III SA/Wr 215/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maciej Guziński Sędziowie Sędzia WSA Bogumiła Kalinowska (sprawozdawca) Asesor WSA Olga Białek Protokolant Paulina Rosiak po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 13 listopada 2008 r. sprawy ze skargi D W na decyzję W D z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie wymeldowania skarżącego z miejsca pobytu stałego oddala skargę. Decyzją nr [...] z dnia [...] r. B M i G B K odmówił wymeldowania D W z miejsca stałego zameldowania przy ul. [...] w B K. Jak podał organ w uzasadnieniu swej decyzji - na wniosek B W zamieszkałej w B K przy ul. [...] w dniu [...] r. zostało wszczęte postępowanie administracyjne w sprawie wymeldowania D W. W trakcie postępowania wyjaśniającego ustalono, iż głównym najemcą spornego lokalu mieszkalnego od dnia [...] r. pozostaje B W, na podstawie umowy o najmie lokalu mieszkalnego z dnia [...] r. We wniosku o wymeldowanie [...] wnioskodawczyni wskazała, że D W opuścił miejsce stałego zameldowana i od miesiąca [...] r. nie zamieszkuje pod wyżej wymienionym adresem. Powyższe twierdzenia zostały potwierdzone na podstawie protokołu K P w B K, sporządzonego z przeprowadzonej kontroli meldunkowej w dniu [...] r., w którym zaznaczono, że D W nie przebywa w miejscu stałego zameldowania, w mieszkaniu pozostawił rzeczy osobiste, a z ustaleń dokonanych przez funkcjonariusza wynika również, że nie łoży na utrzymanie mieszkania. Powyższe ustalenia dokonane przez funkcjonariuszy policji potwierdzało oświadczenie złożone przez B W w dniu [...] r. stanowiące spis ruchomości pozostawionych przez skarżącego w spornym lokalu mieszkalnym. W oświadczeniu z dnia [...] r. D W podniósł, że [...] zostały nastawione przeciwko niemu przez [...] i utrudniają mu wejście do lokalu, w którym jest zameldowany. Przy każdej próbie wejścia do mieszkania napotyka na nieprzyjemności ze strony [...], która pozoruje kłótnie, kończące się jego zdaniem nieuzasadnioną interwencją policji. Z przedstawionego przez D W wyroku rozwodowego S O w S sygn. akt [...] z dnia [...] r. wynika, że postępowanie dotyczące żądania eksmisji zostało umorzone i Sąd nie orzekł o mieszkaniu stron. W trakcie postępowania administracyjnego w pierwszej instancji B M i G B K z uwagi na konieczność wyjaśnienia rozbieżności w oświadczeniach stron w dniu [...] r. przeprowadził rozprawę administracyjną, na której D W podtrzymał wcześniejsze twierdzenia złożone w oświadczeniu i potwierdził, że nie ma zamiaru wyprowadzać się z przedmiotowego lokalu. Natomiast B W podtrzymała swój wniosek, tym samym zaprzeczając słowom [...] dotyczącym utrudnienia wstępu do mieszkania. Zgodnie z jej zeznaniami D W posiadał klucze do spornego lokalu i mógł swobodnie z nich korzystać, a nawet udostępniał je osobom trzecim. Podkreśliła również, że przychodził do mieszkania będąc pod wpływem alkoholu, awanturował się i stąd były te interwencje policji. W trakcie powyższej rozprawy zostali również przesłuchani w charakterze świadka T W i P W - [...] zamieszkujące w spornym lokalu. T W oświadczył, iż w okresie od [...] do [...] r. skarżący D W był od trzech do czterech razy w miejscu zameldowania na pobyt stały, ale w lokalu nie nocował. Do mieszkania przychodził pod wpływem alkoholu, awanturując się w związku, z czym były interwencje policji a ostatnia w [...] r. Przesłuchana P W potwierdziła powyższe zeznania dodając, że D W posiada klucze do lokalu, zamki w drzwiach są te same, mimo tego również podczas nieobecności jej i [...] skarżący w przedmiotowym lokalu nie przebywał. Organ pierwszej instancji przesłuchał również wskazane