III SA/Wr 190/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anetta Chołuj, Sędziowie Sędzia WSA Magdalena Jankowska-Szostak, Sędzia WSA Anna Kuczyńska-Szczytkowska (sprawozdawca), , Protokolant Starszy specjalista Katarzyna Dziok, po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 16 października 2025 r. sprawy ze skargi S.M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we Wrocławiu z dnia 26 lutego 2025 r. nr SKO 4320.2.2025 w przedmiocie cofnięcia uprawnień diagnosty do wykonywania badań technicznych oddala skargę w całości. Zaskarżoną decyzją z dnia 26 lutego 2025 r. (nr SKO 4320.2.2025) Samorządowe Kolegium Odwoławcze we Wrocławiu (dalej: SKO, Kolegium, organ II instancji) działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r., poz. 572 ze zm. dalej: k.p.a.) i art. 84 ust. 3 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2024 r. poz. 1251, dalej: u.p.r.d.), utrzymało w mocy decyzję Starosty Oławskiego (dalej: organ I instancji, Starosta) z dnia 14 stycznia 2025 r. (nr KM.5422.6.2024), cofającą S. M. (dalej: skarżący, diagnosta, strona) uprawnienia diagnosty do wykonywania badań technicznych pojazdów. W uzasadnieniu decyzji SKO we Wrocławiu wskazało, że organ I instancji decyzją z 14 stycznia 2025 r., działając z urzędu, cofnął skarżącemu uprawnienia diagnosty do wykonywania badań technicznych, wskazując, że jest to konsekwencją ustaleń kontroli przeprowadzonej w stacji kontroli pojazdów go zatrudniającej. W odwołaniu od decyzji organu I instancji, skarżący podkreślił, że Starosta nie dostrzegł prawidłowego przebiegu badań oraz rzeczywistego przebiegu poszczególnych czynności związanych z dokumentami badanych pojazdów. Starosta i jego personel podczas rejestracji pojazdu nie mogą ograniczać się tylko i wyłącznie do wpisania danych do dowodu rejestracyjnego na podstawie dokumentów dostarczonych ze stacji kontroli pojazdów. W przypadku zauważenia nieścisłości, można dokonać skorygowania poprzez odesłanie do strony celem ich poprawienia. W ocenie skarżącego, Starosta powinien był zbadać czy przyjęte działanie jest proporcjonalne do obranego celu tj. zgodne z konstytucyjną zasadą proporcjonalności wyrażoną w art. 2 Konstytucji RP. SKO rozpatrując odwołanie przywołało treść art. 84 ust. 1, ust. 2 i ust. 3, art. 83b ust. 1 i ust. 2 pkt 1 u.p.r.d. Ponadto wskazało, że szczegółowe warunki, co do zakresu i sposobu przeprowadzenia badań technicznych pojazdów na dzień ich przeprowadzenia zostały określone w rozporządzeniu Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 26 czerwca 2012 r. w sprawie zakresu i sposobu przeprowadzania badań technicznych pojazdów oraz wzorów dokumentów stosowanych przy tych badaniach (Dz. U. z 2015 r., poz. 776 ze zm., dalej: rozporządzenie) i przywołało regulacje mające zastosowanie w sprawie. Dodatkowo Kolegium podkreśliło, że organy administracji są związane konstytucyjną i kodeksową zasadą praworządności wynikającą z art. 7 Konstytucji RP oraz art. 6 k.p.a., w myśl której organy administracji publicznej są zobowiązane do przestrzegania powszechnie obowiązujących przepisów prawa, a w tym oczywiście mają obowiązek stosować przepisy ustawy - Prawo o ruchu drogowym. Organ II instancji przypomniał, że cofnięcie uprawnień diagnoście jest konsekwencją ustaleń kontroli przeprowadzonej w stacji kontroli pojazdów, zatrudniającej skarżącego. Kolegium wskazało, że diagnosta w dniu 3 czerwca 2023 r. przeprowadził okresowe badanie techniczne pojazdu przystosowanego do zasilania gazem marki [...], nr rej. [...], określając jego wynik jako pozytywny (zaświadczenie o przeprowadzonym badaniu technicznym pojazdu nr [...] z dnia 3 czerwca 2023 r.), natomiast w dowodzie rejestracyjnym wydanym dla opisanego pojazdu, w dacie przeprowadzonego badania, brak było adnotacji o jego przystosowaniu do zasilania gazem. Kolegium zauważyło, że wytyczne dotyczące oceny usterek ujawnionych w trakcie przeprowadzania badania technicznego pojazdu zawarto w kolumnie czwartej załącznika nr 1 oraz załącznika nr 2 do rozporządzenia (§ 2 ust. 5). Diagnosta dokonujący okresowego badania technicznego pojazdu przystosowanego do zasilania gazem wykonuje obowiązkowo czynności określone w pkt 10.5 tabeli zawartej w załączniku nr 1 do rozporządzenia, w tym sprawdza w dowodzie rejestracyjnym lub odpowiadającym mu dokumencie istnienie adnotacji o przystosowaniu pojazdu do zasilania gazem. Brak takiego wpisu jest kwalifikowany jako usterka istotna. W konsekwencji za trafne – zdaniem Kolegium – należało uznać stanowisko Starosty Oławskiego zaprezentowane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, iż diagnosta oceniając w dniu 3 czerwca 2023 r. jako pozytywny wynik badania okresowego w stosunku do przedmiotowego pojazdu, który to był przystosowany do zasilania gazem, pomimo braku odpowiedniej adnotacji w dowodzie rejestracyjnym, postąpił niezgodnie z powołanymi przepisami prawa. Skarżący, mając w ręku dowód rejestracyjny pojazdu marki [...], a przed sobą ten pojazd, który wyposażony był w instalację do zasilania gazem powinien był m.in. dokonać porównania zgodności faktycznych danych pojazdu z danymi w dowodzie rejestracyjnym i w momencie stwierdzenia braku adnotacji w dowodzie rejestracyjnym o przystosowaniu go do zasilania gazem - określić wynik tego badania jako negatywny, czego jednak nie uczynił. SKO w pełni podzieliło również przekonanie Starosty, co do nieprawidłowo przeprowadzonego badania technicznego pojazdu marki [...], nr rej. [...]