III SA/Wr 240/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marcin Miemiec Sędziowie Sędzia NSA Józef Kremis Sędzia WSA Małgorzata Malinowska-Grakowicz (sprawozdawca) Protokolant Jolanta Ryndak po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 25 października 2012 r. sprawy ze skargi "A" Sp. z o.o. w G. na czynność Prezydenta W. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy wyrażenia zgody na wjazd do W. dla pojazdów powyżej 18 ton oddala skargę. A Spółka z ograniczona odpowiedzialnością z siedzibą w G. wniosła skargę na akt Prezydenta W. z dnia [...] r. nr [...]. JM w sprawie odmowy wyrażenia zgody na wjazd pod znaki B-5 pojazdów powyżej 18 ton. Do wydania powyższego rozstrzygnięcia doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym. Zarządzenie nr [...] Prezydenta W. z dnia [...] r. w sprawie organizacji ruchu we W. dla pojazdów ciężarowych o dopuszczalnej masie całkowitej powyżej 18 ton wprowadziło nowe zasady wjazdu do W. dla pojazdów ciężarowych o dopuszczalnej masie całkowitej powyżej 18 ton. Wyniesione w terenie na podstawie zatwierdzonego projektu organizacji ruchu oznakowanie (znak B - 5) w ciągu dróg krajowych wprowadziło zakaz wjazdu do W. dla pojazdów ciężarowych powyżej 18 ton dmc w godzinach szczytu komunikacyjnego i w godzinach nocnych. Jedna z późniejszych nowelizacji tego zarządzenia wprowadziła dopuszczalność wydawania zezwoleń przez zarządzającego ruchem na niestosowanie się do znaku zakazu wjazdu (zarządzenie nr [...] Prezydenta W. z dnia [...] r. zmieniające zarządzenie nr [...] Prezydenta W. z dnia [...] r. w sprawie organizacji ruchu we W. dla pojazdów ciężarowych o dopuszczalnej masie całkowitej powyżej 18 ton). Zasady udzielania zezwoleń zostały podane do publicznej wiadomości przez zamieszczenie ich na stronach internetowych Zarządu Dróg i Utrzymania Miasta we W. (www.zdium.wroc.pl/news/show/1142) oraz Urzędu Miejskiego W. http://ww.wroclaw.pl/3484584.dhtml). Spółka A trzykrotnie zwracała się o wydanie zezwolenia do niestosowania się do znaku B-5. Dwukrotnie wnioski zostały rozpatrzone pozytywnie. Zgoda ta opatrzona była informacją, że jest ona warunkowa oraz prośbą o podjęcie działań w kierunku dostosowania w okresie ważności zezwolenia obsługi ciężarowej firmy na terenie W. do obowiązującej organizacji ruchu. Z trzecim wnioskiem z dnia [...] r. – z datą wpływu do urzędu w dniu [...] r. spółka wystąpiła o wydanie przepustek na wjazd do miasta W. bez ograniczeń czasowych, na ulice szczegółowo wymienione we wniosku, a to zlokalizowanych na wjazdach do miasta od strony dróg: Al. J./droga nr 8/, ul. Ś./droga nr 94/, ul. Ż. / droga nr 5/, al. K. /droga nr 5 i 8/, ul. O./droga nr 94/.W uzasadnieniu wjazdu do miasta poza godzinami określonymi w zarządzeniu spółka wskazała, że posiada bazę jak i magazyn w obrębie administracyjnym miasta W. Działalność firmy Spedycyjno-Logistycznej opiera się na bezpośrednich regularnych połączeniach między oddziałami, co umożliwia dostawę przesyłki do klientów w 24 godziny w całym kraju. W rubryce 3 wniosku dotyczącym informacji o działaniach organizacyjno-logistycznych podjętych przez firmę, by w maksymalny sposób dostosować w wjazdy do Wrocławia związane z prowadzeniem działalności do wyznaczonych godzin poza szczytem komunikacyjnym spółka wskazała, że działalność polega na dystrybucji towarów na terenie W., jak i D. Ś. Wysokie natężenia ruchu pojazdów przypada w godzinach od 4;00 do 18,00. W tym czasie realizowane są dostawy, jak i odbiory towarów od klientów. Wyznaczone objazdy alternatywnie uniemożliwiają dotarcie do wszystkich klientów. W miarę możliwości poczyniono zmianę na samochody o dmc poniżej 18 ton lecz wpływa to negatywnie na zwiększenie ruchu oraz zanieczyszczenie środowiska. Planowanie odbiorów i dostaw na terenie Wrocławia odbywa się z uwzględnieniem godzin poza szczytem komunikacyjnym lecz ze względu na zakres działalności nie jest możliwe wyeliminowanie wszystkich pojazdów i dostosowanie się do wyznaczonych godzin. W rubryce nr 4 dotyczącej wskazania adresu i lokalizacji oraz godzin pracy punktu docelowego szczegółowo wymieniła ulice wraz z nazwami odbiorców, których placówki handlowe zaopatrywane są przez spółkę. Działający z upoważnienia Prezydenta Inżynier Miasta pismem z dnia [...] r. nie wyraził zgody na wjazd pod znaki B-5 "zakaz wjazdu pojazdów powyżej 18 ton". W