III SA/Wr 258/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Malinowska-Grakowicz (sprawozdawca) Sędziowie Sędzia NSA Anna Moskała Sędzia WSA Maciej Guziński Protokolant Ewa Zawal po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 26 lipca 2011 r. sprawy ze skargi G. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych powyżej 18% oddala skargę. Decyzją z dnia [...] r. Nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. po rozpatrzeniu odwołania Publicznego Zakładu Opieki Zdrowotnej "A" w K. Z. od decyzji Burmistrza K. Z. z dnia [...] r. Nr [...] odmawiającej cofnięcia zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych, na podstawie art.138§1pkt.2 k.p.a. oraz art.18 ust.10 pkt.1lit.b oraz pkt.2 i 3 w związku z ust.7 pkt.5-7 ustawy z dnia 26 października 1982r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi (jedn. tekst z 2007r. Dz. U. Nr 70, poz. 473 ze zm.) uchyliło w całości zaskarżoną decyzję i orzekło o cofnięciu zezwolenia nr [...] na sprzedaż napojów alkoholowych powyżej 18% w placówce - "B" położonej w K. Z. przy ul. O. wydanego w dniu [...] r. przez Burmistrza miasta K. Z. panu G. M. Wydana decyzja zapadła w oparciu o następujący stan faktyczny i prawny sprawy: W dniu [...] r. Dyrektor Samodzielnego Publicznego Zakładu Opieki Zdrowotnej "A" w K.- Z. zwrócił się do Burmistrza K. – Z. z wnioskiem "o natychmiastowe cofnięcie koncesji na sprzedaż napojów o zawartości powyżej 18% alkoholu dla "B" G. M. prowadzącego działalność gospodarczą w "B" znajdującej się w budynku "A" w K. –Z. przy ul. O.". Żądanie uzasadniano zakłócaniem ciszy nocnej w "A" spowodowane nadmiernym spożyciem napojów alkoholowych przez kuracjuszy i klientów z zewnątrz w "B", prowadzonej przez G. M.. Po wszczęciu postępowania w sprawie i rozpatrzeniu wniosku, Burmistrz Miasta decyzją nr [...] z dnia [...] r. odmówił cofnięcia zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych zawierających powyżej 18% alkoholu, przeznaczonych do spożycia w miejscu sprzedaży w "B" położonej w K. Z. przy ul. O., wydanego G. M. zamieszkałemu w S..(dalej skarżącemu). Z uzasadnienia decyzji wynikało, że lokal, w którym jest prowadzona przez skarżącego "B" mieści się w budynku SP ZOZ "A" w K. Z. przy ul. O.. Zgodnie z zawartą umową najmu lokalu użytkowego lokal jest przeznaczony na działalność rozrywkową i gastronomiczną i jest czynny w dni powszednie i niedziele do godziny 22 – giej, a w soboty do godziny 24-tej. Zdaniem organu , w okresie ostatnich 6 miesięcy potwierdzono w wymienionym lokalu tylko jedną interwencję podjętą przez funkcjonariuszy Komisariatu Policji w K. Z. w związku z zakłócaniem ciszy nocnej. Natomiast w pobliżu "A" znajduje się kilka punktów sprzedaży alkoholu, zarówno w sklepach jak i lokalach, w których kuracjusze zaopatrują się w alkohol i w konsekwencji zakłócają ciszę nocną zarówno w "A", jak i w pobliskiej okolicy. W ocenie Burmistrza materiał dowodowy zgromadzony w toku postępowania nie daje podstawy do cofnięcia zezwolenia prowadzącemu "A". Od powyższej decyzji odwołał się Dyrektor Samodzielnego Publicznego ZOZ "A" w K. Z. wnosząc o jej uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Odwołujący się zarzucił naruszenie przepisu art. 107 § 1 kpa polegające na braku uzasadnienia faktycznego i prawnego decyzji oraz naruszenie zasad ogólnych kpa tj. art. 6, 7, 8 i 11. Zarzucono brak wnikliwego postępowania dowodowego, w szczególności ograniczenie się organu wyłącznie do badania przesłanki opisanej w pkt. 3 art. 18 ust. 10 ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi ( powtarzającego się co najmniej dwukrotnie w okresie 6 miesięcy, w miejscu sprzedaży lub najbliższej okolicy, zakłócania porządku publicznego w związku ze sprzedażą napojów alkoholowych przez dany punkt sprzedaży, gdy prowadzący ten punkt nie powiadamia organów powołanych do ochrony porządku publicznego). Odwołujący się zarzucił również rażące naruszenie prawa w związku z wydanym zezwoleniem na sprzedaż napojów alkoholowych w "B" , a to na: - nieuzyskaniu zgody właściwego organu resortu spraw wewnętrznych na sprzedaż i podawanie napojów alkoholowych w placówce znajdującej się pod zarządem resortu spraw wewnętrznych, gdyż taką placówką jest SP ZOZ "A" w K. Z.,- zezwolenie na sprzedaż i podawanie napojów alkoholowych w "B" zostało wydane osobie fizycznej, która nie ma tytułu prawnego do przedmiotowego lokalu , jako że najemcą lokalu jest spółka cywilna "B", a nie G. M. Decyzją z dnia [...] r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. uchyliło decyzję Burmistrza Miasta i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji ze wskazaniem uzupełnienia postępowania dowodowego w zakresie dokładnego wyjaśnienia statusu prawnego G. M. jako przedsiębiorcy, zażądanie umowy spółki i ewentualnych zmian umowy, zaświadczeń z ewidencji działalności gospodarczej i ustalenia czy były zgłaszane do organów policji wnioski o interwencję w związku z działalnością "B", a także ustosunkowania się do notatek pracowników "A" dotyczących zakłócania ciszy nocnej i porządku w związku z działalnością "B" na terenie "A". Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu wyrokiem z dnia [...] r. sygn. akt [...] oddalił skargę wniesioną przez skarżącego G. M. i podzielił w całości stanowisko Kolegium w zakresie konieczności uzupełnienia postępowania dowodowego. Sąd zgodził się z uzasadnieniem Kolegium, że obowiązkiem organu pierwszej instancji, jest dokładne zebranie dowodów w sprawie, dotyczących ustalenia stanu faktycznego celem ustalenia, czy zachodzą ustawowe przesłanki prawne do cofnięcia zezwolenia i wnikliwe ich rozpatrzenie (czemu należy dać stosowny wyraz w rozstrzygnięciu) - nie tylko w aspekcie zgłoszonego przez wnioskodawcę zakłócenia porządku publicznego w związku ze sprzedażą i podawaniem napojów alkoholowych, lecz także ewentualnego naruszenia warunków ich sprzedaży przez skarżącego, jak również wyjaśnienia okoliczności związanych z zakresem podmiotowym sprawy. W ponownym postępowaniu organ I instancji przesłuchał świadków podczas rozprawy administracyjnej, przeanalizował umowę spółki cywilnej pod nazwą "A" zawartej w dniu [...] r. przez Pana H. C. i Pana G. M. i zmiany składu osobowego i kapitałowego tejże spółki, zażądał zaświadczenia o wpisie do ewidencji działalności gospodarczej Pana G. M. oraz zwrócił się do MSWiA w Warszawie o udzielenie informacji czy Ministerstwo udzieliło zgody na sprzedaż i podawanie napojów alkoholowych w "B" położonej na terenie "A" w K. Z. o tej samej nazwie. Burmistrz Miasta po przeanalizowaniu dowodów zgromadzonych w sprawie ponownie stanął na stanowisku, że nie zaistniały przesłanki dające podstawę do cofnięcia zezwolenia na sprzedaż i podawanie napojów alkoholowych powyżej 18% w "B", udzielonego G. M., przytaczając w uzasadnieniu dotychczasowe argumenty. Od decyzji z dnia [...] r. odwołał się Dyrektor SP ZOZ "A" w K. –Z., zarzucając organowi I instancji wadliwą ocenę zebranego materiału dowodowego w zakresie dotyczącym zawartej umowy na najem lokalu "B" i w zakresie dotyczącym zakłócania porządku w pobliżu lokalu, a także naruszeń prawa przy udzielaniu zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych w tymże lokalu polegających na braku zgody Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji jako organu założycielskiego "A" na wynajęcie lokalu. Wskazał również na naruszenie zasad ogólnych kpa, w szczególności art. 6, 7, 8 i 11 k.p.a. Do odwołania strona przedstawiła wyrok Sądu Rejonowego w D. V Wydział Gospodarczy z dnia [...] r. sygn. akt [...] oddalający powództwo G. M. przeciwko SP ZOZ "A" w K. Z. o uznanie za bezskuteczne wypowiedzenia umowy najmu lokalu użytkowego. Odwołujący się wniósł o uchylenie decyzji organu I instancji i cofnięcie zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych zawierających powyżej 18% alkoholu. W odpowiedzi na odwołanie organ I instancji podtrzymał dotychczasowe stanowisko przytaczając argumenty podniesione w uzasadnieniu decyzji. Samorządowe Kolegium Odwoławcze rozpoznając odwołanie ustaliło, że G. M. zamieszkujący na stałe w S., wpisany do ewidencji działalności gospodarczej przez Prezydenta Miasta S. pod numerem [...] , oznaczony m.in. jako "B" wnioskiem z dnia [...] r. wystąpił o wydanie zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych grupy A o zawartości do 4,5% oraz piwa, grupy B o zawartości od 4,5% do 18% i grupy C o zawartości powyżej 18% alkoholu na terenie miasta K.-Z. przy ul. O.. Wniosek był podpisany nieczytelnie, w lewym górnym rogu zawierał pieczęć wnioskodawcy : "B" G. M. , natomiast jako nazwę wnioskodawcy wskazywał jedynie jego imię i nazwisko. Do wniosku dołączono: zaświadczenie Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w K. o wpisie do rejestru zakładów podlegających urzędowej kontroli organów Państwowej Inspekcji Sanitarnej w dniu [...] r. pod nazwą H. C. i G. M. "B" w K. Z. ul. O., oraz umowę najmu lokalu użytkowego zawartą w dniu [...] r. pomiędzy Samodzielnym Publicznym Zakładem Podstawowej Opieki Zdrowotnej "A" z siedzibą w K. Z. ul. O., jako wynajmującym a "B" w K. Z. ul. O. reprezentowaną przez G. M. , jako najemcą i podpisaną tylko przez G. M. . Zgodnie z umową wynajmujący oddał do użytkowania na czas nieoznaczony lokal użytkowy o powierzchni 310,5 m w budynku "A" w K. Z. z przeznaczeniem na działalność gastronomiczną i rozrywkową. Strony ustaliły także wysokość czynszu i warunki jego płatności. Burmistrz Miasta K. Z. w dniu [...] r. wydał G. M. wszystkie wnioskowane zezwolenia, w tym i sporne zezwolenie nr [...] na "sprzedaż w placówce gastronomicznej "B" położonej w K. Z. przy ul. O. napojów alkoholowych zawierających powyżej 18% alkoholu". Zezwolenie zostało wydane na okres od dnia [...] r. do dnia [...] r. Z umowy spółki cywilnej zawartej w dniu [...] r. pomiędzy H. C. i G. M. wynika, że spółka będzie prowadzić działalność gospodarczą pod nazwą "C" z siedzibą w K. Z. ul. O.. Każdy ze wspólników jest uprawniony samodzielnie prowadzić sprawy spółki nie przekraczające zakresu zwykłych czynności, m.in. zaciąganie zobowiązań do 5.000 zł. W dniu wydania zezwolenia tj. [...] r. jak i zawarcia umowy o najem lokalu w "A" wspólnikami spółki cywilnej byli G. M. i H. C.. Zarówno umowę najmu lokalu jak i wniosek o wydanie zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych w tym lokalu podpisał jedynie G. M. . Po uzyskaniu zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych, w spółce cywilnej dokonywano szeregu przekształceń osobowych, w dniach [...] r.,[...] r., [...] r., [...] r., [...] r. Na dzień [...]r. wspólnikami spółki cywilnej byli G. M. z udziałem 99% i A. Z. z udziałem 1%.O powyższych zmianach nie był zawiadamiany organ zezwalający tj. Burmistrz K. -Z. W dniu [...] r. organ I instancji działając na wniosek Dyrektora SP ZOZ "A" w K. Z. w dniu [...] r. wszczął postępowanie administracyjne w sprawie cofnięcia zezwolenia na sprzedaż napoi alkoholowych przeznaczonych do spożycia w miejscu sprzedaży –"B", zawiadamiając o tym strony postępowania. Następnie w dniu [...] r. zwrócił się do Komisariatu Policji w K. Z. o informację czy w lokalu "B" lub w najbliżej okolicy były podejmowane w ciągu ostatnich 6 miesięcy interwencje przez funkcjonariuszy Policji, na co uzyskał w dniu [...] r. odpowiedź, że w okresie ostatnich 6 miesięcy była podjęta jedna interwencja w dniu [...] r. spowodowana zakłócaniem ciszy nocnej w lokalu prze głośną muzykę. Gminna Komisja Rozwiązywania Problemów