. Diagnosta dokonując w dniu 13 lutego 2023 r. oceny stanu technicznego ww. pojazdu nie stwierdził usterki istotnej, polegającej na braku aktualnego dokumentu dopuszczającego zamontowany w pojeździe zbiornik LPG do eksploatacji. Dotychczasowy, wydany przez Dyrektora Transportowego Dozoru Technicznego, stracił bowiem ważność w dniu 24 lipca 2022 r., a kolejny nosi datę 30 stycznia 2024 r. W myśl art. 81 ust. 12 u.p.r.d. badanie techniczne pojazdu z zamontowanym urządzeniem technicznym podlegającym dozorowi technicznemu może być przeprowadzone po przedstawieniu dokumentu wydanego przez właściwy organ dozoru technicznego, stwierdzającego sprawność urządzenia technicznego. Z kolei, stosownie do § 2 pkt 1 Działu V Załącznika nr 1 do rozporządzenia, przed przystąpieniem do właściwego sprawdzenia należy skontrolować ważność protokołu oraz decyzji wydanej przez Dyrektora Transportowego Dozoru Technicznego, dotyczącej sprawności zbiornika lub butli do magazynowania gazu w pojeździe. Stwierdzając brak ww. dokumentu, diagnosta winien badanie techniczne zakończyć (zasadniczo nie przystąpić do badania - pkt 6.5. załącznika nr 1 do rozporządzenia) i określić jego wynik jako negatywny, zgodnie z § 6 pkt 2 rozporządzenia. SKO podkreśliło, że oceny tej nie może zmienić fakt, iż omawiane badanie zakończyło się wynikiem negatywnym. W zaświadczeniu nr [...] nie stwierdzono bowiem usterki polegającej na braku ważnej decyzji organu dozoru technicznego dotyczącej zamontowanego w pojeździe urządzenia technicznego. SKO podkreśliło, że analiza treści art. 84 ust. 3 u.p.r.d. prowadzi do wniosku, że odpowiedzialność diagnosty za stwierdzone naruszenia ma charakter zobiektywizowany, co oznacza, że poniesienie przez niego odpowiedzialności oparte jest tylko i wyłącznie na przypisaniu sprawcy naruszenia przepisów prawa administracyjnego. Natomiast strona podmiotowa czynu, czyli stopień zawinienia sprawcy, czy jego motywacje, pozostają bez znaczenia, gdyż żaden przepis ustawy - przy określeniu konsekwencji tego naruszenia - nie uwzględnia okoliczności leżących po stronie sprawcy naruszenia. Podobnie, jak żaden przepis tej ustawy nie upoważnia organów do miarkowania odpowiedzialności diagnosty za powstałe uchybienia. Podsumowując Kolegium stwierdziło, że skoro w niniejszej sprawie niewątpliwie ustalono, że diagnosta przeprowadził badania techniczne opisanych pojazdów niezgodnie z określonym zakresem i sposobem ich wykonania a także, że wydał zaświadczenie o przeprowadzonym badaniu (dokonał wpisu do dowodu rejestracyjnego) niezgodnie ze stanem faktycznym i przepisami, to konieczne było zastosowanie sankcji, o której mowa w art. 84 ust. 2 u.p.r.d. W skardze do sądu administracyjnego skarżący zarzucił: 1) naruszenie przepisów prawa materialnego: a) art. 84 ust. 3 u.p.r.d., b) art. 84 ust. 3 pkt 1 i 2 w zw. z ust. 4 u.p.r.d. w zw. z art. 2 i art. 31 ust. 3 Konstytucji; 2) naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. a) art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., b) art. 8 k.p.a. i art. 9 k.p.a., c) art. 107 § 3 k.p.a. Wskazując na powyższe zarzuty strona na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) i art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm., dalej: p.p.s.a.) wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i decyzji organu I instancji oraz na podstawie art. 200 p.p.s.a. o zasądzenie od organu na rzecz strony kosztów postępowania według norm przepisanych. W obszernym uzasadnieniu skargi skarżący podkreślił, że badanie pojazdu marki [...] zakończyło się wynikiem negatywnym, ze względu na 3 usterki poważne, które skarżący wykrył podczas przeprowadzania badania technicznego. Dodatkowo pojazd posiadał jedną usterkę drobną (w toku postępowania skarżący przekazał właściwe zaświadczenia z badania technicznego). W dalszej kolejności wskazał, że podczas wykonywania badania skarżący sprawdził również dokumenty dozorowe dla zbiornika gazu LPG, które były nieaktualne. Fakt sprawdzenia objęcia dozorem zbiornika instalacji gazowej z przyczyn dla skarżącego niewiadomych nie został umieszczony na wydruku z zaświadczenia o przeprowadzonym badaniu technicznym pojazdu. Ponadto skarżący podkreślił, że w badanym pojeździe wykrył wcześniej 3 usterki poważne, które już były wystarczającym powodem do tego, aby badany pojazd uzyskał wynik negatywny dla badania technicznego i został wyeliminowany z ruchu drogowego. Dodatkowa usterka, którą diagnosta mógłby zamieścić, dotycząca braku ważności decyzji organu dozoru technicznego dla zbiornika gazu w zasadzie nic by już nie wniosła, bo wynik badania i tak był już określony jako negatywny dla tego pojazdu. W kontekście pojazdu [...] skarżący podkreślił, że badanie to zostało wykonane prawidłowo i w pełnym wymaganym zakresie. Wskazał, że należycie zidentyfikował pojazd, ustalając jego faktyczne dane, porównując z danymi zapisanymi w dowodzie rejestracyjnym. Ponadto sprawdził wszystkie dane włącznie z decyzją organu dozoru technicznego, co zostało odnotowane w rejestrze badań technicznych na dodatkowym dokumencie gazowym dla badanego pojazdu. Zauważył, że w chwili dokonania badania zamontowana instalacja gazowa w pojeździe miała jedynie 3 dni, a właściciel pojazdu ma 30 dni na zgłoszenie wszelkich zmian danych związanych z pojazdem. Dając klientowi pojazdu wynik negatywny