uzasadnieniu odmowy organ wskazał, iż został wyznaczony korytarz dojazdowy kierujący obsługę logistyczną do siedziby spółki przy ul. Bierutowskiej. W związku z powyższym zdaniem organu spółka powinna realizować przesyłki kurierskie zlokalizowane na terenie W. przy pomocy samochodów ciężarowych o dopuszczalnej masie całkowitej poniżej 18 ton. Skarżąca spółka nie zgadzając się z powyższym rozstrzygnięciem wezwała organ do usunięcia naruszenia prawa wnosząc o stwierdzenie bezskuteczności czynności odmowy wyrażenia zgody na wjazd pod znaki B-5 zakaz wjazdu pojazdów powyżej 18 ton i wydanie zezwolenia zgodnie z żądaniem zawartym we wniosku spółki z [...] r. Podniosła, że zaskarżony akt jest wadliwy zawiera rozstrzygnięcie, z którym nie sposób się zgodzić i którego uzasadnienie nie jest prawidłowe i nie przystaje do rozstrzygnięcia oraz złożonego do Urzędu przez skarżącą wniosku. W odpowiedzi na to wezwanie organ w piśmie z dnia [...] r. podtrzymał swoje stanowisko wyrażone rozstrzygnięciem z dnia [...] r. W uzasadnieniu wskazał, że W. w swoim obszarze został podzielony na 4 strefy tonażowe, w których obowiązują okna czasowe umożliwiające wjazd pojazdów. Ostania strefa 18 ton, do której dodatkowo oprócz godzin zezwalających na wjazd wydawane są zezwolenia ale tylko i wyłącznie w uzasadnionych przypadkach dla pojazdów przekraczających 18 tom dmc. Organizacja ruchu wyniesiona w teren obliguje przewoźników do opracowania strategii logistycznej nakazującej wpasowanie się w okna czasowe w strefach 12 oraz 9 ton, tym bardziej, że otrzymanie zezwolenia na wjazd pojazdów powyżej 18 ton nie uprawniają do wjazdu w pozostałe strefy. Organ wskazał, że we wniosku spółka w rubryce 3 potwierdziła, że dysponuje pojazdami o dmc poniżej 18 ton, a zatem ma możliwość podjęcia odpowiednich działań logistycznych, zapewniających ciągłość funkcjonowania firmy. Dodatkowo organ zważył, że dojazd do bazy zlokalizowanej przy ul. B. został zapewniony poprzez wyznaczony korytarz dojazdowy od strony al. Jana III Sobieskiego wskazany w piśmie z dnia [...] r. i podtrzymany pismem z dnia [...] r. Organ podniósł, że wnioskodawczyni nie wykazała, że zajmuje się przewozem towarów i materiałów szybko psujących się oraz żywego inwentarza do placówek usytuowanych na terenie miasta. Spółka wywiodła skargę na akt Prezydenta z dnia [...] r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we W. zarzucając zaskarżonemu aktowi: 1. niewyjaśnienie wszystkich okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy na skutek naruszenia przepisów postępowania administracyjnego, a to: - przepisu art. 77§1 w zw. z art. 7 k.p.a. i art. 80 k.p.a. poprzez nie przeprowadzenia przez urząd postępowania dowodowego - co miało istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy, bowiem organ nie ustalił, że skarżąca prowadzi działalność gospodarczą polegającą m. in. na przewozie towarów i materiałów szybko psujących się, do placówek usytuowanych na terenie Wrocławia oraz posiada bazę transportową w mieście, a więc spełnia przesłanki do uzyskania zezwolenia na wjazd do W. pojazdami o masie powyżej 18 ton na ulice szczegółowo wskazane we wniosku Spółki z dnia [...] roku, - przepisu art. 11 k.p.a. poprzez nie wskazanie w uzasadnieniu zaskarżonego rozstrzygnięcia przesłanek jakimi kierował się organ odmawiając wydania zezwolenia na niestosowanie się do znaków B-5 - co znacznie utrudnia możliwość merytorycznej kontroli zaskarżonego aktu, 2. nierozpoznanie sprawy, bowiem spółka we wniosku z dnia [...] roku zwróciła się o wydanie przepustek na wjazd do miasta W. bez ograniczeń czasowych na ulice od strony dróg: al. K.(droga nr 5 i 8), ul. O. (droga nr 94), al. (droga nr 8), ul. Ż. (droga nr 5), ul. Ś. (droga nr 94) -tymczasem organ w rozstrzygnięciu wskazał jedynie, iż wyznaczony został korytarz dojazdowy kierujący obsługę logistyczną do siedziby spółki przy ul. B., 3. naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie przepisu art. 8 i 9 k.p.a. poprzez wydanie zaskarżonego rozstrzygnięcia bez określenia podstawy prawnej jego wydania i wskazania informacji o trybie jego zaskarżenia lub odwołania się od wydanego rozstrzygnięcia, 4. naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, a mianowicie: - przepisu §3 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 23 września 2003 roku w sprawie szczegółowych warunków zarządzania