przez D W osoby, które nie potwierdziły faktu jego zamieszkiwania w miejscu zameldowania na pobyt stały. W dniu [...] r. organ pierwszej instancji przeprowadził oględziny spornego lokalu oraz przesłuchał strony postępowania, w trakcie których ustalono, iż w lokalu znajduje się część rzeczy osobistych D W. Ponadto B W oświadczyła do protokołu, iż D W nie płacił czynszu i nie przyczynia się do utrzymania lokalu. Zamki w drzwiach wejściowych zostały wymienione dopiero po wydaniu decyzji organu pierwszej instancji o wymeldowaniu wyżej wymienionego. Okoliczność ta została potwierdzona przez D W, który oświadczył jednocześnie, iż nie posiada kluczy do nowych zamków oraz wystąpił do sądu powszechnego o przywrócenie prawa do zamieszkiwania. D W podtrzymał również swój zamiar zamieszkiwania w spornym lokalu. Z przedłożonej na wniosek organu pierwszej instancji informacji, udzielonej przez K P w B K pismem nr [...] z dnia [...] r. wynika, iż w spornym lokalu w dniu [...] i [...] r. prowadzone były interwencje w związku z nieporozumieniami pomiędzy D W a jego [...] P W. W trakcie interwencji D W opuszczał mieszkanie. Jak dalej podał organ - z pisma z dnia [...] r. kierowanego do P R w B K przez T W wynika, iż w dniu [...] r. D W będąc pod wpływem alkoholu znęcał się psychicznie i fizycznie nad P W. Organ pierwszej instancji zważył po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego, iż brak było jednoznacznych dowodów potwierdzających twierdzenia wnioskodawczyni, jakoby D W trwale i dobrowolnie opuścił lokal mieszkalny. Kwestii tej zdaniem organu administracyjnego nie wyjaśniają pisma K P w B K z dnia [...] r. oraz z dnia [...] r. oraz wskazane przez B W akta P R o sygn. akt [...] oraz wyrok S R w K W [...] - S G o sygn. akt [...] z dnia [...] r. uznający D W winnego zarzucanego mu czynu to jest uchylenia się od ciążącego na nim obowiązku alimentacyjnego na rzecz ich [...]: [...] T i [...] P. Ponadto organ zauważył, iż wnioskodawczyni B W w oświadczeniach z dnia [...] r. i [...] r. przyznała, że w spornym lokalu mieszkalnym D W pozostawił rzeczy osobiste, jak również w dniu [...] r. przyznała, że zamontowano nowe zamki w drzwiach wejściowych, do których D W nie otrzymał kluczy. W związku z powyższym miał znacznie utrudniony dostęp do mieszkania. Od powyższej decyzji organu pierwszej instancji w dniu [...] r. wniosła odwołanie wnioskodawczyni B W, działająca przez pełnomocnika, zarzucając m.in. obrazę prawa materialnego, to jest art. 15 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1994r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (Dz. U. Z 2006r., Nr 139, poz. 993 z późn. zm.) przez przyjęcie przez organ pierwszej instancji, że nie ma podstaw prawnych do uznania, iż nie została spełniona przesłanka dobrowolnego i trwałego opuszczenia miejsca zameldowania przez [...] D W, pomimo że nie zamieszkuje on w miejscu stałego zameldowania od [...] r.i dobrowolnie je opuścił, tym samym nie zdołał skutecznie wykazać, że został zmuszony do opuszczenia przedmiotowego lokalu. Zdaniem pełnomocnika B W, jeżeli skarżący istotnie miał utrudniony dostęp do lokalu, jak twierdzi organ pierwszej instancji, to nie udowadniając tego faktu nie skorzystał z przysługujących mu środków prawnych w celu obrony swoich praw do przebywania w tym lokalu. Pełnomocnik [...] skarżącego również zarzucił sprzeczność istotnych ustaleń ze zgromadzonym materiałem dowodowym, a polegającą na wydaniu dwóch odmiennych decyzji na podstawie tych samych ustaleń faktycznych (uprzednią decyzję organu pierwszej instancji - orzekającą o wymeldowaniu D W z dnia [...] r. W D w postępowaniu