skarżący ograniczyłby prawa klienta do zgłoszenia zmian w ciągu 30 dni. Właściciel pojazdu po dokonanym badaniu w dniu 5 czerwca zgłosił ten fakt i urząd dokonał stosownego wpisu do dowodu rejestracyjnego. W przedmiotowej sprawie, w opinii strony, organy administracji, nie dokonały wnikliwego rozważenia wszelkich aspektów sprawy, w tym także oceny stopnia naruszenia prawa przez diagnostę oraz zasadności podanych przez stronę wyjaśnień co do powodów wystąpienia nieprawidłowości. W opinii skarżącego, organy nie tylko nie wzięły pod uwagę wyjaśnień diagnosty, a wręcz je całkowicie pominęły nie dając im właściwego dla ich doniosłości i istotności znaczenia. Tymczasem decyzja starosty w tym zakresie jest w skutkach równoważna orzeczeniu przez sąd powszechny środka karnego w postaci zakazu wykonywania określonego zawodu lub pełnienia funkcji. Strona podkreśliła, że ten rodzaj sankcji nie różni się zbytnio od sankcji kryminalnych. Implikuje to stosowanie zasady, że wątpliwości winny być rozstrzygnięte na korzyść obwinionego. Zdaniem skarżącego tego rodzaju sankcja jest niewątpliwie bardzo dotkliwa i powinna być zarezerwowana dla drastycznych naruszeń przez diagnostę prawa. W odpowiedzi na skargę Kolegium podtrzymało dotychczasowe stanowisko w tej sprawie wnosząc o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Według art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r. poz.1267) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości między innymi poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 § 2 tej ustawy). Kryterium legalności przewidziane w art. 1 § 2 p.p.s.a. umożliwia sądowi administracyjnemu wyeliminowanie z obrotu prawnego zarówno decyzji administracyjnej uchybiającej prawu materialnemu, jeżeli naruszenie to miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a), jak też rozstrzygnięcia dotkniętego wadą warunkującą wznowienie postępowania administracyjnego (lit. b), a także wydanego bez zachowania reguł postępowania. W tym ostatnim przypadku chodzi jednak wyłącznie o sytuacje, gdy uchybienie przepisom prawa procesowego mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c). Dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji, Sąd stosownie do zapisu art. 134 p.p.s.a., nie jest związany granicami skargi. Przepis ten umożliwia Sądowi wszechstronne i obiektywne zbadanie sprawy niezależnie od podniesionych zarzutów. Materialnoprawną podstawą decyzji podjętych przez organy obu instancji w rozpoznawanej sprawie stanowiły przepisy ustawy Prawo o ruchu drogowym. Zgodnie z art. 81 ust. 1 i ust. 2 tej ustawy właściciel pojazdu samochodowego jest obowiązany przedstawiać go do badania technicznego. Badania techniczne dzieli się na badania okresowe, badania dodatkowe oraz badania co do zgodności z warunkami technicznymi. Okresowe badanie techniczne pojazdu przeprowadza się corocznie, z zastrzeżeniem ust. 6-10 (art. 81 ust. 5). Zgodnie z art. 81 ust. 11 pkt 3 u.p.r.d. niezależnie od badań, o których mowa w ust. 3-5, dodatkowemu badaniu technicznemu podlega pojazd, w którym dokonano zmian konstrukcyjnych lub wymiany elementów powodujących zmianę danych w dowodzie rejestracyjnym, z zastrzeżeniem art. 66 ust. 4 pkt 5 i 6, z wyłączeniem montażu instalacji do zasilania gazem. Przepis art. 81 ust. 12 ustawy stanowi, że badanie techniczne pojazdu z zamontowanym urządzeniem technicznym podlegającym dozorowi technicznemu może być przeprowadzone po przedstawieniu dokumentu wydanego przez właściwy organ dozoru technicznego, stwierdzającego sprawność urządzenia technicznego. Organ dokonujący rejestracji pojazdu wpisuje do dowodu rejestracyjnego termin badania technicznego pojazdu (art. 82 ust. 1 u.p.r.d.). Uprawniony diagnosta po wykonaniu badania technicznego pojazdu: 1) wydaje zaświadczenie o przeprowadzonym badaniu technicznym pojazdu; 2) wpisuje kolejny termin badania technicznego do dowodu rejestracyjnego, jeżeli jest wolne miejsce w odpowiedniej rubryce tego dowodu - po stwierdzeniu pozytywnego wyniku badania technicznego pojazdu. Badanie techniczne przeprowadza się po uiszczeniu przez właściciela lub posiadacza pojazdu opłaty za przeprowadzenie badania technicznego i opłaty ewidencyjnej, w podstawowej lub okręgowej stacji kontroli pojazdów (art. 83 ust. 1 pkt 1 i 2 u.p.r.d.). Nadzór nad stacjami kontroli pojazdów sprawuje starosta (art. 83b ust. 1 u.p.r.d.). Po myśli art. 83b ust. 2 pkt 1 lit. a-c u.p.r.d. w ramach wykonywanego nadzoru starosta co najmniej raz w roku przeprowadza kontrolę stacji kontroli pojazdów w zakresie: zgodności stacji z wymaganiami, o których mowa w art. 83 ust. 3 (lit. a) u.p.r.d., prawidłowości wykonywania badań technicznych pojazdów (lit. b), prawidłowości prowadzenia wymaganej dokumentacji (lit. c). W myśl art. 84 ust. 1 u.p.r.d. badanie techniczne pojazdów wykonuje zatrudniony w stacji kontroli pojazdów uprawniony diagnosta. Stosownie do treści art. 84 ust. 2 u.p.r.d. starosta wydaje uprawnienie do wykonywania badań technicznych, jeżeli osoba ubiegająca się o jego wydanie posiada wymagane wykształcenie techniczne i praktykę, odbyła wymagane szkolenie oraz zdała egzamin kwalifikacyjny. Jak stanowi art. 84 ust. 3 u.p.r.d. starosta cofa diagnoście uprawnienie do wykonywania badań technicznych, jeżeli w wyniku przeprowadzonej kontroli, o której mowa w art. 83b ust. 2 pkt 1, stwierdzono: przeprowadzenie przez diagnostę badania technicznego niezgodnie