ruchem na drogach oraz wykonywania nadzoru nad tym zarządzaniem, poprzez jego niezastosowanie i w rezultacie nie uwzględnienia w zaskarżonym rozstrzygnięciu przesłanki konieczności zapewnienia ruchu tranzytowego, - przepisu art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej w zw. z art. 22 Konstytucji RP, poprzez ich niezastosowanie i w efekcie bezprawne ograniczenie wolności działalności gospodarczej. W związku z tym wniosła o: 1. uwzględnienie skargi i uchylenie zaskarżonego aktu w całości na podstawie art.1 46 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, 2. zasądzenie od organu na rzecz skarżącej zwrotu kosztów postępowania, w tym zwrotu kosztów zastępstwa adwokackiego według norm przepisanych. Ponadto wniosła o przeprowadzenie dowodów wskazanych w treści uzasadnienia na okoliczności w nim wskazane. W uzasadnieniu skargi skarżąca podniosła, iż w myśl art. 3 § 2 pkt 4 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje możliwość złożenia skargi na akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa nie będące decyzjami administracyjnymi, postanowieniami wydanymi w postępowaniu administracyjnym, ani postanowieniami wydanymi w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. Zdaniem skarżącej zaskarżone rozstrzygnięcie spełnia wszystkie warunki aktu z zakresu administracji publicznej, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4 cytowanej ustawy. Uzasadniając zarzut naruszenia przepisów art. 77 § 1 w zw. z art. 7 k.p.a. i art. 80 k.p.a. skarżąca wskazała, że spółka prowadzi działalność gospodarczą polegającą na przewozie towarów m.in. produktów spożywczych, do klientów zlokalizowanych na terenie całego kraju, w tym również zlokalizowanych na terenie województwa d. Profil jej działalności opiera się na zagwarantowaniu regularnych odbiorów i dostaw przesyłek z wykorzystaniem magazynów, w których odbywa się przez całą dobę konsolidacja oraz sortowanie towarów. Jeden z magazynów oraz baza transportowa Spółki położone są w obrębie miasta W. Powyższe okoliczności wskazała we wniosku z dnia [...] roku w sprawie wydania zezwolenia na niestosowanie się do znaków B-5. Ponadto w rubryce nr 4 wniosku szczegółowo wymieniła ulice wraz z nazwami odbiorców, których placówki handlowe zaopatrywane są przez skarżącą. Skarżąca zwróciła uwagę że zgodnie z pkt 7 "Zasad wydawania zezwoleń na wjazd do W. dla pojazdów powyżej 18 ton DMC" (dostępnych na stronie internetowej Zarządu Dróg i Utrzymania Miasta W.) zezwolenia wydaje się w przypadkach uzasadnionych koniecznością m.in.: "zapewnienia przewozu paliw płynnych, towarów i materiałów szybko psujących się oraz żywego inwentarza do placówek usytuowanych na terenie W.; zapewnienia bieżącej realizacji usług polegających na dostawach przesyłek tj. podmiotom świadczącym usługi kurierskie oraz pocztowe na terenie W.; zapewnienia dojazdu do bazy transportowej (miejsca garażowania) na terenie W.". Zarzuciła, że powyższe okoliczności w ogóle nie zostały uczynione przedmiotem zainteresowania organu przy rozpoznawaniu wniosku. W ocenie spółki gdyby organ przeprowadził postępowanie dowodowe, w szczególności na okoliczność spełnienia przez spółkę kryteriów, od których uzależnione jest wydanie zezwolenia, niewątpliwie wydałby odmienne od kwestionowanego rozstrzygnięcie. Skarżąca podniosła, że z części motywacyjnej zaskarżonego aktu wynika, że odmowa wyrażenia zgody na wjazd pod znaki B-5 uzasadniona jest okolicznością wyznaczenia korytarza dojazdowego kierującego obsługę logistyczną docelowo do siedziby Spółki przy ulicy B. W związku z tym zdaniem organu spółka powinna realizować przesyłki kurierskie samochodami o mniejszej ładowności. Według skarżącej takie uzasadnienie decyzji organu nie jest prawidłowe gdyż nie spełnia wymagań przewidzianych w art. 11 k.p.a. Spółka już wcześniej zwracała się o wydanie podobnych zezwoleń. Wszystkie z nich były rozpatrywane pozytywnie. Odmowa udzielenia zezwolenia na kolejny okres, stanowiła dla spółki zaskoczenie, a organ nie odniósł się do tego jakimi okolicznościami kierował się przy podejmowaniu decyzji o odmowie wydania przepustek na wjazd do miasta W. bez ograniczeń czasowych, na ulice od strony dróg: al. K.(droga nr 5 i 8), ul. O.(droga nr 94), al. J.