III SA/Wr 233/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jerzy Strzebińczyk, Sędziowie Sędzia WSA Bogumiła Kalinowska, Asesor WSA Magdalena Jankowska-Szostak, (sprawozdawca), Protokolant Renata Sawińska, po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 24 września 2008 r. sprawy ze skargi [...] P sp. jawna na decyzje S K O w W z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie cofnięciea zezwolenia na wykonywanie regularnych przewozów osób w krajowym transporcie drogowym I. stwierdza nieważność zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji prezydenta miasta W nr [...] z dnia [...] r.; II. określa, że decyzje wymienione w punkcie I nie mogą być wykonane; III. zasądza od S K O w W na rzecz strony skarżącej kwotę [...] zł (słownie: [...] złotych) tytułem zwrotu kosztów procesu Decyzją P M W (podpisaną z upoważnienia P M W przez D Z D i K w W ) z dnia [...] r. Nr [...] cofnięto SPP " ..." P B sp. j. zezwolenie Nr [...] z dnia [...] r. na wykonywanie regularnych przewozów osób w krajowym transporcie drogowym w ramach linii "C" (W , trasa :....). W uzasadnieniu decyzji organ I instancji podał, że powodem cofnięcia w/w zezwolenia było stwierdzone przez organ I instancji, że przewóz wykonywany był niezgodnie z warunkami określonymi w zezwoleniu to znaczy, że kursy wykonywane były przed czasem, z opóźnieniem, kierowca nie zatrzymał się na przystanku wyszczególnionym w rozkładzie jazdy, nie wykonywano kursów. Nadto, w opinii organu I instancji SPP " ..." P B sp. j. wykonywała przewozy z naruszeniem zasad określonych w art. 18b ustawy o transporcie drogowym oraz w art. 2 ust. 2 ustawy Prawo przewozowe co oznacza, że przewozy wykonywano z naruszeniem godzin odjazdów podanych w rozkładzie jazdy. W odwołaniu od powyższej decyzji, strona wniosła o jej uchylenie ze względu na wydanie jej z naruszeniem przepisu art. 24 ust. 4 pkt 2 i 3 w związku z art. 18b ust. 1 i 1a ustawy z dnia 6 września 2001 o transporcie drogowym ( tekst jedn. Dz. U. z 2007 r. Nr 125, poz. 874), polegającym na cofnięciu zezwolenia na wykonywanie regularnych przewozów osób w sytuacji gdy nie znajduje to oparcia w obowiązujących uregulowaniach ustawowych. W uzupełnieniu odwołania podkreślono, że sporna decyzja wydana została przez osobę nieupoważnioną, przez D Z D i K w W . Nadto przeprowadzone kontrole zostały wykonane z naruszeniem art. 85 ust. 3 ustawy o transporcie drogowym, to jest z naruszeniem czynnego udziału przedsiębiorcy w postępowaniu kontrolnym. Ponadto zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem przepisów procesowych art. 7, 77 § 1 i 107 § 3 kodeksu postępowania administracyjnego. Rozpatrując sprawę, na skutek prawidłowo wniesionego odwołania, S K O w W decyzją z dnia [...] r. Nr SKO [...] utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy zgodził się z argumentacją organu I instancji dodatkowo podkreślając iż zgodnie z ustalonym stanem faktycznym pracownicy Z D i K działając na podstawie art. 84 i 85 ustawy i transporcie drogowym przeprowadzili w dniu [...] r. oraz w dniach [...] r. kontrolę w zakresie wykonywania przez SPP "... " P B sp.j. w W regularnych przewozów osób na linii komunikacyjnej "...". W czasie pierwszej kontroli zostało stwierdzone, że przewozy regularne na linii ..." wykonywane były niezgodnie z zasadami określonymi w zezwoleniu, tzn. na dziewięć skontrolowanych kursów przewoźnik nie wykonał pięciu kursów a w jednym przypadku kierowca Spółki nie zatrzymał się na przystanku wyszczególnionym w rozkładzie jazdy. Ponadto na dwóch przystankach nie