z określonym zakresem i sposobem wykonania (pkt 1), wydanie przez diagnostę zaświadczenia albo dokonanie wpisu do dowodu rejestracyjnego pojazdu niezgodnie ze stanem faktycznym lub przepisami (pkt 2). W przypadku cofnięcia diagnoście uprawnienia do wykonywania badań technicznych, ponowne uprawnienie nie może być wydane wcześniej niż po upływie 5 lat od dnia, w którym decyzja o cofnięciu stała się ostateczna (art. 83 ust. 4 u.p.r.d.). Szczegółowe zasady dotyczące wykonywania badań technicznych unormowane zostały w przepisach Rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 26 czerwca 2012 r. w sprawie zakresu i sposobu przeprowadzania badań technicznych pojazdów oraz wzorów dokumentów stosowanych przy tych badaniach (Dz. U. z 2015 r., poz. 776 ze zm., dalej rozporządzenie). Zgodnie z § 2 ust. 1 pkt 1 lit. a tiret pierwsze powołanego aktu zakres okresowego badania technicznego pojazdu obejmuje m.in. identyfikację pojazdu, w tym sprawdzenie cech identyfikacyjnych oraz ustalenie i porównanie zgodności faktycznych danych pojazdu z danymi w dowodzie rejestracyjnym. W myśl § 2 ust. 4 rozporządzenia stwierdzone w trakcie badania technicznego usterki dzieli się na trzy grupy: 1) usterki drobne - usterki niemające istotnego wpływu na bezpieczeństwo ruchu drogowego i ochrony środowiska, które nie powodują ograniczenia w dalszym używaniu pojazdu; 2) usterki poważne - usterki mogące zagrażać bezpieczeństwu ruchu drogowego lub naruszać wymagania ochrony środowiska albo inne istotne nieprawidłowości, które dają podstawę do ograniczenia dalszego używania pojazdu oraz określenia warunków tego używania; 3) usterki niebezpieczne - usterki powodujące bezpośrednie zagrożenie dla bezpieczeństwa ruchu drogowego lub naruszające wymagania ochrony środowiska, w stopniu uniemożliwiającym używanie pojazdu w ruchu drogowym, które powodują niedopuszczenie do dalszego używania pojazdu. W przypadku gdy w pojeździe nie stwierdzono żadnych usterek lub stwierdzono usterki drobne, uprawniony diagnosta określa wynik badania technicznego pojazdu jako pozytywny (§ 6 ust. 1 rozporządzenia). W przypadku gdy w pojeździe stwierdzono usterki poważne, uprawniony diagnosta zamieszcza wpis o nich w zaświadczeniu o przeprowadzonym badaniu technicznym pojazdu i określa wynik badania technicznego jako negatywny (§ 6 ust. 2 zd. 1 rozporządzenia). W przypadku popełnienia oczywistej omyłki w wydanym zaświadczeniu o przeprowadzonym badaniu technicznym pojazdu uprawniony diagnosta zatrudniony w stacji kontroli pojazdów, która przeprowadziła badanie techniczne pojazdu, prostuje ją w rejestrze, wprowadza dane do centralnej ewidencji pojazdów oraz wydaje nowe zaświadczenie o przeprowadzonym badaniu technicznym pojazdu (§ 9 pkt 1 rozporządzenia). Wymagania dotyczące kontroli oraz wytyczne dotyczące oceny usterek dokonywanej podczas przeprowadzania okresowego badania technicznego pojazdu określa załącznik do rozporządzenia. Sąd w składzie rozpoznającym sprawę podziela stanowisko, że art. 84 ust. 3 u.p.r.d., jako przepis o charakterze sankcyjnym, powinien być stosowany w sposób ścisły (por. wyrok NSA z dnia 20 października 2009 r., sygn. akt II GSK 87/09, lex nr 573546). Orzeczenie to należy rozumieć w ten sposób, że cofnięcie diagnoście uprawnień do dokonywania badań technicznych pojazdów powinno mieć miejsce w sytuacji niebudzącego wątpliwości zaistnienia jednej z przesłanek ustawowych. Biorąc pod uwagę, że celem wprowadzonych regulacji jest eliminacja z ruchu pojazdów niespełniających wymaganych norm, a w konsekwencji eliminacja wynikających stąd zagrożeń. Decyzja o cofnięciu uprawnień diagnoście do badań technicznych pojazdów musi być poprzedzona każdorazowym dokonaniem oceny, czy występujące w danej sprawie uchybienia mogą dawać podstawę do zastosowania sankcji administracyjnej, o której mowa w art. 84 ust. 3 u.p.r.d., a to zawsze wymaga zindywidualizowanej oceny, czy stwierdzone podczas kontroli przez organ administracji publicznej nieprawidłowości rzeczywiście były tego rodzaju, że obiektywnie mogły stanowić podstawę wydania decyzji o cofnięciu uprawnień diagnoście, a ocena ta jest i musi być odnoszona do treści, wagi i znaczenia obowiązków, którym diagnosta uchybił wykonując powierzone zadania, które są istotne z punktu widzenia potrzeby zapewnienia bezpieczeństwa ruchu drogowego oraz eliminowania i ograniczania ryzyk z ruchem tym związanych. Tym bardziej, że skutek wydania decyzji o cofnięciu uprawnień do badań technicznych pojazdów pociąga za sobą niemożność wydania przez organ osobie zainteresowanej ponownego uprawnienia wcześniej niż po upływie 5 lat od dnia, w którym decyzja o cofnięciu uprawnień stała się ostateczna (art. 84 ust. 4 u.p.r.d.). Przepis nie wprowadza żadnych rozróżnień mających na celu zróżnicowanie stopnia winy i tym samym zróżnicowania sankcji. W myśl art. 84 ust. 3 u.p.r.d. cofnięcie uprawnień diagnoście jest obligatoryjne, niezależnie od stopnia przewinienia i jego rodzaju. Przepis ten nie daje żadnych uprawnień do miarkowania konsekwencji. Dlatego tego rodzaju sankcja jest bardzo dotkliwa i powinna być zarezerwowana dla drastycznych naruszeń obowiązków przez diagnostę, gdyż decyzja starosty w tym zakresie jest w skutkach równoważna orzeczeniu przez sąd powszechny środka karnego w postaci zakazu wykonywania określonego zawodu lub pełnienia funkcji (wyrok NSA z 31 sierpnia 2006 r. sygn. I OSK 1151/05 Lex nr 