III SA/Wr 24/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Borońska Sędziowie Sędzia WSA Barbara Ciołek (sprawozdawca) Asesor WSA Anna Kuczyńska-Szczytkowska Protokolant specjalista Renata Pawlak po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 24 lipca 2025 r. sprawy ze skargi F. Sp. z o.o. w Z. na akt Prezydenta Wrocławia z dnia 13 listopada 2024 r. nr AP.532.5058.4.2021/2024.SB w przedmiocie odmowy przyznania dotacji na pokrycie bieżących kosztów prowadzenia działalności gospodarczej mikro przedsiębiorcy i małego przedsiębiorcy I. uchyla zaskarżony akt; II. zasądza od Prezydenta Wrocławia na rzecz strony skarżącej kwotę 697 (sześćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Przedmiotem skargi F. Sp. Z o.o. w Z. jest akt Prezydenta Wrocławia (dalej: organ, Prezydent) – pismo z dnia 13 listopada 2024 r. nr AP.532.5058.4.2021/2024. SB informujące odmawiające udzielenia dotacji na pokrycie bieżących kosztów prowadzenia działalności gospodarczej mikroprzedsiębiorcy i małego przedsiębiorcy. Z akt sprawy wynika, że skarżąca złożyła wniosek z dnia 30 marca 2021 r. nr [...] o udzielenie dotacji na pokrycie bieżących kosztów prowadzenia działalności gospodarczej mikroprzedsiębiorcy i małego przedsiębiorcy przyznawanej na podstawie rozporządzenia w sprawie wsparcia uczestników obrotu gospodarczego poszkodowanych wskutek pandemii COVID-19. W sprawie zastosowanie miał art. 15zze4 i nast. ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (t.j. Dz.U. z 2020 r. poz. 1842, ze zm., dalej: ustawa COVID-19, uCOVID) oraz rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 26 lutego 2021 r. w sprawie wsparcia uczestników obrotu gospodarczego poszkodowanych w skutek pandemii COVID - 19 (Dz. U. z 2022 r., poz. 1291 ze zm., dalej: rozporządzenie) Prezydent aktem - pismem z dnia 14 czerwca 2021 r. nr [...] odmówił udzielenia dotacji na pokrycie bieżących kosztów prowadzenia działalności gospodarczej mikroprzedsiębiorcy i małego przedsiębiorcy. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu (WSA) wyrokiem z dnia 16 lutego 2023 r.sygn. akt III SA/Wr 457/21 uchylił ww. akt. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 28 maja 2024 r. sygn.. akt I GSK 530/20 oddalił skargę kasacyjną organu. Organ w zaskarżonymi akcie powołując się na art. 15zz4 ust. 1 uCOVID oraz ww. wyrok WSA we Wrocławiu stwierdził, że wniosek strony nie może zostać rozpatrzony pozytywnie. Powołał organ § 9 ust. 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 19 stycznia 2021 r., w którym przewidziano, że "W przypadku, gdy dotacja została .udzielona na podstawie wniosku, w którym wskazano miesiąc, w którym nastąpił spadek przychodu zgodnie z § 7 ust. 1, ten sam miesiąc nie może zostać wskazany we wniosku o kolejną dotację". Wyjaśnił organ, że do Powiatowego Urzędu Pracy we Wrocławiu wpłynęły w dniu. 18 marca 2021 r. i 30 marca 2021r. w formie elektronicznej wnioski strony o udzielenie ze środków Funduszu Pracy dotacji na pokrycie bieżących kosztów prowadzenia działalności gospodarczej mikroprzedsiębiorcy i małego przedsiębiorcy zgodnie art. 15 zze4 ust. 1 uCOVID, w których strona jako miesiąc spadku powołała się na miesiąc luty 2021 roku. Powyższe zdaniem organu uniemożliwia pozytywnie rozpatrzyć wniosek. W skardze do Sądu strona zarzuciła: 1. naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj.: - § 9 ust. 