III SA/Wr 214/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Magdalena Jankowska - Szostak po rozpoznaniu w dniu 4 września 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku Gminy B. o uzupełnienie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 28 czerwca 2018 r. w sprawie ze skargi Gminy B. na zarządzenie zastępcze Wojewody D. z dnia [...] r., Nr [...] w przedmiocie nadania nazwy ulicy postanawia: uzupełnić wyrok w ten sposób, że dotychczasową sentencję oznacza jako pkt I i dodaje pkt II w brzmieniu: "zasądzić od Wojewody D. na rzecz strony skarżącej kwotę 480 zł (czterysta osiemdziesiąt złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania". Pismem z 14 marca 2018 r. strona skarżąca złożyła skargę na opisane w osnowie niniejszego postanowienia zarządzenie zastępcze Wojewody D. W skardze zawarła wniosek o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Wyrokiem z 28 czerwca 2018 r. Sąd uchylił zaskarżone zarządzenie zastępcze, nie orzekając w przedmiocie kosztów postępowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 157 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., strona może w ciągu czternastu dni od doręczenia wyroku z urzędu - a gdy wyroku nie doręcza się stronie od dnia ogłoszenia – zgłosić wniosek o uzupełnienie wyroku, jeżeli sąd nie orzekł o całości skargi albo nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu. Wniosek o uzupełnienie wyroku co do zwrotu kosztów sąd może rozpoznać na posiedzeniu niejawnym (art. 157 § 2). Orzeczenie uzupełniające wyrok zapada w formie wyroku, chyba że uzupełnienie dotyczy wyłącznie kosztów (art. 157 § 3). Wniosek o uzupełnienie wyroku co do zwrotu kosztów sąd może rozpoznać w składzie jednego sędziego (por. B. Dauter, Komentarz do art. 157 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, [w:] B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Zakamycze, 2006, wyd. II). W sprawie Sąd powinien w wyroku – stosownie do żądania strony skarżącej zgłoszonego w skardze, orzec o kosztach postępowania. Zgodnie z art. 200 p.p.s.a. w razie uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji przysługuje skarżącemu od organu, który wydał zaskarżony akt lub podjął zaskarżoną czynność albo dopuścił się bezczynności, zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw. Do niezbędnych kosztów postępowania strony reprezentowanej przez adwokata lub radcę prawnego zalicza się ich wynagrodzenie, jednak nie wyższe niż stawki opłat określone w odrębnych przepisach i wydatki jednego adwokata lub radcy prawnego, koszty sądowe oraz koszty nakazanego przez sąd osobistego stawiennictwa strony (art. 205 § 2 p.p.s.a.). W sprawie na koszty postępowania składało się jedynie wynagrodzenie pełnomocnika w kwocie 480 zł (§ 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych, Dz. U. z 2018 r., poz. 265 ze zm.), gdyż zgodnie z art. 100 ustawy z dnia 8 mara 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2018 r., poz. 994) postępowanie sądowe, o którym mowa w artykułach poprzedzających (w tym m.in. dotyczące skargi gminy na zarządzenie zastępcze wojewody), jest wolne od opłat sądowych. W konsekwencji zatem stosownie do art. 157 § 1 p.p.s.a. należało uwzględnić wniosek pełnomocnika strony skarżącej o uzupełnienie wyroku. Mając powyższe na względzie, orzeczono jak w sentencji.