III SA/Wr 193/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marcin Miemiec, Sędziowie Sędzia WSA Maciej Guziński, Sędzia NSA Ryszard Pęk (sprawozdawca), Protokolant Paulina Rosiak, po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 13 listopada 2007 r. sprawy ze skargi A sp. z o.o. we W. na decyzję Dyrektora Izby Celnej we W. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kar pieniężnych z tytułu wykonywania transportu drogowego z naruszeniem warunków ustawy o transporcie drogowym I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu; III. zasądza od Dyrektora Izby Celnej we W. na rzecz A sp. z o.o. we W. kwotę 297 zł (dwieście dziewięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania przed Sądem Administracyjnym. Zaskarżoną decyzją Dyrektor Izby Celnej we W, po rozpatrzeniu odwołania wniesionego przez A Sp. z o.o. z siedzibą we W. (dalej: skarżąca spółka) utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w L. z dnia [...] o numerze [...] w przedmiocie nałożenia kar pieniężnych z tytułu wykonywania transportu drogowego z naruszeniem warunków ustawy o transporcie drogowym. Wskazaną wyżej decyzją Naczelnik Urzędu Celnego w L., na podstawie art. 33 w związku z pkt 1.5 załącznika do ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (j.t. Dz. U. 2004 r., Nr 204, poz. 2088, dalej: ustawa), z uwagi na wykonywanie przewozu na potrzeby własne pojazdem niezgłoszonym do zaświadczenia nałożył na skarżącą spółkę karę pieniężna w kwocie 200 zł, zaś w oparciu o przepis art. 87 ust. 3 w związku z pkt 1.7 ustawy z uwagi na wykonywanie przewozu na potrzeby własne z naruszeniem obowiązku wyposażenia kierowcy w odpowiednie dokumenty karę pieniężną w wysokości 500 zł. W uzasadnieniu swej decyzji organ I instancji wyjaśnił, że w dniu 23 sierpnia 2006 r., na drodze krajowej nr 3 w L., zatrzymano celem przeprowadzenia czynności kontrolnych samochód ciężarowy marki [...] o numerze rejestracyjnym [...] Pojazd był kierowany przez S. W. – pracownika skarżącej spółki. W trakcie kontroli kierowca nie posiadał przy sobie dokumentu poświadczającego jego zatrudnienie w spółce oraz spełnienie przez niego innych wymagań określonych przepisami ustawy. Kierowca nie przedstawił również wypisu zaświadczenia potwierdzającego zgłoszenie przez skarżącą spółkę prowadzenia przewozów drogowych jako działalności pomocniczej. W dniu przeprowadzenia kontroli drogowej pojazd samochodowy, którym był wykonywany przewóz nie był zgłoszony do zaświadczenia nr [...] potwierdzającego zgłoszenie wykonywania przewozów drogowych na potrzeby własne. Organ I instancji podkreślił, że dowodem na to, że przedsiębiorca nie wystawił kierowcy zaświadczenia o zatrudnieniu był brak jego podpisu na nadesłanej kserokopii zaświadczenia. Od powyższej decyzji odwołanie do Dyrektora Izby Celnej we W. wniosła A Sp. z o.o., wnioskując o uchylenie decyzji w całości. Podniosła w nim między innymi, że nałożenie na nią kar pieniężnych było bezpodstawne, ponieważ jeśli chodzi o dokument poświadczający zatrudnienie kierowcy, to zaświadczenie takie zostało wystawione zgodnie z obowiązującym wzorem i jego odbiór pracownik potwierdził własnoręcznym podpisem w dniu 11 sierpnia 2006 r. wraz z zaświadczeniem o ukończeniu szkolenia wstępnego w dziedzinie bhp. Zaznaczyła, że nie można obciążać jej ujemnymi konsekwencjami wynikającymi z faktu, że kierowca nie zastosował się do obowiązku posiadania zaświadczenia w czasie dokonywania przewozu. Jeśli zaś chodzi o wykonywanie przewozu pojazdem niezgłoszonym do zaświadczenia na wykonywanie przewozu na potrzeby własne, to skarżąca spółka wyjaśniła, że z uwagi na wzmożony okres sprzedaży artykułów szkolno – biurowych procedura zgłoszenia pojazdu nieco się przeciągnęła. Ponadto zaznaczyła, że jest