III SA/Wr 213/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Malinowska - Grakowicz Sędziowie Sędzia WSA Magdalena Jankowska – Szostak (sprawozdawca) Sędzia WSA Jerzy Strzebinczyk Protokolant starszy sekretarz sądowy Monika Tarasiewicz po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 23 kwietnia 2014 r. sprawy ze skargi C. L. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] stycznia 2013 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia uprawnień do wykonywania badań technicznych pojazdów oddala skargę. Decyzją z dnia [...] stycznia 2013 r. oznaczoną numerem [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. działając na podstawie 84 ust.3 pkt.1 i 2 w zw. z art.81 ust.1i12 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. Nr z 2012 r poz.1137 dalej prawem drogowym), utrzymało w mocy decyzję Starosty K. z dnia [...] listopada 2012 r. (nr [...]) o cofnięciu C. L. (skarżącemu) uprawnienia do wykonywania badań technicznych pojazdów. W uzasadnieniu decyzji SKO w W. wskazało, że organ I instancji cofnął skarżącemu uprawnienie diagnosty do wykonywania badań technicznych pojazdów ponieważ C. L. przeprowadził badania techniczne pojazdu o numerze rejestracyjnym [...] , który był wyposażony w instalację do zasilania gazem i pozytywnie zaopiniował stan tego samochodu w dniach: [...] maja 2009 r., [...] maja 2010 r. oraz [...] maja 2011 r pomimo, że samochód nie miał ważnego dokumentu wydanego przez Transportowy Dozór Techniczny świadczącego o właściwym stanie technicznym tego zbiornika z gazem. Organ II instancji przypomniał że, z powodu działania skarżącego w okresie od [...] maja 2007 r. do [...] maja 2012 r. zbiornik LPG nr [...] zamontowany w pojeździe o numerze rejestracyjnym [...] był eksploatowany bez ważnego poświadczenia oraz decyzji dopuszczającej zbiornik do eksploatacji. Organ odwoławczy podkreślił, że w tej sytuacji doszło do rażącego naruszenia art. 81 ust. 12 ustawy Prawo o ruchu drogowym. Samorządowe Kolegium Odwoławcze wskazało, że Transportowy Dozór Techniczny w piśmie skierowanym do Starosty K. ustalił, że okres eksploatacji zbiornika LPG nr [...] upłynął w dniu [...] maja 2007 r. Do pisma dołączona została między innymi kopia poświadczenia wykonania i zbadania zbiornika gazu nr [...] z dnia [...] maja 1997 r, protokół nr [...] z badania okresowego zbiornika LPG nr [...] przeprowadzonego [...] maja 2012 r., decyzji nr [...] z dnia [...] maja 2012 r. zezwalającej właścicielowi tego pojazdu na eksploatację urządzenia do [...] maja 2017 r. Zdaniem Kolegium ustalony przez organ I instancji stan faktyczny uzasadnia przyjęcie tezy, że C. L. przeprowadził badania techniczne pojazdu niezgodnie z określonym zakresem i sposobem wykonywania oraz wydał zaświadczenie niezgodnie ze stanem faktycznym. Zakres i sposób przeprowadzania badań technicznych określało w dacie ich wykonania rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 18 września 2009 r. w sprawie zakresu i sposobu przeprowadzania badań technicznych pojazdów oraz wzorów dokumentów stosowanych przy tych badaniach (Dz. U. Nr 155, poz. 1232 dalej rozporządzenie). Zgodnie z § 2 ust. 3 rozporządzenia wykaz czynności kontrolnych oraz metody i kryteria oceny stanu technicznego pojazdu podczas przeprowadzonego okresowego badania technicznego pojazdu określa załącznik nr 1 do rozporządzenia. Zgodnie z pkt. 11.7 tabeli Działu I tego załącznika jednym z kryteriów uznania stanu technicznego pojazdu, przedmiotu jego wyposażenia i części za niezgodny z warunkami technicznymi jest "brak dokumentu wydanego przez Transportowy Dozór Techniczny i tabliczki znamionowej na zbiornik lub butlę potwierdzających jego sprawność". Organ odwoławczy wskazując na powyższe przepisy wyraźnie podkreślił, że w przypadku braku ważnego poświadczenia dokumentującego stan techniczny zbiornika na gaz wynik okresowego badania technicznego pojazdu z zamontowaną instalacją do zasilania gazem powinien być negatywny. W konsekwencji uniemożliwia diagnoście dokonanie wpisu do dowodu rejestracyjnego pojazdu oraz nakłada na niego obowiązek wydania zaświadczenia z przeprowadzonego badania z wynikiem negatywnym. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. w uzasadnieniu decyzji wskazało, że zgodnie z art. 84 ust.3 ustawy Prawo o ruchu drogowym starosta cofa diagnoście uprawnienie do wykonywania badań technicznych, jeżeli w wyniku kontroli, stwierdzono: 1.przeprowadzenie przez diagnostę badania technicznego niezgodnie z określonym zakresem i sposobem wykonania, 2.wydanie przez diagnostę zaświadczenia albo dokonanie wpisu do dowodu rejestracyjnego pojazdu niezgodnie ze stanem faktycznym lub przepisami. Kolegium wyjaśniło, że przywołany przepis jednoznacznie wskazuje, iż starosta musi cofnąć uprawnienia diagnosty, jeżeli w toku czynności kontrolnych zostało stwierdzone, że przeprowadził on badania techniczne pojazdu niezgodnie z zakresem i sposobem wykonania, albo zostało stwierdzone wydanie przez diagnostę zaświadczenia albo dokonanie wpisu do dowodu rejestracyjnego pojazdu niezgodnie ze stanem faktycznym lub przepisami. Podsumowując Samorządowe kolegium odwoławcze w W. podkreśliło, że w postępowaniu prowadzonym przez organ I instancji zostało wykazane, że przeprowadzane przez skarżącego okresowe badania techniczne pojazdu nr rej.[...] zostały zakończone z wynikiem pozytywnym, pomimo braku ważnej decyzji dopuszczającej zbiornik gazu znajdujący się w samochodzie do eksploatacji po dniu [...] maja 2007 r. Powyższe ustalenia znalazły potwierdzenie we wpisach w dowodzie rejestracyjnym w latach 2009-2010, a w roku 2011 zostało wydane przez diagnostę zaświadczenie o pozytywnym wyniku badania technicznego. Z powyższą decyzją nie zgodził się skarżący i wywiódł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu. Skarżący w uzasadnieniu skargi wskazał, że w trakcie postępowania odwoławczego zostało naruszone jego prawo do czynnego udziału w postepowaniu. Skarżący wskazał, że pomimo złożenia przez niego w przepisowym terminie odwołania nie został poinformowany ani przez Starostwo Powiatowe w K. ani przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. o przyjęciu tego środka odwoławczego, a ponadto nie został zawiadomiony, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. rozpozna jego sprawę. Dodatkowo, jak wyjaśnił skarżący żaden z powyższych organów nie poinformował go o tym, że w związku z odwołaniem może zapaść decyzja przed Samorządowym Kolegium Odwoławczym w W. bez jego udziału na tym etapie postępowania poprzez wydanie decyzji na posiedzeniu niejawnym. Skarżący podkreślił, że nie wiedział, iż w postepowaniu odwoławczym nie odbędzie się rozprawa w jego sprawie, co uniemożliwiło odniesienie się do zebranych dotychczas dowodów w sprawie. Skarżący zaznaczył, że oba organy administracyjne zaniechały poinformowani go, po pierwsze o przyjęciu odwołania do rozpoznania, a po drugie nie poinformowały skarżącego o możliwości wydania decyzji na posiedzeniu niejawnym. Niezależnie od powyższych zarzutów skarżący wskazał, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. przed wydaniem decyzji uniemożliwiło mu wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań, co było obowiązkiem tego organu zgodnie z zasadą wysłuchania stron. W opinii skarżącego takie działanie obu organów polegające na zaniechaniu udzielenia mu niezbędnych wyjaśnień i wskazówek świadczy o tym, że oba te organy nie czuwały nad tym, aby strony nie poniosły szkody z powodu nieznajomości prawa. Skarżący wyraźnie zaznaczył, że postępowanie toczyło się i zakończyło bez jego udziału na każdym etapie, w tym na etapie postępowania odwoławczego przed Samorządowym Kolegium Odwoławczym w W. Z tych przyczyn skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi drugiej instancji oraz o zasądzenie kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. podtrzymało dotychczas zajmowane stanowisko w sprawie. Dodatkowo Organ II instancji poinformował, że skarżący w dniu [...] marca 2013 r. złożył wniosek o wznowienie postępowania w tej sprawie i postanowieniem z dnia [...] lipca 2013 r. nr [...] postępowanie zostało wznowione. Z tego powodu Sąd postanowieniem z dnia [...] lipca 2013 r. zawiesił postępowanie. Zostało ono podjęte, wobec informacji organu o zakończeniu postępowania wznowieniowego decyzją z dnia [...] maja 2013 r., nr [...]. odmawiającą uchylenia decyzji z dnia [...] stycznia 2013 r. W trakcie rozprawy w dniu [...] listopada 2013 r. pełnomocnik skarżącego wskazał, że decyzja o odmowie uchylenia decyzji z dnia [...] stycznia 2013 r. nie została skarżącemu doręczona bowiem została wysłana na niewłaściwy adres. Z tego powodu Sąd ponownie zawiesił postepowanie w tej sprawie. Po uzyskaniu informacji od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W., że decyzja z dnia [...] maja 2013 r. została doręczona skarżącemu zgodnie z regułami określonymi w przepisie art. 44 k.p.a. pomimo twierdzenia pełnomocnika skarżącego, że przyczyna zawieszenia nie ustała, Sąd podjął postępowanie postanowieniem w dniu [...] marca 2014 r. W rozważaniach nad stanem faktycznym i prawnym spawy Wojewódzki Sąd Administracyjny przyjął, co następuje; Według art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości między innymi poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 § 2 tej ustawy). Kryterium legalności przewidziane w art. 1 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., zwanej dalej w skrócie "p.p.s.a.") umożliwia sądowi administracyjnemu wyeliminowanie z obrotu prawnego zarówno decyzji administracyjnej uchybiającej prawu materialnemu, jeżeli naruszenie to miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a), jak też rozstrzygnięcia dotkniętego wadą warunkującą wznowienie postępowania administracyjnego (lit. b), a także wydanego bez zachowania reguł postępowania. W tym ostatnim przypadku chodzi jednak wyłącznie o sytuacje, gdy uchybienie przepisom prawa procesowego mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c). Dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji, Sąd stosownie do zapisu art. 134 powołanej wyżej ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, nie jest związany granicami skargi. Przepis ten umożliwia Sądowi wszechstronne i obiektywne zbadanie sprawy niezależnie od podniesionych zarzutów. Uwzględniając przytoczone zasady oceny dokonywanej przez sądy administracyjne, należało przyjąć, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie albowiem zaskarżone rozstrzygnięcie nie narusza prawa. Biorąc pod uwagę podnoszone przez skarżącego zarzuty w pierwszej kolejności należy zbadać czy w niniejszej sprawie postępowanie procesowe było prowadzone z zachowaniem reguł zawartych w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postepowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98 , poz. 10 71 ze zm. dalej k.p.a.), ze szczególnym uwzględnieniem zachowania zasady czynnego udziału strony w postępowaniu zawartej w art. 10 k.p.a. Zgodnie z tą regulacją "Organy administracji publicznej obowiązane są zapewnić stronom czynny udział w każdym stadium postepowania, a przed wydaniem decyzji umożliwić im wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań (§1). Organy administracji publicznej mogą odstąpić od zasady określonej w § 1 tylko w przypadkach, gdy załatwienie sprawy nie cierpi zwłoki ze względu na niebezpieczeństwo dla życia lub zdrowia ludzkiego albo ze względu na grożącą niepowetowaną szkodę materialną (§2). Organ administracji publicznej obowiązany jest utrwalić w aktach sprawy, w drodze adnotacji przyczyny odstąpienia od zasady określonej w § 1 (§3)". Bezspornie w rozpatrywanej