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 26 lutego 2021 r. w sprawie wsparcia uczestników obrotu gospodarczego poszkodowanych wskutek pandemii COVip-19, poprzez błędną wykładnią przedmiotowego przepisu, polegającą na uznaniu, iż podstawą odmowy przyznana dotacji, o którą podmiot ubiegał się w związku ze spadkiem przychodów było już samo tylko wcześniejsze złożenie wniosku o dotację, w którym jako miesiąc spadku przychodów wskazano ten sani miesiąc jaki został wskazany we wniosku o kolejną dotację, tymczasem z treści ww. przepisu wynika wyraźnie, iż ewentualną podstawą odmowy przyznania dotacji mogłaby być jedynie sytuacja wcześniejszego udzielenia dotacji, na podstawie wniosku; w którym jako miesiąc w jakim miał miejsce spadek przychodów wskazany został ten sarn miesiąc, który został wskazany we wniosku kolejnym, w konsekwencji w niniejszej sprawie doszło do bezpodstawnego zastosowania w/w przepisu i odmowy udzielenia skarżącej dotacji, o którą skarżąca ubiegała się wnioskiem z dnia 30 marca 2021 roku, w związku ze spadkiem przychodów w lutym 2021 r., jedynie ż uwagi na złożenie przez skarżącą 18 marca 2021 r. wniosku, w którym również powołano się na spadek przychodów w lutym 2021 r,, pomimo, iż złożony wcześniej Wniosek został rozpatrzony negatywnie, zatem w niniejszej sprawie nie doszło do sytuacji, o której mowa w w/w przepisie, : - art 15 zze4 ust. 4 uCOVID w zw. z § 7 i n, rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 26 lutego 2021 r. w: sprawie wsparcia uczestników obrotu gospodarczego poszkodowanych wskutek pandemii COVID-19 przez odmowę ustalenia prawa do dotacji pomimo spełnienia przez skarżącą wszystkich przewidzianych w niniejszych przepisach warunków, 2. naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik . sprawy, tj.: - art. 7 i 77 § 1 kpa w zw. z art. 2 Konstytucji RP statuującym zasadę demokratycznego państwa prawnego, w tym stanowiącą jej istotny komponent zasadę ochrony zaufania obywateli do organów państwa i stanowionego oraz stosowanego przez nip prawa, wraz ze stanowiącą jej emanację zasadą prawa obywatela do dobrej administracji - w świetle której to zasady, każde działanie w formach władczych organu: administracji publicznej, a nie -tylko podejmowane w ramach sformalizowanego. postępowania administracyjnego unormowanego w Kodeksie Postępowania Administracyjnego, powinno zostać poprzedzone wszechstronnym .wyjaśnieniem, stanu faktycznego sprawy, a uzasadnienie rozstrzygnięcia powinno zawierać spójne ze zgromadzonym materiałem dowodowym uzasadnienie prawne, tymczasem w skarżonym rozstrzygnięciu organ błędnie wskazał podstawę prawna swojego rozstrzygnięcia, co świadczy o niedostatecznej znajomości regulacji prawnych, będących podstawą odmowy przyznania wnioskowanej dotacji i w konsekwencji stwarza daleko idące wątpliwości, co do zgodności z prawem skarżonego rozstrzygnięcia, Z ostrożności procesowej skarżonemu rozstrzygnięciu zarzuciła strona naruszenie przepisów prawa skutkujące koniecznością stwierdzenia nieważności zaskarżonego aktu, ti,: - art. 20. kpa w zw. z art, art. 15 zze4 ust. 1 uCOVID w zw. z § 7 ust 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 26 lutego 2021 r. poprzez wydanie skarżonego aktu przez Powiatowy Urząd Pracy w Zielonej Górze w sytuacji, gdy zgodnie z przepisami organem właściwym w niniejszej sprawie jest starosta, co stanowi podstawę stwierdzenia nieważności decyzji (aktu) wskazaną w art. 156 § pkt 1 kpa. Wniosła strona o uchylenie, w oparciu o art. 146 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm., dalej: p.p.s.a.) zaskarżonego aktu w całości; uznanie przez Sąd na podstawie art. 146 § 2 p.p.s.a., iż skarżącej przysługuje prawo do wnioskowanej dotacji, zasądzenie na rzecz skarżącej od organu zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. Z ostrożności procesowej wniosła strona o stwierdzenie nieważności zaskarżonego aktu z uwagi na naruszenie w toku wydania skarżonego rozstrzygnięcia przepisów o właściwości rzeczowej oraz o zasadzenie na rzecz skarżącej od organu zwrotu kosztów postępowania; w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. Ponadto wniosła strona o przeprowadzenie dowodu z pisma z Powiatowego Urzędu Pracy we Wrocławiu z dnia 13 listopada 2024 r. wraz z potwierdzeniem odbioru, na okoliczność zachowania terminu do złożenia skargi, pisma Powiatowego Urzędu Pracy we Wrocławiu z dnia 21 kwietnia 2021 r. na okoliczność negatywnego rozpatrzenia wniosku o dotację skarżącej wystosowanego do Organu dnia 18 marca 2021 r. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. i zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego wg norm. W uzasadnieniu wniosku o odrzucenie argumentował organ, że odmowa udzielenia dofinansowania, która jest przedmiotem zaskarżenia, nie stanowi czynności określonej w art. 3 § 2 pkt 1) p.p.s.a, ponieważ nie jest to decyzja administracyjna. Zaznaczył organ, że ustawodawca w ustawie COVID-19 wprost wskazał przypadki, kiedy przyznanie lub odmowa przyznania dofinansowania lub świadczenia mają charakter decyzji administracyjnej i przewidział od decyzji odmownej środek zaskarżenia w postaci wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Ponadto wniósł organ o przeprowadzeniu dowodu z dokumentów: pisma z dnia 14.11.2024 r., sygn. [...], [...] na okoliczność wezwania strony postępowania do przedłożenia dokumentów poświadczających fakt zgłoszenia zmiany przeważającego kodu PKD do odpowiednich organów rejestrowych oraz na okoliczności wykonania orzeczenia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu; pełnomocnictwa dyrektora PUP z dnia 4 stycznia 2021 r. nr [...] do załatwiania spraw, o których mowa w ustawie z dnia 2 marca 2020 r. w zakresie zadań realizowanych przez PUP we Wrocławiu na okoliczność zachowania właściwości miejscowej i rzeczowej przez Organ jakim jest Powiatowy Urząd Pracy we Wrocławiu. Dalej odnosząc się do zarzutów skargi wskazał organ, że nie naruszył § 9 ust. 2 rozporządzenia, ponieważ stosując ww. przepis dokonał analizy sytuacji administracyjno - prawnej podmiotu ubiegającego się o przedmiotową pomoc na postawie wykładni systemowej. Do zastosowania wykładni systemowej pozwolił organowi fakt, iż podmiot ubiegający się o dofinansowanie złożył trzy wnioski o udzielenie przedmiotowego wsparcia tj.: w dniach 02.02.2021 r., 18.03.2021 r., oraz 30.03.2021 r. Strona we wniosku z dnia 18.03.2021 r. jak i 30.03.2021 r. za podstawę należnego dofinansowania wskazała te same miesiące spadku tj. luty 2021. Organ w piśmie z dnia 14 listopada 2024 r. o sygn, [...] i [...] zawiadomił stronę skarżącą, iż wykonując orzeczenie WSA we Wrocławiu sygn. akt III SA/Wr 368/21 oraz sygn. skt III SA/Wr 344/21 wezwał stronę do dostarczenia dokumentacji potwierdzającej fakt zgłoszenia zmiany przeważającego kodu PKD do odpowiednich organów rejestrowych przed dniem złożenia wniosku o udzielenie dotacji. Powyższe pismo dotyczyło wniosków złożonych w dniach 18.03.2021 r. oraz 02.02.2021 r. Organ nie kierował pisma wzywającego do przedłożenia dokumentacji do wniosku złożonego w dniu 30.03.2021 r. z uwagi na fakt, iż przedmiotowy wniosek dotyczył spadku w miesiącu lutym 2021 analogicznie jak wniosek z dnia 18.03.2021 r. Wezwanie strony skarżącej do przedłożenia dokumentacji również do wniosku dnia 30.03.2021 r. spowodowałoby by powstanie domniemania prawnego, że wniosek może być rozpatrzony pozytywnie, a co za tym idzie strona skarżąca pozostawałaby w błędzie co do skuteczności dokonanej konwalidacji wniosku. Wobec powyższego organ mając na uwadze racjonalność wydatkowania środków publicznych oraz fakt, iż rozpatruje wnioski o udzielenie dofinansowania zgodnie z datą wpływu do tut. Urzędu przyjął swego rodzaju domniemanie prawne skutkujące tym, że po ówczesnym wezwaniu strony skarżącej do przedłożenia stosownych dokumentów do wniosków z dnia 18.03.2021 r i 02.02.2021r. organ uprawniony do wypłaty świadczenia rozpatrzy pozytywnie ów wnioski i udzieli przedmiotowego wsparcia, a co za tym idzie wniosek o dofinansowanie z dnia 30.3.2021 r. stanie się bezprzedmiotowym. W odniesieniu do zarzutu dotyczące niewłaściwości organu wyjaśnił Prezydent, że Miasto Wrocław jest miastem na prawach powiatu na podstawie art. 91 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie powiatowym (t.j. Dz. U. z 2024 r., poz. 107, dalej usp). Z art. 92 ust. 2 usp wynika klauzula generalna nakładająca na miasta na prawach powiatu obowiązek stosowania zasad tej ustawy przy wykonywaniu zadań powiatu ustalonych obowiązującymi przepisami oraz zrównanie zadań miasta na prawach powiatu z zadaniami powiatu. W szczególności zasada ta wskazuje, że takie miasto realizuje zarówno zadania określone ustawą z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t.j. Dz. U. z 2024 r., poz. 1465 ze zm.) (art. 6 i art. 7), jak i określone ustawą o samorządzie powiatowym (art. 4). Zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 2 usp powiat ma osobowość prawną. A zgodnie z art. 6 ust. 1 usp w celu wykonywania zadań powiat może tworzyć jednostki organizacyjne i zawierać umowy z innymi podmiotami. Natomiast art. 33 usp stanowi, że zarząd wykonuje zadania powiatu przy pomocy starostwa powiatowego oraz jednostek organizacyjnych powiatu, w tym powiatowego urzędu pracy, co zgodnie z art. 33b ustawy stanowi administrację zespoloną powiatu. Dlatego zadania, o których mowa w art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy(tekst jednolity Dz. U. z 2024 r., poz.475 ze zm.) są wykonywane przez powiatowe urzędy pracy wchodzące w skład powiatowej administracji zespolonej. Tym samym dyrektora powiatowego urzędu pracy, o którym mowa w art. 9a ustawy o promocji zatrudnienia, wyłonionego w drodze konkursu spośród osób spełniających warunki określone w ust. 5 powołują i odwołują w porozumieniu właściwi starostowie i prezydenci miast na prawach powiatu. Organ właściwy do dokonywania czynności z zakresu prawa pracy ustalają w porozumieniu właściwi starostowie i prezydenci miast na prawach powiatu. Zgodnie z przepisami prawa Starosta może, w formie pisemnej, upoważnić dyrektora powiatowego urzędu pracy lub na jego wniosek innych pracowników tego urzędu do załatwiania w imieniu starosty spraw. Ponadto w dniu 31 grudnia 2004 r. zostało zawarte porozumienie między Starostą Wrocławskim a Prezydentem Miasta Wrocławia w sprawie powierzenia przez Powiat Wrocławski Miastu Wrocław zadań publicznych samorządu powiatu określonych przepisami ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r, o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz.Urz. Woj. Doln. z 2005 r., nr 18, poz. 454 ze zm.). Zgodnie z § 4 ust. 1 uchwały Rady Miejskiej Wrocławia o nr LIV/1567/10 z dnia 9 września 2010 r. w sprawie nadania statutu Powiatowemu Urzędowi Pracy we Wrocławiu, Powiatowy Urząd Pracy jest instytucją rynku pracy, wchodzącą w skład publicznych służb zatrudnienia, realizującą zadania własne Wrocławia - miasta na prawach powiatu i Powiatu Wrocławskiego w zakresie promocji zatrudnienia, łagodzenia skutków bezrobocia i aktywizacji zawodowej oraz realizacji przepisów dotyczących pomocy państwa w spłacie niektórych kredytów mieszkaniowych udzielonych osobom, które utraciły pracę oraz przepisów dotyczących łagodzenia skutków kryzysu ekonomicznego dla pracowników i przedsiębiorców. Wobec powyższego na podstawie delegacji ustawowej art. 47 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, art. 92 ust. 1 pkt 2 i ust 2 usp oraz art. 96 i art. 106 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks Cywilny Prezydent Miasta na prawach powiatu Wrocław Jacek Sutryk, w imieniu którego działa Powiatowy Urząd Pracy we Wrocławiu, udzielił w dniu 4 stycznia 2021 r. pełnomocnictwa dyrektorowi R. N. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie, przy czym nie wszystkie zarzuty skargi Sąd podzielił. Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2024 r., poz. 1267 ze zm., dalej: p.u.s.a.