zakładem pracy chronionej i zatrudnia ponad 130 osób i udzielona kara była nieracjonalna. Po rozpoznaniu odwołania wniesionego przez skarżącą spółkę, decyzją z dnia [...] Dyrektor Izby Celnej we W. utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w L.. W uzasadnieniu decyzji, odnosząc się do zarzutów zawartych w odwołaniu, organ II instancji powołał się na art. 33 ust. 1 ustawy i wskazał, że przewozy drogowe na potrzeby własne mogą być wykonywane po uzyskaniu zaświadczenia potwierdzającego zgłoszenie przez przedsiębiorcę prowadzenia przewozów drogowych jako działalności pomocniczej w stosunku do jego działalności podstawowej. Zgodnie zaś z brzmieniem art. 87 ust. 2 ustawy, podczas przewozu drogowego wykonywanego na potrzeby własne, kontrolowany jest obowiązany mieć przy sobie i okazywać na żądanie uprawnionego organu kontroli min. wypis zaświadczenia określonego w treści art. 33 ust. 10 ustawy dotyczącego przewozów na potrzeby własne. Zaświadczenie to jest ściśle związane z pojazdem, co wynika z art. 33 ust. 7 ustawy, odsyłającego do przepisu art. 14 ust. 1 ustawy, zobowiązującego z kolei przewoźnika do zgłaszania organowi na piśmie w terminie 14 dni wszelkich zmian danych, o których mowa w art. 8 ustawy. Wśród danych wymagających zgłoszenia w przypadku ich zmiany wskazano wykaz pojazdów samochodowych (art. 8 ust. 3 pkt 8 ustawy). Skoro zatem – jak zaznaczony w uzasadnieniu – skarżąca spółka do dnia kontroli drogowej, tj. 23 sierpnia 2006 r. nie dokonała zgłoszenia do zaświadczenia nr [...] pojazdu [...], zasadnym było wymierzenie przez organ I instancji kary pieniężnej. Dyrektor Izby Celnej we W. nie podzielił również stanowiska skarżącej spółki zarzucającego naruszenie przez organ I instancji art. 87 ust. 1a ustawy na skutek wymierzenia kary pieniężnej w kwocie 500 zł z uwagi na nieprzedstawienie przez kierowcę w chwili kontroli zaświadczenia o zatrudnieniu oraz spełnieniu wymagań określonych ustawą. Organ II instancji wskazał, że za wyposażenie kierowcy w odpowiednie dokumenty, przez co należy rozumieć również ich posiadanie przez kierowcę w chwili kontroli, stosownie do art. 87 ust. 3 ustawy odpowiada przedsiębiorca. Podkreślił, że nie podlega badaniu w tym postępowaniu element zawinienia, gdyż jego celem jest jedynie ustalenie posiadania przez kierowcę pojazdu odpowiednich dokumentów w chwili przeprowadzenia kontroli a stwierdzenie ich braku skutkuje koniecznością wymierzenia odpowiedniej kary pieniężnej. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skarżąca spółka domagała się uchylenia decyzji wydanej przez Dyrektora Izby Celnej wraz z poprzedzającą ją decyzją Naczelnika Urzędu Celnego w L. oraz zasądzenia na jej rzecz kosztów postępowania według norm przepisanych. Skarżąca spółka zarzuciła zaskarżonej decyzji, że wydano ją: 1. z naruszeniem prawa materialnego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, a to art. 33 ust. 1 ustawy, poprzez przyjęcie, że wykonywała przewóz na potrzeby własne pojazdem niezgłoszonym do zaświadczenia na przewozy drogowe na potrzeby własne, tj. pojazdem marki [...] o numerze rejestracyjnym [...] pomimo że z akt sprawy wynikało, że przedmiotowy pojazd został zgłoszony do zaświadczenia nr [...] 