Alkoholowych przy Burmistrzu Miasta K. Z. działając w wykonaniu wniosku Burmistrza Miasta K. Z. o wydanie opinii w przedmiocie cofnięcia zezwolenia, pismem z dnia [...] r. poinformowała Burmistrza, że nie zanotowała zgłoszeń dotyczących naruszania zasad sprzedaży i podawania napojów alkoholowych w "B", a po zapoznaniu się z wyjaśnieniami G. M. i opinią radcy prawnego, uznała, że wniosek Dyrektora SP ZOZ "A" o cofnięcie zezwolenia "wydaje się być nie zasadny". W dniu [...] r. skarżący złożył pisemne wyjaśnienie, że w całym okresie funkcjonowania "B" ul. O. w K. Z. nie miały miejsca przypadki naruszania ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi zarówno przez pracowników jak i konsumentów. Organ II instancji ustalił, że w aktach sprawy znajduje się szereg kserokopii odręcznych notatek "D", jak również pracowników "A" w K. Z. , sporządzonych między innymi na okoliczność zakłócania ciszy i porządku na terenie "A", mających związek z działalnością lokalu "B". Z notatek wynika, że w dniach [...]r. i [...] r. była interwencja w lokalu spowodowana głośnym zachowaniem gości po godzinie 22-giej, w dniach [...] r., [...] r., [...] r. interwencje pracownic "A" w związku z głośnym zachowaniem nietrzeźwych kuracjuszy zarówno w lokalu, jak i pod lokalem, liczne interwencje w pokojach z powodu zakłócania ciszy przez nietrzeźwych kuracjuszy w [...] r. Również zeznania przesłuchanych w dniu [...] r.przez organ I instancji na rozprawie administracyjnej prowadzonej z udziałem stron świadków potwierdzają, że w okresie [...] r. na terenie "A" w K. – Z. miały miejsce zakłócenia porządku publicznego pozostające w związku przyczynowym z działalnością lokalu o nazwie "B" położonego na parterze w "A". Dyrektor Departamentu Zdrowia Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji w Warszawie w piśmie z dnia [...]r. poinformował Burmistrza że obowiązujące przepisy prawa nie wymagają uzyskania zgody na sprzedaż i podawanie napojów alkoholowych w "B" znajdującej się w "A". W czasie postępowania administracyjnego Dyrektor SP ZOZ "A" w dniu [...] r. dokonał wypowiedzenia umowy najmu lokalu użytkowego na "B" z zachowaniem 3 miesięcznego okresu, powołując się na naruszenie umowy przez najemcę, polegające na braku zawarcia umowy na wywóz nieczystości, nieregularne uiszczanie czynszu najmu a także brak podpisu na umowie drugiego ze wspólników spółki cywilnej. Najemca lokalu nie wydał lecz skierował do Sądu Rejonowego w D. Wydział Gospodarczy pozew o uznanie wypowiedzenia umowy za bezskuteczne. Wyrokiem z dnia [...] r.sygn. akt [...] Sąd Rejonowy w D. oddalił powództwo, w uzasadnieniu wskazując, że najemca korzysta z lokalu bezumownie. Burmistrz Miasta ponownie uznał, że nie zaistniały przesłanki dające podstawę do cofnięcia zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych powyżej 18% wydanego na rzecz skarżącego i oddalił odwołanie "A". W ocenie organu odwoławczego w uzasadnieniu decyzji organ I instancji nie zaprzeczał, że na terenie "A" w pobliżu "B" miały miejsce zakłócenia porządku publicznego lecz nie pozostawały one w związku przyczynowym z działalnością "B". Organ I instancji nie odniósł się do okoliczności wypowiedzenia umowy najmu lokalu użytkowego, jedynie w odpowiedzi na odwołanie wskazał, że "do chwili złożenia odwołania SP ZOZ "A" nie kwestionowało ważności umowy najmu lokalu zawartej w dniu [...] r. z "B". Przy tak ustalonym stanie sprawy, po przeprowadzeniu postępowania odwoławczego, Samorządowe Kolegium Odwoławcze zważyło, że odwołanie SP ZOZ "A" jest uzasadnione. Organ Odwoławczy podniósł, że podstawę materialno prawną rozpoznania wniosku o cofnięcie zezwolenia na sprzedaż i podawanie napojów alkoholowych powyżej 18% alkoholu stanowi ustawa z dnia 26 października 1982r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi (jedn. tekst z 2007r. Dz. U. Nr 70, poz. 473 ze zm.) zwana dalej "ustawą". W art. 18 ust. 10 wymienia przesłanki, których zaistnienie powoduje obligatoryjne cofnięcie zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych. Organ odwoławczy wskazał, że jedną z zasad, której naruszenie obliguje organ zezwalający do cofnięcia zezwolenia jest sprzedaż i podawanie napojów alkoholowych z naruszeniem zakazów określonych w art. 14 ust. 3 i 4 ustawy, to jest sprzedawanie, podawanie i spożywanie napojów alkoholowych zawierających więcej niż 18% alkoholu w ośrodkach szkoleniowych oraz w domach wypoczynkowych. W przedmiotowej sprawie chodzi o napoje alkoholowe powyżej 18% sprzedawane, podawane i spożywane w lokalu mieszczącym się na terenie (parterze) "A" w K. Z.. Określenie "w szczególności" odnoszące się do ośrodków szkoleniowych i wypoczynkowych, zdaniem organu, nie oznacza, że innych placówek mających na celu zarówno leczenie, rehabilitację jak i wypoczynek ten zakaz nie dotyczy. Istotą "A" jest oprócz leczenia i rehabilitacji również wypoczynek kuracjuszy, zaś zlokalizowanie na terenie "A" lokalu, w którym jest podawany, sprzedawany i spożywany alkohol nie tylko nie sprzyja realizacji zadań "A" lecz najczęściej niweczy skutki leczenia. Organ II instancji podniósł w uzasadnieniu decyzji, że Naczelny Lekarz Uzdrowisk Obszaru W. D. w piśmie skierowanym w dniu [...]r.do Dyrektora SP ZOZ "A" w K. Z. w zdecydowany sposób opowiedział się za zakazem sprzedaży alkoholu w placówkach położonych na terenie "A", a problem dostrzegła również Rada Miejska K. –Z. wprowadzając kategoryczny zakaz sytuowania punktów sprzedaży oraz spożywania napojów alkoholowych na terenie zakładów opieki zdrowotnej uchwałą nr XXVII/174/08 z dnia 29.09.2008r. (opublikowaną w Dz. Urz. Woj. Dolnośląskiego nr 292 z dnia 07.11.2008r.). Wedle organu następną przesłanką obligującą organ zezwalający do cofnięcia zezwoleń na