umieszczono rozkładów jazdy. Do wyniku kontroli przewoźnik nie złożył wyjaśnień. W dniach [...] r. została przeprowadzona rekontrola, w trakcie której ustalono, że stwierdzone wcześniej uchybienia nie zostały usunięte, tzn. na trzydzieści sześć skontrolowanych kursów nie zostały wykonane piętnaście kursów, w trzech przypadkach kursy zostały wykonane przed czasem podanym w rozkładzie jazdy a w czterech przypadkach kursy były wykonane z opóźnienien. Stwierdzono również, że na pięciu przystankach nie umieszczono rozkładów jazdy i przewozy nie były wykonywane zgodnie z warunkami określonymi w zezwoleniu, a także, że w dniu [...] r. stwierdzono brak cennika w pojeździe marki [...] nr rej. [...]. W dniu [...] r. odwołujący się zapoznał się z dokumentacją zgromadzoną w postępowaniu administracyjnym w sprawie. Pismem z dnia [...] r. oświadczył, że w związku ze stwierdzonym w protokołach kontroli faktów nie wykonania w dniach [...] . kursów porannych pomimo, że spółka była poinformowana o przeprowadzonej kontroli przez Z D i K a także w związku z wcześniejszymi odjazdami z przystanków, odwołujący ukarał winnych tych zaniedbań poprzez zwolnienie ich z pracy w trybie natychmiastowym. Organ odwoławczy podkreślił, że przewoźnik w toku postępowania kontrolnego nie odniósł się do stwierdzonych uchybień, jak też nie usunął ich w terminie wyznaczonym przez organ kontroli, co wykazała przeprowadzona rekontrola. W ocenie organu II instancji był to fakt potwierdzający tezę, że wobec braku reakcji przewoźnika na stwierdzone uchybienia, zastosowana sankcja w postaci cofnięcia zezwolenia w oparciu o przepis art. 24 ust. 4 pkt. 2 w zw. z art. 90 ustawy o transporcie drogowym była uzasadniona. Nadto zdaniem organu odwoławczego nie można uznać za uzasadnione zarzuty dotyczące braku uprawnień do działania kontrolnego D Z D i K albowiem skoro posiada on uprawnienie do wydawania zezwoleń w zakresie wykonywania transportu drogowego, to tym samym posiada uprawnienie do kontroli wykonywania przewozów zgodnie z udzielonymi zezwoleniami. Organ II instancji wywiódł, że w piśmie z dnia [...] r. odwołujący uznał stwierdzone w trakcie kontroli uchybienia, starając się usprawiedliwić zaistniałą sytuację konfliktami istniejącymi w spółce. Powyższe twierdzenia S.P.P. "...sp. j. nie mogło w opinii organu stanowić podstawy do przyjęcia, że są to wystarczające działania dla naprawy sytuacji, w szczególności wobec faktu, ze w czasie kontroli stwierdzone uchybienia nie zostały usunięte. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we W S.P.P. "..." ...’ wniósł o stwierdzenie nieważności decyzji obu instancji, ewentualnie o ich uchylenie., zarzucił zaskarżonej decyzji: 1. rażące naruszenie prawa (przesłanka z art. 156 § 1 pkt 2 Kodeksu postępowania administracyjnego) polegające na utrzymaniu w mocy decyzji wydanej z naruszeniem przepisów o właściwości, albowiem D Z D i K jako organ jednostki organizacyjnej gminy powołanej do wykonywania jej zadań nie miał upoważnienia do działania w imieniu P M W w oparciu o jego pełnomocnictwo, a z przedmiotu działania Z D i K określonego w statucie uchwalonym przez R M W w dniu [...] roku (uchwała nr ...) nie wynika przekazanie tej jednostce uprawnień z zakresu wydawania decyzji w przedmiocie cofnięcia zezwolenia na wykonywanie regularnych przewozów osób w krajowym transporcie drogowym; 2. naruszenie przepisów postępowania - art. 85 ust. 3 ustawy z dnia 06 września 2001 o transporcie drogowym (tekst jednolity Dz. U. 2007 Nr 125, poz. 874) polegające na przeprowadzeniu kontroli w zakresie