2. z naruszeniem prawa materialnego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, a to art. 87 ust. 3 ustawy poprzez przyjęcie, że skarżąca spółka wykonywała przewóz bez wymaganego zaświadczenia potwierdzającego zatrudnienie kierowcy oraz spełnienie wszystkich wymagań określonych powołaną ustawą, pomimo że skarżąca wyposażyła kierowcę w dniu 11 sierpnia 2006 r. w wymagane zaświadczenie. W uzasadnieniu skarżąca spółka wskazała, że w dniu zatrudnienia kierowcy, tj. 11 sierpnia 2006 r. pracownikowi – S. W. – wraz z zaświadczeniem o ukończeniu szkolenia wstępnego w dziedzinie BHP zostało wystawione zaświadczenie o zatrudnieniu oraz o spełnieniu przez niego wymagań określonych w treści art. 39a ust. 1 pkt 3 – 5 ustawy, a odbiór tych dokumentów oraz odpisu zaświadczenia na wykonywanie przewozów własnych został potwierdzony przez pracownika własnoręcznym podpisem. Z tych też przyczyn, za chybione należało uznać ustalenie, że nie wyposażyła kierowcy w wymagane dokumenty, gdyż w dniu przeprowadzenia kontroli pracownik dysponował egzemplarzem zaświadczenia poświadczającego jego zatrudnienie oraz spełnianie wszystkich wymagań określonych ustawą. W skardze zaznaczono, że z brzmienia art. 87 ust. 3 ustawy jednoznacznie wynikało, że przedsiębiorca wykonujący przewóz na potrzeby własne odpowiedzialny jest jedynie za wyposażenie kierowcy wykonującego taki transport w wymagane dokumenty. Nie obciążają go natomiast konsekwencje wynikające z faktu, że kierowca z przyczyn przez siebie zawinionych dokumentów tych w chwili kontroli nie posiadał przy sobie. Brak było tym samym – jak podniesiono w skardze – przesłanek do nałożenia na stronę skarżącą kary pieniężnej w kwocie 500 zł. W uzasadnieniu zarzutu naruszenia art. 33 ust. 1 ustawy, poprzez przyjęcie, że przewóz wykonywany był pojazdem niezgłoszonym do zaświadczenia o wykonywaniu przewozu na potrzeby własne, skarżąca spółka podniosła, że w dniu przeprowadzenia kontroli dysponowała zaświadczeniem nr [...] z dnia [...]. ważnym do dnia [....] na krajowy przewóz drogowy rzeczy. Do wskazanego zaświadczenia zgłoszone zostały dwa samochody ciężarowe powyżej 3,5 t. Skarżąca wyjaśniła, że samochód ciężarowy [...] o numerze rejestracyjnym [...] objęty w dniu [...] kontrolą drogową, został przez nią przejęty w dniu [...] na podstawie porozumienia z dnia 7 sierpnia 2006 r. Podniosła że miesiące letnie to dla niej okres wzmożonej pracy, wobec czego procedura zgłoszenia pojazdu "przesunęła się nieco w czasie". W odpowiedzi na skargę strona przeciwna wniosła o jej oddalenie podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. Za uzasadnione bowiem należy uznać zarzuty skargi dotyczące niewyjaśnienia w toku postępowania "wyposażenia" kierowcy w zaświadczenie poświadczające jego zatrudnienie. Organ II instancji, rozpoznając odwołanie skarżącej spółki od decyzji wydanej przez organ I instancji nie odniósł się zupełnie w uzasadnieniu wydanej przez siebie decyzji do zarzutów i argumentów, w których podnosiła, że w dniu [...] wyposażyła kierowcę w wymagane dokumenty – w tym w zaświadczenie poświadczające jego zatrudnienie – co zostało potwierdzone własnoręcznym podpisem. Ponadto, w sposób nieuprawniony – organ II instancji przyjął, że pojęcie "wyposażenia" kierowcy w wymagane dokumenty jest tożsame z "posiadaniem" tych dokumentów przez kierowcę w chwili wykonywania transportu drogowego. W punkcie wyjścia, należy podkreślić, że kluczowe znaczenie dla postępowania administracyjnego a w konsekwencji dla prawidłowego zastosowania przepisów prawa materialnego ma należyte ustalenie stanu faktycznego; tylko bowiem w takim przypadku możliwe jest ustalenie zakresu praw i obowiązków strony takiego postępowania. Istotne jest przy tym, aby konieczne w sprawie ustalenia dotyczyły faktów prawotwórczych, mających wpływ na rozstrzygnięcie sprawy. Chodzi zatem o ustalenia dotyczące stanu faktycznego wyrażonego w normie prawnej. Stosownie do art. 92 ust. 1 ustawy kto wykonuje przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem naruszając obowiązki lub warunki wynikające z przepisów ustawy o transporcie drogowym lub z przepisów innych aktów prawnych wymienionych w tymże przepisie podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 zł do 15.000 zł. A zatem nałożenie sankcji administracyjnej – kary pieniężnej