sprawie nie ma zastosowania przepis art. 10 § 2 bowiem żadna z tych przesłanek, w ocenie Sądu, nie wystąpiła w niniejszej sprawie, zresztą organ również nie wskazywał na żadną z nich, chociaż po myśli § 3 obowiązany jest utrwalić w aktach sprawy, w drodze adnotacji, przyczyny odstąpienia od zasady określonej w § 1. Natomiast odnosząc się do aspektów poprawności procesowej Sąd stwierdza, że postępowanie przed organem pierwszej instancji zostało przeprowadzone w sposób, który zapewnił skarżącemu czynny w nim udział. W szczególności skarżący został zawiadomiony o wszczęciu postępowania administracyjnego, zawiadomienie zostało odebrane w dniu [...] września 2012 r. przez dorosłego domownika zgodnie z art. 43 k.p.a. C. L. był także powiadomiony o terminie przesłuchania świadka, tym razem zawiadomienie doręczono skarżącemu osobiście. Pismem z dnia [...] października 2012 r. skarżący został również zawiadomiony, zgodnie z zasadami zawartymi w art. 10 § 1 k.p.a., pismo odebrał osobiście w dniu [...] października 2012 r. Skarżący skorzystał z możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów w sprawie i w pisemnie w dniu [...] października wyjaśnił między innymi "..iż mylnie wpisałem datę eksploatacji zbiornika LPG [...]..." w związku z powyższym przyznaję się do popełnionego błędu lecz uważam, że nie miał on wpływu na stan techniczny pojazdu". Decyzję Starosty K. z dnia [...] listopada 2012 r. odebrał osobiście w dniu [...] listopada 2012 r. i zgodnie z pouczeniem wniosłem odwołanie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. Dodatkowo z treści protokołu kontroli Stacji Kontroli Pojazdów z dnia [...] września 2012 r. znajdującego się w aktach administracyjnych sprawy wynika, że skarżący uczestniczył i udzielał wyjaśnień w części dotyczącej wykonania przeglądu technicznego pojazdu w trakcie kontroli. W tak ustalonym stanie faktycznym Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. na posiedzeniu niejawnym rozpatrzyło odwołanie skarżącego. W tym miejscu uzasadnienia odnosząc się do zarzutów skargi dotyczących naruszenia zasad postępowania administracyjnego przez organ drugiej instancji wskazać należy na treść art. 17 ust. 1 zd. 1 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (Dz. U. z 2001 Nr 79 poz.856 ze zm.) "Orzeczenia kolegium zapadają po przeprowadzeniu rozprawy lub na posiedzeniu niejawnym", zgodnie zaś z treścią art. 19 ust. 1 ustawy "Do wykonywania przez kolegium zadań, o których mowa w art. 1 i 2, stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego oraz ordynacji podatkowej z uwzględnieniem przepisów niniejszej ustawy." Samorządowe Kolegium Odwoławcze mogło rozpatrzeć niniejszą sprawę na posiedzeniu niejawnym nie naruszając przy tym art. 89 k.p.a.,. W trakcie postępowania odwoławczego nie prowadzono bowiem postępowania dowodowego z dokumentów, nie przesłuchiwano świadków, nie dopuszczono również dowodu z opinii biegłego, Organ II instancji orzekając w niniejszej sprawie w całości oparł się na materiale dowodowym zebranym w trakcie postępowania przez Starostę K., również sam skarżący nie wnosił o przeprowadzenie rozprawy w tej sprawie. W świetle powyższych ustaleń Sąd stwierdza, że zarzut niezgodnego z prawem nie przeprowadzenia przez organ II instancji rozprawy nie jest uzasadniony, brak było przesłanek, które uzasadniałaby przeprowadzenie w tej sprawie rozprawy. Należy zgodzić się natomiast ze skarżącym, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. nie umożliwiło skarżącemu wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów, przez co nie wywiązało się z obowiązku nałożonego nań przepisem art. 10 § 1 k.p.a.. Wskazując jednak na treść art. 145 § 1 pkt c p.p.s.a , należy wskazać, że tylko takie naruszenie przepisów postępowania Sąd bierze pod uwagę , które mogło mieć istotny wpływ na wynik danej sprawy, innymi słowy ewentualne