odwoławczym uchylił i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia, decyzją z [...] r. [...]). Ponadto zarzucono organowi pierwszej instancji błąd w ustaleniach faktycznych, mających wpływ na treść wydanej decyzji, a polegający na przyjęciu, że D W miał utrudniony dostęp do mieszkania pomimo posiadania kluczy z uwagi, że [...] pozostawiała klucz w drzwiach jak tam przebywała, pomimo że z materiału dowodowego wynika, że w czasie nieobecności domowników w domu - w godzinach porannych i popołudniowych - skarżący nigdy do lokalu mieszkalnego nie wchodził, a uczynił to może dwukrotnie w godzinach nocnych jak była tam jego [...] i to tylko w jednym celu, aby znęcać się nad nią fizycznie i psychicznie. Według B W jej [...] nigdy nie występował do organów prokuratury w sprawie uniemożliwiania zamieszkiwania, a złożony w sądzie pozew nie wywołał skutków prawnych. W trakcie prowadzonego postępowania odwoławczego organ drugiej instancji wystąpił do S R w K [...] W C o udzielenie informacji, co do stanu prowadzonego postępowania z powództwa D W o ochronę naruszonego posiadania. Sąd pismem z dnia [...] r., sygn. akt [...] poinformował, iż wspomniane postępowanie nie toczyło się na skutek zwrotu pozwu, na mocy prawomocnego postanowienia z dnia [...] r. Organ odwoławczy w swej decyzji z [...] r. nr [...], rozpatrując złożone odwołanie w oparciu o zgromadzony w sprawie materiał dowodowy oraz obowiązujące w tym zakresie przepisy prawa zauważył, iż przepis art. 15 ust.2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych wyczerpująco wyznacza sytuację, w których dopuszczalne jest wymeldowanie osoby z pobytu stałego bez jej oświadczenia woli. Według organu drugiej instancji zebrany w sprawie materiał dowodowy pozwala na wydanie decyzji merytorycznej w przedmiotowej sprawie, jednakże dokonał jego odmiennej, niż uczynił to organ I instancji, oceny i wywiódł przeciwne wnioski. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ odwoławczy w szczególności stwierdził, iż z akt sprawy wynika, iż D W nie przebywa w miejscu zameldowania na pobyt stały od [...] r. Z dowodów zgromadzonych w sprawie bezspornie wynika, że w lokalu tym skarżący nie przebywał od [...] r. i również podczas nieobecności osób w nim zamieszkujących, to jest w czasie, gdy dysponował jeszcze kluczami do spornego lokalu. Dlatego zdaniem organu administracyjnego drugiej instancji trudno uznać, że zgłaszany zamiar powrotu do spornego lokalu jest rzeczywisty. Po interwencjach policji D W nie pozostawał w lokalu celem zamieszkania, lecz lokal ten opuszczał. Z akt sprawy również wynika, iż interwencje policji dotyczyły przemocy fizycznej i psychicznej ze strony skarżącego względem P W. Nadto organ drugiej instancji stwierdził, iż D W podejmował wprawdzie środki prawne o ochronę naruszonego posiadania, lecz były one nieskuteczne mimo, że w lokalu pozostała cześć jego rzeczy osobistych, a wymiana zamków uniemożliwiła dostęp do lokalu. Zdaniem organu odwoławczego należy również mieć na uwadze fakt, iż skarżący nie partycypuje w kosztach utrzymania lokalu, wobec czego doszło do zerwania więzi z lokalem. Mając na uwadze powyższe w ocenie W D doprowadziło to do trwałego i dobrowolnego opuszczenia przez D W miejsca pobytu stałego, zatem zaskarżona decyzja nie mogła się ostać wobec czego organ II instancji uchylił ją i orzekł o wymeldowaniu skarżącego. Nie godząc się z powyższym rozstrzygnięciem skarżący wniósł w dniu [...] r. skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. W skardze skarżący m.in. przyznał, iż nie występował do organów prokuratury w sprawie uniemożliwienia mu zamieszkania w jego stałym miejscu pobytu, ponieważ uważał, że jego miejsce zamieszkania jest objęte jego prawem wynikającym z założenia w tym miejscu rodziny, wychowywania tam [...] z [...]