wymaga stwierdzenia przez organ administracyjny, że doszło do naruszenia obowiązków nałożonych na podmiot mocą przepisów ustawy o transporcie drogowym lub innych wskazanych w treści art. 92 ust. 1 ustawy aktów prawnych. I tak też art. 87 ust. 3 ustawy stanowi, że przedsiębiorca lub podmiot, o którym mowa w art. 3 ust. 2 ustawy wykonujący przewozy na potrzeby własne, odpowiedzialni są za wyposażenie kierowcy wykonującego transport drogowy lub przewóz na potrzeby własne w wymagane dokumenty. Zakres pojęcia "wymagane dokumenty" w przypadku wykonywania przewozu na potrzeby własne należy ustalać w oparciu o treść art. 87 ust. 1, 1a i 2 ustawy w brzmieniu obowiązującym na dzień przeprowadzenia kontroli, tj. 23 sierpnia 2006 r. I tak też zgodnie z art. 87 ust. 1 zd. 1 ustawy podczas przejazdu wykonywanego w ramach transportu drogowego kierowca pojazdu samochodowego, z zastrzeżeniem ust. 4, jest obowiązany mieć przy sobie i okazywać, na żądanie uprawnionego organu kontroli, wypis z licencji, kartę opłaty drogowej, zapisy urządzenia rejestrującego samoczynnie prędkość jazdy, czas jazdy i czas postoju, obowiązkowe przerwy i czas odpoczynku. Ponadto gdy przewóz dotyczy transportu drogowego rzeczy kierowca obowiązany jest posiadać i okazywać dokumenty związane z przewożonym ładunkiem. Na mocy art. 87 ust. 1a ustawy kierowca pojazdu samochodowego wykonujący przewóz na potrzeby własne został zobowiązany do posiadania przy sobie i okazywania na żądanie uprawnionego organu kontroli zaświadczenia poświadczającego jego zatrudnienie oraz spełnianie wszystkich wymagań określonych ustawą, zaś na podstawie art. 87 ust. 2 ustawy do posiadania przy sobie i okazywania wypisu zaświadczenia potwierdzającego zgłoszenie przez przedsiębiorcę prowadzenia przewozów drogowych jako działalności pomocniczej w stosunku do jego podstawowej działalności gospodarczej. Organ celny I instancji, na podstawie ustalenia, że w chwili kontroli kierowca pojazdu nie posiadał przy sobie odpowiednich dokumentów oraz w oparciu o art. 87 ust. 3 ustawy w związku z pkt 1.7 załącznika wymierzył skarżącej spółce karę pieniężną w kwocie 500 zł, a decyzja ta została utrzymana w mocy decyzją organu celnego II instancji. Z zestawienia powyższych przepisów oraz w świetle przedmiotu niniejszego postępowania takie rozstrzygniecie organów administracyjnych wymagało ustalenia zaistnienia stanu faktycznego wyrażonego w normach prawnych zawartych w art. 92 ust. 1 ustawy, a uprzednio w art. 87 ust. 3 ustawy. Zastosowanie kary pieniężnej w niniejszym przypadku powinno bowiem zostać poprzedzone ustaleniem, że skarżącą naruszyła obowiązek wyrażony w treści art. 87 ust. 3 ustawy, tj. jak zarzuciły organy obu instancji, nie wyposażyła kierowcy pojazdu w zaświadczenie poświadczające zatrudnienie kierowcy oraz spełnianie wszystkich wymagań określonych ustawą. Powoływany art. 87 ust. 3 ustawy zobowiązuje – jak to już powiedziano –przedsiębiorcę wykonującego przewozy na potrzeby własne do wyposażenia kierowcy w powyżej wskazane wymagane dokumenty. W świetle tak sformułowanego obowiązku, wykładni wymaga pojęcie "wyposażenie". Ustawa o transporcie drogowym nie definiuje tego pojęcia na swoje potrzeby. Nie budzi jednak wątpliwości Sądu to, że pojęciu "wyposażenie" nie można nadać znaczenia tak szerokiego jak wywodzą to organy administracyjne, w interpretacji których, odpowiedzialność przedsiębiorcy za wyposażenie kierowcy w dokumenty mieści w sobie również odpowiedzialność za posiadanie przez kierowcę tychże dokumentów w czasie wykonywania przewozu. "Wyposażyć" w kontekście art. 87 ust. 3 ustawy oznacza nie więcej jak wystawić i wręczyć dokumenty (tu: kierowcy pojazdu) i taki też był zakres obowiązków skarżącej. A zatem rozstrzygnięcie o odpowiedzialności skarżącej