(droga nr 8), ul. Ż. (droga nr 5), ul. Ś. (droga nr droga nr 94). Uzasadniając zarzut nierozpoznania sprawy spółka podniosła, że we wniosku z dnia [...] roku zwróciła się o wydanie przepustek na wjazd do miasta W. bez ograniczeń czasowych na ulice od strony dróg: al. K. (droga nr 5 i 8), ul. O. (droga nr 94), al. J.(droga nr 8), ul. Ż. (droga nr 5), ul. Ś. (droga nr droga nr 94). Wniosek nie zawierał żądania wydania zezwolenia na dojazd do siedziby spółki przy ulicy B. Dyrektor Wydziału Inżynierii Miejskiej we W. odmawiając udzielenia zezwolenia wskazał, iż został wyznaczony alternatywny dojazd do siedziby przy ulicy B. Oczywistym jest, w ocenie strony, że rozstrzygnięcie zawarte w kwestionowanym akcie nie koresponduje z wnioskiem spółki z dnia [...] roku. Organ nie zwrócił uwagi na różnice pomiędzy żądaniem zawartym we wniosku z dnia [...] roku, a wnioskiem z dnia [...] roku. Skarżąca podniosła, iż zaskarżone rozstrzygnięcie nie zawiera pouczenia przez organ o trybie i terminie zaskarżenia rozstrzygnięcia w sprawie odmowy wydania zezwolenia na wjazd do W. dla pojazdów powyżej 18 ton. Tym samym organ dopuścił się rażącego naruszenie zasady prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej (art. 8 k.p.a.) oraz zasady informowania uczestników o przysługujących im uprawnieniach (art. 9 kpa).Brak pouczenia przez organ o trybie i terminie zaskarżenia rozstrzygnięcia pośrednio godzi również w zagwarantowane przez art. 45 Konstytucji RP prawo do sądu, bowiem przez zaniechanie udzielenia informacji może zamknąć uczestnikowi postępowania drogę sądową do dochodzenia naruszonych praw. Zgodnie z przepisem § 3 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 23 września 2003 roku w sprawie szczegółowych warunków zarządzania ruchem na drogach oraz wykonywania nadzoru nad tym zarządzaniem, organ sprawujący nadzór nad zarządzaniem ruchem (zgodnie z §2 ust.1 pk1 lit "h" rozporządzenia nadzór nad zarządzaniem ruchem mieści się w zakresie pojęcia czynności zarządzania ruchem) rozstrzygając w sprawach spornych dotyczących organizacji ruchu winien brać pod uwagę interes ogólnospołeczny oraz konieczność zapewnienia ruchu tranzytowego. Skarżąca we wniosku z dnia [...] roku w sprawie wydania zezwolenia na niestosowanie się do znaków B-5, w rubryce nr 5 wyjaśniła, iż oddział spółki we W. posiada około 100 pojazdów samochodowych o dopuszczalnej masie całkowitej przekraczającej 18 ton. Natomiast cała flota spółki, licząc wszystkie oddziały na terenie Polski, wynosi ponad 2000 pojazdów. W uzasadnieniu odmowy udzielenia Skarżącemu zezwolenia na wjazd do Wrocławia dla pojazdów powyżej 18 ton, organ administracyjny podniósł, iż spółka powinna realizować usługi przewozowe samochodami ciężarowymi o dopuszczalnej masie całkowitej poniżej 18 ton. Organ administracji wydając zaskarżone rozstrzygnięcie, zupełnie pominął przesłankę konieczności zapewnienia ruchu tranzytowego, jaką powinien wziąć pod uwagę zarządzając ruchem. Wymaganie aby spółka zaprzestała wykonywania działalności przy użyciu pojazdów o dopuszczalnej masie całkowitej powyżej 18 ton, może skutkować całkowitym unieruchomieniem przedsiębiorstwa spółki we W. Dalej skarżąca wywodziła, że ustawa o działalności gospodarczej gwarantuje każdemu wolność wykonywania działalności gospodarczej lub zawodowej. Zgodnie z art. 6 tej ustawy podejmowanie, wykonywanie i zakończenie działalności gospodarczej jest wolne dla każdego na równych prawach, z zachowaniem warunków określonych przepisami prawa. Ustawodawca w art. 22 Konstytucji RP wyraźnie postanowił, że ograniczenie wolności działalności gospodarczej jest dopuszczalne tylko w drodze ustawy i tylko ze względu na ważny interes publiczny. Zdaniem skarżącej zaskarżone rozstrzygnięcie godzi w wolność prowadzenia działalności gospodarczej. Wymaganie aby skarżąca, która trudni się zawodowo świadczeniem usług przewozowych i logistycznych na terenie całego kraju, realizowała usługi przewozu przy pomocy samochodów o dopuszczalnej masie całkowitej poniżej 18 ton, jest wymaganiem rzeczy niemożliwej. Wymiana tak licznej floty samochodowej jaka jest niezbędna do obsługi oddziału spółki we W., z ekonomicznego punktu widzenia jest niemożliwa do zrealizowania. Należy również wyrazić wątpliwość czy w interesie publicznym byłoby zaprzestanie działalności przez przedsiębiorcę, który zaopatruje znaczną część dużych sklepów dyskontowych we W. Na marginesie zarzuciła, że sposób w jaki organ administracji określił tryb i zasady wydawania zezwoleń