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej. W myśl § 2 art. 1 ustawy, kontrola, o której mowa w § 1 sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Stosownie do treści art. 3 § 1 p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Z wymienionych przepisów wynika, że sąd bada legalność zaskarżonego aktu, czy jest on zgodny z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Sąd rozpoznający sprawę nie może zmienić zaskarżonego aktu, a jedynie uwzględniając skargę może go uchylić, stwierdzić jego nieważność lub niezgodność z prawem, a może to uczynić, stosownie do unormowania zawartego w art. 145 § 1 p.p.s.a., jeśli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy; naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego; inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W przypadku zaś, gdy nie zachodzą okoliczności wskazane w art. 145 § 1, skarga zgodnie z art. 151 p.p.s.a. podlega oddaleniu. Spór w sprawie dotyczy zasadności odmowy przez organ przyznania spółce świadczenia z uCOVID. Zaznaczenia wymaga, że ustawodawca krajowy wprowadzając sporną pomoc w art. 15zze4 uCOVID i rozporządzeniu nie przewidział ani formy prawnej dla rozstrzygnięcia organu o odmowie przyznania pomocy, ani nie przewidział środków prawnych w zakresie zaskarżalności takiego "rozstrzygnięcia" organu. Kwestia zaskarżalności aktu stanowiącego odmowę przyznania prawa pomocy, takiej jak w sprawie, była już przedmiotem rozstrzygania przez sądy administracyjne, w tym w sprawie dotyczącej złożonego przez stronę wniosku (por. wyrok WSA we Wrocławiu sygn. akt III SA/Wr 457/21). Sąd w składzie obecnym w całości podziela utrwaloną już linię orzeczniczą, że stronie przysługuje skarga do sądu administracyjnego. Dla przypomnienia Sąd wskaże, że w uCOVID-19 przewiduje w art. 15zzzh ust. 1 pkt 1, że wsparcie, o którym mowa m.in. w art. 15zze4 zgodne z warunkami zawartymi w Komunikacie Komisji - Tymczasowe ramy środków pomocy państwa w celu wsparcia gospodarki w kontekście trwającej epidemii COVID-19 (2020/C 91 I/01) (Dz. Urz. UE C 91I z 20.03.2020, str. 1) stanowi pomoc publiczną mającą na celu zaradzenie poważnym zaburzeniom w gospodarce. A zatem jako pomoc publiczna sprawa objęta jest stosowaniem prawa Unii. Sprawa dotyczy pomocy publicznej regulowanej bezpośrednio w Traktacie o funkcjonowaniu Unii Europejskiej. Rzym.1957.03.25. (Dz.U.2004.90.864/2 z dnia 2004.04.30, dalej: TFUE), (art. 107 i nast) i niezbędne jest uwzględnienie obowiązujących w tym zakresie przepisów (unijnych i krajowych) zarówno w zakresie pomocy publicznej, jak i zasad dotyczących zapewnienia skutecznej ochrony prawnej. Przepisy krajowe to przede wszystkim ustawa z dnia 30 kwietnia 2004 r. o postępowaniu w sprawach dotyczących pomocy publicznej (t.j. Dz.U.2021.743 ze zm. ,dalej: uppp). Art. 3 uppp stanowi, że zasady dopuszczalności udzielania pomocy publicznej określają przepisy art. 14, art. 42, art. 93 oraz art. 106-109 TFUE. Zgodnie z art. 19 ust. 1 akapit drugi Traktatu o Unii Europejskiej (Dz.U. z 2004 r. Nr 90, poz. 864/30 ze zm., dalej: TUE) w związku z art. 47 Karty Praw Podstawowych (Dz.Urz. UE C 303 z 14 grudnia 2007 r., s. 1, dalej: KPP) oraz w świetle orzecznictwa Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (TSUE) na państwach członkowskich spoczywa obowiązek ustanowienia środków niezbędnych do zapewnienia skutecznej ochrony prawnej w dziedzinach objętych prawem Unii. Art. 19 ust. 1 akapit drugi TUE nakłada na państwo członkowskie obowiązek ustanowienia środków niezbędnych dla zapewnienia skutecznej ochrony prawnej w dziedzinach objętych prawem Unii. Zgodnie z art. 47 zd. 1 KPP każdy, kogo prawa i wolności zagwarantowane przez prawo Unii zostały naruszone, ma prawo do skutecznego środka prawnego przed sądem, zgodnie z warunkami przewidzianymi w niniejszym artykule. Wymóg kontroli sądowej każdej decyzji krajowego organu władzy stanowi ogólną zasadę prawa Unii. Zgodnie z tą zasadą do sądów krajowych należy rozpatrzenie legalności niekorzystnego aktu i uznanie dopuszczalności środka prawnego wniesionego w tym celu, nawet jeżeli krajowe przepisy