sprzedaż napojów alkoholowych jest wymienione w art. 18 ust. 10 pkt.2 nieprzestrzeganie określonych w ustawie warunków sprzedaży napojów alkoholowych" a w pkt. 3 zakłócanie porządku publicznego. Warunki prowadzenia sprzedaży napojów alkoholowych przeznaczonych do spożycia w miejscu lub poza miejscem sprzedaży określa art. 18 ust. 7 ustawy. I tak warunkiem jest między innymi posiadanie tytułu prawnego do korzystania z lokalu, stanowiącego punkt sprzedaży (pkt. 5), wykonywanie działalności gospodarczej w zakresie objętym zezwoleniem tylko przez przedsiębiorcę w nim oznaczonego i wyłącznie w miejscu wymienionym w zezwoleniu" (pkt. 6), zgłaszanie organowi zezwalającemu zmian stanu faktycznego i prawnego, w stosunku do danych zawartych w zezwoleniu, w terminie 14 dni od dnia powstania zmiany (pkt. 7). Zdaniem organu przedsiębiorca naruszył powyższe warunki poprzez brak zgłoszenia organowi zezwalającemu licznych zmian i przekształceń składu osobowego i kapitałowego spółki cywilnej "B" z siedzibą w K. Z.. Ponadto w dniu [...] r. umowa najmu lokalu użytkowego na "B" została wypowiedziana przez wynajmującego ze skutkiem na dzień [...] r. i najemca został wezwany do wydania lokalu do dnia [...] r. Powództwo cywilne o uznanie wypowiedzenia umowy za bezskuteczne zostało oddalone wyrokiem Sądu Rejonowego Wydział V Gospodarczy w D. z dnia [...] r. sygn. akt [...]. Zostało również udowodnione, że przedsiębiorca G. M. jak i "B" nie dysponuje tytułem prawnym do lokalu położonego na terenie "A" w K. Z. przy ul. O. i nie dysponowała takim tytułem w dniu wystąpienia o zezwolenie na sprzedaż napojów alkoholowych w wymienionym lokalu, ponieważ umowa najmu została podpisana tylko przez jednego ze wspólników, niezgodnie z umową spółki cywilnej zezwalającą na zaciąganie zobowiązań przez każdego ze wspólników tylko do kwoty 5.000 zł. Takie stanowisko zajął również Sąd Rejonowy w D. w uzasadnieniu wyroku w sprawie [...]. Jest to negatywna przesłanka nie pozwalająca organowi zezwalającemu na wydanie zezwolenia bądź cofnięcia zezwolenia, jeżeli nastąpiła utrata tytułu prawnego do lokalu już po wydaniu zezwolenia. W myśl art. 18 ust. 10 pkt. 3 ustawy - organ zezwalający cofa zezwolenie również w przypadku powtarzającego się co najmniej dwukrotnie w okresie 6 miesięcy, w miejscu sprzedaży lub najbliższej okolicy zakłócania porządku publicznego w związku ze sprzedażą napojów alkoholowych przez dany punkt sprzedaży, gdy prowadzący ten punkt nie powiadamia organów powołanych do ochrony porządku publicznego. Takie zakłócenia, w ocenie Kolegium, pozostające w związku przyczynowym ze sprzedażą napojów alkoholowych przez "B" niewątpliwie miały miejsce, poczynając od [...] r. Potwierdzają to zarówno pracownicy "A" jak i pracownik firmy "D" w sporządzanych przez siebie adnotacjach, jak i w zeznaniach, w charakterze świadków, złożonych w czasie rozprawy administracyjnej, a Komisariat Policji w K. Z. potwierdził interwencję w "B" w dniu [...] r. Kolegium podniosło, że uszło uwadze organu I instancji, że to prowadzący punkt sprzedaży napojów alkoholowych ma obowiązek powiadomienia organów ochrony porządku publicznego o zakłóceniach tego porządku, czego w sprawie nie uczynił, mimo iż takie zakłócenia miały miejsce kilkakrotnie w okresie 6 miesięcy przed [...] r., bo były sygnalizowane przez pracowników "A", kuracjuszy i pracowników firmy ochroniarskiej. Kolegium nie podzieliło poglądu organu I instancji o braku związku przyczynowego pomiędzy sprzedażą i podawaniem napojów alkoholowych w "B" a zakłócaniem porządku publicznego w pobliżu tego lokalu na terenie "A". Według organu odwoławczego za normalny związek przyczynowy należy uznać taki związek, że gdyby nie istniejący lokal, w którym na terenie "A" dochodzi do sprzedaży, podawania i spożywania napojów alkoholowych, to zakłócenia porządku nie miałyby miejsca bądź byłoby ich znacznie mniej. Postępowanie przed organem I instancji dostarczyło wystarczających dowodów w postaci licznych adnotacji służbowych oraz zeznań pracowników "A" i "D", że porządek na terenie "A" był zakłócany przez kuracjuszy wychodzących z lokalu "B", nietrzeźwe osoby obce (i kuracjuszy) gromadzące się przed lokalem jak i budynkiem na zewnątrz "A", a także poprzez głośną muzykę dobiegającą z lokalu "B", co uniemożliwiało większości kuracjuszy wypoczynek nocny. Takie sytuacje powtarzały się od początku roku [...] do [...] r., kiedy to Dyrektor SP ZOZ "A" wystąpił z wnioskiem o cofnięcie zezwolenia. Takie zakłócenia porządku na terenie "A" nie miałyby miejsca, gdyby nie było sprzedaży i spożywania alkoholu w "B". Tak więc w ocenie Kolegium zgromadzony w sprawie materiał dowodowy potwierdza, iż zaistniały w sprawie przesłanki określone w art. 18 ust. 10 pkt. 1 lit.b, pkt. 2 w związku z ust. 7 pkt. 5 -7, pkt. 3 ustawy dające podstawę organowi zezwalającemu do cofnięcia zezwolenia wydanego G. M. na sprzedaż i podawanie napojów alkoholowych zawierających powyżej 18% alkoholu w "B" na terenie "A" SP ZOZ w K. Z.. Kolegium podzieliło wnioski i zarzuty podniesione przez odwołującego się, dotyczące w szczególności sprzeczności ustaleń organu I instancji z treścią zebranego w sprawie materiału dowodowego. SKO zważyło, że bez większego znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy jest okoliczność o braku zgody organu założycielskiego SP ZOZ "A" w K. Z. na wynajęcie lokalu w "A" na działalność wiążącą się ze sprzedażą, podawaniem i spożywaniem napojów alkoholowych, natomiast opinia Gminnej Komisji Rozwiązywania Problemów Alkoholowych w K. Z. nie ma charakteru wiążącego dla rozstrzygającego organu. Mając powyższe na uwadze, Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] r. uchyliło w całości decyzję Burmistrza K. Z. z dnia [...] r. i orzekło o cofnięciu zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych powyżej 18% w placówce gastronomicznej "B" położonej w budynku "A" w K. Z. wydanego na rzecz skarżącego. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu na powyższą decyzję wywiódł G. M. , wnosząc o jej uchylenie i zasądzenie kosztów postępowania, zarzucając: 1/ rażące naruszenie przepisów art. 14 ust. 3 i 4 w zw. z art. 18 ust. 10 pkt. 1 lit. b, art. 18 ust. 10 pkt. 3 oraz art. 18 ust. 10 pkt. 2 w zw. z art. 18 ust.7 pkt. 5,6 i 7 ustawy z dnia 26 października 1982r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi, 2/ rażące naruszenie przepisu art. 97 § 1 pkt. 4 k.p.a, 3/ naruszenie interesu prawnego poprzez bezzasadne cofnięcie zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych powyżej 18%, które w sposób zasadniczy wpływa na prowadzoną działalność gospodarczą. Zdaniem skarżącego, Samorządowe Kolegium Odwoławcze swobodnie zdefiniowało pojęcia "ośrodka wczasowego, ośrodka szkoleniowo- wypoczynkowego i zakładu uzdrowiskowego" w sposób niezgodny z rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010r. w sprawie programu badań statystycznych statystyki publicznej na rok 2011 (Dz. U. Nr 239, poz. 1594) oraz Dyrektywą Rady 95/57/WE z dnia 23 listopada 1995r. w sprawie zbierania informacji statystycznych w dziedzinie turystyki (OJ L 291 06.12.195 p. 32) i Decyzją Komisji z dnia 9 grudnia 1998r. w sprawie procedur wprowadzania w życie Dyrektywy Rady 95/57/WE w sprawie zbierania informacji statystycznych w dziedzinie turystyki ( 1999/3 5/WE. W uzasadnieniu skargi skarżący podniósł, że obiekt Samodzielnego Publicznego Zakładu Opieki Zdrowotnej "A" w K. Z. jest zakładem uzdrowiskowym i nie znajduje się w dyspozycji zakazu wymienionego w art. 14 ust. 3 i 4 ustawy. W opinii skarżącego incydenty na terenie "B" i "A" nie pozostają w związku przyczynowym ze sprzedażą alkoholu prowadzoną w tym lokalu, ponadto w okolicy funkcjonują inne punkty dystrybucji alkoholu. Żaden ze świadków w swych zeznaniach nie wykazał bezpośrednich związków pomiędzy sprzedażą alkoholu w restauracji skarżącego, a nietrzeźwością zakłócających porządek kuracjuszy. Skarżący nie może odpowiadać za zachowania kuracjuszy w pokojach, czy na całym terenie "A". W sprawie nie wykazano dowodu, że alkohol w pokojach kuracjuszy pochodził z restauracji prowadzonej przez skarżącego. Zeznania świadków, a zwłaszcza pracownika agencji ochrony nie są wiarygodne albowiem są to pracownicy "A" bądź działają na zlecenie "A". W sprawach- zakłóceń porządku nie były powiadamiane organy porządku publicznego, a tylko interwencja tych organów ( m.in. policji, straży miejskiej) mogłaby w myśl przepisu art. 18 ust. 10 pkt. 3 ustawy stanowić podstawę do cofnięcia zezwolenia. Jedynym udowodnionym przypadkiem była interwencja policjantów Komendy Miejskiej w dniu [...] r. ale związana z zakłóceniem ciszy nocnej związanej ze zbyt głośnym odtwarzaniem muzyki. Natomiast zezwolenie na sprzedaż napojów alkoholowych było wydane na rzecz skarżącego jako przedsiębiorcy działającemu w ramach spółki cywilnej "B" a nie spółce, stąd nie było potrzeby informowania o zmianach osobowych w tejże spółce. Przesłanki wskazane w art.18 ust.7 pkt.6 i 7 ustawy nie zostały spełnione, a tym samym nieuprawnione było cofnięcie zezwolenia ponieważ skarżący wykonywał działalność gospodarczą w zakresie udzielonego zezwolenia i w miejscu w tym zezwoleniu oznaczonym jako osoba fizyczna prowadząca działalność gospodarczą, a spółka cywilna nie jest przedsiębiorcą jak to przyjęło Kolegium. Sprawa wypowiedzenia umowy najmu lokalu użytkowego, w którym jest prowadzona "B" pozostaje w toku , gdyż od wyroku Sądu Rejonowego w D. w sprawie [...] została złożona apelacja, a co za tym idzie rozstrzygnięcie niniejszej sprawy winno być zawieszone w myśl art. 97 § 1 pkt. 4 Kpa. Zdaniem skarżącego, żadna z przesłanek dających podstawę do cofnięcia zezwolenia nie została spełniona, a organ odwoławczy dokonał błędnej wykładni przepisów i nie zastosował odpowiedniej procedury przewidzianej w k.p.a. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko. Podniosło, że zarówno zezwolenie na sprzedaż alkoholu zostało wydane spółce cywilnej, jak i umowa najmu została zawarta ze spółką cywilną mimo, że została podpisana tylko przez skarżącego, co świadczy o tym, że ta umowa była nieważna od początku, a co za tym idzie brakiem tytułu prawnego skarżącego do lokalu. Dlatego też nie istniała potrzeba zawieszenia postępowania, a skarżący nie wykazał, iż od wyroku złożył apelację. Odpowiedź na skargę wniósł również uczestnik postępowania SP ZOZ "A" w K. Z. wnosząc o oddalenie skargi w całości. Uczestnik postępowania wskazał, że zarzuty skarżącego są nieuzasadnione, a rozstrzygnięcie Kolegium prawidłowe. Podzielił stanowisko organu odwoławczego. Podniósł, że przesłanki obligujące do cofnięcie zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych uregulowanie zostały enumeratywnie w art.18 ust.10 ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi, a w niniejszej sprawie zostało wykazanych kilka przesłanek, z których każda z osobna stanowi już podstawę do cofnięcia zezwolenia na sprzedaż alkoholu. Zdaniem uczestnika skarżący w zarzutach skargi błędnie zakwalifikował "A" do zakładów uzdrowiskowych, ponieważ "A" w świetle zapisów ustawy o zakładach opieki zdrowotnej jest samodzielnym publicznym zakładem opieki zdrowotnej utworzonym w celu udzielania świadczeń zdrowotnych i promocji zdrowia, którego celem oprócz podstawowego może być prowadzenie badań naukowych, prac badawczo rozwojowych lub realizacja zadań dydaktycznych. Skoro "A" obok udzielania świadczeń zdrowotnych realizuje zadania z zakresu dydaktyki oraz organizuje