz ilość odpadów, które są przedmiotem międzynarodowego przemieszczania odpadów; 5) okres ważności, na jaki zezwolenie jest udzielone; 6) rodzaj transportu i trasę przewozu odpadów, w tym miejsca przekraczania granicy Rzeczypospolitej Polskiej; 7) miejsce prowadzenia procesów odzysku lub unieszkodliwiania odpadów, które są przedmiotem międzynarodowego przemieszczania odpadów. Jak wynika z powyższych regulacji, wykonywanie przewóz drogowego, którego przedmiotem przewozu była odpady tektury w sprasowanych belach (odpad) wiezione z Czech do Polski, wymagało zezwolenia. Dokonywać mógł go przewoźnik wskazany w takim zezwoleniu. Jest okolicznością bezsporną, że strona skarżąca nie posiadała zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie transportu odpadów, w przeciwieństwie do "C" Spółki z o.o., z którą zawarła umowę na wykonanie jednorazowej usługi transportu odpadów. Jak już wskazano, w zezwoleniu na wykonywanie międzynarodowego przemieszczania odpadów wskazany jest przewoźnik lub przewoźnicy tych odpadów. Strona skarżąca w tym zezwoleniu na przewóz przedmiotowych odpadów nie była także wymieniona. Strona skarżąc nie negując tych faktów podnosła, że działając na zlecenie spółki "C" nie musiała posiadać stosowanego zezwolenia. W ocenie Sądu, dla wykonania przedmiotowej usługi transportowej strona skarżąc nie mogła - posługiwał się zezwoleniem wydanym na rzecz Spółki "C". Sąd rozpoznający sprawę podziela stanowisko wyrażone orzecznictwie, że zezwolenie na zbieranie lub transport odpadów ma charakter publicznoprawnego podmiotowego (osobistego) uprawnienia i z tego powodu co do zasady wyłączone jest z obrotu cywilnoprawnego, jeżeli ustawodawca nie stanowi inaczej. Tego rodzaju zezwolenie jest decyzją administracyjną o charakterze konstytutywnym. Jest to akt publicznoprawny, którego zakres przedmiotowy obejmuje udzielenie uprawnień publicznoprawnych, regulowanych przepisami materialnego prawa administracyjnego jak i publicznego prawa gospodarczego mającymi na celu ochronę interesu publicznego. Stanowisko, że zasady ogólnej nieprzenoszalności (sukcesji) w prawie publicznym uprawnień wynikających z zezwoleń nie podważa unormowanie z art. 552 k.c. (wyrok NSA z dnia 5.04.2011 r., II OSK 654/10, LEX nr 992618; wyrok NSA z dnia 21.9. 2011 r., II GSK 878/10, LEX nr 1068890). Jak trafnie podniósł organ odwoławczy, przedmiotowe zezwolenie jest uprawnieniem indywidualnym, osobistym, które nie może być przedmiotem obrotu prawnego, czy też użyczenia między adresatem decyzji a osobą trzecią. W związku powyższym nie można przyjąć, co czyni strona skarżąca, że była uprawniona do wykonywania przewozu odpadów wykorzystując zezwolenie posiadane przez "C" Sp. z o.o. Incydentalność wykonywanych przewozów odpadów nie ma tutaj znaczenia. Powyższe wskazuje, że wykonanie usług transportu przedmiotowych odpadów można zlecić wyłącznie podmiotowi posiadającemu zezwolenie na prowadzenie działalności w zakresie transportu odpadów. Konsekwencją braku zezwolenia, o którym mowa w art. 28 ust. 1 ustawy o odpadach, jest zastosowanie wymienionych w skardze przepisów ustawy o transporcie drogowym, albowiem podlega karze pieniężnej kto wykonuje przewóz drogowy naruszając obowiązki wynikające z przepisów ustawy o odpadach (art. 92a ust. 1 ustawy o transporcie drogowym w zw. z p. 4.2. załącznika nr 3 do ustawy). Zgodnie z poz. 4.2. tegoż załącznika (w wersji obowiązującej w dniu rozstrzygania przez organ celny), "Wykonywanie przewozu drogowego odpadów innych niż niebezpieczne bez wymaganego zezwolenia" penalizowane jest karą pieniężną w kwocie [...] zł. Organ celny miały więc podstawę do wymierzenia kary w tej właśnie wysokości, mając na względzie, że od 1 stycznia 2012 r. weszły w życie zmiany w ustawie o transporcie drogowym zmniejszające wysokość kary za stwierdzone naruszenie. Odnośnie przesłuchania wskazanych świadków na okoliczność, że przewóz miał charakteru zdarzenia jednorazowego. Trafnie organ odwoławczy wskazał, że incydentalność wykonywania transportu drogowego nie ma w sprawie znaczenia, istotny jest bowiem fakt braku przez stronę skarżącą stosownego zezwolenia. Odnośnie podnoszonej okoliczności, w związku z decyzją K. – P. Wojewódzkiego Inspektoratu Ochrony Środowiska w B. z [...] stycznia 2012 r. (sygn. [...]) wymierzajacą karę pieniężną w wysokośći [...] zł za naruszenie warunków decyzji Głównego Inspektora Ochrony Środowiska w W. z [...] grudnia 2009 r. (sygn. [...].), że za stwierdzone naruszenie na stronę skarżąca jako podmiot wykonujący przewóz została nałożona kara przez inny uprawniony organ (art. 92c ust. 1 ustawy o transporcie drogowym). Zgodnie z wskazanym art. 92c ust. 1 ustawy, nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 92a ust. 1, na podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się, jeżeli za stwierdzone naruszenie na podmiot wykonujący przewozy została nałożona kara przez inny uprawniony organ. Podkreślić należy, że wskazana powyżej decyzją z dnia [...] stycznia 2012 r. wymierzona została stronie skarżącej kara pieniężna za naruszenie warunków decyzji Głównego Inspektora Ochrony Środowiska w W. z [...] grudnia 2009 r., polegające na realizacji przewozów inną trasą, niż wyznaczoną w ww. decyzji. Natomiast zaskarżoną decyzją za brak zezwolenia. Nie znajduje więc zastosowanie w sprawie przepis art. 92 c ustawy o transporcie drogowym, bowiem w rozpatrywanej sprawie wymierzono stronie skarżącej karę za wykonywanie przewozu drogowego odpadów innych niż niebezpieczne bez wymaganego zezwolenia (poz. 4.2 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym), a więc nie za ten sam czyn, co wskazany w decyzji z dnia [...] stycznia 2012 r. Również z tych samych względów bez znaczenia dla zaskarżonego rozstrzygnięcia pozostaje okoliczność podniesiona w piśmie procesowy, wymierzenia kierowcy grzywny za nie okazanie dokumentów wymaganych przy przewozie drogowym odpadów (art. 87 ust.1 pkt 3 lit. f ustawy o transporcie drogowym). Skoro postępowanie sądowe nie dało podstaw do postawienia organom zarzutu naruszenia prawa według art. 145 § 1 p.p.s.a., przeto – stosownie do dyspozycji art. 151 p.p.s.a. – należało orzec jak w sentencji wyroku.