przestrzegania przez skarżącego warunków określonych w zezwoleniu na wykonywanie regularnych przewozów osób w krajowym transporcie drogowym oraz w art. 18b ustawy o transporcie drogowym i art. 2 ustawy - Prawo przewozowe bez obecności przedsiębiorcy lub osoby przez niego wyznaczonej; 3. naruszenie przepisów postępowania - art. 7, art. 77 § 1 w związku z art. 140 oraz art. 136 Kodeksu postępowania administracyjnego polegające na odmowie przeprowadzenia uzupełniającego postępowania dowodowego w sprawie pomimo zgłoszenia żądania strony, czym został naruszony obowiązek wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego poprzez uznanie, iż wobec niezakwestionowania wyników kontroli wykonywanych przewozów w toku postępowania kontrolnego celem postępowania odwoławczego w sprawie cofnięcia zezwolenia jest tylko ocena, poza stroną formalną postępowania, czy zastosowany środek prawny był właściwe zastosowany wobec skarżącego; 4. naruszenie przepisów postępowania - art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 w związku z art. 140 Kodeksu postępowania administracyjnego, polegające na utrzymaniu w mocy decyzji w przedmiocie cofnięcia zezwolenia na wykonywanie regularnych przewozów osób w krajowym transporcie drogowym w sytuacji niewłaściwości zastosowania najbardziej radykalnego środka prawnego z naruszeniem proporcjonalności jego zastosowania i adekwatności w stosunku do uchybień popełnionych przez skarżącego, oraz brak rozważenia zastosowania wobec skarżącego mniej radykalnych środków dyscyplinujących. W uzasadnieniu skarżący odniósł się szczegółowo podnoszonych przez siebie zarzutów, nadto wniósł o zasądzenie na swoją rzecz od strony przeciwnej kosztów postępowania. Odpowiadając na skargę S K O wniosło o jej oddalenie, podtrzymując w całości stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Zgodnie z treścią art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze zm. zwanej w dalszej części uzasadnienie w skrócie p.p.s.a.) sądy administracyjne sprawują kontrolę nad działalnością administracji publicznej. Kontrola ta, jak wskazuje treść art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 Prawo o ustroju sądów administracyjnych ( Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm), sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd nie może opierać swojej kontroli na kryterium słuszności lub sprawiedliwości społecznej. Zakres kontroli administracji publicznej obejmuje orzekanie w prawach skarg na decyzje administracyjne, co wynika z treści art. 3 § 2 pkt 1 p.p.s.a. Zgodnie z przepisem art. 135 sąd stosuje przewidziane prawem środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne do końcowego jej załatwienia. Stosownie do treści art. 133 § 1 p.p.s.a. sąd wydaje wyrok na podstawie akt sprawy. Kontrola decyzji, innych aktów bądź czynności o charakterze administracyjnym pod względem ich legalności oznacza, że sąd administracyjny dokonuje jej niejako z mocą wsteczną i orzeka na podstawie stanu faktycznego odzwierciedlonego w aktach sprawy oraz stanu prawnego istniejącego w dacie podjęcia decyzji, aktu, czynności. Natomiast kryterium legalności przewidziane w art. 1 § 2 ustawy ustrojowej umożliwia zatem sądowi administracyjnemu wyeliminowanie z obrotu prawnego decyzji administracyjnej uchybiającej prawu materialnemu, jeżeli naruszenie to miało wpływ na wynik sprawy ( art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a" p.p.s.a.), jak też rozstrzygnięcia dotkniętego wadą warunkującą wznowienie postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt 1 