procesowe nie przewidują takiego środka prawnego w podobnym wypadku (zob. podobnie wyrok Oleificio Borelli/Komisja, EU:C:1992:491, pkt 13, 14) (por. wyrok TSUE z 17 września 2014 r., w sprawie C-562/12 Liivimaa Lihaveis MTÜ ECLI:EU:C:2014:2229, pkt 75). Tym samym w sprawie niewątpliwym jest zapewnienie stronie środka ochrony prawnej w postaci skargi do sądu. Sądem właściwym dla rozpoznania skargi na rozstrzygnięcie w przedmiocie odmowy przyznania pomocy jest sąd administracyjny. Sąd orzekający w sprawie, stwierdził, że zaskarżona odmowa przyznania świadczenia na rzecz ochrony miejsc pracy (pismo organu) podlega sądowej kontroli sądu administracyjnego, ponieważ mieści się w katalogu form poddanych tej kontroli (art. 3 § 2 p.p.s.a.) – jest innym niż decyzja lub postanowienie aktem w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. W związku z powyższym Sąd jako niezasadny ocenił wniosek strony organu o odrzucenie skargi. Jako niezasadny ocenił Sąd również wniosek strony o stwierdzenie nieważności aktu z uwagi na niewłaściwość organu. Sąd w całości podziela stanowiska organu wyrażone w odpowiedzi na skargę. Jak słusznie wskazał organ, Miasto Wrocław jest miastem na prawach powiatu na podstawie art. 91 usp i zgodnie z art. 92 ust. 2 usp ma obowiązek stosowania zasad tej ustawy przy wykonywaniu zadań powiatu ustalonych obowiązującymi przepisami oraz zrównanie zadań miasta na prawach powiatu z zadaniami powiatu. Miasto realizuje zarówno zadania określone ustawą z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (art. 6 i art. 7), jak i określone ustawą o samorządzie powiatowym (art. 4). Zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 2 usp powiat ma osobowość prawną i zgodnie z art. 6 ust. 1 usp w celu wykonywania zadań powiat może tworzyć jednostki organizacyjne i zawierać umowy z innymi podmiotami. Według art. 33 usp zarząd wykonuje zadania powiatu przy pomocy starostwa powiatowego oraz jednostek organizacyjnych powiatu, w tym powiatowego urzędu pracy (art. 33b administracja zespolona powiatu). Stąd też zadania, o których mowa w art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (t.j. Dz.U. z 2024 r., poz.475 ze zm.) są wykonywane przez powiatowe urzędy pracy wchodzące w skład powiatowej administracji zespolonej. Dyrektora powiatowego urzędu pracy, o którym mowa w art. 9a ustawy o promocji zatrudnienia, wyłonionego w drodze konkursu spośród osób spełniających warunki określone w ust. 5 powołują i odwołują w porozumieniu właściwi starostowie i prezydenci miast na prawach powiatu. Organ właściwy do dokonywania czynności z zakresu prawa pracy ustalają w porozumieniu właściwi starostowie i prezydenci miast na prawach powiatu. A zgodnie z przepisami starosta może, w formie pisemnej, upoważnić dyrektora powiatowego urzędu pracy lub na jego wniosek innych pracowników tego urzędu do załatwiania w imieniu starosty spraw. Jak wyjaśnił organ w dniu 31 grudnia 2004 r. zostało zawarte porozumienie między Starostą Wrocławskim a Prezydentem Miasta Wrocławia w sprawie powierzenia przez Powiat Wrocławski Miastu Wrocław zadań publicznych samorządu powiatu określonych przepisami ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r, o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz.Urz. Woj. Doln. z 2005 r., nr 18, poz. 454 ze zm.). Zgodnie z § 4 ust. 1 uchwały Rady Miejskiej Wrocławia o nr LIV/1567/10 z dnia 9 września 2010 r. w sprawie nadania statutu Powiatowemu Urzędowi Pracy we Wrocławiu, Powiatowy Urząd Pracy jest instytucją rynku pracy, wchodzącą w skład publicznych służb zatrudnienia, realizującą zadania własne Wrocławia - miasta na prawach powiatu i Powiatu Wrocławskiego w zakresie promocji zatrudnienia, łagodzenia skutków bezrobocia i aktywizacji zawodowej oraz realizacji przepisów dotyczących pomocy państwa w spłacie niektórych kredytów mieszkaniowych udzielonych osobom, które utraciły