. Ponadto D W podtrzymał wszystkie twierdzenia zgłoszone w postępowaniu przed pierwszą i drugą instancją. W szczególności skarżący zaznaczył ponownie, iż nigdy nie opuścił dobrowolnie spornego lokalu mieszkalnego, a ponadto jego [...] P W zamierza złożyć wniosek do sądu o przyznanie jemu praw [...] nad [...] i chce z nim zamieszkać. Organ II instancji w odpowiedzi na powyższe zarzuty podtrzymał w całości argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Według art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości między innymi poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 § 2 tej ustawy). Zakres kontroli administracji publicznej obejmuje również orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne (art. 3 § 1 w związku z § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej dalej w skrócie "p.p.s.a."). Kryterium legalności przewidziane w art. 1 § 2 ustawy ustrojowej umożliwia sądowi administracyjnemu wyeliminowanie z obrotu prawnego zarówno decyzji administracyjnej uchybiającej prawu materialnemu, jeżeli naruszenie to miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a" p.p.s.a.), jak też rozstrzygnięcia dotkniętego wadą warunkującą wznowienie postępowania administracyjnego (lit. b), a także wydanego bez zachowania reguł postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit. "c"). Uwzględniając przytoczone zasady oceny dokonywanej przez sądy administracyjne, należy stwierdzić, iż wniesiona skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Zgodnie z art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych organ gminy wydaje na wniosek strony lub z urzędu decyzję w sprawie wymeldowania osoby, która opuściła miejsce pobytu stałego lub czasowego trwającego ponad 3 miesiące i nie dopełniła obowiązku wymeldowania się. Celem przytoczonej regulacji jest zapewnienie zgodności między stanem faktycznym a zapisami w ewidencji ludności, które powinny rejestrować i odzwierciedlać zmiany miejsc pobytu. Z tych też względów nałożono na osoby podlegające obowiązkowi meldunkowemu powinność dokonywania czynności służących rejestracji miejsca pobytu, a organom meldunkowym przyznano uprawnienia do wydawania rozstrzygnięć mających zastępować takie czynności (gdy nie podejmie ich osoba zobowiązana) właśnie dla uzyskania zgodności między ewidencją a istniejącym stanem rzeczy (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 kwietnia 2003 r., V SA 3657/02, Wspólnota 2004, Nr 8). Sprawy meldunkowe należące do kategorii zagadnień ze sfery prawa administracyjnego służą tym samym wyłącznie rejestracji stanu faktycznego, a nie prawnego i nie mają wobec tego żadnego związku z ustaleniem uprawnień (prawa) do lokalu, czy też z ewentualnymi roszczeniami majątkowymi. W orzecznictwie sądowym utrwalił się pogląd, że przesłanka opuszczenia dotychczasowego miejsca pobytu stałego w rozumieniu omawianego wyżej art. 15 ust. 2 ustawy jest spełniona, jeżeli opuszczenie to ma charakter trwały i jest dobrowolne, ponadto organ winien ustalić zamiar osoby, która ma być wymeldowana. Zgodnie bowiem z treścią art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych "pobytem stałym" jest zamieszkiwanie w określonej miejscowości pod oznaczonym adresem z zamiarem stałego lub długotrwałego przebywania, z wolą koncentracji w danym miejscu swoich spraw życiowych. Przez termin "zamiar" w przypadku opuszczenia miejsca pobytu należy pojmować nie tylko wolę wewnętrzną, ale