275441). Należy podzielić wypowiadany w literaturze przedmiotu pogląd, że "bez istnienia dostatecznie zróżnicowanego zespołu sankcji trudno byłoby przecież wyobrazić sobie normalne funkcjonowanie regulacji administracyjnoprawnej" (Z. Kmieciak: ogólne zasady prawa i postępowania administracyjnego, Warszawa 2000 str. 122). Rozstrzygając niniejszą sprawę Sąd wziął pod uwagę, treść dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/45/UE z dnia 3 kwietnia 2014 r. w sprawie okresowych badań zdatności do ruchu drogowego pojazdów silnikowych i ich przyczep oraz uchylające dyrektywę 2009/40/WE (Dz. UE.L.20154.127.51, dalej dyrektywa 2014/45/UE). Biorąc pod uwagę treść art. 23 ust. 1 dyrektywy 2014/45/UE, termin implementacji dyrektywy upłynął z 20 maja 2017 r. Prawodawca unijny zauważył w jej punkcie 11, że w "Unii przyjęto szereg norm technicznych i wymogów dotyczących bezpieczeństwa pojazdów. Należy zapewnić, za pomocą systemu okresowych badań zdatności do ruchu drogowego, aby pojazdy w dalszym ciągu spełniały normy bezpieczeństwa." W myśl art. 9 tej dyrektywy: "W przypadku jedynie drobnych usterek uznaje się, że badanie zostało przeprowadzone z wynikiem pozytywnym, usterki zostają usunięte, a pojazd nie wymaga ponownego badania (1). W przypadku poważnych usterek wynik badania uznaje się za negatywny. Państwo członkowskie lub właściwy organ decyduje o okresie, przez który dany pojazd może być użytkowany zanim wymagane będzie poddanie go ponownemu badaniu zdatności do ruchu drogowego. Ponowne badanie odbywa się w okresie określonym przez państwa członkowskie lub właściwy organ, lecz nie później niż dwa miesiące od pierwotnego badania (2). W przypadku niebezpiecznych usterek wynik badania uznaje się za negatywny. Państwo członkowskie lub właściwy organ mogą postanowić, że dany pojazd nie może być użytkowany na drogach publicznych oraz zatrzymać dopuszczenie do ruchu drogowego na czas określony, bez obowiązku ponownej rejestracji, do czasu usunięcia usterek i wydania nowego świadectwa zdatności do ruchu drogowego potwierdzającego zdatność pojazdu do ruchu drogowego (3). W konsekwencji w rozpoznawanej sprawie art. 84 ust. 3 u.p.r.d. powinien być rozumiany tak, że diagnosta zostanie pozbawiony uprawnień zawodowych wyłącznie w sytuacji kiedy przeprowadziłby badanie techniczne pojazdu akceptując zaistnienie usterek (nieprawidłowości) poważnych i niebezpiecznych. Zgodnie z definicją ujętą w art. 7 ust. 2 dyrektywy 2014/45/UE usterki poważne to te, które mogą zagrażać bezpieczeństwu pojazdu lub oddziaływać na środowisko lub stwarzać zagrożenie dla innych użytkowników dróg, lub inne istotniejsze niezgodności; usterki niebezpieczne to te, które stanowiące bezpośrednie i natychmiastowe zagrożenie dla bezpieczeństwa ruchu drogowego lub oddziaływujące na środowisko, które uzasadniają możliwość wydania przez państwo członkowskie lub jego właściwe organy zakazu użytkowania pojazdu na drogach publicznych. W myśl natomiast treści § 2 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia usterki poważne to usterki mogące zagrażać bezpieczeństwu ruchu drogowego lub naruszać wymagania ochrony środowiska albo inne istotne nieprawidłowości, które dają podstawę do ograniczenia dalszego używania pojazdu oraz określenia warunków tego używania; usterki niebezpieczne to usterki powodujące bezpośrednie zagrożenie dla bezpieczeństwa ruchu drogowego lub naruszające wymagania ochrony środowiska, w stopniu uniemożliwiającym używanie pojazdu w ruchu drogowym, które powodują niedopuszczenie do dalszego używania pojazdu (§ 2 ust. 4 pkt 3). Oczywistym jest, że dyrektywa 2014/45/UE pozostawia państwom członkowskim swobodę w określaniu surowości kar, w myśl bowiem jej art. 1 ustanawia ona minimalne wymogi dotyczące systemu okresowych badań zdatności do ruchu drogowego pojazdów użytkowanych na drogach publicznych. Zauważyć jednak należy, że art. 21 dyrektywy 2014/45/UE, zgodnie z którym Państwa członkowskie ustanawiają przepisy dotyczące sankcji mających zastosowanie w przypadku naruszenia przepisów niniejszej dyrektywy oraz przyjmują wszystkie środki niezbędne do zapewnienia ich wdrożenia. Sankcje te muszą być skuteczne, proporcjonalne, odstraszające i niedyskryminujące. Zgodnie ze wskazaną zasadą proporcjonalności forma i zakres działania Państwa Członkowskiego nie wykraczają poza to, co jest konieczne do osiągniecia celu. Celem wprowadzenia określonych standardów badań pojazdów jest zapewnienie bezpieczeństwa na drogach, zmniejszenie ilości wypadków na drogach powodujących obrażenia lub śmierć ofiar (zob. pkt 6 wstępu do dyrektywy 2014/45/UE). W zał. nr 1 do dyrektywy 2014/45/UE została wskazana poszczególna ocena nieprawidłowości (usterek), których może dopuścić się diagnosta w trakcie badania technicznego pojazdu, z podziałem ich na rodzaje: drobne, poważne i niebezpieczne. W rozpoznawanej sprawie bezspornym jest, że diagnosta przeprowadził z wynikiem pozytywnym okresowe badanie techniczne pojazdu przystosowanego do zasilania gazem marki [...], nr rej. [...], natomiast w dowodzie rejestracyjnym wydanym dla opisanego pojazdu, w dacie przeprowadzonego badania, brak było adnotacji o jego przystosowaniu do zasilania gazem. Nie jest przy tym kwestionowany przez strony fakt, że kontrolowany samochód posiadał wszelkie wymagane dokumenty w tym zakresie potwierdzające prawidłowość montażu instalacji gazowej - homologacji oraz sprawności