pracę oraz przepisów dotyczących łagodzenia skutków kryzysu ekonomicznego dla pracowników i przedsiębiorców. Prezydent Miasta na prawach powiatu Wrocław udzielił w dniu 4 stycznia 2021 r. pełnomocnictwa dyrektorowi R. N. pełnomocnictwa do realizacji wskazanej pomocy z uCOVID. Przechodząc do oceny legalności zaskarżonego aktu, Sąd wskazuje, że odnośnie procedury postępowania przed organem w przedmiocie udzielenia pomocy pomocy publicznej, takiej jak w sprawie, to kwestia ta pozostaje w zakresie autonomii proceduralnej państw członkowskich, przy czym dochowane winny zostać ogólne zasady, w tym związane z zapewnieniem poszanowania praw procesowych strony. Jak już Sąd wskazywał ustawodawca w art. 15zze4 uCOVID i w rozporządzeniu nie przewidział, żadnej formy prawnej dla odmowy przyznania pomocy, a sama procedura ubiegania się o pomoc ma formę uproszczoną. W ocenie Sądu, mając na uwadze cel pomocy i ograniczenia czasowe jej przyznawania, wprowadzenie uproszczonych procedur jest uzasadnione. Stąd też samo wprowadzenie jednoinstancyjnego postępowania oraz wymogu złożenia określonego wniosku nie budzą wątpliwości, jednak sposób rozpoznania wniosku nie może w skutkach powodować, że wnioskodawca zostanie pozbawiony praw procesowych. W ocenie Sądu w postępowaniu przed organem winny zostać dochowane ogólne zasady wynikające z przepisów unijnych i krajowych. Oceniając zakres obowiązków organu, zdaniem Sądu, należy również mieć na uwadze, że przyznanie skargi do sądu administracyjnego rodzi określone konsekwencje. Sąd działa w granicach kompetencji przyznanych art. 1 p.u.s.a. oraz art. 3 § 2 p.p.s.a., które sprowadzają się do kontroli legalności decyzji/aktu/czynności, a zatem dla zapewnienia skuteczności przyznanego środka zaskarżenia, dane rozstrzygnięcie organu musi poddawać się kontroli sądu. Sąd administracyjny nie może bowiem zastąpić organu w ocenie spełnienia warunków przyznania pomocy i uzasadnieniu zajętego stanowiska. Tym samym, w ocenie Sądu, procedura przed organem w sprawie powinna zapewnić dochowanie ogólnych zasad postępowania - w tym wynikających z Kodeksu Dobrej Praktyki Administracyjnej (decyzja w sprawie Kodeksu dobrej praktyki administracyjnej, Dz.U.UE.C.2011.285.3, dalej: KDPA) oraz Karty Praw Podstawowych Unii Europejskiej, które w porządku krajowym odzwierciedlają przepisy k.p.a. Ogólną zasadę prawa Unii, zgodnie z którą prawo do dobrej administracji obejmuje ciążący na administracji obowiązek uzasadniania decyzji (zob. podobnie wyrok z dnia 17 lipca 2014 r., YS i in., C-141/12 i C-372/12, EU:C:2014:2081, pkt 68). Spoczywający na administracji obowiązek uzasadnienia decyzji w sposób wystarczająco szczegółowy i konkretny, umożliwiający zainteresowanemu zrozumienie powodów odmowy uwzględnienia jego wniosku, stanowi tym samym konsekwencję zasady przestrzegania prawa do obrony, będącej zasadą ogólną prawa Unii (zob. podobnie wyroki: z dnia 22 listopada 2012 r., M., C-277/11, EU:C:2012:744, pkt 88; z dnia 11 grudnia 2014 r., Boudjlida, C-249/13, EU:C:2014:2431, pkt 38). Z utrwalonego orzecznictwa Trybunału wynika, że skuteczność kontroli sądowej gwarantowanej w art. 47 karty wymaga, by zainteresowany miał możliwość zapoznania się z powodami decyzji wydanej w stosunku do niego przez organ administracyjny, czy to poprzez lekturę samej decyzji, czy to poprzez poinformowanie go o tych powodach na jego żądanie, bez uszczerbku dla uprawnienia właściwego sądu do zażądania podania tych powodów od właściwego organu, co pozwoli zainteresowanemu na obronę swoich praw w najlepszych możliwych warunkach oraz na w podjęcie w sposób w pełni świadomy decyzji, czy celowe jest wniesienie sprawy do właściwego sądu, a sądowi w pełni umożliwi dokonanie kontroli zgodności z prawem danej decyzji krajowej (wyroki: z dnia 4 czerwca 2013 r., ZZ, C-300/11, EU:C:2013:363, pkt 53; z dnia 16 maja 2017 r., Berlioz Investment