lit. "b" p.p.s.a.), a także wydanego bez zachowania reguł postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć wpływ na wynik sprawy ( art. 145 § 1 pkt 1 lit. "c" p.p.s.a.). Sąd stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach ( art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a). Stosownie do art. 156 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. kodeks postępowania administracyjnego (ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm. zwana w dalszej części uzasadnienia w skrócie k.p.a.), nieważna jest decyzja administracyjna wydana bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa. Zaskarżona decyzja i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji dotknięta jest taką właśnie sankcją nieważności wynikającą z przywołanego przepisu procedury administracyjnej przedmiotowe decyzje zostały bowiem wydane z rażącym naruszeniem prawa.. "Rażące naruszenie prawa" jest pojęciem nieostrym, odwołując się w tej materii do orzecznictwa należy powtórzyć za Naczelnym Sądem Administracyjnym " Rażące naruszenie prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. zachodzi wtedy, gdy treść decyzji pozostaje w wyraźnej i oczywistej sprzeczności z treścią przepisu prawa i gdy charakter tego naruszenia powoduje, że owa decyzja nie może być akceptowana jako akt wydany przez organ praworządnego państwa." ( por. wyrok NSA z dnia 21 października 1992 r., sygn. akt V SA 86/92 i 436-466/92, ONSA 1993 Nr 1, poz. 23, podobnie wyrok NSA z dnia 26 września 2000 r., sygn. akt V SA 2998/99 Lex nr 51249, por też wyrok NSA z dnia 17 września 1997 r., sygn. akt III SA 1425/96 niepubl. Oraz wyrok NSA z dnia 6 lutego 1995 r., sygn. akt II SA 1531/94, ONSA 1996 Nr 1, poz. 37). Powołując treść wyroku NSA z dnia 13 czerwca 2007 r. , sygn. akt I OSK 996/06, niepubl. "Rażące naruszenie prawa to naruszenie normy prawnej, nie budzącej wątpliwości interpretacyjnych. W przypadku zatem gdy norma prawna wymaga wykładni, a wynik tej wykładni może być różny, przyjęcie określonej wykładni nie może zostać zakwalifikowane do rażącego naruszenia prawa." Natomiast zgodnie z treścią wyroku NSA z dnia 24 lipca 2007 r., sygn. akt II OSK 1092/06 " Przepis art. 156 §1 pkt 2 k.p.a. powinien służyć do eliminowania z obrotu prawnego indywidualnych aktów prawnych, których treści nie da się pogodzić z zasadą praworządności. Tak więc o rażącym naruszeniu prawa można mówić wyłącznie w sytuacji, gdy zestawienie treści decyzji z treścią przepisu pozostają ze sobą w oczywistej sprzeczności a charakter naruszenia prawa powoduje, że decyzja taka nie może być zaakceptowana jako akt wydany przez organ praworządnego państwa i powinna ulec wyeliminowaniu z obrotu. Odnosząc powyższe do realiów rozstrzyganej sprawy należy zgodzić się z zarzutem skarżącego w kwestii braku upoważnienia D Z D i K do działania w imieniu P M W w przedmiocie wydawania decyzji w zakresie cofnięcia zezwolenia na wykonywanie regularnych przewozów osób w krajowym transporcie drogowym. Osoba pełniąca funkcję prezydenta miasta, pełni obowiązki wymienione z ustawie o samorządzie gminnym (ustawa z dnia 8 marca 1990 r. Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 ze zm. zwana w dalszej części uzasadnienia w skrócie u.s.g.), w tym również kieruje bieżącymi sprawami gminy i reprezentuje ją na zewnątrz ( art. 31 u.s.g.), wydaje decyzje w indywidualnych sprawach z zakresu administracji publicznej oraz może upoważnić swoich zastępców lub innych pracowników do wydawania decyzji w imieniu prezydenta ( art. 39 ust. 1 i ust. 2 u.s.g.). Dokonanie upoważnienia w warunkach art. 39 ust. 2 u.s.g. jest wyłącznym uprawnieniem prezydenta (burmistrza, wójta). Dla jego skutecznego zrealizowania warunkiem koniecznym jest zachowanie formy pisemnej, skierowanie do konkretnej osoby i w sposób możliwie precyzyjny pozytywne wskazanie jego zakresu. Natomiast z upoważnienia z dnia 4 maja 2004 r. dołączonego do akt administracyjnych niniejszej sprawy wynika jednoznacznie , iż na podstawie art. 9 ust. 1 , art. 39 ust. 1 u.s.g. oraz art. 18 ust. 1 pkt 1 lit. b, lit. c. lit. e i art. 22a ust. 3 do ust. 5 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. Nr 125, poz. 1371 ze zm. zwanej w dalszej części uzasadnienia w skrócie u.t.d.) upoważniono D Z D i K w W : do wydawania zezwoleń na wykonywanie regularnych przewozów osób w krajowym transporcie drogowym, do wydawania zezwoleń na wykonywanie regularnych specjalnych przewozów osób w krajowym transporcie drogowym, do uzgadniania, na wniosek S W , zezwoleń na wykonywanie regularnych i regularnych specjalnych przewozów osób w krajowym transporcie drogowym, do przeprowadzania analizy sytuacji rynkowej w zakresie regularnego przewozu osób. Ponieważ, co wynika z wcześniejszych rozważań Sądu podstawę legitymacji procesowej i materialnej do podejmowania decyzji w postępowaniu administracyjnym w imieniu prezydenta stanowić może wyłącznie pisemne upoważnienie skierowane do konkretnej osoby i w sposób możliwie precyzyjny wskazujące zakres tego upoważnienia. Z tych względów biorąc pod uwagę literalnie brzmienie upoważnienia z dnia [...] r. Sąd uznał, że nie można zgodzić się ze stanowiskiem K uznającym je za wystarczające do wydania zaskarżonych decyzji. Zgodnie z prezentowanym przez Kolegium poglądem organ, który posiada uprawienie do wydawania decyzji zezwalających na wykonywanie regularnego przewozu osób jest upoważniony tym samym do wydawania decyzji cofających takie zezwolenie. Uzasadniając przedmiotowe twierdzenie organ odwoławczy powołał się na treść art. 90 ust.2 u.t.d., zgodnie z którym jeżeli w wyniku przeprowadzonej kontroli stwierdzono uchybienia organ udzielający licencji lub zezwolenia cofa licencję lub zezwolenie z zachowaniem warunków określonych w art. 15 i art. 24 ust. 4-6. W tym miejscu uzasadnienia należy zaznaczyć, że w myśl art. 18 ust. 1 pkt 1 lit. "b" u.t.d. organem udzielającym zezwolenia w tej sprawie jest P M W . Uszło więc uwadze organowi II instancji, że powołany przepis odnosi powyższe uprawnienie do organu administracji publicznej czyli w rozpatrywanej sprawie do P M W . Natomiast upoważniony D wykonujący funkcję organu nie staje się przez to organem administracji publicznej bowiem wykonuje tylko kompetencje innego organu, ale nie jest ich piastunem stąd też nie do niego odnosi się art. 90 ust. 2 u.t.r. Do wydawania decyzji w przedmiocie cofnięcia zezwolenia na wykonywanie regularnych przewozów osób w krajowym transporcie drogowym powinno być udzielone D Z D i K w W wyraźne upoważnienie przez P M W . Decyzja wydana na podstawie art. 39 u.s.g. powinna spełniać wymagania formalne określone w art. 107 k.p.a., natomiast zgodnie z treścią art. 107 § 1 k.p.a. decyzja powinna zawierać: oznaczenie organu administracji publicznej, datę wydania, oznaczenie strony lub stron, powołanie podstawy prawnej, rozstrzygnięcie, uzasadnienie faktyczne i prawne, pouczenie, czy i w jakim trybie służy od niej odwołanie, podpis z podaniem imienia i nazwiska oraz stanowiska służbowego osoby upoważnionej do wydania decyzji (celowe podkreślenie Sądu). Konsekwentnie należy stwierdzić, że decyzja P M