powinno zostać poprzedzone ustaleniami czy wymagane dokumenty zostały przez nią wystawione i wydane kierowcy. Zaniechanie ustalenia takich faktów prawotwórczych i pomimo tego zastosowanie wobec skarżącej sankcji administracyjnej w postaci kary pieniężnej, w ocenie Sądu orzekającego, stanowiło naruszenie art. 7 oraz art. 77 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. kodeks postępowania administracyjnego (j.t. Dz. U. 2000 r. Nr 98 poz. 1071 ze zm.), dalej: kpa. Art. 7 kpa, ustanawiający zasadę prawdy obiektywnej, wskazuje, że w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności i podejmują wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Zasadę tę pogłębia art. 77 § 1 kpa stanowiąc, że organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Wskazana aktywność organu administracyjnego w zakresie postępowania dowodowego winna być rozumiana zarówno jako obowiązek uwzględniania dowodów znanych z urzędu i poszukiwania innych dowodów potwierdzających fakty, jak też dopuszczenie dowodów zgłaszanych przez stronę postępowania administracyjnego mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy. Granicę tegoż postępowania wyznaczają z kolei elementy składające się na fakty prawotwórcze, których ustalenie jest konieczne dla prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy, następującego w drodze subsumcji faktów uznanych za udowodnione pod odpowiednią normę prawną. Przenosząc te uwagi na grunt niniejszego postępowania i w świetle rozstrzygnięć organów administracyjnych, zakres okoliczności wymagających udowodnienia, należało wywieść z treści przepisów zawartych w art. 87 ust. 3 w zw. z art. 39e ust. 1 pkt 6 ustawy w brzmieniu obowiązującym w dniu przeprowadzenia kontroli przez organy celne. A zatem przypisanie skarżącej odpowiedzialności określonej w treści powoływanego art. 92 ust. 1 ustawy na tle niniejszej sprawy wymagało ustalenia takiej okoliczności jak to, że skarżąca nie wyposażyła kierowcy wykonującego przewóz na potrzeby własne w zaświadczenie poświadczające jego zatrudnienie oraz spełnianie wszystkich wymagań określonych ustawą o transporcie drogowym. Z uwagi na znaczenie pojęcia "wyposażyć" ustalenia wymagało czy dokumenty te zostały przez skarżącą wystawione i przekazane kierowcy. Organy celne, stwierdzając, że skoro w chwili kontroli kierowca pojazdu nie posiadał przy sobie odpowiednich dokumentów, przyjęły, że dokumenty te nie zostały mu wydane, a w dalszym uzasadnieniu swej decyzji wywodziły, że obowiązek wyposażenia zostaje naruszony przez przedsiębiorcę w każdym przypadku, gdy tylko dojdzie do ustalenia, że kierowca nie posiada rzeczonych dokumentów przy sobie. Na nieprawidłowość tegoż stanowiska, a wynikającego z błędnej wykładni pojęcia "wyposażyć" wskazano powyżej. Odnosząc się natomiast do stwierdzenia organów, że dokumenty nie zostały kierowcy wydane, uznać należy, że ustalenie to nie zostało poprzedzone niezbędnym w tym przypadku postępowaniem dowodowym, którego obowiązek przeprowadzenia spoczywał na organach. Nadto, zważyć należy, że skarżąca już na etapie postępowania administracyjnego konsekwentnie twierdziła, że dokumenty te wystawiła i wydała pracownikowi, wskazując przy tym, iż ich przyjęcie zostało potwierdzone złożonym przez pracownika podpisem. To twierdzenie skarżącej spółki, zawarte w odwołaniu organ II instancji – jak to już powiedziano na wstępie – zignorował, co czyni zasadnym zarzut niewyjaśnienia istotnych dla sprawy okoliczności faktycznych. Swoje stanowisko organy I instancji o braku "wyposażenia" w zaświadczenie o zatrudnieniu uzasadnił okolicznością, że na przesłanym przez skarżącą egzemplarzu zaświadczenia brak było podpisu pracownika mogącego świadczyć o tym, że dokument ten został jemu wydany. W ocenie Sądu okoliczność ta nie pozwala na poczynienie ustaleń w zakresie wystawienia i wręczenia kierowcy odpowiednich dokumentów. Zważyć należy, że choć w § 2 ust. 