zbiornika gazu, tj. ważny Protokół i Decyzję Transportowego Dozoru Technicznego z datą ważności do dnia 22 lutego 2033 r. Zgodnie z pkt 10.5 kolumna 3 lit. d tabeli zawartej w Dziale I Załącznika nr 1 do rozporządzenia za nieprawidłowość skutkującą uznaniem stanu technicznego za niezadowalający - w odniesieniu do pojazdu przystosowanego do zasilania gazem - uznaje się brak odpowiedniej adnotacji w dowodzie rejestracyjnym lub odpowiadającym mu dokumencie. Wytyczne dotyczące usterek zawarte w kolumnie 4 tabeli określają tego rodzaju nieprawidłowość jako usterkę poważną. Takie działanie diagnosty zostało uznane, w myśl załącznika nr 1 pkt 10.5.d rozporządzenia za usterkę poważną i w konsekwencji Starosta cofnął diagnoście uprawnienia do badań technicznych pojazdów na 5 lat. Sąd zauważył, że usterka, która została stwierdzona przy wykonywaniu badań diagnostycznych samochodu [...] wykonywanych przez skarżącego, tzn.- niezauważony przez diagnostę brak adnotacji o przystosowaniu pojazdu do zasilania gazem w dowodzie rejestracyjnym lub odpowiednim dokumencie - nie została wymieniona w zał. nr 1 do dyrektywy 2014/45/UE. W takiej sytuacji, zgodnie z treścią ust. 3 zał. nr 1 do dyrektywy 2014/45/UE zdanie 3: "Usterki niewymienione w niniejszym załączniku ocenia się pod względem zagrożenia, jakie stwarzają dla bezpieczeństwa ruchu drogowego." Z tego powodu dokonując oceny jakości działania skarżącego w rozpoznawanej sprawie wskazać należy na powołaną zasadę proporcjonalności wynikającą nie tylko z dyrektywy 2014/45/UE, ale z Traktatu o Unii Europejskiej (art. 5 pkt 4) i Konstytucji RP (art. 31 ust.3) nakazującą stosowanie środków proporcjonalnych do wagi naruszenia, z tym, że wagę naruszenia należy ocenić mając na uwadze cel chronionego dobra jakim w tym wypadku jest bezpieczeństwo w ruchu drogowym i taką ocenę organy powinny przeprowadzić. Nie bez znaczenia dla oceny działań diagnosty w tej sprawie jest treść załącznika nr V do dyrektywy 2014/45/UE wskazującego na przepisy i procedury dotyczące organów nadzoru ustanowionych przez państwa członkowskie, zgodnie z art. 14 obejmujące następujące minimalne wymogi: w tym dla diagnostów stacji kontroli pojazdów między innymi - cofnięcie lub zawieszenie upoważnienia diagnosty (pkt 3 lit. b), również zgodnie z pkt 1 lit. f tego załącznika organy nadzoru wykonują co najmniej następujące zadania między innym: proponowanie cofnięcia lub zawieszenia licencji diagnostów w przypadku wykrycia poważnych nieprawidłowości, utraty dobrej reputacji przez diagnostę, powtarzających się negatywnych wyników audytu. Z powyższych uregulowana wynika wprost konieczność wprowadzenia przez państwa członkowskie UE zasady proporcjonalności sankcji dla diagnostów w zależności od popełnionego przez nich czynu związanego z nieprawidłowym przeprowadzeniem badania technicznego pojazdu. Sąd odwołując się do wspomnianych regulacji przypomina, że zgodnie z treścią art. 7 pkt 2 lit. b "usterki poważne to te, które mogą zagrażać bezpieczeństwu pojazdu lub oddziaływać na środowisko lub stwarzać zagrożenie dla innych użytkowników dróg, lub inne istotniejsze niezgodności", w myśl § 2 pkt 4 lit. b "usterki poważne - usterki mogące zagrażać bezpieczeństwu ruchu drogowego lub naruszać wymagania ochrony środowiska albo inne istotne nieprawidłowości, które dają podstawę do ograniczenia dalszego używania pojazdu oraz określenia warunków tego używania" i pod tym kątem należy dokonać oceny nieprawidłowości jakiej dopuścił się skarżący dokonując sprawdzenia technicznego pojazdu [...]. Dokonując tej oceny podstawowym dla organów powinien być fakt, że zamontowana w kontrolowanym samochodzie instalacja gazowa miała aktualne i ważne badania, była w dniu kontroli bezpieczna i zdatna do użytku, co diagnosta stwierdził. Sąd zgadza się ze stanowiskiem orzecznictwa sądów administracyjnych, że artykuł 84 ust. 3 u.p.r.d. przyznaje staroście kompetencję do orzeczenia w drodze decyzji administracyjnej zakazu, który w swojej treści odpowiada orzeczeniu przez sąd powszechny środka karnego w postaci zakazu wykonywania określonego zawodu lub pełnienia funkcji. W konsekwencji biorąc pod uwagę dotkliwe sankcje przewidziane przez ustawodawcę wobec diagnosty, któremu zostanie wykazane naruszenie przepisów lub prowadzenie czynności kontrolnych z rażącym naruszeniem przyjętych zasad, konieczne staje się niezwykle wnikliwe i staranne badanie każdej tego rodzaju sprawy przez organy administracji publicznej. Nie może być bowiem tak, że pobieżne działanie i ocena urzędników zadecyduje o tym, że w gruncie rzeczy z niewnikliwie wyjaśnionych powodów pozbawiać się będzie obywatela uprawnień, które decydują nie tylko o jego statusie zawodowym, ale także o sytuacji materialnej jego rodziny. Tym samym zadaniem organu administracyjnego jest w takiej sytuacji szczegółowe zbadanie zakresu ewentualnych nieprawidłowości w wykonywaniu przez danego diagnostę funkcji i rozważenie, czy w okolicznościach konkretnej sprawy istnieją podstawy do wydania orzeczenia o cofnięciu uprawnień. W kontekście postanowień zawartych w art. 84 ust. 3 u.p.r.d. należy zauważyć, że ustalenie okoliczności, które mogłyby wskazywać na wystąpienie przesłanek ujętych w tym przepisie, nie zwalnia organów administracji publicznej od indywidualnej oceny takich okoliczności w każdej konkretnej sprawie. Sąd podziela podnoszone w doktrynie zastrzeżenia, że przyjęte w