W z dnia [...] r. Nr [...] została podpisana przez osobę nieupoważnioną i tym samym nieuprawnioną, czyli przez D Z D i K w W . "Brak podpisu osoby upoważnionej do wydania decyzji stanowi rażące naruszenie prawa" ( wyrok NSA z dnia 12 marca 1997 r., sygn. akt SA/Gd 2939/95 niepubl.). "Decyzja wydana i podpisana przez osobę nieupoważnioną i nieuprawnioną jest podjęta z rażącym naruszeniem prawa." ( l. Klat –Wertelecka, artykuł zatytułowany Podpis jako element decyzji administracyjnej, NZS 2007/5/9). Podpis należy do obligatoryjnych elementów każdej decyzji, decyduje o jej istnieniu lub nieistnieniu w obrocie prawnym. Do chwili podpisania mamy bowiem do czynienia z projektem decyzji, który może być jeszcze poprawiony i zmieniony, ponieważ nie jest oficjalnym definitywnym rozstrzygnięciem sprawy. W niniejszej sprawie decyzja organu I instancji z dnia [....] r. w przedmiocie cofnięcia skarżącemu zezwolenia Nr[...] z dnia [...] r. na wykonanie regularnych przewozów osób w krajowym transporcie drogowym w ramach linii [...] (W , trasa: ....) została wydana z rażącym naruszeniem prawa. Odnosząc się do stwierdzenia nieważności decyzji organu II instancji z dnia [...] r. utrzymującej w mocy decyzję pierwszoinstancyjną należy podkreślić, że charakter tego rozstrzygnięcia powinien potwierdzać zasadę dwuinstancyjności postępowania administracyjnego. Jej istota polega na dwukrotnym rozpatrzeniu i rozstrzygnięciu tej samej sprawy wyznaczonej treścią zaskarżonej decyzji. Wypływa stąd obowiązek traktowania postępowania odwoławczego jako powtórzenia rozstrzygania tej samej sprawy. Decyzja organu II instancji jest takim samym aktem stosowania prawa, jak decyzja organu I instancji, a działanie organu odwoławczego nie ma charakteru kontrolnego, ale jest działaniem merytorycznym, równoważnym działaniu organu I instancji. ( por. T. Woś, J. Zimmermann, glosa do uchwały SN z dnia 23 września 1986 r., III AZP 11/86, PiP 1989, z. 8, s. 147). Tak więc utrzymanie w mocy przez organ odwoławczy decyzji organu I instancji wydanej z rażącym naruszeniem prawa powoduje konieczność stwierdzenia nieważności i tej decyzji wydanej również z rażącym naruszeniem prawa.. W tej sprawie organy obu instancji naruszyły przepisy oczywiste w swej treści, naruszając przy tym zasadę praworządności obowiązującą organy administracji publicznej w demokratycznym państwie prawa. Naruszenie, którego dopuściły się organy I i II instancji było widoczne od razu bez konieczności dokonywania zawiłych dociekań czy zabiegów interpretacyjnych. Jak podkreślono w doktrynie "Naruszenie prawa będzie miało cechę rażącego wtedy, gdy czynność postępowania organu administracyjnego lub istota załatwienia spawy są w swej treści zaprzeczeniem treści obowiązującej regulacji prawnej. Działanie organu w toku postępowania lub rozstrzygnięcie sprawy w decyzji w ogóle nie odpowiada nakazom wynikającym z prawa lub łamie też zakazy w nim ustanowione" (zob. szerzej komentarz do Ordynacji Podatkowej 2007 r. B. Adamiak, J. Borkowski, R. Mastalski, J. Zubrzycki str. 977). Skoro zatem rozstrzygnięcia w postaci decyzji podjętych przez organy obu instancji w niniejszej sprawie naruszały w sposób rażący prawo należało w tej sytuacji stwierdzić nieważność obu decyzji. Mając na uwadze powyższe zgodnie z art. 145 §1 pkt 2 p.p.s.a. w związku z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. orzeczono jak w punkcie I sentencji wyroku. W punkcie II sentencji orzeczono na podstawie art. 152 p.p.s.a. Rozstrzygnięcie o kosztach postępowania oparto na podstawie art. 200 p.p.s.a.