pobyty rekreacyjno-wypoczynkowe, to można go zaliczyć do ośrodków szkoleniowych, jak i wypoczynkowych. Tym samym zaistniała przesłanka z art.18 ust.10 pkt.1 lit.b ustawy. Niesłuszny jest zdaniem uczestnika zarzut skarżącego naruszenia przepisu art.18 ust.10 pkt.3 ustawy. Nieuzasadniony jest pogląd skarżącego, że zakłócenia porządku publicznego w rozumieniu ustawy mają mieć charakter zawiniony oraz, że muszą być stwierdzone ustaleniami innych organów. Co do zarzutu naruszenia art.18 ust.7 pkt.5,6,7 ustawy uczestnik podzielił pogląd Kolegium, że obowiązki wynikające z przepisu art.18ust.7 ustawy spoczywają na wspólniku spółki cywilnej jako przedsiębiorcy. Błędny jest pogląd skarżącego, że uprawnienia wynikające z zezwolenia może wykonywać sam. Może je wykonywać tylko łącznie z innymi wspólnikami spółki cywilnej jako przedsiębiorcami. Kwestia tytułu prawnego do lokalu w ocenie uczestnika nie stanowi zagadnienia wstępnego w niniejszej sprawie, ponieważ nie decyduje o cofnięciu zezwolenia na sprzedaż alkoholu przez skarżącego. Ponadto skarżący nie wykazał na czym miało polegać naruszenie jego interesu prawnego przez cofnięcie zezwolenia. W piśmie procesowym z dnia [...] r. stanowiącym replikę skarżącego na odpowiedź na skargę, skarżący podtrzymał swoje stanowisko i zarzuty ze skargi. Podniósł, że kwestię tytułu prawnego do lokalu rozstrzygnął prawomocnie Sąd Okręgowy w S. wyrokiem z dnia [...] r. w sprawie o sygn. akt [...] zmieniając wyrok Sądu Rejonowego w D. z dnia [...] r.sygn.akt [...] m.in. przez ustalenie, że pomiędzy powodem -skarżącym a pozwanym SP ZOZ "A" w K. Z. istnieje stosunek najmu lokalu użytkowego położonego w K. Z. przy ul. O. Na rozprawie w dniu [...] r.strony: skarżący i uczestnik postępowania podtrzymały swoje stanowiska w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Według art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości, między innymi poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 § 2 tej ustawy). Zakres kontroli administracji publicznej obejmuje również orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne (art. 3 § 1 w związku z § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej dalej w skrócie "p.p.s.a."). Kryterium legalności przewidziane w art. 1 § 2 ustawy ustrojowej umożliwia sądowi administracyjnemu wyeliminowanie z obrotu prawnego zarówno decyzji administracyjnej uchybiającej prawu materialnemu, jeżeli naruszenie to miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a"), jak też rozstrzygnięcia dotkniętego wadą warunkującą wznowienie postępowania administracyjnego (lit. "b"), a także wydanego bez zachowania reguł postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit. "c"). Ponadto Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawa prawną ( art.134§1p.p.s.a.). W ocenie Sądu skarga nie zasługiwała na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja nie naruszała prawa uzasadniającego jej wyeliminowanie z obrotu. Ponieważ sprawa była już przedmiotem osądu w sprawie [...], Wojewódzki Sąd Administracyjny zbadał w pierwszej kolejności, czy organ zrealizował wytyczne zawarte w uzasadnieniu wyroku z dnia [...] r. Zgodnie bowiem z treścią art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia. Zdaniem Sądu organy dokonały uzupełnienia materiału dowodowego w ponownym postępowaniu, realizując zalecenia zawarte w uzasadnieniu wyroku w sprawie [...], choć w efekcie przeprowadzonego na nowo postępowania administracyjnego dokonały w oparciu o zebrany materiał dowodowy i ustalony stan faktyczny odmiennych rozstrzygnięć, co było prawnie dopuszczalne. Tak więc, zdaniem Sądu orzekającego ponownie w sprawie, organy nie uchybiły regułom procedury. Organy prowadziły ustalenia czy w rozważanym stanie faktycznym sprawy doszło o złamania zasad obligujących organy do cofnięcia zezwolenia przedsiębiorcy na sprzedaż napojów alkoholowych powyżej 18%. Przepis art. 18 ust.10 ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi wymienia przesłanki, których zaistnienie powoduje obligatoryjne cofnięcie zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych. Zezwolenie organ zezwalający cofa w przypadku: 1/ nieprzestrzegania określonych w ustawie zasad sprzedaży napojów alkoholowych, a w szczególności: a/ sprzedaży i podawania napojów alkoholowych osobom nieletnim, nietrzeźwym, na kredyt lub pod zastaw, b/ sprzedaży i podawania napojów alkoholowych z naruszeniem zakazów określonych w art. 14 ust. 3 i 4; 2/ nieprzestrzegania określonych w ustawie warunków sprzedaży napojów alkoholowych; 3/ powtarzającego się co najmniej w okresie 6 miesięcy, w miejscu sprzedaży lub najbliższej okolicy, zakłócania porządku publicznego w związku ze sprzedażą napojów alkoholowych przez dany punkt sprzedaży, gdy prowadzący ten punkt nie powiadamia organów powołanych do ochrony porządku publicznego; 4/ wprowadzenia do sprzedaży napojów alkoholowych pochodzących z nielegalnych źródeł; 5/ przedstawienia fałszywych danych w oświadczeniu, o którym mowa w art. 111 ust.4; 6/ popełnienia przestępstwa w celu osiągnięcia korzyści majątkowej przez osobę odpowiedzialną za działalność przedsiębiorcy posiadającego zezwolenie; 7/ orzeczenia wobec przedsiębiorcy będącego osobą fizyczną albo wobec osoby odpowiedzialnej za działalność przedsiębiorcy posiadającego zezwolenie, zakazu prowadzenia działalności objętej zezwoleniem. Przy wykładni powyższego przepisu należy brać pod uwagę nie tylko znaczenie językowe użytych przez ustawodawcę określeń, ale też wykładnię systemową wewnętrzną oraz funkcjonalną, cel samej ustawy. W orzecznictwie sądów administracyjnych, Trybunału Konstytucyjnego i literaturze przedmiotu podkreśla się, że swoboda działalności gospodarczej nie ma charakteru absolutnego - tak jak i inne konstytucyjne prawa i wolności jednostki, dlatego może być poddawana przez ustawodawcę pewnym ograniczeniom. Konstytucja RP dopuszcza ograniczanie wolności gospodarczej w drodze ustawy, jeżeli wymaga tego ważny interes publiczny (art. 22). Z kolei przepis art. 31 ust. 3 Konstytucji RP stanowi, że ograniczenia w zakresie korzystania z konstytucyjnych wolności i praw mogą być ustanowione tylko w ustawie i tylko wtedy, gdy są konieczne w demokratycznym państwie dla jego bezpieczeństwa lub porządku publicznego bądź dla ochrony środowiska, zdrowia i moralności publicznej albo wolności i praw innych osób. Chociaż zauważa się, że ograniczenia te nie mogą naruszać istoty wolności i praw. Nie ulega też wątpliwości, że cele ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi, wynikające już z tytułu ustawy i określone w jej preambule / zapewnienie życia obywateli w trzeźwości, które jest niezbędnym warunkiem moralnego i materialnego dobra Narodu / oraz w przepisach prawnych, całkowicie usprawiedliwiają ograniczenia w prowadzeniu działalności gospodarczej polegającej na sprzedaży napojów alkoholowych. Życie obywateli w trzeźwości jest wartością nie dającą się w żaden sposób porównać z utratą korzyści majątkowych przez przedsiębiorcę prowadzącego sprzedaż napojów alkoholowych niezgodnie z prawem. Dalej przyjmuje się, że istnieje w szczególności legitymowany interes państwa w stworzeniu takich ram prawnych obrotu gospodarczego, które pozwolą zminimalizować niekorzystne skutki mechanizmów wolnorynkowych, jeżeli skutki te ujawniają się w sferze, która nie może pozostać obojętna dla państwa ze względu na ochronę powszechnie uznawanych wartości (wyrok TK z dnia 8 kwietnia 1998 r., K 10/97, OTK 1998/3/29, Glosa 1998/9/14; uchwała NSA z dnia 30 października 2007 r., II GPS 2/07, publ. na stronie internetowej http://orzeczenia.nsa.gov.pl i glosa aprobująca M. Magdziarczyk ZNSA 2009/1/163).Na tym gruncie instytucję cofnięcia zezwolenia uznaje się za rodzaj sankcji stanowiącej konsekwencję naruszenia określonych przepisów ustawowych (zob.wyrok WSA w Gliwicach IIISA/Gl1942/10). W razie zaistnienia jakiegokolwiek złamania zasad sprzedaży napojów alkoholowych określonych w ustawie, zastosowanie sankcji przewidzianej w art.18ust.10 pkt1 lit.b ustawy musi być obligatoryjnie zrealizowane przez właściwy organ niezależnie od przyczyn takiego stanu rzeczy. Podmiot prowadzący działalność gospodarczą w zakresie sprzedaży napojów alkoholowych nie może zostać zwolniony od zastosowania sankcji wynikającej z powołanego przepisu. Tak więc jedną z zasad, której naruszenie obliguje organ zezwalający do cofnięcia zezwolenia jest sprzedaż i podawanie napojów alkoholowych z naruszeniem zakazów określonych w art. 14 ust. 3 i 4 ustawy, to jest zakazu sprzedawania, podawania i spożywania napojów alkoholowych zawierających więcej niż 18% alkoholu w ośrodkach szkoleniowych oraz sprzedaży i podawania napojów alkoholowych zawierających więcej niż 18% alkoholu w domach wypoczynkowych. W rozpoznawanej sprawie chodzi o napoje alkoholowe powyżej 18% sprzedawane, podawane i spożywane w lokalu – "B", mieszczącym się na parterze budynku "A" o tej samej nazwie w K. Z.. W ocenie Sądu doszło do złamania ustawowego zakazu określonego cytowanym wyżej przepisem. Sąd nie podziela wywodów skarżącego o braku podstaw do zastosowania powyższego zakazu do "A". Trafne jest stanowisko Kolegium, że jeśli ustawa nie pozwala na sprzedaż alkoholu powyżej 18% w obiektach nie służących leczeniu i rehabilitacji lecz wypoczynkowi i szkoleniu, to tym bardziej nie może być ten alkohol sprzedawany w obiektach, w których istnieje obostrzony rygor związany z leczeniem. Zarzut skarżącego o rażącym naruszeniu art.14 ust.3 i ust.4 ustawy nie zasługuje na uwzględnienie. Nie jest słuszny zarzut, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze swobodnie zdefiniowało pojęcia "ośrodka wczasowego, ośrodka szkoleniowo- wypoczynkowego i zakładu uzdrowiskowego" w sposób niezgodny z rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010r. w sprawie programu badań statystycznych statystyki publicznej na rok 2011 (Dz. U. Nr 239, poz. 1594) oraz Dyrektywą Rady 95/57/WE z dnia 23 listopada 1995r. w sprawie zbierania informacji statystycznych w dziedzinie turystyki (OJ L 291 06.12.195 p. 32) i Decyzją Komisji z dnia 9 grudnia 1998r. w sprawie procedur wprowadzania w życie Dyrektywy Rady 95/57/WE w sprawie zbierania informacji statystycznych w dziedzinie turystyki ( 1999/3 5/WE, jak również twierdzenia, że "A" jest zakładem uzdrowiskowym (zakład świadczący usługi w zakresie opieki zdrowotnej, położony na terenie uzdrowiska i wykorzystujący przy udzielaniu świadczeń zdrowotnych naturalne zasoby lecznicze uzdrowiska ) i nie znajduje się w dyspozycji zakazu wymienionego w art. 14 ust. 3 i 4 ustawy. Należy również podzielić stanowisko uczestnika, że skarżący w zarzutach skargi błędnie zakwalifikował Samodzielny Publiczny Zakład Opieki Zdrowotnej "A" do zakładów uzdrowiskowych, ponieważ "A" funkcjonuje w obrocie prawnym i gospodarczym jako samodzielny publiczny zakład opieki zdrowotnej, wpisany do Krajowego Rejestru Sądowego pod Numerem KRS [...] ,którego podstawowym celem jest organizowanie i prowadzenie działalności leczniczej, profilaktycznej, rehabilitacyjnej, badań diagnostycznych dla potrzeb leczniczych, realizowanie programów kondycyjnych i psychoedukacyjnych dla osób pełniących służbę w warunkach szkodliwych dla zdrowia, działalność w zakresie kształtowania postaw i zachowań prozdrowotnych, działającym w oparciu o ustawę z dnia 30 sierpnia 1991r.o zakładach opieki zdrowotnej. Wedle tej ustawy publicznym zakładem opieki zdrowotnej jest wyodrębniony organizacyjnie zespół