wolę dającą się określić na podstawie obiektywnych, możliwych do stwierdzenia okoliczności (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego - Ośrodek Zamiejscowy w Łodzi z dnia 17 stycznia 2003 r., II SA/Łd 664/99, LexPolonica nr 363148). Dla oceny zamiaru istotne znaczenie mieć będzie, czy okoliczności istniejące w sprawie potwierdzają wolę osoby zainteresowanej, czy też pozostają z nią w sprzeczności. Do okoliczności takich należeć będą m.in.: sposób opuszczenia lokalu, koncentracja interesów życiowych w danym miejscu, a także obiektywna możliwość realizacji woli przebywania w nim (wyrok WSA w Warszawie z dnia 15 lutego 2007 r. V SA/Wa 2415/06, Lex nr 318085). Obowiązkiem organu administracji w sprawie o wymeldowanie jest nie budzące wątpliwości ustalenie istnienia bądź nieistnienia przesłanek do wymeldowania, wskazanych w wyżej wymienionym przepisie. W świetle tak brzmiącej regulacji źródłem powinności organu administracji dokonania czynności wymeldowania jest sam fakt opuszczenia dotychczasowego miejsca pobytu przez osobę podlegającą wymeldowaniu i nie ma znaczenia do dokonania tej czynności to czy strona posiadała i nawet aktualnie posiada, czy też utraciła uprawnienie do przebywania w tym miejscu (wyrok WSA w Warszawie z dnia 8 października 2004r., V SA 3089/03, LEX nr 16072; wyrok NSA z dnia 6 lutego 2003r., V SA 1398/02, LEX nr 159189). W świetle powyższych wywodów, załatwienie sprawy w przedmiocie wymeldowania skarżącego z miejsca stałego pobytu wymagało rozważenia przez organ, czy opuścił on miejsce pobytu stałego w sposób trwały i dobrowolny - w rozumieniu przepisu art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych - bez dopełnienia obowiązku wymeldowania się. Przy czym wskazać należy, że ustalenia takie winny być poczynione zgodnie z przepisami prawa procesowego. Po myśli art. 7 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeksu postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2000r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm. - zwanego dalej w skrócie k.p.a.), wyrażającego m.in. zasadę prawdy obiektywnej, organ orzekający powinien podjąć wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy. W tym celu, stosownie do wymogów określonych przepisem art. 77 § 1 k.p.a., organ obowiązany jest w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Ocena tak zebranego materiału powinna być dokonana w granicach prawem przewidzianej swobody (art. 80 k.p.a.) a decyzja zawierać musi powołanie podstawy prawnej i ustalenia faktyczne (art. 107 § 1 i § 3 k.p.a.). W ocenie Sądu, w przedmiotowej sprawie organy zgodnie z obowiązującymi regułami procedury administracyjnej prawidłowo przeprowadziły postępowanie w sprawie a organ drugiej instancji trafnie ustalił ziszczenie się wszystkich przesłanek zawartych w wyżej wymienionym art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych - niezbędnych do wymeldowania skarżącego z lokalu mieszkalnego przy ul. [...] w B K. W szczególności oparcie w dowodach sprawy znajduje ustalenie, że skarżący opuścił miejsce pobytu w [...] r. Fakt ten nie był zresztą kwestionowany nawet przez samego skarżącego. W ocenie Sądu nie budzi wątpliwości również fakt, iż D W wyprowadził się dobrowolnie, ponieważ dysponował kluczami do spornego lokalu mieszkalnego. Należy w tym miejscu zaaprobować stanowisko organu II instancji, że skoro skarżący nie partycypuje również w kosztach utrzymania lokalu, to okoliczność ta świadczy dodatkowo o zerwaniu więzi z lokalem. Brak koncentracji w tym miejscu swoich spraw życiowych przez skarżącego (tj. nocowania, spożywania posiłków, posiadania dokumentów, rzeczy, sprzętów służących zaspakajaniu podstawowych funkcji) został potwierdzony w wywiadzie przez K P w B K, z ustaleń której wynikało ([...] r.), że skarżący zamieszkiwał w tym czasie u swej rodziny w innym miejscu. Analogicznie z załączonej do akt sprawy opinii [...] z [...] r. wynikało, że mieszka u swej [...] wraz z [...]