III SA/Wr 224/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA – Marcin Miemiec po rozpoznaniu w dniu 27 maja 2010 r., na posiedzeniu niejawnym, sprawy ze skargi [...] "A", na decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa we W., z dnia [...] r., Nr [...], w przedmiocie odmowy przyznania płatności bezpośrednich do gruntów rolnych z sankcjami w okresie trzech lat kalendarzowych na rok [...] , postanawia: odrzucić skargę. Decyzją z dnia [...] r. Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa we W. utrzymał w mocy decyzję Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa we W. z dnia [...] r. wydaną w przedmiocie odmowy przyznania płatności bezpośrednich do gruntów rolnych z sankcjami w okresie trzech lat kalendarzowych na rok [...]. Skargę na powyższe rozstrzygnięcie złożyła w dniu [...] r. [...] "A" (zwana dalej stroną skarżącą). W wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału, pismem z dnia [...] r. wezwano stronę skarżącą do uzupełnienia braków formalnych skargi, poprzez złożenie dokumentu określającego umocowanie do reprezentowanie strony skarżącej – oryginału pełnego KRS, bądź jego odpisu poświadczonego za zgodność z oryginałem oraz statutu [...]. Pouczono jednocześnie stronę skarżąca o skutkach prawnych nieusunięcia opisywanych braków w terminie siedmiu dni od dnia otrzymania wezwania. Wezwanie w tej sprawie doręczono skutecznie stronie skarżącej w [...] r. (zwrotne potwierdzenie odbioru). W dniu [...] r. strona skarżąca złożyła wraz z pismem przewodnim kserokopię odpisu pełnego z KRS (stan na dzień [...] r.) oraz kserokopię statutu [...] "A.". Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu wobec nieuzupełnienia braków formalnych, pomimo skutecznego wezwania. Przepis art. 57 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej dalej "p.p.s.a.") zakreśla wymogi formalne skargi w postępowaniu sądowoadministracyjnym, wskazując, że powinna ona odpowiadać ogólnym wymaganiom pism w postępowaniu sądowym, a ponadto określa szczególne warunki jakim skarga powinna czynić zadość. Spełnienie wszystkich wskazanych wymogów determinuje skuteczność tego środka zaskarżenia, albowiem jedynie prawidłowa i kompletna skarga może stać się przedmiotem merytorycznych rozważań sądu. Kontrola w tym zakresie należy do przewodniczącego, który – w rozpoznawanej sprawie zauważył brak w zakresie prawidłowego udokumentowania sposobu reprezentacji strony skarżącej. W przypadku, gdy skarżącym jest bowiem osoba prawna (jak w rozpatrywanym przypadku) skarga musi zostać podpisana przez osoby pełniące funkcje organów zgodnie z przepisami regulującymi sposób reprezentacji lub przez inne osoby upoważnione do reprezentowania takich osób - na co wskazuje art. 28 § 1 p.p.s.a. W art. 29 powołanej ustawy procesowej ustawodawca wskazał przy tym jednoznacznie, że organ albo inna osoba upoważniona do reprezentacji ma obowiązek wykazać przy pierwszej czynności swoje umocowanie - dokumentem. Wskazanie organów właściwych do działania za konkretne podmioty musi opierać się na przepisach regulujących ich strukturę organizacyjną i działalność. W tym przypadku będzie to Ustawa z dnia 6 kwietnia 1984 r. o fundacjach (Dz. U. z 1991, Nr 46 poz. 203 ze zm.). Umocowane do działania będą osoby - członkowie danego organu, ujawnione w Krajowym Rejestrze Sądowym. Wykazanie umocowania wymaga formy dokumentu, jakim jest np. odpis z Krajowego Rejestru Sądowego. Uchybienie skargi, o którym mowa, stanowi jednak brak formalny, który można konwalidować w trybie art. 49 § 1 p.p.s.a. Według przywołanego przepisu, jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie 7 dni. Stosownie zaś do art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., sąd odrzuci skargę, gdy w wyznaczonym przez przewodniczącego terminie nie uzupełniono jej braków formalnych, przy czym przewidziany, siedmiodniowy termin jest terminem ustawowym, a zatem nie może być przez przewodniczącego skracany, ani przedłużany (postanowienie SN z dnia 20 stycznia 1967 r., I CZ 149/66, OSNCP 1967, Nr 9, poz. 158). W judykaturze i doktrynie wskazuje się, że prawidłowa jest praktyka wzywania wnoszących osób prawnych podlegających wpisowi do Krajowego Rejestru Sadowego do przedłożenia aktualnego odpisu z KRS, za czym dodatkowo przemawia łatwość uzyskania takiego dokumentu. Wykazywanie umocowania innymi dokumentami urzędowymi lub prywatnymi powodowałoby konieczność prowadzenia daleko idących czynności sądu celem zbadania autentyczności dokumentu i prawidłowości oraz aktualności zawartych w nim danych. Niewątpliwie autentyczność i zgodność z prawdą dokumentu potwierdzającego umocowanie osoby do reprezentowania osoby prawnej, nie może budzić żadnych wątpliwości. Taki rygoryzm ze strony Sądu uzasadniony jest również dbałością o interesy strony skarżącej. Chroni ją bowiem przed działaniem w jej imieniu osób do tego nieuprawnionych. Stąd też zamiast oryginału odpisu z KRS strona skarżąca mogła – jak wskazano w wezwaniu – przedłożyć kserokopię potwierdzoną za zgodność z oryginałem (przez uprawnione do tego osoby). Skoro zatem niepotwierdzonej kserokopii odpisu z KRS nie można uznać na (potrzeby postępowania sądowoadministracyjnego) za surogat oryginału, to przesłanie kserokopii tego dokumentu – nawet w zakreślonym terminie – nie można uznać za uzupełnienie braków formalnych zgodnie z wymogami wezwania z dnia [...] r., w którym w sposób wyraźny i jednoznaczny wskazano jak należy uzupełnić braki formalne skargi. Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 3 w zw. z art. 49 p.p.s.a. skarga, wobec nieuzupełnienia braków formalnych, podlega odrzuceniu,.