III SA/Wr 175/11

Referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym we Wrocławiu – Barbara Koźlik po rozpoznaniu w dniu 1 marca 2012 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku radcy prawnego R. P. o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej w sprawie ze skargi W. M. na decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa we W. z dnia [---] nr [---] w przedmiocie zmniejszenia wysokości renty strukturalnej postanawia: odmówić zasądzenia kosztów za udzieloną pomoc prawną z urzędu. Postanowieniem z dnia 1 lipca 2011 r., przyznano skarżącemu, W. M., prawo pomocy w zakresie ustanowienia radcy prawnego. Na tej podstawie, po wystąpieniu do Okręgowej Izby Radców Prawnych we W., na jego pełnomocnika został wyznaczony r. pr. R.P., który zastępował skarżącego przed tutejszym Sądem i dwukrotnie w postępowaniu zażaleniowym. Pismem z dnia 16 lutego 2012 r. pełnomocnik wniósł o zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego, to jest po 120 zł za sporządzenie dwóch zażaleń na postanowienia, których przedmiotem był wniosek o przywrócenie terminu oraz 1.200 zł za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej, przy uwzględnieniu za wartość przedmiotu zaskarżenia świadczenie okresowe renty strukturalnej za okres jednego roku, zgodnie z art. 22 k.p.c. W uzasadnieniu wniosku opisane zostały wszystkie czynności podjęte przez pełnomocnika oraz orzeczenia wydane przez Sądy obu instancji. W związku z powyższym, pełnomocnik z urzędu powtórzył, iż wnosi o zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego za wskazane czynności. Zgodnie z art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej – p.p.s.a.), wyznaczony profesjonalny pełnomocnik otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Stosownie do treści § 16 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.), wniosek przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej powinien zawierać oświadczenie, że opłaty nie zostały zapłacone w całości lub w części. Podkreślić należy, iż brak powyższego oświadczenia nie ma charakteru formalnego, lecz materialny. Zwrócił na to uwagę Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 25 marca 2009 r., sygn. akt II FZ 90/09 (publ. w internetowej Bazie Orzeczeń NSA), stwierdzając, iż brak oświadczenia, że żądane koszty nie zostały zapłacone nie stanowi uchybienia formalnego, które można uzupełnić na wezwanie Sądu w trybie art. 49 p.p.s.a., gdyż nie jest pismem w rozumieniu art. 45-48 p.p.s.a. Oświadczenie, że opłaty z tytułu udzielenia pomocy prawnej nie zostały wypłacone w całości lub w części jest nieodzownym elementem uzasadnienia wniosku o przyznanie kosztów, stanowiącym przesłankę do przyjęcia, że praca pełnomocnika nie została wynagrodzona. Brak takiego oświadczenia wywołuje skutki materialnoprawne, polegające na utracie prawa do wynagrodzenia. R. pr. R. P., wnosząc o zasądzenie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej, nie złożył oświadczenia wymaganego przepisem § 16 powołanego rozporządzenia. Tym samym jego wniosek należało uznać za nieuzasadniony. Wobec powyższego, na podstawie powołanych wyżej przepisów oraz art. 258 § 2 pkt 8 p.p.s.a., postanowiono jak w sentencji.