na wjazd do W. dla pojazdów powyżej 18 ton, rażąco odbiega od standardów poprawnej legislacji w demokratycznym państwie prawa. Zgodnie z §1 ust. 2 Zarządzenia nr [...] Prezydenta W. z dnia [...] roku (w brzmieniu nadanym zarządzeniem nr [...] z dnia [...] roku zmieniającym zarządzenie nr [...]) w sprawie organizacji ruchu we W. dla pojazdów ciężarowych o dopuszczalnej masie całkowitej powyżej 18 ton, zakaz wjazdu pojazdów ciężarowych o dopuszczalnej masie całkowitej powyżej 18 ton, nie dotyczy pojazdów dla których wydane zostały zezwolenia zarządzającego ruchem na nie stosowanie się do znaku zakazu. Natomiast zgodnie z §2 ww. zarządzenia, jego wykonanie powierza się Zastępcy Dyrektora Departamentu Infrastruktury i Gospodarki Urzędu Miejskiego W. - Inżynierowi Miasta oraz Dyrektorowi Zarządu Dróg i Utrzymania Miasta. W wykonaniu ww. zarządzenia na stronie internetowej Zarządu Dróg i Utrzymania Miasta W. pod adresem http://www.zdium.wroc.pl/news/show/1142, zamieszczono informację zatytułowaną "Zasady Wydawania Zezwoleń Na Wjazd Do W. Dla Pojazdów Powyżej 18 ton DMC" (zwane dalej Zasadami). W ocenie skarżącej zbiór nie ma charakteru załącznika do zarządzenia Prezydenta W., jak ma to miejsce w przypadku np.; "Regulaminu wydawania identyfikatorów C16" stanowiącego załącznik do Zarządzenia Nr [...] Prezydenta Miasta Stołecznego W. z dnia [...] r., ale stanowi zwykły wpis na stronie internetowej. Taki sposób określenia wymagań jakie powinien spełnić przedsiębiorca aby uzyskać przedmiotowe zezwolenie, o dużym skądinąd znaczeniu dla funkcjonowania przedsiębiorstwa, trudno uznać za prawidłowe. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. W uzasadnieniu podniósł, że A Sp. z o.o. trzykrotnie zwracała się o wydanie zezwolenia do niestosowania się do znaku B-5. Dwukrotnie wnioski zostały rozpatrzone pozytywnie, jednak zgoda ta opatrzona była informacją, że jest ona warunkowa oraz prośbą o podjęcie działań w kierunku dostosowania w okresie ważności zezwolenia obsługi ciężarowej firmy na terenie W. do obowiązującej organizacji ruchu. Z trzecim wnioskiem skarżąca zwróciła się w czasie, kiedy na potrzeby spółki został utworzony "korytarz" dojazdowy kierujący obsługę logistyczną docelowo do siedziby firmy przy ul. Bierutowskiej, skąd dalszy transport powinien odbywać się samochodami o dmc poniżej 18 ton. W tym wniosku spółka potwierdziła, że dysponuje pojazdami o dmc poniżej 18 ton, a zatem ma możliwość podjęcia odpowiednich działań logistycznych zapewniających ciągłość funkcjonowania firmy. W związku z powyższym, wniosek załatwiony został odmownie. Na odmowę wydania zezwolenia firma odpowiedziała wezwaniem z dnia [...] r. do usunięcia naruszenia prawa. W odpowiedzi Inżynier Miasta podtrzymał stanowisko w sprawie i szczegółowo uzasadnił powód odmowy wydania zezwolenia. Organ podkreślił, że celem zmian w organizacji ruchu wprowadzonej zarządzeniem nr Organ [...] Prezydenta W. z dnia [...] r. była poprawa bezpieczeństwa ruchu drogowego oraz usprawnianie miejskiej komunikacji, a w szczególności poprawa przepustowości dróg na obszarze W., a stosowanie się - do znaku B-5 nie było i nie jest obowiązkiem wyłącznie firmy A Sp. z o.o. ale wszystkich przewoźników wykorzystujących w swojej firmie samochody ciężarowe o dmc powyżej 18 ton. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów odnoszących się do słuszności rozstrzygnięcia. Kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne w świetle art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (dalej jako p.p.s.a.) obejmuje orzekanie w sprawach skarg nie tylko na decyzje lub postanowienia, lecz również na inne akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa (art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a.). Przedmiotem skargi do sądu administracyjnego mogą być akty lub czynności, które są podejmowane w sprawach indywidualnych, mają charakter publicznoprawny oraz dotyczą uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisu prawa. Oznacza to, że musi istnieć ścisły i bezpośredni związek między działaniem (zaniechaniem określonego działania) organu administracji, a możliwością realizacji uprawnienia (obowiązku) wynikającego z przepisu prawa przez podmiot nie powiązany organizacyjnie z organem wydającym dany akt lub podejmującym daną czynność (vide: postanowienie NSA z 27 września 1996 r., sygn. akt I SA 