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 22 grudnia 2003 r. w sprawie postępowania z dokumentacją związaną z pracą kierowcy (Dz. U. nr 230, poz. 2303) wskazano, że przedmiotowe zaświadczenie przedsiębiorca wystawia w dwóch egzemplarzach, z których jeden za potwierdzeniem odbioru otrzymuje kierowca, to jednak w załączniku do tegoż rozporządzenia, ustalającym wzór zaświadczenia, wśród elementów składających się na jego treść nie przewidziano podpisu kierowcy. A zatem, skoro sam ustawodawca nie postanowił, że potwierdzenie odbioru może nastąpić wyłącznie przez opatrzenie podpisem egzemplarza zaświadczenia, nie można z góry wykluczyć, że pracownik dokonał potwierdzenia w inny sposób, jak na przykład twierdzi skarżąca wraz z odbiorem innych dokumentów. Nadto wszystko zważyć należy, że ewentualny brak potwierdzenia odbioru dokumentów nie zamyka drogi do dowodzenia, że dokumenty te zostały kierowcy wydane i na tę okoliczność organy prowadzące postępowanie obowiązane były do przeprowadzenia postępowania dowodowego. Warto w tym miejscu przywołać tezę wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 13 kwietnia 2006 r., (III SA/Wa 435/06), w której Sąd wyraźnie wskazał, że w sytuacji, gdy strona postępowania powołuje się na określone okoliczności faktyczne bez wskazania dowodów na te okoliczności, to organ na podstawie powołanych przepisów ma obowiązek przeprowadzić dowody z urzędu, jeżeli znane mu są środki dowodowe pozwalające na ustalenie tych okoliczności lub w sytuacji, gdy środki te nie są znane organowi, zwrócić się do strony o dostarczenie dowodów (...). A zatem, dla wyjaśnienia spornej okoliczności organy administracji winne były zwrócić się do skarżącej o przedstawienie dowodów na wykonanie ciążącej na niej powinności wyposażenia kierowcy w odpowiednie dokumenty. Dopiero tak zgromadzony materiał może podlegać ocenie, a po jego wszechstronnym rozpatrzeniu organy te wyjaśniłyby przyczyny takiej oceny. Wojewódzki Sąd Administracyjny podkreśla, że choć trafnie organy celne wywodziły, że przy nakładaniu kary pieniężnej na skutek naruszenia obowiązków płynących z przepisów ustawy, nie podlega badaniu organu element zawinienia, to jednak zważyć należy, że konieczną przesłanką nałożenia tejże kary jest zgodne z zasadami wyrażonymi w powoływanych art. 7 kpa oraz 77 kpa ustalenie, że do naruszenia ustawowych obowiązków w ogóle doszło. Ostatecznie warto też wskazać, że przepisy ustawy, w przypadku naruszenia postanowień tejże ustawy wyraźnie wyodrębniają odpowiedzialność administracyjną ponoszoną przez podmioty wykonujące przewóz od ponoszonej przez kierowcę pojazdu odpowiedzialności ustalanej w trybie przewidzianym przepisami Kodeksu postępowań w sprawach o wykroczenia. Powyższe rozważanie prowadzą do wniosku, że w postępowaniu uchybiono zasadom procedury administracyjnej, nakazującym dokładne wyjaśnienie stanu faktycznego poprzez wszechstronne rozważenie materiału dowodowego i ustosunkowanie się do zarzutów. Naruszenie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż uniemożliwiło wykazanie w sposób nie budzący wątpliwości, że skarżąca nie wyposażyła kierowcy w odpowiednie dokumenty wymagane przepisami ustawy o transporcie drogowym. Z uwagi na to, że ustalenia stanu faktycznego zostały poczynione z uchybieniem przepisów proceduralnych przedwczesną była ocena zarzutu naruszenia prawa materialnego i prawidłowości zastosowania powołanych w sprawie przepisów przewidujących odpowiedzialność przedsiębiorcy za naruszenie obowiązków wynikających z ustawy o transporcie drogowym. Ocena taka może być dokonana tylko na tle niewadliwie