III SA/Wr 233/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA – Anna Moskała po rozpoznaniu w dniu 31 maja 2010 r., na posiedzeniu niejawnym, sprawy ze skargi L. H., na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej we W., z dnia [...] r., Nr [...], w przedmiocie odmowy umorzenia postępowania egzekucyjnego, postanawia: I. odrzucić skargę II. zwrócić stronie skarżącej kwotę [...] ([...]) złotych, uiszczoną tytułem wpisu sądowego. Postanowieniem z dnia [...] r. Dyrektor Izby Skarbowej we W. utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego we W. z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia postępowania egzekucyjnego. Skargę na powyższe rozstrzygnięcie złożył w dniu [...] r. pełnomocnik L. H. (zwanego dalej skarżącym). W dniu [...] r. skarżący uiścił wpis sądowy od skargi w kwocie [...] zł. W wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału, pismem z dnia [...] r. wezwano pełnomocnika skarżącego do uzupełnienia braków formalnych skargi, poprzez złożenie pełnomocnictwa procesowego do działania w imieniu skarżącego przed wojewódzkim sądem administracyjnym lub przed sądami administracyjnymi – oryginału bądź odpisu potwierdzonego za zgodność z oryginałem stosowanie do treści art. 4 ust. 1b ustawy z dnia 26 maja 1982 r. Prawo o adwokaturze (Dz. U. z 2009, Nr 146 poz. 1188 ze zm.) zwanej dalej "prawo o adwokaturze". Pouczono jednocześnie pełnomocnika o skutkach prawnych nieusunięcia opisywanych braków w terminie siedmiu dni od dnia otrzymania wezwania. Wezwanie w tej sprawie doręczono skutecznie stronie skarżącej w dniu [...] r. (zwrotne potwierdzenie odbioru). W dniu [...] r. pełnomocnik skarżącego złożył wraz z pismem przewodnim kserokopię pełnomocnictwa do reprezentowania strony skarżącej przed sądami administracyjnymi, opatrzonego jedynie pieczęcią "za zgodność z oryginałem Adwokat J. B.". Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu wobec nieuzupełnienia braków formalnych, pomimo skutecznego wezwania. Przepis art. 57 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a." zakreśla wymogi formalne skargi w postępowaniu sądowoadministracyjnym, wskazując, że powinna ona odpowiadać ogólnym wymaganiom pism w postępowaniu sądowym, a ponadto określa szczególne warunki jakim skarga powinna czynić zadość. Spełnienie wszystkich wskazanych wymogów determinuje skuteczność tego środka zaskarżenia, albowiem jedynie prawidłowa i kompletna skarga może stać się przedmiotem merytorycznych rozważań sądu. Kontrola w tym zakresie należy do przewodniczącego, który – w rozpoznawanej sprawie – zauważył brak w zakresie udokumentowania pełnomocnictwa do reprezentowania strony skarżącej. Przepis art. 34 p.p.s.a. stanowi, że strony i ich organy lub przedstawiciele ustawowi mogą działać przed sądem osobiście lub przez pełnomocników. Pełnomocnik obowiązany jest przy pierwszej czynności procesowej dołączyć do akt sprawy pełnomocnictwo z podpisem mocodawcy lub wierzytelny odpis pełnomocnictwa (celowe podkreślenie Sądu). Adwokat, radca prawny, rzecznik patentowy, a także doradca podatkowy mogą sami uwierzytelnić odpis udzielonego im pełnomocnictwa oraz odpisy innych dokumentów wykazujących ich umocowanie. Sąd może w razie wątpliwości zażądać urzędowego poświadczenia podpisu strony (art. 37 § 1 p.p.s.a.). Niezałączenie pełnomocnictwa (oryginału, czy też poświadczonego odpisu) stanowi brak formalny skargi, który można jednak konwalidować w trybie art. 49 § 1 p.p.s.a. Według przywołanego przepisu, jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie 7 dni. Stosownie zaś do art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., sąd odrzuci skargę, gdy w wyznaczonym przez przewodniczącego terminie nie uzupełniono jej braków formalnych, przy czym przewidziany, siedmiodniowy termin jest terminem ustawowym, a zatem nie może być przez przewodniczącego skracany, ani przedłużany (postanowienie SN z dnia 20 stycznia 1967 r., I CZ 149/66, OSNCP 1967, Nr 9, poz. 158). Przepis art. 4 ust. 1b prawa o adwokaturze przydaje adwokatowi uprawnienie do sporządzania poświadczeń odpisów dokumentów za zgodność z okazanym oryginałem w zakresie określonym odrębnymi przepisami. Omawiany przepis przewiduje jednocześnie sposób poświadczenia dokumentów, określając niezbędne elementy prawidłowo sporządzanego odpisu, którymi są: podpis adwokata, data oraz oznaczenie miejsca sporządzenia, a na żądanie - również godzina dokonania czynności. Jeżeli dokument zawiera cechy szczególne (dopiski, poprawki lub uszkodzenia) adwokat stwierdza to w poświadczeniu. Odpis pełnomocnictwa, o którym mowa w art. 37 § 1 p.p.s.a. winien być zatem sporządzony zgodnie z omówionymi już wymogami z art. 4b ust. 1 prawa o adwokaturze. Nieprawidłowo uwierzytelniony odpis (niezwierający niezbędnych elementów) nie może zostać uznany za wystarczający dokument umocowujący do działania w imieniu strony. Skoro zatem niewłaściwie potwierdzonej kopii pełnomocnictwa nie można uznać (na potrzeby postępowania sądowoadministracyjnego) za surogat oryginału, to stwierdzić należy, że przesłanie takiego dokumentu – nawet w zakreślonym terminie – nie jest uzupełnieniem braków formalnych zgodnie z wymogami wezwania z dnia [...] r., w którym w sposób wyraźny i jednoznaczny wskazano jak należy owe braki formalne skargi uzupełnić. Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 3 w zw. z art. 49 p.p.s.a. skarga, wobec nieuzupełnienia braków formalnych, podlega odrzuceniu. Rozstrzygnięcie zawarte w punkcie drugim niniejszego postanowienia znajduje oparcie w treści art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.