Fund, C-682/15, EU:C:2017:373, pkt 84). (por. wyrok TSUE z dnia 8 maja 2019 r., PI przeciwko Landespolizeidirektion Tirol, C-230/18, ECLI:EU:C:2019:383, pkt 57, 78) W k.p.a. odzwierciedleniem powyższego są w szczególności zasada prawdy obiektywnej (art. 7 kpa), zasada informowania stron (art. 9 kpa), zasada czynnego udziału strony w postępowaniu (art. 10 kpa), zasada przekonywania (art. 11 kpa). Brak wskazania w uCOVID formy prawnej rozstrzygnięcia organu o odmowie przyznania pomocy oraz brak obowiązku uzasadnienia zajętego stanowiska, w ocenie Sądu nie spełnia ww. wymogów związanych z działaniem administracji. Nie zapewnia stronie właściwej obrony jej praw, jak również uniemożliwia dokonanie skutecznej kontroli sądowej aktu dotyczącego pomocy publicznej. Poddany kontroli Sądu akt - pismo Prezydenta nie zawiera właściwego uzasadnienia. Już samo zawarte w piśmie sformułowanie, że wniosek "nie może zostać rozpatrzony pozytywnie" w kontekście powołanego dalej § 9 ust. 2 i wskazania, że strona złożyła dwa wnioski z powołaniem na miesiąc luty 2021 r. - jest niejednoznaczny w swojej treści. Nie jest jasne, czy wniosek w ogóle nie może zostać rozpoznany, czy też dopiero po rozpoznaniu wniosku z wcześniejszej daty organ rozpozna przedmiotowy wniosek. Organ wskazuje wyłącznie na fakt złożenia dwóch wniosków, natomiast powołany § 9 ust. 2 rozporządzenia mówi o udzielonej dotacji. Sąd w całości zgadza się ze stroną skarżącą, że ww. przepis rozporządzenia w swojej treści nie budzi wątpliwości. Ustawodawca wykluczył powołanie się na ten sam miesiąc spadku przychodu w kolejnym wniosku, jeżeli ten miesiąc był już podstawą udzielonej dotacji. W odpowiedzi na skargę organ wywodzi, że nie kierował pisma wzywającego do przedłożenia dokumentacji do wniosku złożonego w dniu 30 marca 2021 r. z uwagi na fakt, iż przedmiotowy wniosek dotyczył spadku w miesiącu lutym 2021 r. analogicznie jak wniosek z dnia 18 marca 2021 r. i wezwanie strony skarżącej do przedłożenia dokumentacji również do wniosku dnia 30 marca 2021 r. spowodowałoby by powstanie domniemania prawnego, że wniosek może być rozpatrzony pozytywnie, a co za tym idzie strona skarżąca pozostawałaby w błędzie co do skuteczności dokonanej konwalidacji wniosku. Dalej organ powołuje się na racjonalność wydatkowania środków publicznych oraz fakt, iż rozpatruje wnioski o udzielenie dofinansowania zgodnie z datą wpływu do Urzędu przyjął swego rodzaju domniemanie prawne skutkujące tym, że po ówczesnym wezwaniu strony skarżącej do przedłożenia stosownych dokumentów do wniosków z dnia 18 marca i 2 lutego 2021r. organ uprawniony do wypłaty świadczenia rozpatrzy pozytywnie ów wnioski i udzieli przedmiotowego wsparcia, a co za tym idzie wniosek o dofinansowanie z dnia 30 marca 2021 r. stanie się bezprzedmiotowym. W ocenie Sądu powyższe działanie organu jest nieprawidłowe. Argumentacja organu, że nie chciał u strony wywoływać przekonania, że przedmiotowy wniosek będzie rozpoznany pozytywnie, w sytuacji gdyby pozytywnie rozpoznał wniosek z 18 marca 2021 r. jest chybiona. Podobnie jak wskazywanie na ewentualną przyszłą bezprzedmiotowość wniosku. Organ wobec złożenia przez stronę dwóch wniosków z powołaniem się na ten sam miesiąc i wobec brzmienia § 9 ust. 2 rozporządzenia winien był poinformować stronę o kolejności rozpoznania wniosków z uwagi na treść § 9 ust. 2 rozporządzenia i wskazać termin rozpoznania wniosku z 30 marca 2021 r. Natomiast odmowa udzielenia dotacji, czy jak poinformował organ "niemożność pozytywnego rozpatrzenia wniosku" jest w stanie faktycznym sprawy przedwczesne. W ponownie prowadzonym postępowaniu organ zobowiązany będzie dokonać oceny wniosku strony z uwzględnieniem stanowiska Sądu. Z powyższych względów zaskarżony akt podlegał uchyleniu na podstawie art. 146 § 1 pkt 1 p.p.s.a. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 w związku z art. 205 § 2 p.p.s.a.