ustalonego stanu faktycznego. Ustosunkowując się natomiast do zarzutu strony skarżącej dotyczącego zasadności wymierzenia kary pieniężnej za wykonywanie przewozu drogowego na potrzeby własne pojazdem drogowym niezgłoszonym do zaświadczenia o prowadzeniu przez przedsiębiorcę przewozów drogowych jako działalności pomocniczej, Wojewódzki Sąd Administracyjny doszedł do przekonania, że w tym zakresie skarga jest bezzasadna. Stosownie do art. 33 ust. 1 ustawy przewozy drogowe na potrzeby własne mogą być wykonywane po uzyskaniu zaświadczenia potwierdzającego zgłoszenie przez przedsiębiorcę prowadzenia przewozów drogowych jako działalności pomocniczej w stosunku do jego podstawowej działalności gospodarczej. Wniosek o wydanie zaświadczenia, o którym mowa w ust. 1, powinien zawierać informacje i dokumenty określone w art. 8 ust. 2 pkt 1-4 i ust. 3 pkt 1-3, 7 i pkt 8 (art. 33 ust. 6 ustawy). Na mocy art. 33 ust. 7 ustawy przepis art. 14 ust. 1 ustawy zobowiązujący przewoźnika drogowego do zgłaszania na piśmie organowi, który udzielił licencji, wszelkich zmian danych, o których mowa w art. 8 ustawy, nie później niż w terminie 14 dni od dnia ich powstania, stosuje się odpowiednio w stosunku do podmiotów wykonujących przewozy na potrzeby własne. W myśl art. 8 ust. 3 pkt 8 ustawy w zw. z art. 14 ust. 1 ustawy wśród danych wymagających aktualizacji w okresie 14 dni od ich zmiany znajduje się wykaz pojazdów samochodowych wraz z kserokopiami krajowych dokumentów dopuszczających pojazd do ruchu, a w przypadku, gdy przedsiębiorca nie jest właścicielem pojazdów – również dokument potwierdzający prawo do dysponowania nimi. Z akt postępowania administracyjnego jednoznacznie wynika, że skarżąca spółka nie uczyniła zadość obowiązkowi aktualizacji danych poprzez ich zgłoszenie właściwemu organowi w okresie powołanych w przepisie 14 dni od nastąpienia zmiany. Z dokumentów znajdujących się w tychże aktach wynika bowiem, że na dzień przeprowadzenia kontroli, tj.[...] skarżąca dysponowała zaświadczeniem z dnia [....] o numerze [...] na przewozy drogowe na potrzeby własne, jednakże pojazd podlegający kontroli – [...] o numerze rejestracyjnym [...] nie znajdował się w spisie pojazdów stanowiących załącznik do wniosku o wydanie tegoż zaświadczenia. Wskazany pojazd został objęty wnioskiem o wydanie zaświadczenia na wykonywanie przewozów drogowych na potrzeby własne skierowanym do właściwego organu w dniu 28 sierpnia 2006 r. A zatem, nie budzi wątpliwości ustalenie, że skarżąca nie dochowała terminu pisemnego zgłoszenia odpowiednich zmian danych, przez co naruszyła przepisy ustawy o transporcie drogowym statuujące obowiązek aktualizowania danych określonych w treści art. 8 ustawy. W tych też okolicznościach uznać należy, że słusznie i w granicach prawa organ celny wymierzył skarżącej karę pieniężną za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym. Ustalenie bowiem naruszenia przepisów tejże ustawy zgodnie z art. 92 ust. 1 i 4 ustawy skutkuje nałożeniem kary pieniężnej w wysokości określonej w pkt 1.5 załącznika do ustawy. Ponieważ – jak wynikało z sentencji zaskarżonej decyzji – wymierzając kary pieniężne za poszczególne naruszenia (200 i 500 zł) nałożono jedną karę "łączną" w wysokości 700 zł. nie było możliwe uchylenie tejże decyzji jedynie w części dotyczącej nałożenia kary 500 zł z wykonywanie transportu drogowego z lub przewozu na potrzeby własne z naruszeniem obowiązku wyposażenia kierowcy w odpowiednie dokumenty. Mając powyższe na względzie, działając na podstawie art. 145 § 1 lit. "c" ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w punkcie I wyroku. Podstawą orzeczenia w punkcie II wyroku Sąd był art. 152 zd. 1 cytowanej wyżej ustawy. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 tej ustawy.