1326/96). Prezydent W., zgodnie z art. 10 ust. 6 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2005 r. Nr 108 poz. 908 ze zm.) jest organem zarządzającym ruchem na drogach publicznych położonych na terenie W., z wyjątkiem autostrad i dróg ekspresowych. Realizując zadania z zakresu zarządzania ruchem uprawniony jest w oparciu o przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 23 września 2003 r. w sprawie szczegółowych warunków zarządzania ruchem na drogach oraz wykonywania nadzoru nad tym zarządzaniem (Dz. U. Nr 1777 poz. 1729) m. in. do rozpatrywania projektów organizacji ruchu, opracowywania projektów organizacji ruchu, zatwierdzania organizacji ruchu oraz przekazywania zatwierdzonej organizacji ruchu do realizacji. Jako organ zarządzający ruchem ma więc kompetencje do wydawania zarządzeń w sprawie organizacji ruchu na terenie W. Zarządzenia Prezydenta miasta w zakresie organizacji ruchu są aktami organu jednostki samorządu terytorialnego podejmowanymi w sprawach z zakresu administracji publicznej.(vide: Jan P. Tarno - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz. - Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis, W-wa 2006, str. 33). Zarządzenie nr [...] Prezydenta W. z dnia [...] r. w sprawie organizacji ruchu we W. dla pojazdów ciężarowych o dopuszczalnej masie całkowitej powyżej 18 ton wydane na podstawie art. 33 ust. 1 i 2 ustawy o samorządzie gminnym w związku z art.1 0 ust. 6 i 7 ustawy prawo o ruchu drogowym oraz § 6 ust. 1 i § 8 ust. 7 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 23 września 2003 roku w sprawie szczegółowych warunków zarządzania ruchem na drogach oraz wykonywania nadzoru nad tym zarządzaniem, wprowadziło nowe zasady wjazdu do W. dla pojazdów ciężarowych o dopuszczalnej masie całkowitej powyżej 18 ton. Wyniesione w terenie na podstawie zatwierdzonego projektu organizacji ruchu oznakowanie (znak B - 5) w ciągu dróg krajowych wprowadziło zakaz wjazdu do W. dla pojazdów ciężarowych powyżej 18 ton dmc w godzinach szczytu komunikacyjnego i w godzinach nocnych, to jest w godzinach: 6:00-9:00, 13:00-19:00, 22:00-4:00. Wykonanie zarządzenia powierzono Zastępcy Dyrektora Departamentu Infrastruktury i Gospodarki Urzędu Miejskiego W. - Inżynierowi Miasta oraz Dyrektorowi Zarządu Dróg i Utrzymania Miasta. Informację o organizacji ruchu dla pojazdów ciężarowych o dopuszczalnej masie całkowitej powyżej 18 ton postanowiono w zarządzeniu podać do publicznej wiadomości poprzez środki masowego przekazu oraz ogłoszenie nas stronach internetowych Urzędu oraz Zarządu Dróg i Utrzymania Miasta. Późniejsza nowelizacja tego zarządzenia wprowadziła dopuszczalność wydawania zezwoleń przez zarządzającego ruchem na niestosowanie się do znaku zakazu wjazdu (zarządzenie nr [...] Prezydenta W. z dnia [...] r. zmieniające zarządzenie nr [...] Prezydenta W. z dnia [...] r). Zasady udzielania zezwoleń zostały podane do publicznej wiadomości przez zamieszczenie ich na stronach internetowych Zarządu Dróg i Utrzymania Miasta we W. (www.zdium.wroc.pl/news/show/1142) oraz Urzędu Miejskiego http://www.wroclaw.pl/3484584.dhtml).Określono w nich, że dostępne na stronach internetowych wnioski o wydanie zezwolenia na niestosowanie się do znaków B-5 – zakaz wjazdu samochodów ciężarowych o dopuszczalnej masie całkowitej powyżej 18 ton – zlokalizowanych w ciągu al. B., ul. Ś., ul. Ż., al. K., ul. O. rozpoznawane są w Wydziale Inżynierii Miejskiej. W ocenie Sądu odmowa wyrażenia zgody na niestosowanie się do znaków B – 5 przez organ jest aktem z zakresu administracji publicznej, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., który może być poddany kontroli sądu administracyjnego. W tym względzie sąd orzekający w niniejszej sprawie podzielił stanowisko strony skarżącej powołującej się także na stanowisko wyrażone w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 7 kwietnia 2008 r. ,sygn. akt VI SA/Wa 807/07. Przesłanką dopuszczalności skargi na akty administracji publicznej jest wyczerpanie środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu przed organem właściwym w sprawie (art. 52 § 1 p.p.s.a). W niniejszej sprawie tryb powyższy został zachowany ( art. 52 § 3 p.p.s.a ) .Spółka wezwała organ do usunięcia naruszenia prawa co skutkowało następnie skargą do sądu. Przechodząc do merytorycznej kontroli zaskarżonego aktu w ocenie sądu skarga