osób i środków majątkowych utworzony oraz utrzymywany w celu udzielania świadczeń zdrowotnych i promocji zdrowia przez ministra lub centralny organ administracji rządowej, wojewodę, jednostkę samorządu terytorialnego. Publiczny zakład opieki zdrowotnej może działać m.in. jako szpital, zakład opiekuńczo-leczniczy, sanatorium, ośrodek zdrowia, pogotowie ratunkowe, którego celem oprócz podstawowego może być prowadzenie badań naukowych, prac badawczo rozwojowych lub realizacja zadań dydaktycznych, jak również uzyskiwanie środków finansowych z wydzielonej działalności gospodarczej innej niż podstawowa, jeżeli statut przewiduje prowadzenie takiej działalności. Analizując przepisy art.14 ust.3 i 4 ustawy podnieść należy, że o ile w ośrodkach szkoleniowych zabroniona jest nie tylko sprzedaż i podawanie ale także spożywanie napojów alkoholowych, o tyle zakaz spożywania napojów alkoholowych zawierających więcej niż 18% alkoholu nie dotyczy domów wypoczynkowych. Te dwa zakazy nie są dostosowane do obecnych realiów. Zważyć należy, że w dzisiejszych czasach nie istnieje wyraźny podział na ośrodki szkoleniowe i domy wypoczynkowe. Istniejący do czasu przemian ustrojowych wyraźny podział na ośrodki szkoleniowe i domy wypoczynkowe utracił swój sens. Aktualnie wiele domów wypoczynkowych pełni funkcję ośrodków szkoleniowych i na odwrót. Często zdarzają się sytuacje kiedy na terenie ośrodka wypoczywają pensjonariusze i odbywają się szkolenia. Z faktów powszechnie znanych wynika, że "A" obok udzielania świadczeń zdrowotnych realizuje zadania z zakresu dydaktyki, organizuje konferencje, pobyty rekreacyjno-wypoczynkowe, wczasy rehabilitacyjno- profilaktyczne. Ze względu więc na różnorodność działalności i funkcje jaką pełni wypełnia definicję ośrodka szkoleniowego i ośrodka wypoczynkowego. Tym samym zaistniała przesłanka z art.18 ust.10 pkt.1 lit.b ustawy. W ocenie Sądu należy podzielić stanowisko organu odwoławczego, że określenie "w szczególności" odnoszące się do ośrodków szkoleniowych i wypoczynkowych nie oznacza, że innych placówek mających na celu zarówno leczenie, rehabilitację, edukację zdrowotną, jak i wypoczynek ten zakaz nie dotyczy. Istotą "A" jest oprócz leczenia i rehabilitacji również wypoczynek kuracjuszy cierpiących na różne schorzenia. Zlokalizowanie na terenie "A" lokalu, w którym jest podawany, sprzedawany i spożywany wysokoprocentowy alkohol nie tylko nie sprzyja realizacji zadań "A" lecz najczęściej niweczy skutki leczenia. Zdaniem Sądu stanowi to zaprzeczenie celu ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi. Należy zwrócić uwagę, że poprzednio obowiązująca ustawa o zwalczaniu alkoholizmu z 1959r. w wyraźny sposób zabraniała sprzedaży, podawania i spożywania napojów alkoholowych na terenach szpitalnych i sanatoryjnych. Zgodnie z art. 1 ust. 1 obowiązującej ustawy - organy administracji rządowej i jednostek samorządu terytorialnego są obowiązane do podejmowania działań zmierzających do ograniczenia spożycia napojów alkoholowych oraz zmiany struktury ich spożywania, inicjowania i wspierania przedsięwzięć mających na celu zmianę obyczajów w zakresie spożywania tych napojów, działania na rzecz trzeźwości w miejscu pracy, przeciwdziałania powstawaniu i usuwaniu następstw nadużywania alkoholu, a także wspierania działalności w tym zakresie organizacji społecznych i zakładów pracy. Naczelny Lekarz Uzdrowisk Obszaru W. D. w piśmie do Dyrektora SP ZOZ "A" w K. Z. w zdecydowany sposób opowiedział się za zakazem sprzedaży alkoholu w placówkach położonych na terenie "A". Problem dostrzegła również Rada Miejska K. –Z. wprowadzając uchwałą nr [...] z dnia [...] r., w niespełna w dwa tygodnie po udzieleniu skarżącemu przez Burmistrza zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych, kategoryczny zakaz sytuowania punktów sprzedaży oraz spożywania napojów alkoholowych na terenie zakładów opieki zdrowotnej. Złamanie ustawowego zakazu sprzedaży napojów alkoholowych zawierających powyżej 18% alkoholu w ośrodkach szkoleniowych i w domach wypoczynkowych obliguje do cofnięcia zezwolenia na jego sprzedaż. Stąd też decyzja organu odwoławczego jest prawidłowa. W decyzji Kolegium wskazywało jeszcze kilka przesłanek uzasadniających cofnięcie skarżącemu zezwolenia na sprzedaż alkoholu. Jednakże w świetle powyższych rozważań Sądu okoliczność naruszenia porządku publicznego czy naruszenia warunków zezwolenia jest bez znaczenia dla wyniku sprawy skoro już wykazanie przesłanki z art.14 ust.3 i 4 w zw. z 18 ust.10 pkt1 lit.b ustawy stanowiło samodzielną podstawę do cofnięcia zezwolenia. Zbędne są więc rozważania Sądu co do dalszych zarzutów skargi, choć w ocenie składu orzekającego byłyby uzasadnione, gdyby nie doszło do naruszenia ustawowego zakazu określonego w powołanych wyżej przepisach. Natomiast zarzut skarżącego naruszenia interesu prawnego poprzez bezzasadne cofnięcie zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych nie zasługuje na uwzględnienie albowiem strona nie wykazała na czym to naruszenie miało polegać. Reasumując Samorządowe Kolegium Odwoławcze prawidłowo ustaliło fakt naruszenia zakazów określonych w art.14 ust.3 i ust.4 ustawy o wychowaniu w trzeź- wości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi. Okoliczność ta zobowiązuje organ zezwalający do cofnięcia skarżącemu zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych zawierających więcej niż 18 % alkoholu. Zaskarżona decyzja zawiera prawidłowe rozstrzygnięcie. Z tych wszystkich względów, wbrew podniesionym zarzutom, zaskarżona decyzja odpowiada prawu, a skarga jako nie zasługująca na uwzględnienie podlega oddaleniu. Wobec powyższego, na podstawie art.151 prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w sentencji wyroku.