. Fakt natomiast pozostawienia przez skarżącego rzeczy osobistych w mieszkaniu przy ul. [...] nie jest wystarczający w świetle powyższego do stwierdzenia, że wciąż żywi rzeczywisty zamiar powrotu do mieszkania, co również potwierdził Naczelny Sąd Administracyjny - Ośrodek Zamiejscowy w Łodzi w wyroku z dnia 26 lutego 2002 r., sygn. akt II SA/Łd 1462/98 stwierdzając, iż posiadanie w danym lokalu mebli, sprzętu RTV i innych rzeczy osobistych jest tylko jednym z przejawów przebywania w danym miejscu z zamiarem stałego pobytu i nie można mu przypisywać decydującego znaczenia przy dokonywaniu oceny, czy jest to pobyt stały w rozumieniu art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (Tekst jednolity: Dz. U. 2001 r. Nr 87 poz. 960) (LexPolonica nr 355458). W toku zresztą czynności procesowej oględzin lokalu ustalono, że z rzeczy osobistych skarżący pozostawił ostatecznie jedynie [...]. Nie sposób zatem uznać by w tej ilości i rodzaju były to rzeczy wskazujące na zamiar stałego pobytu w tym miejscu lub też na nagłe i nieprzewidziane ustanie takiego pobytu. W protokole oględzin z [...] r. skarżący przyznał, że innych rzeczy osobistych poza wymienionymi nie pozostawił. Okoliczności opuszczenia lokalu nie przeczy również fakt, iż w czasie, gdy skarżący dysponował kluczami do spornego lokalu kilka razy przychodził do niego, gdyż czynił to tylko w czasie obecności [...] i pod wpływem alkoholu, dlatego wizyty te kończyły się interwencją policji, po której skarżący opuszczał lokal. Interwencje te miały miejsce [...] i [...] r. wskutek, jak stwierdzono w piśmie K P z [...] r. - nieporozumień [...] z [...]. W trakcie interwencji skarżący opuszczał mieszkanie, nie miały one wobec tego charakteru ułatwienia skarżącemu wejścia do lokalu. Zatem stwierdzony fakt, że skarżący nie skorzystał jednak z prawa powrotu do spornego lokalu dowodzi jego dobrowolnego opuszczenia. Skarżący wprawdzie - po stosownym pouczeniu przez organ I instancji w toku postępowania, że takie środki prawnej ochrony mu służą - wystąpił z powództwem do sądu cywilnego o ochronę naruszonego posiadania, lecz działania te były nieskuteczne, doszło bowiem do zwrotu pozwu. Mając na uwadze powyższe, w ocenie Sądu, organ prawidłowo uznał, że okoliczności faktyczne sprawy świadczą o opuszczeniu przez skarżącego miejsca pobytu stałego w sposób trwały i dobrowolny - w rozumieniu ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych. Twierdzenia strony zawarte w skardze, mające wskazywać na zamiar ponownego zamieszkania w lokalu i na bezprawne utrudnianie za strony byłej żony powrotu do tego miejsca stałego zameldowania, nie znajdują potwierdzenia w zgromadzonym przez organ administracji materiale dowodowym. W ocenie Sądu zgromadzony w sprawie materiał dowodowy należy ocenić jako kompletny i wystarczający do podjęcia niewadliwej decyzji. Przeprowadzone postępowanie zostało przeprowadzone z poszanowaniem zasady wyrażonej w art. 77 § 1 k.p.a., ustanawiającym obowiązek wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego oraz w granicach prawem przewidzianej swobody według art. 80 k.p.a. W tym stanie rzeczy, stwierdzając, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa, Sąd na mocy art. 151 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę oddalił.