nie zasługuje na uwzględnienie bowiem zaskarżony akt nie narusza prawa w stopniu mającym wpływ na prawidłowość dokonanego rozstrzygnięcia. Sąd orzekający nie podziela zarzutów podniesionych w skardze. Podnieść należy, że celem zmian w organizacji ruchu wprowadzonej zarządzeniem nr [...] Prezydenta W. z dnia [...] r. wprowadzającym zakaz wjazdu dla pojazdów ciężarowych o dmc powyżej 18 ton w godzinach szczytu komunikacyjnego i w godzinach nocnych była poprawa bezpieczeństwa ruchu drogowego oraz usprawnianie miejskiej komunikacji, a także poprawy przepustowości dróg na obszarze W. Okoliczności, na które powołała się spółka we wniosku o wydanie zezwolenia na wjazd pojazdów ciężarowych powyżej 18 ton uzasadniać miały wydanie zezwolenia w oparciu o te ogłoszone zasady określone w szczególności w pkt 7 stanowiącym m. in., że zezwolenia wydaje się w przypadkach uzasadnionych koniecznością zapewnienia przewozu paliw płynnych, towarów i materiałów szybko psujących się oraz żywego inwentarza do placówek usytuowanych na terenie W.; zapewnienia bieżącej realizacji usług polegających na dostawach przesyłek tj. podmiotom świadczącym usługi kurierskie oraz pocztowe na terenie W.; zapewnienia dojazdu do bazy transportowej (miejsca garażowania) na terenie W. Wskazała szczegółowo ulice wraz z nazwami odbiorców, których placówki zaopatrywane są przez spółkę. Skarżąca podnosiła, że organ tych okoliczności nie wziął pod uwagę przy rozpoznaniu sprawy. Zdaniem Sądu zważyć należy, że spółka trzykrotnie zwracała sio wydanie zezwolenia do niestosowania się do znaku B – 5. W roku 2011r. dwukrotnie wnioski zostały rozpoznane pozytywnie. Jak wynika z akt sprawy administracyjnej już w pierwszym zezwoleniu wynikającym z pisma z [...]r. organ wyraził zgodę na wjazd pod znaki B-5 " zakaz wjazdu samochodów ciężarowych o dcm powyżej 18 ton zlokalizowanych na wjazdach do W. w ciągu Al. J., ul. Ś. , ul. Ż., al. K., ul. O. z zastrzeżeniem podjęcia działań w okresie ważności zezwolenia w kierunku dostosowania obsługi ciężarowej firmy do obowiązującej organizacji ruchu. W kolejnym zezwoleniu z września 2011r. dotyczącym przedłużenia zezwoleń na całodobowy wjazd do miasta dla pojazdów powyżej dcm 18 ton organ poinformował również spółkę, że dojazd do bazy firmy przy ul. B. będzie odbywał się bez żadnych ograniczeń czasowych od strony al. J. Z trzecim wnioskiem z dnia [...]r. ,który wniesiony został do organu z datą [...]r. skarżąca zwróciła się w czasie, kiedy na potrzeby spółki został utworzony "korytarz" dojazdowy kierujący obsługę logistyczną docelowo do siedziby oddziału - magazynu firmy przy ul. B. i w ocenie Sądu odmawiając dalszego zezwolenia słusznie organ stanął na stanowisku, że dalszy transport powinien odbywać się samochodami o dmc poniżej 18 ton. W tym wniosku spółka potwierdziła, że dysponuje pojazdami o dmc poniżej 18 ton, a zatem ma możliwość podjęcia odpowiednich działań logistycznych zapewniających ciągłość funkcjonowania firmy. Zezwolenia poprzednie były wydawane do końca roku 2011. Zdaniem Sądu spółka miała dostateczny czas od marca 2011 r. na podjęcie działań organizacyjnych zmierzających do dostosowania się do obowiązującej organizacji ruchu, do opracowania strategii logistycznej nakazującej wpasowanie się w okna czasowe w strefach ograniczonego tonażu. Tym bardziej, że jak wynika z zapisów w rubryce 5 wniosku znaczną część taboru stanowią przewoźnicy okazjonalni, a więc można zawierać zlecenia z przewoźnikami dysponującym flotą samochodów ciężarowych o dcm poniżej 18 ton. Zwrócić także uwagę należy, że mimo lakonicznego uzasadnienia odmowy dalszego zezwolenia z dnia [...]r., organ nawiązywał do kwestii udzielania poprzednich zezwoleń. Ponadto w ocenie Sądu, wbrew zarzutom skargi, spółka składając ostatni wniosek, złożony [...] r. nie wykazała, że zajmuje się przewozem towarów i materiałów szybko psujących się oraz żywego inwentarza do placówek położonych na terenie miasta. Ciężar dowodu spoczywał na spółce. W opracowanym i dostępnym do pobrania wniosku sporządzonym na formularzu wyraźnie wskazano jakie dane należy wskazać ubiegając się o zezwolenie. W rubryce 1 należało określić m.in. oprócz danych przewoźnika, charakter i specyfikę działalności firmy, a w rubryce 2 precyzyjne uzasadnienie wjazdu do miasta poza wyznaczonymi godzinami. Z danych wpisanych przez skarżącą nie wynika jaki rodzaj