art. 84 ust. 3 u.p.r.d. "mechaniczne" ukształtowanie odpowiedzialności diagnosty budzi zastrzeżenia z punktu widzenia zasady proporcjonalności (art. 2 i 31 ust. 3 Konstytucji), w świetle której stopień dolegliwości sankcji określonej w ustawie powinien odpowiadać wadze i istotności niedopełnienia obowiązku przewidzianego przez prawo (por. M. Kaczocha, Cofnięcie diagnoście uprawnień do wykonywania badań technicznych jako typ sankcji administracyjnej, IUS Novum 1/2016, s. 109 i n.; (podobnie zob. wyrok WSA z Gorzowie Wielkopolskim z 11 lipca 2018 sygn. akt II SA/Go 285/18). Zwrócić też należy uwagę na proponowane zmiany w ustawie Prawo o ruchu drogowym mające na celu prawidłową i kompletną implementację dyrektywy 2014/45/UE przewidującą gradację kar wobec diagnosty, którą dotychczas polski ustawodawca pominął. W opinii Sądu, stwierdzona w odniesieniu do samochodu marki [...] usterka polegająca na braku w dowodzie rejestracyjnym adnotacji o tym, że pojazd jest przystosowany do zasilania gazem, w sytuacji, gdy kontrolowany samochód posiadał wszelkie wymagane w tym zakresie dokumenty potwierdzające prawidłowość montażu instalacji gazowej, nie ma znaczenia pod kątem bezpieczeństwa w użytkowaniu tego samochodu w ruchu drogowym. W konsekwencji Sąd uznał za nieprawidłowe stanowisko organów w zakresie przyjęcia, że wydanie zaświadczenia o przeprowadzonym badaniu technicznym samochodu [...] z wynikiem pozytywnym, w sytuacji braku adnotacji w dowodzie rejestracyjnym o instalacji LPG, stanowiło podstawę do cofnięcia uprawnień diagnoście. W tym zakresie doszło do naruszenia zasady proporcjonalności. Przedmiotowa sprawa dotyczyła także badania technicznego pojazdu marki [...], nr rej. [...]. Diagnosta, w dniu 13 lutego 2023 r., dokonując oceny stanu technicznego tego pojazdu nie stwierdził usterki poważnej, polegającej na braku aktualnego dokumentu dopuszczającego zamontowany w pojeździe zbiornik LPG do eksploatacji. Dotychczasowy, wydany przez Dyrektora Transportowego Dozoru Technicznego stracił bowiem ważność w dniu 24 lipca 2022 r., a kolejny nosi datę 30 stycznia 2024 r. Zgodnie z powołanym już art. 81 ust. 12 u.p.r.d. badanie techniczne pojazdu z zamontowanym urządzeniem technicznym podlegającym dozorowi technicznemu może być przeprowadzone po przedstawieniu dokumentu wydanego przez właściwy organ dozoru technicznego, stwierdzającego sprawność urządzenia technicznego. Zgodnie z art. 44 ust. 1 pkt 7 ustawy z dnia 21 grudnia 2000 r. o dozorze technicznym (Dz. U. z 2022 r., poz. 1514 ze zm. - dalej: u.d.t.) do zakresu działania Transportowego Dozoru Technicznego należy wykonywanie zadań określonych w ustawie Prawo o ruchu drogowym. Rada Ministrów wydała rozporządzenie z 7 grudnia 2012 r. w sprawie rodzajów urządzeń technicznych podlegających dozorowi technicznemu (Dz. U. poz. 1468). Zgodnie z § 1 pkt 1 lit. f tego rozporządzenia, zbiorniki na gaz skroplony lub sprężony, służące do zasilania silników spalinowych w pojazdach (instalacja LPG), podlegają dozorowi technicznemu. Tym samym, przeprowadzenie badania technicznego pojazdu, wyposażonego w instalację LPG, jest uzależnione od jednoczesnego przedłożenia dokumentu wydanego przez Transportowy Dozór Techniczny, stwierdzającego sprawność tej instalacji. Z brzmienia art. 81 ust. 12 u.p.r.d. wynika wprost, że badanie dokumentacji dotyczącej instalacji LPG nie ma i nie może mieć charakteru czynności formalnej. Wręcz przeciwnie, skoro - zgodnie z powołanym przepisem - badanie techniczne pojazdu nie może się odbyć bez przedstawienia dokumentacji dozoru technicznego, to kierując się regułami wykładni prawniczej (a maiore ad minus - z większego na mniejsze) przyjąć trzeba, iż diagnosta zobowiązany jest tę dokumentację zweryfikować. W przeciwnym bowiem razie nie mógłby zrealizować badania technicznego zgodnie z obowiązującymi przepisami. Wymóg ustawowy w tym zakresie znajduje swoje odzwierciedlenie także w treści rozporządzenia w sprawie badań technicznych, określającego prawidłowy przebieg badania kontrolnego. Zgodnie bowiem z § 2 ust. 1 pkt 1 i 2 tego rozporządzenia, diagnosta w trakcie badania technicznego zobowiązany jest do identyfikacji pojazdu i sprawdzenia jego dodatkowego wyposażenia, przez które należy rozumieć - w myśl art. 2 pkt 70 u.p.r.d. (w brzmieniu obowiązującym w dniu badania pojazdu) – układ, oddzielny zespół techniczny lub część, podlegające wymaganiom technicznym określonym w dziale III, rozdziale 1a i 1b, przepisach Unii Europejskiej dotyczących badań homologacyjnych lub regulaminach EKG ONZ, przeznaczone do zastosowania w pojeździe. Podaną definicję legalną wypełnia instalacja gazowa LPG. Według § 6 ust. 7 rozporządzenia w przypadku badania technicznego pojazdu z zamontowanym urządzeniem technicznym, o którym mowa w art. 81 ust. 12 ustawy, uprawniony diagnosta w rejestrze zamieszcza informacje o dopuszczeniu urządzenia technicznego do eksploatacji, podając numer i datę wystawienia protokołu oraz decyzji dopuszczającej urządzenie do eksploatacji wydanej przez właściwy organ dozoru technicznego. Dla zbiorników gazu LPG, dla których nie określono numeru protokołu lub numeru decyzji wydanej przez właściwy organ dozoru technicznego, zamieszcza się numer zbiornika oraz datę ważności decyzji wydanej przez ten organ. Z kolei, stosownie do § 2 pkt 1 Działu V Załącznika nr 1 do rozporządzenia, przed przystąpieniem do właściwego sprawdzenia należy