naruszenie przez organ administracji zasady czynnego udziału strony w postępowaniu musi być skorelowane ze skutkami tego naruszenia wobec wyniku danej sprawy, co oznacza, że niezbędnym jest wykazanie istotnego wpływu tego rodzaju uchybienia na rozstrzygnięcie organu czy wykazanie, że naruszenie tej zasady uniemożliwiło stronie dokonania kluczowych czynności procesowych czy dowodowych (zob. wyrok NSA w Warszawie z dnia 1 lutego 2011 r., II OSK 1098/10 LEX 786594, wyrok WSA w Warszawie z dnia 13 kwietnia 2011 r., VII SA/Wa 212/11, LEX 996668) Z lektury akt sprawy bezspornie wynika, że wydając decyzję Samorządowe Kolegium Odwoławcze oparło się wyłącznie o materiał dowodowym zebranym w trakcie postępowania przed organem pierwszej instancji, w którym to postepowaniu skarżący brał czynny udział. Nadto nie bez znaczenia w ocenie Sądu dla oceny wagi wskazanego uchybienia procesowego miało wyjaśnienie skarżącego złożone pisemnie (pismo z [...] października 2012 r.), w którym przyznał się do dopuszczenia się zarzucanej mu nieprawidłowości stanowiącej podstawę do wydania decyzji o cofnięciu uprawnień do wykonywania badań technicznych pojazdów. Przypomnienia bowiem wymaga, że decyzja ta nie ma charakteru uznaniowego, jak bowiem wynika z treści art. 84 ust. 3 pkt 1 i 2 ustawy prawo o ruchu drogowym "Starosta cofa diagnoście uprawnienia do wykonywania badań technicznych, jeżeli w wyniku przeprowadzonej kontroli, o której mowa w art. 83 ust. 6, stwierdzono: 1) przeprowadzenie przez diagnostę badania technicznego niezgodnie z określonym zakresem i sposobem wykonania; 2) wydanie przez diagnostę zaświadczenia albo dokonanie wpisu do dowodu rejestracyjnego pojazdu niezgodnie ze stanem faktycznym lub przepisami. W rozpatrywanej sprawie skarżący pomimo braku ważnej decyzji dopuszczającej zbiornik gazu LPG nr [...] do eksploatacji z wynikiem pozytywnym przeprowadził okresowe przeglądy techniczne pojazdu wyposażonego w ten zbiornik dopuszczając tym samym pojazd z nieskontrolowaną (niewłaściwie skontrolowaną) instalacją gazową do ruchu., a dla oceny wagi tej nieprawidłowości w świetle zacytowanego art. 84 ust. 1 i ust. 2 prawa drogowego nie ma znaczenia okoliczność, że do tej omyłki doszło w sposób niezawiniony przez skarżącego. W tym stanie rzeczy opisane naruszenie art. 10 k.p.a. nie mogło wywrzeć istotnego wpływu na wynik rozstrzygnięcia. Podsumowując Sąd podkreśla, że nie znajduje uzasadnienia zarzut skarżącego naruszenia przepisów prawa procesowego mającego istotny wpływ na wynik sprawy, poprzez naruszenie w szczególności zasad ogólnych wynikających z art. 6, art. 7, art. 8 art. 10 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego. Organy działały na podstawie obowiązujących przepisów prawa, ustaliły obowiązujące w danym obszarze przepisy prawa, wybrały i ustaliły znaczenie przepisu mającego zastosowanie w danej sprawie, ustaliły dla rozpatrywanego przypadku konsekwencje prawne. Podjęły niezbędne kroki do dokładnego ustalenia stanu faktycznego w sprawie. Dokonane ustalenia organów są zgodne ze stanem rzeczywistym potwierdzonym prowadzonym postępowaniem dowodowym. Nie można więc także mówić o prowadzeniu postępowania w sposób naruszający zaufanie obywateli do organów Państwa. Na marginesie powyższych rozważań należy wskazać, że Sąd podejmując zawieszone postepowanie przyjął za prawdziwe twierdzenia organu w szczególności , że w trakcie zawieszenia postepowania (od [...] listopada 2013 r. do [...] marca 2014 r.) pełnomocnik skarżącego, ani sam skarżący nie podjęli żadnych kroków w celu ewentualnego wyjaśnienia sprawy. Ten brak działania strony skarżącej z jednej strony uprawdopodabniał stanowisko Samorządowego Kolegium w tej sprawie a z drugiej strony mógł doprowadzić do przewlekłości postępowania, do czego Sąd nie mógł dopuścić. Z powyższych przyczyn orzeczono jak w sentencji na podstawie art. 151 p.p.s.a.