towarów przesyłek przewozi podmiot ubiegający się o zezwolenie. Tym sama spółka nie wykazała zaistnienia koniecznych przesłanek warunkujących podstawę zezwolenia na wjazd samochodów ciężarowych powyżej 18 ton. Dowody i twierdzenia przedstawione w skardze są spóźnione. Nie znajduje podstaw do uwzględnienia zarzut naruszenia § 3 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 23 września 2003 roku w sprawie szczegółowych warunków zarządzania ruchem na drogach oraz wykonywania nadzoru nad tym zarządzaniem, a to pominięcia przy wydaniu zaskarżonego rozstrzygnięcia przez organ przesłanki konieczności zapewnienia ruchu tranzytowego jaką winien brać pod uwagę jako organ zarządzający ruchem. W ogłoszonych przez organ zasadach zaostrzających wjazd do miasta pojazdów powyżej 18 ton dcm wskazano, że tranzyt należy realizować z wykorzystaniem Autostradowej Obwodnicy W. Nie zasługuje na uwzględnienie zarzut naruszenia art. 6 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej ani naruszenia art. 22 Konstytucji RP. Zgodnie z zasadą praworządności, wyrażoną w art. 2 Konstytucji RP, "w demokratycznym państwie prawnym byt organu państwowego opiera się na prawie, które określa zarazem kompetencje tego organu i wyznacza granice jego działalności" (Wiesław Skrzydło, Komentarz do art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej dostępny w bazie Lex). Przepis zaś art. 7 ustawy zasadniczej wymaga od organów władzy publicznej działania na podstawie i w granicach prawa. W rozpoznawanej sprawie nie można zarzucić Prezydentowi miasta działania arbitralnego, bez podstawy prawnej lub wykraczającego poza granice prawa. Możliwość zmiany organizacji ruchu została bowiem przewidziana przepisami obowiązującego prawa. Nie można powoływać się na naruszenie prawa z tego powodu, iż organ działając w granicach posiadanych kompetencji wprowadza ograniczenia w użytkowaniu dróg, przy czym ograniczenia te dotyczą wszystkich podmiotów gospodarczych wykorzystujących w prowadzeniu działalności gospodarczej samochody ciężarowe o dmc powyżej 18 ton. Wydanie zezwoleń na wjazd pojazdów powyżej 18 ton podmiotom, których działalność nie jest kluczowa dla funkcjonowania miasta i określonych podmiotów. uzasadnione jest tylko w sytuacjach ściśle określonych w ogłoszonych zasadach udzielania zezwoleń. Wprowadzone ograniczenia w ruchu pojazdów ciężarowych powodują niewątpliwie utrudnienia dla podmiotów prowadzących działalność gospodarczą na terenie W. Uzasadnione są jednak szeroko pojętym interesem społecznym, interesem publicznym. Sam fakt, że zakaz poruszania się w określonych godzinach po mieście pojazdami ciężarowymi o dopuszczalnej masie całkowitej przekraczającej 18 ton spowoduje dla skarżącej konieczność poniesienia przez nią dodatkowych nakładów oraz będzie wiązał się dla niej z dodatkowymi kosztami nie jest okolicznością, która w świetle określonych w pkt 7 zasad uzasadniałby wydanie, zezwolenia na całodobowy wjazd pod znaki B-5. Jak słusznie zaznaczył organ, ograniczenia w ruchu pojazdów ciężarowych o dopuszczalnej masie całkowitej przekraczającej 18 ton dotyczą określonych godzin w ciągu doby, a ponadto nie jest wykluczona w tych godzinach realizacja dostaw pojazdami o mniejszej ładowności, a takim również taborem dysponuje skarżąca wskazując na powyższe we wniosku. Zgodzić się należy natomiast ze skarżącą, że organ naruszył art. 8 i 9 kodeksu postępowania administracyjnego. Spółka nie została pouczona przez organ o trybie i terminie zaskarżenia rozstrzygnięcia w przedmiocie odmowy wydania dalszego zezwolenia. Jednak zdaniem Sądu nie wywołało to dla niej żadnych negatywnych skutków procesowych, gdyż ustanowiony przez skarżącą profesjonalny pełnomocnik zaskarżył skutecznie akt organu do sądu administracyjnego. Odnośnie zarzutu naruszenia przez organ standardów poprawnej legislacji i ogłoszenia zbioru zasad nie mających charakteru załącznika do zarządzenia Prezydenta Miasta, zwrócić uwagę należy, że w swej treści ogłoszone na stronach internetowych urzędu zasady udzielania zezwoleń odwołują się do zarządzenia Prezydenta i przepisów ustawy. Dostrzegając lakoniczność rozstrzygnięcia organu, która powoduje pewną wadliwość uzasadnienia zaskarżonego aktu, Sąd stanął na stanowisku, iż w ostatecznej ocenie akt ten odpowiada prawu. Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji wyroku oddalając skargę.