skontrolować ważność protokołu oraz decyzji wydanej przez Dyrektora Transportowego Dozoru Technicznego, zwanego dalej "Dyrektorem TDT", dotyczącej sprawności zbiornika lub butli do magazynowania gazu w pojeździe. W załączniku nr 1 do rozporządzenia w Dziale I znajduje się pozycja oznaczona jako 10.5 - w przedmiocie badania pojazdu przystosowanego do zasilania gazem. W kolumnie trzeciej tabeli określonej jako: "Usterki skutkujące uznaniem stanu technicznego za niezadowalający", dotyczącej wskazanej pozycji, znajduje się zapis 10.5.a: "brak dokumentu wydanego przez Transportowy Dozór Techniczny i tabliczki znamionowej na zbiornik lub butlę, potwierdzających jego sprawność". Z kolei w kolumnie piątej, widnieje zapis, że usterka określona w kolumnie trzeciej dla pozycji 10.5.a. stanowi usterkę poważną. Dodatkowo należy wskazać, że w pozycji 6.5 tabeli zamieszczonej w załączniku nr 1 Dział I – Urządzenia techniczne podlegające organom dozoru technicznego stanowiące wyposażenie pojazdu, wskazano w kolumnie drugiej, że sprawdzenie dokumentów wykonywane jest przed przystąpieniem do badania technicznego pojazdu, w kolumnie trzeciej określono usterkę - brak ważnego w dniu badania technicznego dokumentu stwierdzającego sprawność urządzenia technicznego, wydanego przez właściwy organ dozoru technicznego, a w kolumnie piątej widnieje zapis, że usterka określona w kolumnie trzeciej dla pozycji 6.5.a. stanowi usterkę poważną. Akta sprawy dowodzą, że skarżący diagnosta przeprowadził badanie okresowe pojazdu [...] z zamontowanym urządzeniem technicznym w postaci zbiornika gazu LPG podlegającego dozorowi technicznemu. W dniu wykonywania tego badania, diagnosta nie dysponował dokumentem, o którym mowa w art. 81 ust. 12 u.p.r.d., tj. dokumentem wydanym przez właściwy organ dozoru technicznego, stwierdzającym sprawność urządzenia technicznego w dacie wykonywania badania. Dotychczasowy dokument, wydany przez Dyrektora Transportowego Dozoru Technicznego stracił ważność w dniu 24 lipca 2022 r., a kolejny (nowo wydany) nosi datę - 30 stycznia 2024 r. Zgodzić należy się z organami, że stwierdzając brak ww. dokumentu, diagnosta nie powinien był przystępować do badania technicznego pojazdu i określić jego wynik jako negatywny, zgodnie z § 6 ust. 2 rozporządzenia. W sprawie diagnosta wynik tego badania, co potwierdza zaświadczenie o przeprowadzonym badaniu technicznym, określił jako negatywny, ale z uwagi na inne stwierdzone usterki. Badanie kontrolne samochodu wyposażonego w instalację gazową LPG odbyło się zatem z naruszeniem warunku wymienionego w art. 81 ust. 12 ustawy (także warunków wymienionych w rozporządzeniu), tj. niezgodnie z zakresem i sposobem wykonania takiego badania. Powyższej oceny nie może zmienić fakt, iż omawiane badanie zakończyło się wynikiem negatywnym. Skarżący był zobowiązany do działania przede wszystkim zgodnie z art. 81 ust. 12 u.p.r.d., a więc do zweryfikowania, czy posiadacz badanego samochodu legitymuje się aktualnym dokumentem pochodzącym od Transportowego Dozoru Technicznego w przedmiocie instalacji gazowej pojazdu. Zdaniem Sądu, opisane wyżej naruszenie zasad przeprowadzania badań technicznych pojazdów, dotyczące samochodu marki [...], powinno skutkować – tak jak przyjęły organy, cofnięciem diagnoście uprawnień do wykonywania badań technicznych. W tym zakresie nie doszło bowiem do naruszenia zasady proporcjonalności. Wskazać trzeba, że zasadniczym celem przepisów dotyczących zdatności pojazdów do ruchu jest poprawa bezpieczeństwa ruchu drogowego poprzez wyeliminowanie zagrożeń związanych z użytkowaniem pojazdów niespełniających norm gwarantujących zachowanie takiego bezpieczeństwa. Przeprowadzane przez diagnostów badania okresowe pojazdów stanowią główne narzędzie zapewniające zdatność pojazdów do ruchu drogowego. Pojazdy z niesprawnymi układami technicznymi mają wpływ na bezpieczeństwo na drodze i mogą przyczyniać się do wypadków na drogach, powodując obrażenia lub śmierć ofiar. Wczesne wykrycie usterki mającej wpływ na zdatność do ruchu drogowego pojazdu przyczyniłoby się do usunięcia tej usterki, a tym samym do zapobiegania tym wypadkom (motyw 3 dyrektywy). W ocenie Sądu charakter stwierdzonego naruszenia – przeprowadzenie badania mimo braku dokumentu wydanego przez właściwy organ dozoru technicznego, stwierdzającego sprawność urządzenia technicznego w dacie wykonywania badania – w istotny sposób narusza cel ustawy, a wręcz go niweczy. Istotą badań przeprowadzanych przez diagnostów jest wyeliminowanie zagrożenia w postaci użytkowania pojazdów zagrażających bezpieczeństwu w ruchu drogowym. Brak informacji dotyczącej sprawności instalacji gazowej powinien skutkować nieprzystąpieniem do badania technicznego pojazdu. Bez znaczenia dla sprawy pozostaje zatem to, że ostatecznie badanie samochodu [...] zakończyło się wynikiem negatywnym z powodu innych usterek, skoro badanie to w ogóle nie powinno być przeprowadzone. W ocenie Sądu, mając na uwadze charakter i wagę opisanego naruszenia, którego dopuścił się skarżący, cofnięcie przez starostę diagnoście uprawnień do wykonywania badań technicznych nie narusza zasady proporcjonalności. W tym zakresie nie doszło zatem do naruszenia zarzucanych w skardze przepisów. Postępowanie zostało prawidłowo przeprowadzone, organy zebrały i następnie prawidłowo oceniły materiał dowodowy. Z tych względów Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.